— அரி சங்கர்

சந்திரன் பேருந்துக்காக நின்றுக்கொண்டிருந்தார். அருகே அவர் மகன் குமரனும் நின்றுகொண்டிருந்தான். பேருந்து வர தாமதமானது. குமரனின் நடவடிக்கைகளை பேருந்துக்காக நின்றுகொண்டிருந்தவர்கள் விநோதமாக பார்த்துகொண்டிருந்தனர். ஒருவழியாக வீராம்பட்டிணம் பேருந்து வர சந்திரனும் குமரனும் அதில் ஏறிகொண்டனர். பேருந்தில் கூட்டமில்லாமல் இருந்தது. ஜன்னல் இருக்கையில் குமரனும் அருகில் சந்திரனும் அமர்ந்துகொண்டனர். பேருந்தில் ஏறியதும் தான் குமரனின் சற்று அமைதியடைந்தான். வேடிக்கைப் பார்க்க ஆரம்பித்தான். அருகில் இருந்த தன் அப்பாவிடம் கேள்விகள் கேட்கத் தொடங்கினான்.

“அப்பா இது இன்னா…”

“ஆட்டோ…”

“அப்பா இது இன்னா…”

“காரு…”

“அப்பா இது இன்னா…”

“பஸ்”

“இது…”

“அதுவும் பஸ்…”

வீராம்பட்டினம் போகும் வரை இவ்வாறே இருவரும் பேசிக்கொண்டு சென்றனர். பேருந்தில் சுற்றி இருந்தவர்கள் அவர்களை கொஞ்ச நேரம் வேடிக்கப்பார்த்தாலும் பிறகு தங்கள் வேலையைப் பார்க்கத் தொடங்கினர்.

இருவரும் வீராம்பட்டினத்தில் இறங்கி அங்குள்ள கோவிலுக்கு சென்று சிறிது நேரம் உட்கார்ந்திருந்தனர். சந்திரனுக்கு வீட்டு நினைவாகவே இருந்தது. தனது அம்மாவிற்கு என்ன ஆனது என்ற பதட்டத்திலேயே இருந்தார். ஆனால், அவர் புறப்படும் போது எதிரே மூத்தமகன் வந்ததை நினைத்து சுற்று நிம்மதியடைந்தாலும், கடைசியாக அவன் பார்த்த பார்வையை நினைத்து அஞ்சினார்.

“அப்பா… போலாமா…” என்று அவரை யோசனையிலிருந்து மீட்டான் குமரன்.

இருவரும் எழுந்து வெளியே வந்தனர். அடுத்தப் பேருந்து இன்னும் வராததால் இருவரும் காத்திருந்தனர். தூரத்தில் கடல்காற்று வேகமாக வீசிக்கொண்டிருந்தது. அலைகளின் ஓசை பலமாக கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. குமரன் கடலைக் கண்டால் பயப்படுவான் என்பதால் அவர்கள் எப்போதும் கடலுக்கு போவதில்லை.

ஏதிரே இருந்த ஐஸ் வண்டியைப் பார்த்து குமரன் ஐஸ் வேண்டும் என்றான். சந்திரன் அவனுக்கு ஐஸ் வாங்கிக்கொண்டுத்தார். அவன் அதை ருசித்து சாப்பிடுவதை சந்திரன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். பின்பு அவன் தாடியிலும் மீசையிலும் வழிந்திருந்த ஐஸைத் துடைத்துவிட்டார். தூரத்தில் பேருந்து வந்துக்கொண்டிருநது.

*

கதிர்  தெருமுனையில் திரும்பும்போதே ஏதோ பிரச்சனை என்று கவனித்துவிட்டான். அவன் வீட்டைச் சுற்றி ஆங்காங்கே தெருக்காரர்கள் நின்று வேடிக்கை பார்த்துகொண்டிருந்தனர். பல ஜன்னல்களில் அசைவுகள் தெரிந்தன. கதிர் வேகமாக வந்து தன் வீட்டு வாசலில் வண்டியை நிறுத்தினான். தெருவாசிகள் அனைவரும் தன்னைத்தான் பார்த்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்று அவனுக்குத் தெரிந்தது. வண்டியை விட்டு இறங்காமலேயே எட்டிப்பார்த்தான். வாசலின் அருகே இருந்த படிக்கட்டுகளின் அருகே அவன் பாட்டி தலையில் ரத்தம் வழிய உட்கார்ந்துகொண்டிருந்தாள். மேலே பால்கனியில் அவன் அம்மா நின்று கத்திக்கொண்டிருக்க, படிக்கட்டுகளில் யாரோ இறங்கி வரும் சத்தம் கேட்டது. கதிர் வண்டியை விட்டு இறங்கி தன் பாட்டியிடம் வேகமாகச் சென்று அவளை எழுப்பினான். அவள் இடுப்பைப் பிடித்துக்கொண்டு மெதுவாக எழுந்தாள். அப்போது அப்பாவின் கையை பிடித்து தரத்தரவென்று இழுத்துக்கொண்டும் கத்திக்கொண்டும் வேகமாகப் படிக்கட்டுகளில் இறங்கி வந்துகொண்டிருந்தான் கதிரின் தம்பி. அவன் அப்பா அவன் இழுத்த இழுப்புக்கு அவன் பின்னால் ஓடிக்கொண்டிருந்தார். கீழே தலையில் ரத்தம் வழியும் தன் அம்மாவையும், கொலைவெறியுடன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் தன் மகனையும் எதிர்கொள்ள தைரியமில்லாமல் தலைகுனிந்தவாறு வெளியேறினார். வீட்டைச் சுற்றி வேடிகைப்பார்த்துக்கொண்டிருந்த அனைவரும் ஒருமுறை தனித்தனியாகப் பார்த்தார். அவர் பார்ப்பது அனைவரும் என்மீது இறக்கப்படுங்கள் என்று கெஞ்சுவது போல் இருந்தது. ஆனால் அவர் தாய் ரத்தம் வழியக் கீழே கிடக்கும் போது அவர் இவ்வாறு தன் இரண்டாவது மகனின் இழுப்புக்கேற்றவாறு ஓடிக்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த பலர் முகம் சுளித்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் தெரு முனையைத் தாண்டும் முன்னரே கதிர் ஒரு ஆட்டோவுடன் வந்து தன் பாட்டியை மருத்துவமனைக்குள் கூட்டிச்சென்றான். இவ்வளவும் நடந்துகொண்டிருந்த சமயத்தில் மேலே பால்கனியிலிருந்து கத்திக்கொண்டிருந்த கதிரின் அம்மாவை ஒருவரும் கண்டுகொள்ளவேயில்லை. அனைவரும் கலைந்து சென்ற பின் அவள் வழக்கம் போல டீவி பார்க்கச் சென்றுவிட்டாள்.

