அ.வேளாங்கண்ணி

 “அம்மா பேக் பண்ணியாச்சா?”, என்று கேட்டபடியே சாப்பிட‌ வந்தமர்ந்தாள் லிசா.

 “ஆச்சு.. ஏன்டி இவ்வளவு அவசரம் கொஞ்சம் முன்னமே எழுந்து பொறுமையா கிளம்பலாம்ல”

 “நீயும் தினம் தினம் இதைத்தான் சொல்ற, நானும் தலையாட்டறேன்.. ஆனா முடிய மாட்டேங்குதே”

  “என்னடி முடியமாட்டேங்குது, சீக்கிரமா எந்திரிக்கனும்னா சீக்கிரமா தூங்கனும், நானெல்லாம் நாலுக்கே எழுந்திருச்சிட்டேன் தெரியுமா?”

     ‘தெரியும் தெரியும், நானும் அப்ப முழிச்சுச்தானே இருந்தேன்’, என மனதிற்குள்ளாக‌வே நினைத்துக் கொண்டவள், தட்டை சிங்கில் போட்டுவிட்டு, கை கழுவிவிட்டு, லஞ்ச் பாக்ஸை எடுத்துக்கொண்டு.. “அம்மா பாய்மா”, எனச் சொல்லியபடியே ஓட்டமும் நடையுமாக ஆபிஸ் கிளம்பினாள்.

     “பாய்”, எனச் சொன்னபடியே சிந்தனையில் ஆழ்ந்தாள் டயானா.

     ஒற்றை மகளை விட்டுவிட்டு பிரிந்த போன கணவன். திடுதிப்பென பாழுங்கிணற்றில் விழுந்த உணர்வு, அப்போது லிசா இரண்டாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தாள். எப்படியோ தெளிவடைந்து பல வீடுகளில் பத்து பாத்திரம் தேய்த்து லிசாவின் பள்ளிப்படிப்பை முடித்து, டிகிரி முடிக்கவைத்து, இதோ இப்போது அவள் வேலைக்கு செல்ல ஆரம்பித்த பின் தான் வீட்டில் இருக்க முடிகிறது. அப்பப்பா இதற்குள் எத்தனை ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன.. நினைத்துக்கொண்டே இருந்தவள் அப்படியே கண்ணயர்ந்து விட்டாள்.

    “டயானா.. டயானா..”, என்று யாரோ கூப்பிடுவதாகத் தோன்றவே கண்களைத் திறந்து பார்த்தாள். பக்கத்து வீட்டு செல்லம்மா நின்று கொண்டிருந்தாள்.

     எழுந்து கண்களை கழுவிக்கொண்டு வந்து அமர்ந்தாள்.

     “வா.. செல்லம்மா… வேலைலாம் முடிச்சிட்டியா?”

     “வேலையா.. அது எப்படி முடியும்? எல்லா வேலையும் அப்படியேத்தான் இருக்கு.. இப்பத்தான் கடைவீதியில இருந்து வர்றேன்.. அப்படி வர்றப்ப தான் லிசாவையும் பார்த்தேன்”

     “இதச் சொல்லத்தான் இங்க வந்தியா?”

     “இது மட்டும் செய்தினா வந்திருக்க மாட்டேனே.. நம்ம தெரு முனைல தான் அவளப் பார்த்தேன். அவ என்னை பார்க்கலேனு நினைக்கறேன்.. அங்க யார் கூடவோ பைக்ல உட்கார்ந்து சர்ருனு போய்ட்டா.. அதச் சொல்லத்தான் வந்தேன்”

     “ஓ..  அப்படியா.. சரி சரி..”

     “இன்னா டயானா.. எவ்வளவு தலை போற விஷயத்தச் சொல்றேன்.. சுவாரஸ்யமில்லாம அப்படியானு மட்டும் கேக்கற!”

     “ஹி.. ஹி..”, என்று மட்டும் சிரித்து வைத்தாள் டயானா..

     இவகிட்ட நின்னா நம்ம வேலையாகாது. எந்த ரியாக்சனும் காட்ட மாட்டேங்கறாளே.. .என்று சலித்தபடியே அவளது வீட்டுக்கு கிளம்பினாள் செல்லம்மா.

