— நசீமா ரசாக்

மிகவும் சந்தோஷமாக டிம்பிள் தன் சிறகுகளைச் சிலிர்த்துக் கொண்டு, சின்னு, ஜிங்கி மீது மின்னும் நட்சத்திர வடிவில் சில துகள்களை  தூவிக்கொண்டிருந்தது.

“ஏய் டிம்பிள், எங்க மேல பனிமழை போல இது என்ன தூவிக்கிட்டு வர!!!? என்று சின்னு ஆச்சரியமாகக் கேட்க,  ஜிங்கி ஒன்றும் புரியாமல் சிணுங்கிக் கொண்டே வந்தது .

“இது நாங்க சந்தோஷமா இருக்கும் போது வரும் மேஜிக் துகள்கள் சின்னு “

“அப்படினா??”

“இந்த துகள்களை வைத்து தான் நாங்க பூக்களுக்கும், வண்ணத்துப்பூச்சிகளுக்கும், வண்ணமும், வடிவமும் கொடுப்போம் . அதுமட்டுமா?? நீர் நிலைகளைச் சுத்தம் செய்வோம்…” அது இது என்று மிக நீளமான பட்டியலைச் சொல்லிக் கொண்டு வர, வியப்புடன் சின்னு அந்த மேஜிக் துகள்களைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். ஜிங்கி விளையாட புதுசாக ஏதோ ஒன்று கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் விளையாடிக்  கொண்டே சின்னுவை தொடர்ந்தது.

கொஞ்ச தூரம் நடந்து போன பின் ஒரு காய்ந்து போன குட்டை கண்ணில் பட, டிம்பிள் சின்னுவின் தோள்களில் சோகமாக அமர்ந்தது .

“என்னாச்சு டிம்பிள்? ஏன் திடீரென்று சோகமாயிட்ட??”

“இங்க ஒரு பெரிய குளம் இருந்தது, நிறைய விலங்குகள் வந்து தண்ணீர் குடிக்கும். யானைகள் கூட்டம் கூட்டமா வரும். இப்ப இது மாதிரி வற்றிப் போய் இருக்கிறதைப் பார்த்து  என்னவோ மாதிரி இருக்கு சின்னு“ என்று சோகமானது.

தேவதைகள் இருக்கும் இடத்தில் இப்படி இருக்க வாய்ப்பே இல்லையே என்ற குழப்பத்துடன், டிம்பிள்க்கு எப்படி ஆறுதல் சொல்வது என்று தெரியாமல் சின்னு அமைதியாக வர, ஜிங்கி மட்டும்  “லொள்லொள்” என்று என்னாச்சு என்று கேட்பதைப் போல் குரைத்துக் கொண்டு வந்தது .

அடுத்தடுத்து வழியில் மரங்களும் குறைந்து கொண்டு வரப் பதட்டம் அதிகரித்தது.

அப்போது அங்கு திடீரென  பட்டாம்பூச்சிகள் பறந்து வர “சின்னு அங்க பார் பட்டாம்பூச்சிகள் பறந்து வருது “ என்று சொல்லிய டிம்பிள் கண்களில் சின்ன சந்தோஷம் தெரிந்தது.

“பார்க்கவே ரொம்ப அழகா இருக்கு” என்று சின்னுவும் மகிழ்ந்தாள்.

“இதற்குப் பக்கத்தில் பூஞ்சோலை இருக்கவேண்டும் “ என்று டிம்பிள்  சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே 

“அப்படினா குட்டி தேவதைகளும் இருக்குமே!!!  “ என்று சின்னு ஆர்வமானாள்.

“நீ ரொம்ப அறிவாளி சின்னு, டக்குனு புரிஞ்சிக்கிட்ட“

“குட்டி தேவதைகளைப் பார்க்க போறேன்னு நினைக்கும்போதே எனக்கு அவ்வளோ சந்தோஷமா இருக்கு டிம்பிள் “

“இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல கண்டு பிடித்து விடலாம் சின்னு, அப்புறம் தான் நிறைய வேலை இருக்க, இல்ல…. உன்னையும்  ஜிங்கியையும் வீட்டில் முதல்ல விட்டுட்டு வந்து தான் ஆரம்பிக்கனும்“ என்று டிம்பிள் பறந்து கொண்டு வந்தது.