ஆட்டோவில் போகும் போது கதிர் தன் பாட்டியிடம் கேட்டான்.

“இன்னாச்சி ஆயா…”

அவன் பாட்டி வலியில் அழுதுகொண்டே சொன்னாள்.

“நான் வெளியில உக்காந்துனு இருந்தேன்… தீடீர்ன்னு உங்கொம்மா கத்திகினே ஓடு வந்த… நான் ஏந்துபோயி கதவாண்ட நின்னு பாத்தேன்… உள்ள உன் தம்பி டீவிய தூக்கி ஒடைக்க போனான்…. நான் போயி அவன மெதுவா பேசி வெளிய இட்டுகினு வந்தேன்… உங்கம்மா கத்திகினே இருந்தா… உன் தம்பி என்ன புடிச்சி மேலருந்து தள்ளிவுட்டான்…”

“அப்பா இன்னா பண்ணின்னு இருந்தாரு…”

“அவன் உனுக்கு கொஞ்சத்திக்கி முன்னாடி தான் வந்தான்…”

கதிர் அமைதியாக இருந்தான். ஆட்டோ மெல்ல மருத்துவமனையை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தது. பாட்டி விடாமல் பினாத்திக்கொண்டே வந்தாள்.

“உங்கொம்மா தான் அவன எதுனா நோண்டிவுட்டிருப்பா… என்னைய இன்னும் இட்டுகின்னு போவாம அவன் இப்புடி சாவடிக்கறானே… எனக்கு ஒரு சாவு வந்து ஒழியக்கூடாதா…”

“கம்முன்னு வா ஆயா…”

“நோவுதுடா… நீ எப்போ வருவேன்னு அப்புடியே உக்காந்துன்னு இருந்தேன்… உங்கொப்பன் அவன் பாட்டுக்கு மேலப்போயி புள்ளய கொஞ்சின்னு இருந்தான்… ரெண்டு பேரும் போனத பாத்துகினு தான இருந்த…”

“அதுக்கு இன்னாப் பண்ண சொல்ற… தலையெழுத்துன்னு ஆயிடுச்சி…”

ஆட்டோ அவசர சிகிச்சைப்பிரிவின் வாசலில் நிற்க, இருவரும் மருத்துவமனைக்குள் சென்றனர்.

கட்டுப்போட்டுக்கொண்டு இருவரும் வீட்டிற்கு வந்தார்கள். தெருவே இருளில் மூழ்கி அமைதியாக இருந்தது. அவரவர் தங்கள் வேலைகளில் மூழ்கியிருந்தனர். அவர்களுக்கு இது அவ்வப்போது நடக்கும் பொழுதுபோக்கு.

கதிரும் பாட்டியும் வீட்டிற்குள் நுழைந்தபோது அவன் தம்பி டீவி பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் அப்பா தலையில் கையை வைத்துக்கொண்டு சோகமாக அமர்ந்திருக்க அவன் அம்மா உள்ளே கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டிருந்தாள். உள்ளே நுழைந்த கதிரிடம் அவன் அப்பா “இன்னாடா சொன்னாங்க…” என்றார். அவன் பதிலேதும் சொல்லாமல் உள்ளே சென்றான். அவன் அறைக்குள் சென்றதும் அவன் அம்மா அறையை விட்டு வெளியேறினாள். தன் மாமியார் தலையில் கட்டைப்பார்த்ததும் அவள் முகத்தில் ஒரு சிறு சிரிப்பு தோன்றி மறைந்தது.

கதிர் தன் உடைகளை மாற்றிக்கொண்டிருந்தான். வெளியே பேசுவது அவனுக்குக் கேட்டது. அவன் பாட்டி தம்பியிடம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

“சாப்டியாடா கண்ணு…”

“இல்ல…”

“சோறு துண்றியா… இரு ஆயா போட்டாறன்…” என்று உள்ளே சென்று சோறு போட்டுக் கொண்டுவந்தாள். தட்டில் சோறும் ரசமும் இருந்தது. அதைப் பார்த்த அவன் அப்பா, “வெறும் சோத்தப் போட்டா அவன் எப்புடி சாப்டுவான்… ரெண்டு வத்தல் வறுத்துக்குடு…” என்றார் தன் மனைவியைப் பார்த்து. அவள் எதுவும் பேசாமல் உள்ளே போனாள். பாட்டி நேராக அறையின் வாசலில் வந்து நின்று “நீயும் வாயேண்டா…” என்றாள்.

“அவன் சாப்ட்டும்… நான் அப்பறம் சாப்டறன்… என்றான் கதிர்.

அனைவரும் சாப்பிட்டு அவரவர் வழக்கமாக படுத்துறங்கும் இடத்தில் படுக்கையைப் போட்டனர். கதிரின் அருகில் அவன் தம்பி படுத்திருந்தான். கதிர் அவனையேப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். இப்போது அவன் முகம் அமைதியாக இருந்தது. மீசை தாடியெல்லாம் அடர்த்தியாக இருந்த அவன் முகம் கதிருக்கு வித்தியாசமாக தெரிந்தது.  பெருமூச்சொன்றை விட்டுவிட்டு கண்களை மூடிக்கொண்டான். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு  கதிரின் மேல் கைகளையும் கால்களையும் போட்டுக்கொண்டு அணைத்தபடி தூங்கிப்போனான் அவன் தம்பி குமரன். அனைத்து களேபரங்களுக்குப் பிறகு அன்றைய இரவு வழக்கமான ஒரு இரவாகவே தொடர்ந்தது.

*

குமரன் விடுதியிலிருந்து நிரந்தரமாக வீட்டிற்கு வந்த ஓர் இரவு.

கதிர் நன்றாக அயர்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். அந்த வீட்டில் ஒரு பெரிய கட்டிலிருந்தது. பழையத் தேக்குக் கட்டில். கதிருடைய தாத்தா காலத்தில் வாங்கியது. நல்ல உயரமான தேக்குக்கட்டில். அந்தக் குடும்பம் பல்வேறு அளவுகள் கொண்ட வீடுகளுக்கு வெவ்வேறு காலங்களில் மாறியபோதும் அந்த கட்டிலை மட்டும் விட்டுவிடவேயில்லை. அவர்கள்  குடும்பம் கடும் வறுமையிலிருந்த சந்தர்ப்பங்களில் தெரிந்தவர்கள் சொந்தக்காரர்கள் எனப் பலரும் அந்த கட்டிலைக் கொடுத்துவிடும்படி கேட்டுள்ளனர். ஆனால், அதை மட்டும் எக்காரணத்தைக்கொண்டும் கொடுக்கவேயில்லை. அதில் தான் கதிரும் அவன் தம்பியும் பல்வேறு விளையாட்டுகளை விளையாடினர். இரவுகளில் அந்த கட்டில் கதிரும் குமரனும் தான் தூங்குவார்கள். பகல் வேளையில் எப்போதாவது அவன் அப்பாவோ அம்மாவோ ஓய்வெடுப்பார்கள். கதிரின் அம்மாவிற்குப் பயந்து அவன் பாட்டி அதில் ஏறுவதேயில்லை. ஒருகாலத்தில் தான் ஆண்ட கட்டில் என்ற ஏக்கம் கதிரின் பாட்டிக்கு எப்போதும் உண்டு. அந்த வீட்டிற்கு யார் வந்தாலும் அந்த கட்டிலில் உட்காரவே விரும்பினர். அது நிறமாறி, உருமாறி சில இடங்களில் சிதைந்து இருந்தாலும் தன் கவர்ச்சியை மட்டும் இழக்கவேயில்லை.