     செல்லம்மா போவதைப் பார்த்தபடியே வீட்டுக்குள் நுழைந்தாள் எதிர்வீட்டு மேனகா.

     “என்ன டயானா.. செல்லம்மா.. என்ன அளந்துட்டு போறா?”

     “அவ கிடக்கறா.. நீ உட்காரு.. நீ மட்டும் தான் வந்தியா.. இல்ல எதாவது மேட்டர் கொண்டு வந்தியா?”

     “மேட்டர்லாம் ஒன்னுமில்ல.. வேலையெல்லாம் முடிச்சிட்டேன்.. அதான் அப்படியே வந்தேன்”

     “சரி.. இரு.. காபி போட்டு எடுத்துட்டு வர்றேன்.. காலைலயிருந்து குடிப்போம் குடிப்போம்னு நினைச்சுக்கிட்டு தான் இருக்கேன்.. ஆனா டைமே கிடைக்கல”, என்றவாறே கிச்சனுக்குள் சென்றாள் டயானா..

     காபி போட்டவாறே யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

     ‘இது என்ன புது மேட்டரா இருக்கு.. எப்படியோ எந்த ரியாக்சனும் காட்டாம அந்தச் செல்லம்மாவ அனுப்பிச்சாச்சு.. இனிமே அவ இதப்பத்தி வேற யாருகிட்டேயும் சொல்லப்போறதில்ல.. அம்மாக்காரியே கண்டுக்கல.. இனி யாருகிட்ட சொல்லி என்ன ஆகப்போகுதுனு அப்படியே அடங்கிருவா… ம்..”

     காபி தயாரானதும் ஹாலுக்கு வந்தாள்.

    இருவரும் கதைத்தபடியே காபியை குடித்து அன்றைய பொழுதினை கழித்தனர்.

==

     மாலை ஆறு மணிக்கு வழக்கம் போல வீட்டுக்கு வந்தாள் லிசா..

     தினம் தினம் நடப்பதைப் போலவே, ஆபிஸ் விஷயங்களை ஒன்று விடாமல் கடகடவெனச் சொல்லிக்கொண்டே சென்றாள்.

     பல கலகலப்பான சம்பவங்களைச் சொல்லி அவளும் சிரித்து, அம்மா டயானாவையும் இடைவிடாமல் சிரிக்க வைத்தாள்.

     “காலைல ஆபிஸ் போனவுடனே ரேஷ்மாவுக்கும், மேனேஜருக்கும் பயங்கரச் சண்டை”

     “எதுக்கு?”

     “எப்பவும் போல இன்னைக்கும் லேட்டா வந்தாங்க‌, மேனேஜர் பிடிச்சு நல்லா திட்டி விட்டுட்டார்..”

     “அப்பறம்!”

     “அப்பறம் என்ன, பேச்சுக்கு பேச்சு ரேஷ்மாவும் திட்ட‌..”

     “அச்சச்சோ.. பெரிய பிரச்சனையாயிருக்குமே!”

     “இல்ல.. ஒரு பிரச்சனையும் ஆகல.. மேனேஜர் அப்படியே கப்சிப்புனு ஆயிட்டார்..”

     “என்னடி சொல்ற?.. மேனேஜர் எதுக்கு கப்சிப்புனு ஆனார்…?

     “அப்படித்தாமா.. ஆவார்..”

     “அதான் ஏன்னு கேக்கறேன்?”

     “ஏன்னா.. ஆபிஸ்ல தான் அவரு மேனேஜர்… வீட்டுல அவரு ரேஷ்மாவுக்கு புருஷன்”

     கக்கபிக்கவென்று இருவரும் சிரிக்க வீடு கலகலப்பானது.

     ‘இவகிட்ட இன்னைக்கு என்னத்த கேட்கறது’, என்ற எண்ணம் வர, சாப்பிட்டு விட்டு தூங்கிப்போனாள்.

==

     டயானா, காலையில் கண் விழித்ததுமே ஒரு ப்ளான் மனதிற்குள் உருவானது.

     அன்றும் அதே படபடப்புடன் வழக்கம் போல கிளம்பிச் சென்றாள் லிசா. அவள் கிளம்பிய அடுத்த வினாடி, அடிக்கடி பயணிக்கும் ஆட்டோ அவள் காலையில் சொன்னபடியே வீட்டுக்கு வந்து அவளை கூட்டிச்சென்றது.