“முதல்ல குட்டி தேவதைகளைப் பார்க்கணும் டிம்பிள், அப்பறமா வீட்டுக்கு போகலாம்” என்று சொன்னாள் சின்னு.

“ம்ம்.. சரி சின்னு குட்டி தேவதைகளைப் பார்த்துவிட்டுக் கிளம்பிடலாம்”

“ஓகே, டிம்பிள் எனக்கு ஒரு சந்தேகம்… குட்டி தேவதைகள் இங்க பக்கத்துல இருக்கப்ப எப்படி அந்த குட்டை காய்ந்து இருக்கும்?”

“நல்ல கேள்வி சின்னு..குட்டி தேவதைகளைப் பார்த்த பின் எல்லாத்துக்கும் விடை கிடைக்கும்” என்றபடி இருவரும் பேசிக்கொண்டே  பூஞ்சோலையை அடைந்தார்கள் .

(தொடரும்…)

நீல நிறத்தில் வட்டமாக, பெரும் வெளிச்சத்தோடு கதவு திறந்தது.

” நீ மொதல்ல போ” என்று குட்டி தேவதை சொல்ல ,

சின்னு ஜிங்கியை எடுத்து அணைத்துக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தாள் . அவர்களைத் தொடர்ந்து அந்த குட்டி தேவதையும் நுழைய , கதவு மாயமாய் மறைந்தது .

உள்ளே போன சின்னுவிற்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. அந்த இடம் முழுவதும் பச்சை பசேல் என்ற மரங்களும் , பறவைகளின் கிரீச் , கிரீச் சத்தமும், இதுவரை அவள் காணாத வண்ணங்களில் பூக்களுமாய் நிறைந்து இருந்தது. ஜிங்கிக்கு, பாதாளத்திலிருந்து தப்பித்து வந்த சந்தோசம் தாங்கவில்லை. அங்கு இருந்த பூக்களைச் சுற்றிக் கொண்டு இருந்த பட்டாம்பூச்சியை விரட்டி விளையாடிக் கொண்டு இருந்தது .

“என்ன சின்னு !! நான் வாழ்ந்த இடம் மாதிரி தெரிகிறது, உங்க வீடும் இங்க தான் இருக்கா ?? என்று கேட்டது குட்டி தேவதை.

“எங்க வீடு இங்க இல்ல , இது ஏதோ காடு மாதிரி இருக்கு. குட்டி தேவதை உன் வீடு இங்கயா இருக்கு ?”

“என் பேரு குட்டி தேவதை இல்ல , டிம்பிள் “ என்று சொல்லிய டிம்பிள், சின்னுவின் பதிலால் கொஞ்சம் அதிர்ச்சி அடைந்து, யோசித்துவிட்டு ஏதோ பளிச்சிட சின்னுவிடம் திரும்பியது,

“என்ன மன்னிச்சுடு சின்னு , உன் வீட்டுக்கு போறதுக்கு பதிலா மாறி, நான் வசித்த இடத்துக்கு வந்துட்டோம் . பல வருஷமா உபயோகிக்காமல் இருந்த மாயாஜால கோல நம்பியது தப்பா போச்சி, ஆனா சீக்கிரம் கண்டிப்பா உன்னையும் ஜிங்கியையும் உன் வீட்டுக்கு கூட்டிகிட்டு போவேன் “ என்று வருத்தத்துடன் கெஞ்சும் குரலில் கூறியது டிம்பிள்.

“பரவாயில்ல டிம்பிள், அந்த அரக்கன் கிட்ட இருந்த காப்பாத்துன நீ எங்களை வீட்டுக்கும் கொண்டு போவனு நான் நம்புறேன்” என்று சொல்லிக் கொண்டு இருக்கும் போதே , ஜிங்கி டிம்பிளை முதல் முறை தாவி தாவி நக்கியது.

“நீ என் மேல வச்ச நம்பிக்கைக்கு நிறைய நன்றி சின்னு” என்று ஜிங்கியை தடவிக் கொண்டே சொன்ன டிம்பிள், “சரி இப்பவே மீண்டும் மாயாஜால கோலை சுழற்றி மந்திரம் சொன்னால் போகுது” என்றது.

“இல்ல டிம்பிள் , உன் வீடு இங்க இருப்பதா சொன்னியே , முதல்ல உன் வீட்டுக்கு போவோம்” என்று சின்னு சொன்னவுடன் , டிம்பிள் சின்னுவை சுற்றி சுற்றி பறந்து சந்தோஷமானது .