குமரன் விடுதியிலிருந்த காலத்தில் கதிர் மட்டுமே அந்த கட்டிலில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். இப்போது குமரன் மீண்டும் வந்து கதிருடன் கட்டிலை பகிர்ந்துகொண்டான். இதில் கதிருக்கு எந்த வருத்தமோ தயக்கமோ இருந்ததில்லை. அவன் எப்போதும் போலத்தான் தம்பியைப் பார்த்தான். சிறுவர்களாக இருந்தது போலவே தற்போதும் அவ்வப்போது கட்டிப்பிடித்தே தூங்கினர்.

தூக்கத்திலிருந்த கதிருக்கு திடீரென்று விழிப்பு வந்தது. மெல்லக் கண்விழித்தான். பக்கத்தில் குமரன் படுத்திருந்தான். நெருக்கமாகப் படுத்து கதிரின் மேல் கால்களைப் போட்டிருந்தான். அதுதான் கதிருக்கு ஒரு மாதிரியாக இருந்தது. தன் தொடையில் ஏதோ ஒட்டியிருப்பதை உணர்ந்தான். மெல்லக் குமரனை நகர்ந்திவிட்டு தன் கைலியைத் தொட்டுப்பார்த்தான். ஈரமாக இருந்தது.  அது என்னவென்று அவனுக்கு உடனடியாக தெரிந்தது. அது தன்னுடைய தல்ல என்றும் உணர்ந்தான். மெல்லக் குமரனை உருட்டிப்பார்த்தான். அவன் கால்சட்டை நனைந்திருந்தது. கதிருக்குக் கடுப்பாக இருந்தது. மெல்ல எழுந்து கழிவறைக்குச் சென்று தன் கால்களை கழிவிவிட்டு துணியை நனைத்துவிட்டு வேறு கைலியை எடுத்து உடுத்திக்கொண்டு வந்தான். இருட்டில் அவன் அம்மாவும் அப்பாவும் படுத்திருப்பது தெரிந்தது. பாட்டி சமையற்கட்டில் படுத்திருந்தாள். கதிர் சிறிது நேரம் அப்படியே நின்றிருந்தான். குமரன் எழுந்து தூக்கக்கலக்கத்தில் நடந்துவருவது தெரிந்தது. அவன் நேராகக் கழிவறைக்குச் சென்று சிறுநீர் கழித்தான். கதிர் வேறு ஒரு கால்சட்டையை எடுத்துச்சென்று, அவனை பழைய கால்சட்டையைக் கழட்டச்சொல்லி நன்றாகக் கழுவச்சொல்லி, வேறு கால்சட்டையை உடுத்த செய்தான். அவனுடைய கால்சட்டையையும் நனைத்துவிட்டு வந்து படுத்தான். அதன்பிறகு அவனுக்கு தூக்கமே வரவில்லை. மீண்டும் குமரன் கதிரை அணைத்துக்கொண்டு தூங்கத் தொடங்கினான்.

அப்பா அம்மா பாட்டி மற்றும் தம்பி

கதிரின் குடும்பம் தொண்ணூறுகளில் தான் புதுச்சேரிக்கு வந்தது. அப்போது அது பாண்டிச்சேரி. சந்திரன் பாண்டிச்சேரிக்கு வந்த பொழுது கதிருக்கு நான்கு வயது. குமரன் கைக்குழந்தை. தன் மனைவி, அம்மா மற்றும் இரண்டு குழந்தைகளுடன் அவர் தன் புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கியிருந்தார். பாண்டிச்சேரிக்கு வந்தவுடன் கதிரின் அப்பா சந்திரன் சில தொழில்கள் செய்துப்பார்த்தார். ஆனால், எந்தத் தொழிலும் அவருக்கு கைகொடுக்கவில்லை. பிறகு பல வேலைகள் செய்து கடைசியாக ஒரு ஓட்டலில் வேலைக்குச் சேர்ந்து தன்னையும் தன் குடும்பத்தையும் தற்காத்துக்கொண்டார். அவர் தன் வாழ்க்கையில் ஒருமுறை கூட மேல் நோக்கிச் சென்றதேயில்லை. முதலில் கடைவைத்தார். அதை இழந்தார். பிறகு புலம்பெயர்ந்து துணி வியாபாரம் செய்தார். அதையும் இழந்தார். பிறகு லாட்டரிக்கடை அதன் பிறகு துணிக்கடை, கடைசியாக ஒரு ஓட்டல். அதிலும் கூட முதலில் கணக்காளராக சேர்ந்து பின் சப்ளையாராக பதிவியிறக்கம் செய்யப்பட்டார். அதைப்பற்றிய புலம்பல்கள், கவலைகள் அவருக்கு இருந்தாலும் அதைவிடப் பெரிய கவலைகளும் துன்பங்களும் அவர் குடும்பத்தில் நடந்தேறிக்கொண்டிருந்தது.

குமரன் வளர வளரத் தான் அவன் மூளை வளர்ச்சியில்லாத குழந்தை என்றே தெரியவந்தது. அதன் பிறகு அவர் கவனமெல்லாம் முழுக்க குமரன் மீதே இருந்தது. அவருக்குக் கதிர் என்று மற்றொரு மகன் இருக்கிறான் என்று அவ்வப்போது தான் நினைவில் வரும். ஆனால், குமரனின் இந்த நிலை குறித்து சந்திரன் கவலைப்பட்டதில் ஒரு துளிகூட அவர் மனைவி அரசி கவலைப்படவேயில்லை.