     டயானா செய்யும் இந்த நடவடிக்கை அவளுக்கே பிடிக்கவில்லை. ஆனாலும் லிசாவை என்னவென்று நேரடியாக கேட்க மனதிற்குள் தைரியமில்லை. ‘நாம ஏதாவது கேட்கப்போய், அவள் ஏதாவது பேசப்போய் எதுக்கு வீணான பிரச்சனை. இதோ இப்ப ஃபாலோ பண்ணி கன்பார்ம் பண்ணிட்டு அப்பறமா பார்த்துக்கலாம்’ என்று நினைத்தவாரே..

     “அதோ பாருங்க ஆட்டோக்கார்.. அந்த பைக்க கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டு பாலோ பண்ணுங்க..”

     “சரிங்கம்மா..”

     வண்டி வளைந்து வளைந்து சென்று ஒரு ஆஸ்பத்திரி முன்னால் நின்றது.

     “எதுக்கு ஆஸ்பத்திரிக்கு வர்றா? ஆபிஸ் நேரத்துல..”

     பின்னாடியே நடந்தாள்.

     லிசாவோடு வந்த பையன் முன் செல்ல, இருவரும் ஒரு ஐசியூவிற்குள் நுழைந்தனர்.

     லிசா உள்ளே சென்றதும் ஐசியூவின் கதவிற்கு வெளியே நின்று கண்ணாடி வழியாக உள்ளே பார்த்தாள்.

     உள்ளே அவள் கண்ட காட்சி..

     அவளது கணவன் சாம்ராஜ்.. குளுக்கோஸ் ஏற்றியபடி, வெளிரிப்போன கண்களுடன் லிசாவிடமும், அந்தப் பையனிடமும் பேசிக் கொண்டிருந்தான்.

     பல குழப்பங்கள் மனதிற்குள் எழ, கண்ணிலும் கண்ணீர் முட்டிக்கொண்டு வர, அப்படியே வீடு திரும்பினாள்.

==

     மாலையில் சிறிது தாமதமாகவே வந்தாள் லிசா. அவளாகவே சொல்வாள் என எதிர்பார்த்திருந்தாள் டயானா. ஆனால் வழக்கம் போலவே ஆபீஸ் விஷயங்களை மட்டுமே பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.

    இன்று அவளுக்குப் பிடித்த எதையுமே இரவு உணவில் சமைக்கவில்லை. எது எது லிசாவுக்குப் பிடிக்காதோ அவையெல்லாம் டின்னருக்கு ரெடி பண்ணி வைத்திருந்தாள்.

     டயானா எதிர்பார்த்தது போலவே, சாப்பிட ஆரம்பிக்கும் முன்னே லிசா கேட்டேவிட்டாள்.

     “என்னம்மா.. எனக்கு பிடிக்காத அயிட்டமா சமைச்ச வச்சிருக்க.. எனக்கு பிடிக்காததெல்லாம் உனக்கும் பிடிக்காது தானேம்மா!?”

     “எனக்கும் பிடிக்காததெல்லாம் உனக்கும் பிடிக்காதுன்னு தான், நானும் இத்தனை நாளா நெனச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்மா!”

     “ஏம்மா.. ஒரு மாதிரியா பேசற? இப்ப என்னாச்சு.. என்ன உனக்கு பிடிக்காத விஷயம் நான் பண்ணிட்டேன்..?”

     “அது உன்னோட மனசாட்சிக்கு தெரியும்மா?”

     “என்ன சொல்ல வர்றேனு புரியவே இல்லையேமா..”

     “இவ்ளோ சொன்ன பிறகும் நீயே சொல்ல மாட்ட.. நானே இந்த விஷயம் சொல்லுனு சொன்னாத்தான் சொல்வ… அப்படித்தானே!”

     “அப்படியெல்லாம் இல்லம்மா.. நானே சொல்றேன்.. ஆனா நான் எந்தத் தப்பும் பண்ணலமா?”

     “எனக்கும் தெரியும்டி நீ தப்பு பண்ணமாட்டேனு.. இருந்தாலும் இத்தன நாளா சொல்லாம மறச்சிட்டுயே!”