“மரங்கள் தான் என்னைப் போன்ற குட்டி தேவதைகளின் வீடு . ஒவ்வொரு தேவதை பிறக்கும் போதும் அதற்கான மரம் பிறந்துவிடும்”

“ரொம்ப வித்யாசமா இருக்கு டிம்பிள்” என்று ஆர்வமாகக் கேட்டாள் சின்னு .

“அதுமட்டுமா , மனிதர்களைப் போல எங்களுக்கு குடும்பம் கிடையாது. எங்க வேலையே இந்த காட்டை, காட்டில் இருக்கும் பறவை, பூ , மிருகங்கள் என்று எல்லோரையும் பாதுகாப்பது தான்”

“தேவதைகள் வேல பெரிய வேல தான் போல என்று வியந்து சொன்னாள்” சின்னு

“நாங்க இல்லனா மரங்கள் காய்ந்து போய்விடும் , குட்டை வத்தி போய்விடும்” என்று சொல்லிக் கொண்டே தன்னோட மரம் இருக்கும் இடத்தை நோக்கி மெல்லமாகப் பறந்து, சின்னு ஜிங்கியுடன் பேசிக் கொண்டு வந்த டிம்பிளுக்கு பெரும் அதிர்ச்சி காத்துக் கொண்டு இருந்தது.

அது என்ன அதிர்ச்சி அடுத்த பாகத்துல பார்ப்பமா…

பெரிய பாதாளம் போன்ற குழியில் விழுந்த சின்னுவிற்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. கையில் ஜிங்கியை எடுத்துக் கொண்டு அந்த இருட்டான இடத்தை சுற்றிச் சுற்றி பார்த்தவள், சுவரில் அங்கும், இங்குமாய் இருக்கும் குட்டி குட்டி ஓட்டைகளின் உதவியால் வெளிச்சம் வரும் இடங்களைத் தேடித் தேடி மெல்லமாக நடக்க ஆரம்பித்தாள் .

பாவம் ஜிங்கி, பயத்துல மூச்சு கூட விடாம அமைதியா சின்னுவோட ஒட்டிக்கிட்டு இருந்தது . சின்னு கொஞ்சம் உற்று கவனிக்க, அந்த  வெளிச்சத்தில்  அவள் கண்களுக்கு அங்கிருந்த புத்தகங்கள் தெரிந்தன. “இது ஒரு வேளை பழைய லைப்ரரியா இருக்குமோ?” என்ற யோசனை அவள் மனசில் எட்டிப் பார்க்க, திடீரென்று கையில் இருந்த ஜிங்கி தாவி ஓடியது.

 “ஜிங்கி, எங்கபோற? நில்லு…“  என்று சொல்லிகிட்டே சின்னுவும் பின்னாடியே  ஓடினாள்.

ஜிங்கி ஒரு இடத்தில் நின்று எதையோ பார்த்து குரைத்துக் கொண்டிருந்தது.

“ஜிங்கி என்ன பண்ற? அந்த அரக்கன் கண்ணதொறந்தா, அவ்ளோ தான் அமைதியா இரு “ என்று சின்னு சொல்லியும் ஜிங்கி கேட்கல.

ஜிங்கி தன்னோட வாயால், அவள் கவுனைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு  செல்ல, அங்கிருந்த  புத்தக அலமாரியில் இருந்து ஒரு புத்தகம் மட்டும் மின்னிக் கொண்டு இருந்தது. சின்னு அந்த புத்தகத்தைக் கையில் எடுக்க, அந்த இடம் முழுவதும் வெளிச்சம் பரவியது. ஆச்சரியமான சின்னு அந்த புத்தகத்தைத் திறந்து படிக்க ஆரம்பித்தாள்.

 “ஒரு காட்டுல ஒரு அரக்கன் இருந்தான்..”என்று அந்த கதை ஆரம்பித்தது. மறு பக்கம் திருப்பும்போது அந்த  பக்கத்தில் பச்சை நிற குட்டி கவுன் அணிந்த மிக அழகான ஒரு குட்டி தேவதையின் படம் தெரிந்தது.  அது மட்டுமா , அதனுடைய கைகளில் மாயாஜால கோல் ஒன்றும் மின்னிக் கொண்டு இருந்தது.            