அவள் ஒரு தனியுலகத்தில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தாள். அவளுக்குக் கணவன் மீதோ, பிள்ளைகள் மீதோ, குடும்பம் மீதோ எந்த அக்கறையும் இருந்ததேயில்லை. அன்றைய நாள் அன்றைய சந்தோஷம் என தன் வாழ்க்கையைக் கழித்துக்கொண்டிருந்தாள். பெட்டிக்கடையில் விற்கும் அத்தனையையும் வாங்கித்தின்றாள். வாரத்திற்கு நான்கு முறை சினிமாவுக்கு சென்றாள். கேள்வி கேட்கும் கணவனையும் மாமியாரையும் வசைமாறிப் பொழிந்தாள். கணவன் தன் அம்மாவை வைத்திருப்பதாகக் கூசாமல் பேசினாள். அவள் வார்த்தைகள் உண்டாக்கும் வலிகளைத் தாங்க முடியாமல் சந்திரன் மெளனத்தை மருந்தை தேர்ந்தெடுத்தார். அவ்வப்போது எதாவது கேட்கும் மாமியாரை உண்டு இல்லை என்றாக்கினாள். அதன் பிறகு சந்திரனின் அம்மா தன் வாழ்க்கையின் பாதி நாட்களை தன் மகள்களின் வீட்டில் கழிக்க ஆரம்பித்தாள். அவ்வப்போது தன் மகன் வீட்டிற்கு வந்து சிறிது காலம் தங்கியிருந்து தன் மருமகளிடம் திட்டோ சில சமயங்களில் அடியோ வாங்கிக்கொண்டு செல்வாள். உண்மையில் கதிரின் பாட்டி இருக்கும் போது மட்டுமே கதிரும் குமரனும் கொஞ்சம் நல்ல சாப்பாடு சாப்பிட்டார்கள். கதிரின் அம்மாவிற்குச் சரியாகச் சமைக்கவும் தெரியாது, அதை மனங்கோணாமல் பரிமாறவும் தெரியாது. அவளின் இத்தனை அடாவடித்தனங்களைச் சந்திரன் சகித்துக்கொள்வதற்கு என்ன காரணம் என்று யாருக்குமே தெரியவில்லை.

ஒருபக்கம் மகன், ஒருபக்கம் மனைவி எனச் சந்திரனின் நிலை நாளுக்கு நாள் பரிதாபமாகவே மாறிக்கொண்டிருந்தது. அவரின் இந்த இந்த நிலையைப் பார்த்தது நண்பர்கள் சொந்தங்கள் எனப் பலர் பல யோசனைகள் சொல்ல ஆரம்பித்தார்கள். ஜோசியம், மருத்துவம், மாந்திரீகம் எனப் பலவித ஆலோசனைகள். தன்னால் இயன்ற அனைத்தையும் அவர் செய்தார். இதில் சந்திரனை விடப் பரிதாபகரமான நிலை கதிருக்குத்தான்.

அம்மா எப்போதும் யாரையும் கண்டுகொண்டதில்லை. அப்பாவின் முழு கவனமும் குமரன் மீதேயிருக்க, கதிரை கண்டுகொள்ளவே குடும்பத்தில் யாருமில்லாமல் போனது. ஏதோ பள்ளிக்கூடத்திற்குச் சென்றான். வந்தான். விளையாடினான். இருப்பதை உண்டான். அவ்வளவு தான் அவன் இருப்பு அந்த வீட்டில். சில சமயங்களில் சந்திரன் வெளியே செல்லும் போது அவனை அழைத்துச் செல்வார். இந்த நேரத்தில் சந்திரனின் சொந்தக்காரர் ஒருவர் சந்திரனுக்கு ஒரு யோசனை சொன்னார். சந்திரனும் அதைச் செய்து பார்க்க முடிவெடுத்தார். அந்த நேரத்தில் என்ன நினைத்தாரோ தெரியவில்லை கதிரையும் அழைத்துக்கொண்டு புறப்பட்டர். போகும் வழியெங்கும் கதிர், “எங்கப்பா போறோம்…” என்று கேட்டுக்கொண்டே சென்றான். அவர் எதுவும் சொல்லவில்லை. வழக்கமாக அப்பா பகலில் தான் கூட்டிக்கொண்டு செல்வார். இருட்டிய பிறகு அப்பா எங்கும் கூட்டிக்கொண்டு போக மாட்டார். எங்கே போகிறோம் என்ற குழப்பத்துடனே தான் கதிர் அவருடன் சென்றான்.

முதலியார்பேட்டையில் பேருந்து  ஏறி இருவரும் பதினைந்து நிமிடத்தில் பூர்னாங்குப்பத்தில் இறங்கினர். சிறிது தூரம் ஊருக்குள் சென்று ஒரு வீட்டிற்குள் சென்றனர். அங்கு ஏற்கனவே யோசனை சொன்ன சொந்தக்காரர் இருந்தார். அவர் கதிரைப் பார்த்ததும், “இவன ஏன் இட்டுன்னு வந்தீங்க…” என்றார். சந்திரன் பதிலேதும் சொல்லாமல் உள்ளே சென்றார். அவர்களை தொடர்ந்து அவரும் வந்தார்.

சிறிய குடிசைவீடு. கதிர் அந்த வீட்டைப் பயத்துடன் பார்த்தான். வாசலில் ஒரே ஒரு குண்டு பல்ப் எரிந்துகொண்டிருக்க எதிரே இருந்த கொஞ்சம் காலி இடத்தில் சில செடிகளும், இரண்டு வாழை மரங்களும் ஒரு வேப்பமரமும் இருந்தது.

உள்ளே ஒரு கிழவி ஏற்கனவே சில ஏற்பாடுகளைச் செய்திருந்தாள். வாழை இலைபோட்டு அதில் சோற்றில் சில உருண்டுகளைப் பிடித்து வைத்திருந்தாள். மற்றபடி வழக்கமான பூஜைப் பொருட்கள் இருந்தன. ஒரு  சேவல் அவள் அருகில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தது. சந்திரனும் கதிரும் போகும் போது அவள் குனிந்து எலுமிச்சைகளை கீறி உள்ளே குங்குமத்தை நிரம்பிக்கொண்டிருந்தாள். காலடிச் சத்தம் கேட்டுக் குனிந்தபடியே திரும்பிப் பார்த்தவள் கதிரைப் பார்த்ததும் நிமிர்ந்தாள். எதுவும் பேசாமல் பின்னாடிப் பக்கம் கையை காட்டினாள். சந்திரன் கதிரை அங்கேயே நிற்கச் சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்றார். அவள் கதிரையும் கூட்டிக்கொண்டு போகும் படி சைகைக் காட்டினாள். கதிரும் சந்திரனும் உள்ளே சென்றனர். பின்னே குளிப்பதற்கான இடம் இருந்தது. ஆனால் குளியல் அறையெல்லாம் இல்லை. ஒரு சிறிய தொட்டி, அதில் பாதி நீர் நிரம்பியிருந்தது. நீர் குளிர்ந்திருந்தது. இருவரும் ஆளுக்குக் கொஞ்சம் தண்ணீரை ஊற்றிக்கொண்டு துவட்டிக்கொண்டு அதே துணிகளை அணிந்துகொண்டு வெளியே வந்தனர். அவள் அவர்களை அருகில் வரச்சொல்லிவிட்டு ஏதேதோ செய்யத் தொடங்கினாள். அவள் என்ன செய்கிறாள் என்று கதிருக்கும் புரியவில்லை, சந்திரனுக்கும் புரியவில்லை, கூட்டிக்கொண்டு சென்றவருக்கும் புரியவில்லை. கிட்டதட்ட முக்கால் மணிநேரம் பூஜை செய்து கடைசியாக அந்த சேவலை பலிகொடுத்தாள். அதுவரை சாதாரணமாக இருந்த கதிர் அதன்பிறகு வீடு வந்த சேரும் வரை நடுங்கிக்கொண்டேயிருந்தான். இந்த பூஜை விஷயத்தை வீட்டில் சொல்லக்கூடாது என்று சந்திரன் கதிரிடம் கண்டிப்பாகச் சொல்லியிருந்தார். அந்தப் பூஜைக்குப் பிறகு எல்லாம் சரியாகிவிடும், மகன் இயல்பாக மாறிவிடுவான், மனைவி சரியாகி குடும்பத்தை நன்றாகக் கவனித்துக்கொள்வாள் என்று சந்திரன் நம்பினார். அது அனைத்தும் வீண் என்று சில நாட்களிலேயே புரிந்துகொண்டார்.  ஒருபக்கம் மகன் குழந்தையாகவே வளரத்தொடங்கினான். மறுபக்கம் மனைவியின் ஆட்டங்கள் அதிகரிக்கத் தொடங்கியது.