     “நான் யாரோ ஒரு பையனோட தினமும் பைக்ல போறதத்தானே சொல்ற.. யாரு.. பக்கத்துவிட்டு செல்லம்மா ஆன்டி போட்டுக்கொடுத்தாங்களா..!?”

     “நான் அதையும் சொல்றேன்… அதுக்கு மேல உங்க அப்பனப்பார்க்கப் போனியே ஆஸ்பத்திரி, அதையும் சொல்றேன்..”

     “சொல்றேன்மா.. சொல்றேன்.. அப்பாவுக்கு உடம்பு சரியானவுடனே நானே சொல்லலாம்னு இருந்தேன்.. அப்போ ஆஸ்பத்திரி வரைக்கும் பின்னாடியே வந்து எல்லாத்தையும் பார்த்துட்டியா?”

     “ஆமா…”

     “அப்ப உள்ள வரவேண்டியது தானே!”

     “எப்படிடி.. அம்போனு நம்பள விட்டுட்டு, எவ பின்னாடியோ போன மனுசன வந்து பாருனு உன்னால சொல்ல முடியுது..!”

     “சாரிம்மா.. நான் அப்படிச் சொல்லக்கூடாது தான்…”

     “அதவிடு.. எப்படி அவர் உன்னைப்பார்த்தார்..? எப்ப இருந்து இதெல்லாம் நடக்குது..? அவருக்கு என்னாச்சு..? யார் அந்தப் பையன்?”

     “சொல்றேன்மா.. ஒன்னொன்னா சொல்றேன்…”

     “நான் பத்தாவது படிக்கும்போது.. ஒரு நாள் ஸ்கூலுக்கு வந்திருந்தார்.. ரொம்ப உடைஞ்சு போயிருந்தார்.. அப்பா நம்ம விட்டுட்டு போன மாதிரியே.. அவர் கூடப்போன அந்தம்மாவும் அப்பாவ விட்டுட்டு எப்பவோ போயிருச்சாம்.. கூடவே ரஞ்சித்தையும் கூட்டிட்டு வந்திருந்தார்.. அவன் யாருமில்ல.. என்னோட தம்பிமா.. அப்ப இருந்து அடிக்கடி வருவார்.. தம்பியும் வருவான்.. நானும் அவர வீட்டுக்கு வரச்சொல்லி பல தடவை கூப்பிட்டிருக்கேன்.. ஆனா அவருக்கு உன் முகத்துல எப்படி முழிக்கறதுங்கற‌ பயம்… இப்பத்தான் கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி அவருக்கு ஸ்ட்ரோக் வந்துச்சு.. அப்பயிருந்து ஆஸ்பத்திரியில தான் இருக்கார்.. தம்பி தான் பாத்துக்கிறான்.. அதான் நானும் அப்பப்ப‌ போயி கொஞ்சம் ஆறுதலா இருக்கேன்… இன்னும் ரெண்டு நாள்ல டிஸ்சார்ஜ் பண்ணாலும் பண்ணிடுவாங்க. அதுக்கப்பறம் வேற ஊருக்குப் போயிர்றோம்னு சொல்லிட்டு இருக்கார்..”

     “ஓ.. இதுதான் விஷயமா.. எனக்கு என் பொண்ணப்பத்தி தெரியும்டி.. என்னை மாதிரியே இரக்கம் உள்ள மனசுக்காரினு.. அதான் அப்ப இருந்து சிறுகச் சிறுக சேர்த்த பணத்துல உனக்காக, உனக்கே தெரியாம ஒரு வீடு வாங்கி வச்சிருக்கேன்..”

     “ஆ.. என்னம்மா சொல்ற.. அத ஏன் இப்பச் சொல்ற?”

     “இந்த வீட்ட காலி பண்ணிட்டு அங்கேயே போயிடலாம். அங்கேயே அவங்கள கூட்டிட்டு வா.. நான் இனிமே அவரப் பார்த்துக்கறேன்…”

     “என்னம்மா.. டக்குனு ஒரு முடிவ எடுத்துட்ட..?”

     “ஆமான்டி.. வயசாயிடுச்சு இல்லையா.. உன்னையும் உனக்குப் பிடிச்ச ரோஷன் கைல பிடிச்சுக் கொடுக்கனும் இல்லையா.. அப்பறம்.. நான் தனிமரம் தானே..!”