 “ஜிங்கி, இந்த படத்துல இருந்து தான் இவ்வளோ வெளிச்சம் வருது போல, பாரேன் “என்று சொல்லிக் கொண்டே சின்னு பக்கங்களைத் திருப்பினாள்.

புத்தகத்தின் இறுதி வரியை படித்து முடிக்கும் போது, அதிலிருந்த ஒரு குட்டி தேவதை, ரெயின்போவின் வண்ணங்களோடு புத்தகத்தை  விட்டு வெளியில் வந்தது.  சின்னுவும், ஜிங்கியும் கண்களை விரித்து , வாயை ஆ என்று திறந்து  ஆச்சராயமாகப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றார்கள்.

“ரொம்ப நன்றி சின்னு“ என்று அந்த குட்டி தேவதை பேச,

 “நீ யாரு எப்படி இங்க வந்த?” என்று சின்னு கேட்டாள் .

“இந்த அரக்கன் என்னை இந்த புத்தகத்துக்குள்ள ரொம்ப வருஷம் முன்னாடி அடச்சி வச்சிட்டான், கிட்டத்தட்ட நூறு வருடமா  யாராவது வந்து என்னை விடுவிக்க மாட்டாங்களா  என்று காத்துட்டு இருந்தேன் . நல்ல வேளை இப்ப உன்னால எனக்கு விடுதலை கிடைச்சுது“ என்று கூறி விடுதலையான சந்தோஷத்தில் குட்டி தேவதை மேலும், கீழும்  பறக்கத் தொடங்கியது.

நூறு வருஷமா?” என்று உறைந்து போய் நின்ற சின்னுவின் ஞாபகம் சட்டென வர, மெல்லமாக கீழே இறங்கி அவளிடத்தில் வந்து,

 ”சின்னு உனக்கு நான் என்ன செய்யணும் சொல்லு, நீயும் உன் குட்டி நாயும் எனக்கு செய்த உதவிக்கு,  நான் எப்பயும் உங்களுக்கு உதவியா இருப்பேன்” என்று கேட்க,

“இது பேர் ஜிங்கி, நானும் ஜிங்கியும் இங்க எப்படி வந்தோம்னே தெரியல,நாங்க திரும்ப எங்க வீட்டுக்கு போக ஹெல்ப் பண்ணு ப்ளீஸ் “ என்றாள் சின்னு.

“கவலைப்படாத சின்னு கண்டிப்பா போய்விடலாம், இந்த அரக்கன் கண்களைத் திறப்பதற்குள் சீக்கிரம் என் மந்திரக்கோலை எடுக்கணும்” என்று புத்தகத்தில் புதைந்து இருந்த மந்திரக்கோலை எடுத்து,

“க்ரீம், ஸ்ரீம், நீம் “ என்று மந்திரம் சொல்ல, நீல நிறத்தில் ஒரு பெரிய கதவு திறந்தது .(அது என்ன கதவா இருக்கும்……அடுத்த வாரம் தொடரும் ….)

–நசீமா ரசாக்

மிட்டாய் நிலத்திற்கு சென்ற சின்னுவும், ஜிங்கியும் ஆச்சரியமாக சுற்றிச் சுற்றி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். கண்களுக்கு தெரிந்த இடமெல்லாம் மிட்டாய்களும், சாக்லேட்களும் இருந்தது. லாலிப்பாப் போன்ற சின்னச் சின்ன  கம்பங்கள், பிங்க் நிறத்தில் நின்றுக் கொண்டிருந்தது. குட்டி குட்டியான  மலைகள் சாக்லேட் நிறத்தில் இருந்தது. மெதுவாக இருவரும் நடந்துச் சென்றார்கள்

அங்கு இருக்கும் எல்லாச் செடிகளிலும், விதவிதமான மிட்டாய்கள் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. சின்னுக்கு  தனக்கு பிடித்த  டைரி மில்க்கைப் பார்த்தவுடன் நாக்கில் எச்சில் ஊற ஆரம்பித்துவிட்டது. ஜிங்கியை எடுத்துக் கொண்டு அந்த மரத்திற்கு கீழே உட்கார்ந்து இரண்டு, மூன்று, நான்கு என்று டைரி மில்க்கை சாப்பிட்டு முடித்தாள். 