*

தன்னிடமும் குமரன் அவ்வாறு நடந்துகொண்டதாகச் சந்திரன் கதிரிடம் சொன்னார். கதிர் நைட் ஷிப்டிற்கு சென்ற சமயம் தான் அவனுடன் தூங்கியதாகவும், அப்போதும் அதுபோல் நடந்ததாகவும் அவர் சொன்னார். கதிருக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. இது வழக்கமாக ஒன்றுதான் என்று இருவருக்குமே தெரிந்திருந்தது. ஆனால், குமரன் சாதாரணமான ஒருவன் அல்லவே. இருவருக்கும் உள்ளுக்குள் சிறு பயம் ஏற்படத் தொடங்கியது. பக்கத்திலும் கீழ் வீட்டிலும் பெண்பிள்ளைகள் இருக்கிறார்கள் என்றார் சந்திரன். பிறகு தானே மருத்துவரிடம் ஆலோசனை கேட்பதாகவும் சொன்னார். கதிரும் சரியென்று அதை அத்தோடு விட்டான். அதன்பிறகு சந்திரன் குமரனைத் தொடர்ந்து மருத்துவரிடம் கூட்டிக்கொண்டு போக ஆரம்பித்தார். அவனுள் ஒரு மாற்றம் நிகழ ஆரம்பித்தது.

குமரனும் அவன் அப்பாவும்

சிறுவயதில் குமரனை விடுதியில் சேர்த்தப் பின்பு வாரம் தவறாமல் ஞாயிறு மாலை விடுதிக்குச் சென்று குமரனைப் பார்த்துவிட்டு வந்தார் சந்திரன். அவ்வப்போது கதிரையும் அழைத்துச்சென்றார். குமரனின் அம்மாவிற்கு எப்போதுமே தன் மகனைப் பிரிந்திருக்கிறோமே என்ற கவலை இருந்ததேயில்லை. கதிருக்கு எப்போதுமே தம்பி மீது ஒரு ஈர்ப்பு இருந்துகொண்டேயிருந்தது. அதுவும் அவனைப் பிரிந்திருந்த நாட்களில் அது அதிகரிக்கத்தான் செய்திருந்தது. ஆனால், சந்திரன் மட்டும் எப்போதுமே அதே மாறாத அன்போடு இருந்தார். தனக்காக கிடைக்கும் அனைத்து ஓய்வு நேரங்களையும் அவனுக்காகவே செலவிட்டார்.

குமரனுக்கு மூளை வளர்ச்சி குன்றியிருப்பதைச் சரி செய்துவிடலாம் என்று அவர் திடமாக நம்பிக்கொண்டிருந்தார். ஆனால், அது அவர் மனைவி குடும்பத்தில் வரிசையாகப் பலருக்கு அவ்வாறு ஏற்பட்டுள்ளது என்பதை எல்லோரும் எடுத்துச் சொல்லி, குமரன் கடைசிவரை இப்படித்தான் இருப்பான் என்று சொல்லியபோது அவர் மிகவும் சோர்ந்துபோனார். குமரனின் நிலையையே அவருக்கு பெரும் சோர்வை ஏற்படுத்திக்கொண்டிருந்த தருணத்தில் மனைவியும் நாளுக்கு நாள் மிக மோசமாக நடக்க ஆரம்பித்திருந்தாள். எதற்கெடுத்தாலும் சண்டைகள், வசைகள் என அவள் அட்டகாசம் அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தது. சினிமாவிற்கு போகவும் வாங்கி சாப்பிடவும் வீட்டிலிருக்கும் பொருட்களையும் விற்க ஆரம்பித்திருந்தாள். இதற்கெல்லாம் உச்சமாக அவள் தனது திருமணப் பட்டுப்புடவையின் சரிகைகளைக் கூட பிரித்து விற்றிருந்தாள். அந்த குடும்பத்தின் வறுமை செயற்கையாக உருவாகிக்கொண்டிருந்தது. அக்கம்பக்கத்தார்கள், சொந்தங்கள் என யாருமே சந்திரனை மதிக்கவில்லை. அனைவரின் பார்வையிலும் அவர் மனைவியை அடக்கத்தெரியாதவராகவும், கையாலாகாதவராகவும் தெரிந்தார். உறவினர்களின் எந்த விசேஷங்களிலும் அவருக்கு மரியாதையே இருந்ததில்லை. கதிர் வளர வளர இதை நன்றாக புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினான். ஒருகட்டத்தில் அவன் எந்த உறவினர் வீடுகளுக்கும் அவர்கள் வீட்டு விசேஷங்களுக்கும் போதையே நிறுத்தியிருந்தான். சந்திரன் இதைப்பற்றியெல்லாம் கவலைப்பட்ட மாதிரியே காட்டிக்கொள்ளவில்லை. அதன் காரணமாகவே கதிருக்கு அவர் மீது ஆழ்மனதில் ஒரு வெறுப்பு இருந்துகொண்டேயிருந்தது.

சரியாக பதினாறு வயது முடிந்ததும் குமரன் வீட்டிற்கு அனுப்பிவைக்கப்பட்டான். இத்தனை ஆண்டுகளில் அவன் அம்மா துளிகூட மாறாமலேயே இருந்தாள். அதனால் குமரன் திரும்பி வீட்டிற்கு வந்து அவளுக்கு மீண்டும் இடைஞ்சலாகவே இருந்தான்.