     “ரோஷன் மேட்டர்.. அது உனக்கு எப்படிமா தெரியும்….?”

     “ரஞ்சித் தான் சொன்னான்.. இன்னைக்கு மத்தியானம் வீட்டுக்கு வந்திருந்தான்.. அன்னைக்கு நான் ஆஸ்பத்திரி வந்தப்ப, என்னைக் கவனிச்சிருக்கான் போல..

     உன் ஆபிஸ்மேட் தானே ரோஷன்.. ரஞ்சித்கிட்ட கூட அறிமுகப்படுத்தி வச்சிட்ட.. ஆனா இந்த அம்மாக்கிட்ட சொல்லாம மறச்சிட்ட இல்ல..”

     “இல்லமா… அது வந்து.. நேரம் வர்றப்போ சொல்லலாம்னு நெனச்சேன்…. அதான்..”

     “சரி..சரி.. இப்ப அந்த நேரம் உனக்கு வந்திருச்சுனு நெனச்சுக்க.. இப்ப சாப்பிடு.. நாளைக்கு காலைல ரஞ்சித்த வீட்டுக்கு வரச்சொல்லு… நானும் ஆஸ்பத்திரிக்கு வரேன்..”

     “கிரேட் மா.. எனக்கு இந்த மாதிரி ஒரு அம்மானு நினைக்கும் போதே ரொம்ப பெருமையா இருக்கு…”,
என்று சொல்லிவிட்டு ஹேப்பியாக பிடிக்காத சாப்பாட்டை இருவருமே சாப்பிட்டு விட்டு தூங்கச் சென்றனர்..

(முற்றும்)

— சிவமணி

ஈஸ்வரி என்ற ஈஸுக்கு பார்க்கின்ற மாப்பிள்ளை எல்லாம் தட்டி கொண்டே சென்று கொண்டிருந்தது. மாப்பிள்ளை பார்க்க ஆரம்பிக்கும் முன்பெல்லாம் முத்தையா, ஒத்த வீடு நல்லமுத்து வீட்டுல கேக்குறாங்க, காரியாப்பட்டி விசயன் வீட்டுல கேக்குறாங்க நாந்தே கொஞ்ச நாள் ஆவட்டுமுன்னு  சொல்லிப்புட்டேன். உடனே போயி நின்னா நம்ம புள்ளைக்கு ஏதோ குறை இருக்குன்னு பேச ஆரம்பிச்சுருவாங்க, “சரி தானே அமுசு” (அம்சவள்ளியை அப்படி தான் அழைப்பர்) மனைவியிடம் கேட்டு வைப்பார். 

அது என்னவோ சரிதேன், நரம்பில்லாத நாக்கு நாலு பக்கமும் தான் பேசும் என்றாள் அமுசு.

அப்போ எல்லாம் ஏன் தள்ளி போட்டமுன்னு தெரியல, எல்லாம் திமிரு என நொந்து கொண்டார் முத்தையா. சோசியர் சதாசிவம் கிட்ட தான் சாதகம் எல்லாம் பார்த்தோம். எப்போதும் அவர் சொன்னது தப்பியது இல்ல. சிறிதும் பிசகாது. வைகாசி ல முடிஞ்சுடுமுன்னு சொல்லித் தான் விட்டார். ஆவணி முடிஞ்சே 3 மாசம் ஆச்சு. என்ன கிரகமோ தெரியல. சதாசிவமும் இந்த பக்கம் வந்தா அந்த பக்கம் போறாப்புல, என்ன விவரமுன்னு தெரியலையே, விரட்டி புடிக்க வேண்டியது தான். “அங்க இங்க ஆளை வச்சு சதாசிவத்தைப் பிடிச்சுடனும்” என்று உதறிய துண்டோடு அவரின் தன்னம்பிக்கையும் உதிர்ந்து தான் போயிருந்தது.

சதாசிவமே வீடு தேடி வந்தார். முத்தையா தப்பா எடுத்துக்காத “புள்ள ஆயில்யம் நட்சத்திரத்தில பொறந்திருக்கு, சாதகப்படி  மாமனாரோ, மாமியாரோ இருக்க கூடாது” அதான் அமைய லேட் ஆகுது.  உன் மனசு கஷ்டப்படுமுன்னு தான் சொல்லல. சொல்லாம இருந்ததால கொஞ்சம் விரசா பார்க்க ஆரம்பிச்ச, சொல்லிருந்தா அப்பவே சிரத்தை இல்லாம இருந்து இருப்ப. சதாசிவத்திற்கு சிறிது மூச்சு வாங்கி சமாதானமாகியது.