ஜிங்கி பக்கத்தில் இருந்த இன்னொரு மரத்தில் கலர்கலரான ஜெம்ஸ் மிட்டாய் இருப்பதைப் பார்த்து துள்ளி குதித்து போனான். அவன் அங்கு போய் நின்றவுடன், ஜெம்ஸ் மிட்டாய்கள் ஜிங்கியின் தலைக்கு மேல் கொட்டியது. அவன் சந்தோஷத்தில் குரைக்க, சின்னுவும் சென்றாள்.

இப்படியாக இருவரும் மிட்டாய்களைப் பார்த்து வியந்து சந்தோஷமாக சாப்பிட்டுச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்பொழுது சாக்லேட் ஆற்றில், ஓரியோ பிஸ்கட்டில் குட்டியான ஒரு தோணி தெரிந்தது. எப்பொழுதும்  போல ஜிங்கி ஓட, பின்னாடியே சின்னுவும் ஓடிச் சென்று ஏறினாள்.

சாக்லேட் ஆற்றின் இரு புறமும், தென்னைமரங்கள் போன்ற உயரமான மரங்களில் இருந்து நீளமான சக்கர் சாக்லெட் தொங்கிக் கொண்டு இருந்தது. அவர்கள் கொஞ்ச தூரம் போன பிறகு, சாக்லேட் நிலம் கண்களில் இருந்து மறைந்து போனது. அந்த சாக்லேட்டு ஆறும் காய்ந்து போக, தோணியும் நின்றுவிட்டது.

சின்னுவிற்கும் ஜிங்கியிருக்கும் வீட்டு ஞாபகம் வர, எப்படியாவது போக வேண்டும்மென்று வழியைத் தேடிக் கொண்டிருந்தார்கள். இவர்களை பார்த்து கை அசைப்பது போலவே ஒரு கோட்டை கண்ணில் பட்டது.

“ஜிங்கி, சீக்கரம் ஓடி வா, அங்க ஒரு கேசில் தெரியுது” என்று சொல்ல ஜிங்கியும் ஓட்டம் பிடித்தது.

கோட்டையை அடைந்த சின்னுவிற்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. ஜிங்கியும் பயந்து சின்னு பின்னாடி மறைந்துக் கொண்டான். கோட்டையின் வாசலில் பெரிய மீசையும், தொந்தியையும் வைத்துக்கொண்ட பெரிய அரக்கன் தூங்கிக் கொண்டு இருந்தான். குறட்டை சத்தம் நிலத்தில் லேசான நடுக்கத்தை தந்தது.

அவன் காலுக்கு நடுவில்  இருக்கும்  சின்ன சந்து வழியாக சத்தம் போடாமல் இருவரும் நடந்துச்  செல்ல, ஜிங்கி மட்டும்  பயத்தில் நின்றுவிட்டது.

பக்கத்தில் ஜிங்கி இல்லாததை  பார்த்த சின்னு, திரும்பிப் பார்த்து திடுக்கிட்டாள். அந்த அரக்கனின் விரல்கள் அசைந்து மண் புழுதியை கிளப்பியது. கண் இமைக்கும் நேரத்தில் சின்னு ஜிங்கியை எடுத்துக் கொண்டு கதவருகே  வர மீண்டும் குறட்டை சத்தம் பெரிதாகக் கேட்டது.

உள்ளே சென்ற சின்னுவும், ஜிங்கியும் பெரிய பாதாளம் போன்ற குழயில் தொம் என்று விழுந்து விட்டார்கள்.

==========================================================================================

– நசீமா ரசாக்

தொடரும்……

சுட்டிப் பெண் சின்னுவும், அவள் குட்டி நாய் ஜிங்கியும் தோட்டத்தில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். சின்னு தன் கையில் இருந்த மஞ்சள் நிற பந்தை வீச, ஜிங்கி தாவி தாவி வாயால் பிடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அங்கு இருந்த வேப்ப மரத்தில், உட்கார்ந்துக் கொண்டிருந்த  சிட்டுக் குருவி “குக்கூ குக்கூ” என்று கத்த, இருவரும்  பந்தை கீழே போட்டு விட்டு, ஓடிச்  சென்று

அதுகூட பேசுவதை போல், இவர்களும் சத்தம் போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அப்பொழுது , சின்னுவின் அம்மா “சின்னு, ஜிங்கிய கூட்டிட்டு உள்ள  வா,சாயந்திரம் விளையாடுவ “ என்று கூப்பிட்டார் .

இதோ வரேன் மா “, என்று சொல்லிவிட்டு அந்த குருவியை பார்த்து குக்கூ என்று கத்த அது பறந்து போனது.