அவன் பொருட்டு அவள் மீண்டும் சந்திரனிடம் சண்டை பிடிக்க ஆரம்பித்தாள்.

*

வழக்கம் போலக் குமரனை அவனது அம்மா எதற்கோ திட்டிக்கொண்டேயிருந்தாள். அவளுக்கு அதுதான் மிகவும் பிடித்தமான பொழுதுபோக்கு யாரையாவது திட்டிக்கொண்டேயிருக்க வேண்டும். கணவனை, மாமியாரை, பிள்ளைகளை, கடைக்காரனை, கீழ் வீட்டு எதிர் வீட்டு, பக்கத்துவீட்டு ஆட்களை என யாரையாவது திட்டிக்கொண்டேயிருப்பாள். அவளுக்கு தன் பிள்ளைகள் உட்பட அனைவருமே தேவடியாப்பையன்ங்கள் தான், தேவடியாக்கள் தான்.  அன்றும் வழக்கம் போலக் குமரனைத் திட்டிக்கொண்டேயிருந்தாள். அவன் அமைதியாக டீவிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவள் உள்ளே போவதும் வெளியே வருவதுமாக இருந்தாள். அவள் வாய் ஓயவேயில்லை. ஒருமுறை வெளியே வரும்போது குமரனின் கால் அவளைத் தடுக்கிவிட்டது. அவள் அவன் தலையில் ஒரு கொட்டு வைத்தாள். அவள் கொட்டிய அடுத்த நொடி அந்த வீட்டில் ஆக்ரோஷமான ஒரு மிருகத்தின் அலறல் அந்த தெருவையே திணறடித்தது. குரல் கேட்ட பலரும் ஜன்னல் வழியாக வாசல் வழியாக எட்டிப்பார்த்தனர். குமரனின் அலறலைக் கேட்டு அவன் அம்மா மிரண்டு சுவரோடு சுவராக ஒட்டிக்கொண்டாள். வெளியே உட்கார்ந்துகொண்டிருந்த அவன் பாட்டி எழுந்து உள்ளே வந்தாள். உள்ளே குமரனின் முகம் விகாரமாக ஆக்ரோஷத்தோடு அவன் அம்மாவை நோக்கியிருந்தது. அவன் உரும்பிக்கொண்டேயிருந்தான். அவன் கைகள் எப்போது வேண்டுமானாலும் தாக்கக்கூடம் என்பது போல் அசைந்துகொண்டிருந்தது. அவள் இன்னும் கூடுதலாக அவனைத் திட்ட ஆரம்பித்தாள். பாட்டியோ அவனைக் கொஞ்சிக்கொண்டே அவன் அருகில் சென்றாள். ஆனால், குமரனின் காதுகளில் எதுவும் விழவேயில்லை. அவன் அம்மா திட்டத் திட்ட அவனுக்கு வெறியேற்றிக்கொண்டேயிருந்தது. கிட்ட வந்த குமரனை அவள் மீண்டும் அடிக்க கையை ஓங்கினாள். அவன் வெறிகொண்டு அவள் முடியைப் பிடித்து இழுத்துக் கடாசினான். அவன் சமையலறையிலிருந்த அம்மிக்கல்லின் அருகில் சென்று விழுந்தாள். “அய்யோ அடிக்கிறான்… கொல்றான்…” எனக் கத்த ஆரம்பித்தாள். அவன் பாட்டி அவன் அருகில் சென்று அவனைச் சமாதானப்படுத்த முயன்றாள்.  அந்த சந்தர்ப்பத்தில் வேகமாக எழுந்த அவன் அம்மா வாசல் பக்கமாக ஓடிச்சென்று கதவை வெளிப்புறமாகத் தாழ்ப்பாள் போட்டுவிட்டாள். உள்ளேயிருந்த பாட்டி கதவைத் திறக்கும்படி கத்தினாள். ஆனால் அவள் திறக்கவேயில்லை. உள்ளேயிருந்து பொருட்கள் உடைபடும் சத்தம் கேட்கத் தொடங்கியது. தெருவே வேடிக்கை பார்க்கத் தொடங்கியது.

குமரனும் அவன் அம்மாவும்

குமரனும் பள்ளிக்கூடத்திற்குச் சென்றான். சில ஆண்டுகள் ஒன்றாம் வகுப்பு படித்தான். எத்தனை ஆண்டுகள் தான் ஒன்றாம் வகுப்புலேயே வைத்திருப்பது என்று அவனைப் பள்ளியிலிருந்து நிறுத்திவிட்டார்கள். அதன் வீட்டோடு இருந்துவிட்டான். பெரும்பாலும் வாசலில் அமர்ந்து வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பான். சில நேரம் தனக்குத் தானே சிரித்துக்கொண்டிருப்பான். சிறிது கோவமாகப் பேசினாலே அழத்தொடங்கிவிடுவான். அப்போது அவன் அம்மா ஒரு சினிமா பைத்தியமாக இருந்தாள். வாரத்திற்கு மூன்று அல்லது நான்கு முறை சினிமாவிற்கு சென்றுவிடுவாள். முதலியார்பேட்டையிலேயே கண்ணம்மை என்று ஒரு தியேட்டர் இருந்தது. இரண்டு மணிக்கெல்லாம் சென்று உட்கார்ந்துவிடுவாள். மூன்று மணியாட்டம் பார்த்துவிட்டு மெதுவாக ஆறு மணிக்கு வீட்டிற்கு வருவாள். குமரனை எப்போதும் கையில் பிடித்துக்கொண்டே அலைவாள். தியேட்டாரில் குமரனைப் பார்த்து இறக்கப்பட்டு இடைவேளையில் யாராவது எதாவது வாங்கிக்கொடுப்பார்கள்.

குமரன் எப்போதும் அவளுக்கு ஒரு சுமையாகியிருந்தான். அவன் வீட்டிலேயே இருப்பதால் அவனையும் எங்கு சென்றாலும் அழைத்து செல்ல வேண்டிய நிலை அவளுக்கு இருந்தது. அவனுக்குச் சேர்த்து செலவு செய்வது அவளுக்கு பெரும் கஷ்டமாக இருந்தது. அவ்வப்போது வரும் மாமியாரை சண்டைபோட்டு அனுப்பிவிடலாம். ஆனால், பெற்ற பிள்ளையை என்ன செய்து என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தாள். கடைசியில் அவளுக்கு ஒரு விடைக் கிடைத்தது. இரண்டு தெருத் தள்ளி ஒரு வீட்டில் குமரனை போலவே ஒரு குழந்தை இருந்தது என்றும் அவர்கள் அதை விடுதியில் விட்டுவிட்டார்கள் என்று கேள்விப்பட்டு தன் கணவனை நச்சரிக்கத் தொடங்கினாள். இதன் பொருட்டு வீட்டில் தினம் ஒரு சண்டை எனச் சந்திரனின் உயிரை எடுக்க ஆரம்பித்தாள். காலை முதல் இரவு வரை உழைத்துவிட்டு நேராக வீட்டிற்கு வரும் சந்திரனுக்கு ஒருநாள் கூட நிம்மதியே இல்லாமல் போய்விட்டது. பொருத்துப் பொருத்துப் பார்த்த சந்திரன் குமரனை விடுதியில் சேர்க்க ஒப்புக்கொண்டார்.