பரவாயில்லை சதாசிவம் அதுக்கு நீ என்ன செய்வ, எல்லாம் என் நேரம். பரிகாரம் ஏதும் செய்யணுமா…சொல்லு செய்யுறேன். 

இருக்கு முத்தையா. நீ கம்யூனிஸ்ட்காரன் வேற. நம்புறியோ என்னவோன்னு அப்பவே சொல்லல. 

நீ சொல்லப்பா. எதுனாலும் செய்யுறேன். புள்ளைக விசயத்துல கணக்கு பாக்க முடியாதுல என்றார் முத்தையா. 

சரி. திருச்சி ஸ்ரீரங்கம் இருக்குல்ல. அங்க போயி விஸ்வரூப தரிசனம் பார்க்க ஈஸு வ கூட்டிட்டு போ. அந்த தரிசனம் பார்க்க விடியற்காலை ஐந்து மணிக்கு எல்லாம் இருக்கணும். கோவில் வாசலை 5.30 மணிக்கு தான் திறப்பாங்க. ஓடி போயி டிக்கெட் வாங்கணும். முதல் நூற்றி ஐம்பது பேத்துக்கு தான் அனுமதி, சரியா புரிஞ்சுதா. வேகமா ஓடுறது தான் முக்கியம். “உன்னால முடியலைன்னா பரவாயில்ல ஈஸுவை முதல போயி டிக்கெட் வாங்க சொல்லிரு”

 பெறவு அங்கிருந்து திருமணஞ்சேரி போயிட்டு அவங்ககிட்ட விவரம் சொல்லு, அவங்களே பரிகாரம் சொல்லுவாங்க. சதாசிவம் பாரத்தை இறக்கி வைத்ததை  போல உணர்ந்தார்.

இதையும் ஏன் குறையா வைக்கணும். அடுத்த வாரமே போறேன். கட்டி கொடுக்க தானே போறமுன்னு பெருசா படிக்க வைக்கல, அதுவும் இப்ப குறையா இருக்கு. முத்தையாவின் பெரும் மூச்சு சதாசிவத்தை ஏதோ செய்தது. சதாசிவம் நிசப்தத்தை போர்வையாக்கினார்.

 அமுசு சில நேரம் மனசு உடைஞ்சு பேசி விட்டுடுவா, இந்த சிறுக்கி எந்த நேரத்துல பொறந்தாலோ, அந்தந்த காலத்துல நடக்க வேண்டியது நடந்தா தானே சந்தோசமா இருக்கும். என்ன விதுச்சி இருக்கோ தெரியல, ஒன்னும் புரியல என்பாள்.

 ஈஸுவின் காதில் விழுந்து விட. “தானே அழ ஆரம்பிப்பாள்”. நானா தவ்விக்கிட்டு இருக்கேன். கல்யாணம் செஞ்சு வைங்கன்னு நீங்களா பார்க்குறீங்க. அப்புறம் வேணானுமுன்னு சொல்லுறீங்க. எதுவும் நடக்காட்டினா என் தலையில தான் விடியுது. கடவுளே, குருடனோ, முடவனோ யார் வந்து நின்னாலும் போதும் நான் கட்டிக்க சம்மதம் சொல்லுறேன். “இதுக்கு மேல இவங்க புலம்பலை என்னால தாங்கிக்க முடியலடி” ஈஸு சிநேகிதி சரஸிடம் சொல்லிட அமைதி இருள் சூழ்ந்து இருந்தது. 

சிலசமயம் ஈஸுவை கட்டுப்படுத்த அமுசு திணறினாள். அமுசும் வாய வச்சுக்கிட்டு சும்மா இருக்குறது இல்ல.  “நடக்குறது தானே நடக்கும்” என்ற புலம்பல் சத்தம் எப்போதும் வாடிக்கையாகி கொண்டிருந்தது. 