மீண்டும் அம்மா கூப்பிட்டவுடன் உள்ளே சென்ற சின்னு கை, கால்களை அலம்பிவிட்டு சோபாவில் அசதியாக உட்கார்ந்தாள். ஜிங்கியும் சோபா அருகில் இருக்கும் அதன் இருக்கையில் உட்கார்ந்து,பிங்க் நிறத்தில் இருக்கும் அதனுடைய தண்ணீர் கோப்பையில் இருந்த தண்ணீரை நாக்கால் நக்கி நக்கி குடித்துக் கொண்டிருந்தது.

சின்னுவிற்கு பிடித்த பருப்பு சாதத்துடன், நல்ல மொறுமொருவலாக வறுத்த வெண்டைக்காயை வைத்து அவள் அம்மா ஊட்டிக் கொண்டே,”சின்னு பாப்பா சீக்கிரம் சாப்பிட்டீங்கனா, அம்மாவோட கடைக்கு வரலாம், இல்லனா அம்மா மட்டும் போயிட்டு வருவேன்”என்று சொல்ல சின்னு  கட கட வென்று சாப்பிட்டுவிட்டு, தண்ணீரை மொடாமொடவென குடித்தாள்.

“சின்னு தண்ணியை எப்பயும் உட்கார்ந்து குடிக்கணும்னு சொல்லிஇருக்கேன்ல” என்று சத்தம் வர நல்ல பிள்ளையாக உட்கார்ந்துக் குடித்தாள். கொஞ்சநேரத்தில் அம்மா பச்சை நிற சுடிதாரை மாற்றிக் கொண்டு வர, இவளும் நீல நிற கவுணுக்கு மாறினாள். ஜிங்கியை வீட்டில் கட்டிவிட்டு இருவரும் கடை தெருவிற்கு சென்றார்கள்.

கலர்கலரான பலூன்களும், டோரா புஜ்ஜி பொம்மைகளும் கொண்டிருந்த கடையை பார்த்தவுடன் சின்னு அவள் அம்மாவிடம், “ அம்மா எனக்கும் ஜிங்கிக்கும் பொம்மை வாங்கித் தாங்கப்ளீஸ் “ என்று கேட்டாள் .அம்மாவும் சரி என்று சொல்ல, சின்னு வாசலில் கட்டி வைத்திருந்த ஸ்மர்ப் பொம்மையை தொட்டு விட்டு உள்ளே சென்றாள்.

தங்க நிறத்தில் முடிகளைக் கொண்ட பார்பியை அவள் அம்மா எடுக்க ,” இது வேண்டாம் மா , அதுக்கு பக்கத்துல இருக்கும் ரெயின்போ கலர் பிரின்சஸ் முகம் பார்க்கிற கண்ணாடி வேண்டும் “ என்று சின்னு கேட்டாள். கடைக்காரர் ஜிங்கிக்கு எடுத்த எலும்பு பொம்மையையும்,கண்ணாடியையும்  பேக்   செய்து கொடுத்தார்.

வீட்டுக்கு வந்த சின்னுவை பார்த்து ஜிங்கி குதிக்க , அம்மா சங்கிலியை கழற்றினார் .

எப்பொழுதும் வெளியில் இருந்து வந்தால், ஜிங்கி பல நாள் கழித்து பார்ப்பது போலவே, துள்ளி குதிப்பான். அப்படியே இன்றும் செய்ய சீக்கிரமாக , பொம்மையை எடுத்து சின்னு தூர வீசனாள் . சந்தோஷமாக ஜிங்கி  அந்த புதுஎலும்பை மோப்பம் பிடித்துக் கொண்டிருந்தது.

கொஞ்ச நேரத்திற்கு பின், சின்னு ஜிங்கியை அழைத்துக் கொண்டு அறைக்கு சென்றாள். ரெயின்போ கண்ணாடியை ஆசையாக ஜிங்கிக்கு காட்டும் பொழுது, கண்ணாடிக்குள் மிட்டாய்கள் நிரம்பிய நிலம் தெரிந்தது.

ஆச்சர்யமான சின்னு அந்த கண்ணடிக்குள் இருக்கும் மிட்டாயை தொட்டவுடன், இருவரும் அந்த மிட்டாய் நிலத்துக்குள் சென்றுவிட்டார்கள்.

==========================================================================================

நசீமா ரசாக்

தொடரும்…..