இருவரும் சென்று குமரனை மனநலம் குன்றிய சிறுவர் இல்லம் எனும் ஒரு அரசாங்க விடுதியில் சேர்த்துவிட்டனர். எதுவுமே தெரியாமல் குமரன் உள்ளே சென்றான். அந்த இடத்தில் அழுது கண்ணீர்விட்டு ஒரு சிறு நாடகத்தை அரங்கேற்றினாள். “வேணூம்னா கூட்டின்னு போயிடலாமா” என்று சந்திரன் கேட்க, உடனே அழுகையை நிறுத்திவிட்டு மறுத்தாள். குமரனை அவர்கள் பதினாறு வயது வரை தான் வைத்துக்கொள்வார்கள் என்பது மட்டும் அவளுக்கு உறுத்திக்கொண்டேயிருக்க, அதற்குப் பல வருடங்கள் இருக்கிறது என்று தன்னை சமாதானப்படுத்திக்கொண்டாள்.

குமரனை விடுதியில் விட்டதிலிருந்து கதிர் கொஞ்சம் வருத்தத்திலிருந்தான். தன்னுடன் விளையாடவில்லையென்றாலும் பேசவில்லையென்றாலும் துணைக்குத் தம்பி என்று ஒருவன் இருந்தான். ஆனால், இப்போது யாருமற்ற வெறுமை கதிரைத்தான் அதிகமாகத் தாக்கியது. குறிப்பாக விடுமுறை நாட்களில் கதிருக்கு வெறுப்பாகவே கழிந்தது. ஆனால், அவன் அம்மா தன் வழியிலிருந்த சிறுப் புல்லையும் நசுக்கிவிட்டோம் என்று மகிழ்ந்தாள்.

*

கதிர் வீட்டிற்கு வரும் வரை அவன் அம்மா தெருவேப் பார்க்கும்ம்படி கத்திக்கொண்டிருந்தாள். அவன் வந்து கதவைத் திறந்து உள்ளே சென்றபோது குமரன் அமைதியாக டீவிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் பாட்டி உள்ளே சமையலறையைச் சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்தாள். அவன் பாட்டியைப் பார்க்க அவள் எட்டி அவன் அம்மா வருகிறாளா என்று பார்த்தாள். கதிர் வெளியே சென்று அவன் அம்மாவை உள்ளே அழைத்தான். அவள் கத்திக்கொண்டே உள்ளே வந்தாள். அவளின் நீண்ட கத்தலையும் புலம்பலையும் கொண்டு என்ன நடந்தது என்று கதிர் ஒருவாறு ஊகித்திருந்தான். ஆனால், குமரன் ஏன் இவ்வாறு நடந்துகொண்டான் என்று அவனுக்குப் புரியவில்லை. தற்போது அவன் அமைதியாக இருந்ததால் அவன் தன் வேலையைப் பார்க்கச் சென்றான். இரவு சந்திரன் வீட்டிற்கு வந்ததும் மீண்டும் அதே புராணம் வாசிக்கப்பட்டது. அவர் எதையுமே நம்பவில்லை. கதிரிடம் கேட்க, அவனும் தான் எதையும் பார்க்கவில்லை என்று சொல்லிவிட்டுப் படுத்துவிட்டான்.

பிறகு குமரனின் நடவடிக்கைகளில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தைக் கதிரும் சந்திரனும் கவனிக்கத் தொடங்கினர். சந்திரன் எதற்கெடுத்தாலும் அவனை மருத்துவரிடம் அழைத்துச்சென்றார். அவனுக்குக் கொடுக்கப்படும் மாத்திரைகளின் அளவுகள் அதிகரித்துக்கொண்டேயிருந்தது. சந்திரன் எதையுமே யாரிடமும் சொல்லவில்லை. கதிரிடம் கூட அவர் குமரனுக்கு என்ன மருத்துவம் பார்க்கிறார் என்று சொல்லவில்லை. தற்போது அவன் இரவுகளில் அமைதியாகத் தூங்குகிறான். எந்த வித உணர்ச்சிகளும் அவனிடம் இல்லை என்பதை மட்டும் கதிர் கவனித்தான். ஆனால், நாளுக்கு நாள் அவன் ஆக்ரோஷம் அதிகரித்துக்கொண்டே சென்றது. தெருவில் உள்ளவர்களுக்கு அவன் ஒரு வேடிக்கைப் பொருளாக மாறினான். சந்திரனை அடிக்கடி வெளியே கூட்டிக்கொண்டு செல்லும் படி தகராறு செய்ய ஆரம்பித்தான். அவனுடைய ஆக்ரோஷத்தை சந்திரன் கதிர் இருவராலும் சமாளிக்க முடியவில்லை. அனைவரையும் அடித்தான். கிடைத்ததையெல்லாம் உடைத்தான். சமயம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் அவன் அம்மா அவன் ஆத்திரத்தைத் தூண்டிவிட்டுக்கொண்டேயிருந்தாள். அவன் பாட்டியை மாட்டிவிட்டு ஓடிவிடுவாள். பலமுறை பாட்டிதான் அவனைச் சமாதானப்படுத்துவாள்.

கதிருக்கு சந்திரன் மேல் சந்தேகமாகவே இருந்தது. அவர் கொடுக்கும் மாத்திரைகளின் பக்கவிளைவுகளே குமரனின் நடவடிக்கைகள் என்று நினைத்தான். ஒருநாள் அதைச் சந்திரனிடம் கேட்கவும் செய்தான்.

“அவன இன்னாத்துக்கு அடிக்கடி ஆஸ்பத்திரிக்கு இட்டுன்னு போற… எதுக்கு இத்தன மாத்தர…”

“ஓன்னும் இல்லடா… அதெல்லாம் சத்து மாத்தர…”

“இப்ப நீயா சொல்றயா… இல்ல நான் இதெல்லாம் எடுத்துகினு போயி மெடிக்கல்ல கேக்கவா… இதெல்லாம் இன்னா மத்திரன்னு கண்டுபுடிக்க முடியாதுன்னு நெனக்கறியா…”

சந்திரன் அமைதியாக இருந்தார். அவர் கண்கள் கலங்கியிருந்தன. இவர்கள் பேசுவது எதையும் கண்டுகொள்ளாமல் குமரன் டிவிபார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் அம்மாவும் இவர்கள் பேசுவதைப் பற்றி கவலையில்லாமல் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தாள். பாட்டி மட்டும் சந்திரனிடம் கோவமாகக் கேட்டாள்.