“இனிமேட்டா பொறக்க போறான்” இவளுக்குன்னு ஏற்கனவே பொறந்து இருப்பான்னு”  அப்பத்தா செல்லம்மா தான் அடிக்கடி சொல்லும். அப்படி அவ சொல்லுறது கொஞ்சம் ஆறுதலா இருக்கும் ஈஸுக்கு.  இந்த வருஷம் வெள்ளாமை நல்ல இருக்கு, ஈஸு க்கு மட்டும் “நல்ல இடம் அமைஞ்சுட்டா போதும், இந்த உலகத்துல வேற என்ன வேணும்” முத்தையா இதே வார்த்தையை  சொல்லிவிட்டு அமைதியாகி விடுவார்.

ஈஸு நல்ல நிறம், அவளுக்கு என்ன குறைச்சல், அவளுக்கு நிமிசத்துல மாப்பிள்ளை அமைஞ்சுடும் “அமுசு, நாங்கதான்  எங்க போக போறமோ, எத்தனை சீப்பட போறோமோ, நீ ஏன்  இப்படி கவலை படுறன்னு”  பக்கத்து வீட்டு ராக்காயி எப்போதும் சொல்லுவா. அவளையும் இப்போ எல்லாம் பார்க்க முடியல அமுசுவால். 

“இல்லை, இல்லை, நாந்தேன் அவள பார்க்கிறத தவிர்க்கிறேன், ஒரு நேரம் இருந்தாப்புல இருக்க மாட்டா.  அவ கொஞ்சம் ஓட்ட வாயி. ஒன்னு கிடக்க ஒரு வேதனையை சொல்லிப்புட்டா, அதை அவ பாட்டுக்கு எங்கையாவது சொல்லிடுவா. நம்ம நேரம் அப்படி இருக்குனு மனசுக்குள்ளையே புழுங்கிக்க வேண்டியது தான்” என்று அமுசு அடுப்பை பார்த்தே பேசுவா. பேசுற வார்த்தை எல்லாம் அப்படியே அடுப்போடு கருகி போயிடும் என்ற நம்பிக்கை தான் அவளை அப்படி நடக்க வைக்குது.

ஈஸு பொறந்த போது அந்த வீடே விசேஷத்தில் நிறைந்து வழிந்தது. ஈஸுவின் தாத்தா தன் ஆத்தா இருளாயியே பிறந்து விட்டாள் என்பதற்கு ஆதாரமாய், அவங்களுக்கு இருக்குற மாதிரியே கன்னக்குழியும், இடது முழங்கையில் ஒரு மருவும், அதே இடத்தில் இருப்பதாக சொல்லி எல்லாரையும் வியக்க வைத்தார். அது முதலு ஈஸுவை ஆத்தா ஆத்தான்னு தான் கூப்பிடுவார். 

முத்தையாவிற்கு பூர்வீக சொத்து கைக்கு வந்த பிறகு, “தன் மக பிறந்த ராசின்னு ஊரே சொல்லி திரிந்தார், அவரு எங்க போனாலும் சைக்கிள் கேரியர்ல உட்கார வைச்சு அழைச்சுக்கிட்டு போவார். எங்க வீட்டு மஹாலக்ஷிமின்னு” சொல்லி தான் ஈஸு வை அறிமுகப் படுத்துவார். விளைச்சல் எல்லாம் அமோகமாக இருக்க, பணம்,  வசதி எல்லாம் கூடி போச்சு. அப்போ இருந்த முத்தையா இப்போ இல்ல.

அந்த சின்ன வயதில் ஈஸு பட்டாம்பூச்சி போல பறந்து திரிவாள். இப்போது எல்லாம் யார் கண்ணுலயும் படுறது இல்லை. சன்னல் கதவின் ஓரத்தில் வெயில் படும் படி உட்கார்ந்து கொள்வது தான் நிரந்தர வேலையாகி போனது. அவளால் எந்த சந்தோஷத்தையும் உள்வாங்க முடியவில்லை. 

“யாராவது வயிறு தள்ளிக்கிட்டு போன போதும், இவகூட ஈஸுக்கு சின்னவ தான்.  இவளுக்கு கூட அமைஞ்சு போச்சு, வயிற தள்ளிக்கிட்டு பகுமானமாய் நம்ம முன்னாடி போறான்னு, மசக்கையான பொண்ணுங்க யாரும் வீட்டைத் தாண்டி போனாலும் அவ்ளோ தான்” அமுசுவின் புலம்பல் ஈஸுவைத் தாக்க ஆரம்பித்து விடும். அந்த அனலில் விழுந்து அவள் புழுவாய் துடிப்பதை யாரிடமும் சொல்ல முடியாது திணறுவாள் ஈஸு.