“இன்னா தாண்டா பண்ணி வெச்ச அந்த கொழந்தையா…”

“அவன் எதனா தப்பா நடந்துக்க போறான்னு அவனுக்கு அதுமாதிரி எதுவும் தோணாத மாதிரி டாக்டருகிட்ட கேட்டு மாத்திர குடுத்தேன்… ஆனா இப்படி சைட் எஃப்க்ட் ஆவும்ன்னு எனக்கு தெரிலயே… டாக்டரு கூட எதுவும் ஆவாதுன்னுதான் சொன்னாரு…”

சந்திரன் என்ன சொல்கிறார் என்று பாட்டிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ஆனால், கதிருக்குப் புரிந்தது. அவனுக்கு ஆத்திரம் தலைக்கேறியது.

“உனுக்கு எதுனா அறிவு இருக்குதா…”

“நீதாணடா சொன்ன… அவனுக்கு ராத்திரில இப்புடி ஆவுது… கட்டி கட்டி புடிச்சிக்கிறான்… யாரன்னா எதுனா பண்ணிடப்போறான்னு…”

“அதுக்கு… ஏன் வெஷம் கொடுத்துக் கொல்ல வேண்டியது தான…”

சந்திரன் அமைதியாக இருந்தார். அவன் அம்மா சாப்பிட்டு ஏப்பம் விட்டுக்கொண்டே வந்தாள்.

அனைவரும் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டு “இன்னாச்சி” என்றாள்.

யாரும் எதையும் பேசாமல் படுத்துக்கொண்டனர். சந்திரன் அனைத்து மாத்திரைகளையும் எடுத்துச் சென்று கழிவறையில் போட்டுவிட்டு வந்து படுத்துக்கொண்டார். ஆனால் தூங்கவில்லை.

உள்ளேயிருந்து குமரன், “அப்பா… அப்பா… இங்க வா…” என்றான்.

அவர் மெல்ல எழுந்து அவன் அருகில் சென்றார். அவன் மட்டும் கட்டிலில் படுத்திருந்தான். கதிர் ஜன்னலில் வேடிக்கைபார்த்துக்கொண்டிருக்கக் குமரன் அவன் அப்பாவை அருகில் படுத்துக்கொள்ளும்படி சொன்னான். அவர் தயங்கியவாறே அவன் அருகில் படுத்துக்கொண்டார்.

“அப்பா… நாளிக்கு பஸ்ல போலாமா…”

“ம்…”

“நீல பஸ்ஸா… செவப்பு பஸ்ஸா…”

“நீல பஸ்ல போலாம்…”

“பீச்சிக்கா…”

“கோயிலுக்கு போலாம்…”

“பஸ்லயா…”

“ஆமா…”

“நீல பஸ்லயா…”

கீழே படுத்துக்கொண்டிருந்த அவன் அம்மா “ஏய் சனியனே… கம்முன்னு தூங்கு…” என்றாள்.

ஜன்னல் அருகே வேடிக்கப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த கதிர் வேகமாக வந்து அவன் அம்மாவை ஒரு மிதி மிதித்தான். அவள் ‘அய்யோ’ என்று அலறினாள்.

குமரன் பலமாகச் சிரித்தான்.

*

குமரனை எதாவது விடுதியில் சேர்த்துவிடும் படி மீண்டும் தகராறு செய்ய ஆரம்பித்திருந்தாள் அவன் அம்மா. சந்திரனுக்கு இது மேலும் மன வேதனையை அதிகரித்தது. தன் மனைவியின் தொல்லை தாங்காமல் வீட்டிற்குத் தாமதமாக வரலாம் என்று நினைத்தாலும் அவர் குமரனை நினைத்துப் பயந்தார். யாரை யார் என்ன செய்வார்களோ, எப்போது என்ன நடக்கும் என்றோ  அவர் பயந்தவாறே தன் காலத்தைக் கழிக்க ஆரம்பித்திருந்தார்.

இதுபோன்ற ஒரு சூழலில் தான் குமரன் தன் பாட்டியை மாடியிலிருந்து கீழே தள்ளிவிட்டிருந்தான். அது அவர் மனைவிக்குச் சாதகமாகவே அமைந்தது. அவள் தனக்குப் பயமாக இருப்பதாகத் தினமும் இரவுகளில் ரகளை செய்தாள். கதிருக்கு தன் அம்மாவைப் பார்க்கப் பார்க்க அருவருப்பாக இருந்தது. அவன் வீட்டிற்கு வருவதையேக் குறைத்துக்கொண்டான். வாரத்தில் இரண்டு மூன்று நாட்கள் மட்டுமே வந்தான். குமரன் தாக்கியதால் பலவீனமடைந்திருந்த அவன் பாட்டி சமையலறையில் நடக்கும்போதே இடுப்பொடிந்து கீழே விழுந்தாள். அதன் பிறகு அவளை எங்காவது கொண்டு விடும் படி பிரச்சனை செய்ய ஆரம்பித்தாள். ஒருகட்டத்தில் சந்திரனுக்கு வேறு வழியே தெரியவில்லை. அங்கே இங்கே என அலைந்து ஒரு விடுதியைக் கண்டுபிடித்தார்.

*

தன்னை சுற்றியிருந்த மிருகங்களிடமிருந்து தப்பிக்கக் குமரனுக்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்துவிட்டதாக நினைத்தான் கதிர். குமரனிடம் எந்த ஆக்ரோஷமும் இல்லை அமைதியாகவே இருப்பதாக விடுதியில் சொன்னார்கள். வாரம் ஒருமுறை சந்திரன் குமரனைச் சென்று பார்த்து வந்தார். கதிர் அவ்வப்போது சென்று வந்தான். சந்திரனும் கதிரும் சேர்ந்து எப்போதாவது செல்வார்கள்.

சந்திரனும் கதிரும் குமரனை நடுவில் உட்காரவைத்து கேக் ஊட்டிவிட்டுக்கொண்டிருந்தனர். அவன் அதை ரசித்து சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தான். இருவரும் அமைதியாக அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அவன் சாப்பிட்டுக்கொண்டே அமைதியாகக் கேட்டான்.

“அம்மா வரல செத்துட்டாளா…”

சந்திரன் அமைதியாக இருந்தார்.

“அம்மா வரல செத்துட்டாளா…”

“இன்னும் இல்ல…” என்றான் கதிர்.