அப்படி தான் மீனா , பிரசவத்துக்கு அம்மா வீட்டுக்கு வந்தவ. அமுசு கண்ணில் பட்டு விட்டாள். “நீ கயலு பொண்ணு தானே. எத்தனை மாசமடி அம்மா”.

“ஒன்பது மாசம் அத்த”

“சின்னாளப்பட்டில தானே இருக்க இப்ப”

“இல்ல அத்த. இப்போ திண்டுக்கல்லுக்கு வீடு கட்டி போயாச்சு”

“அப்படியா, ஒன் ஆத்தா ஒண்ணுமே சொல்லலியே”

“மறந்துருக்கும்” என்பதை விழுந்தும் விழாத மாதிரி சொல்லி விட்டு “ சரி அத்த வாரேன்” என நகர்ந்தாள்.  

“அவளுக்கு அமைஞ்சு வாரிசு பெத்துக்க வந்திருக்கா” என்று ஆரம்பிச்சு இராவு முழுசும் புலம்பும் அளவுக்கு போயி விடும். விட்டது. கயலு மகளின் தாக்கம் அன்றைய இரவை இரையாக்கியது.

காலைப் பொழுதில் யாரோ கதவை அரட்டி தட்டும் சத்தம் கேட்டது. காலையிலேயே யாரு இப்படி தட்டுறது என அமுசுவின் குரல் கேட்டு சின்னமணி “நாந்தேன் மருமகளே, சின்னமணி சின்னாளபட்டியில் இருந்து” யச குரல் கொடுக்க நிதானமானாள். சின்னமணி பத்திரிகை கொடுக்க வந்து இருந்தார்.  “மகளுக்கு கல்யாணம் வச்சு இருக்கேன்” என்றார்.

நாலு வார்த்தை பேசி அனுப்ப மனசு இல்லாது அமுசு பேச்சு கொடுத்தாள் “மாமா மாப்பிள்ளை எந்த ஊரு?

 “மேலூர் மா. இடமெல்லாம் விசாரிச்சாச்சு. அவங்களுக்கும் நம்மல  ரொம்ப பிடிச்சு போச்சு. எல்லாம் நம்ம முனீஸ்வரன் அருள் தான். கூடாமலே இருந்துச்சு. அப்புறம் அப்படி இப்படின்னு பரிகாரம் செஞ்சு இரண்டு மாசத்துல எல்லாம் கூடி வந்துருச்சு”. மேலும் தொடர்ந்தார்.

“பாந்தமான குடும்பம். நல்ல வசதி, இவ தான் வேணுமுன்னு, மருமகளா வரணுமுன்னு ஒத்த கால்ல நின்னுட்டார் சம்மந்தி. ஒரே குறிக்கோள்ல உடனே கல்யாணம் வச்சுட்டோம். வெளில இருந்து பணம் வர வேண்டி இருக்கு. கொஞ்சம் டைம் கொடுக்க சொன்னோம், கேட்கல மருமகளே, நக நட்டு எல்லாம் உங்க பொண்ணுக்கு நீங்க போடுறதை போடுங்க. நாங்க என்ன சொல்ல ன்னு சொல்லிப்புட்டாங்க”.  என்றார் சின்னமணி.

“அப்புறம் நானும் சரி ன்னு சொல்லிட்டேன், பேத்தி ஈஸுக்கு மாப்பிள்ளை பார்க்க ஆரம்பிச்சாச்சான்னு” கேட்டார் சின்னமணி 

அவசரமா பார்க்கல…அவளுக்கும் அத்தனை வயசு ஆகலியே,  சரி மாமா   கல்யாணத்திற்கு வந்துடுறோம் என்று அமுசு சொல்லி விட சின்னமணியும் விடைபெற்றார். 

ஈஸு பதட்டமாய் கீழே குனிந்து உட்கார்ந்து இருந்தாள். “என்னவோ தெரியல இன்னைக்கு அம்மாவிடம் இருந்து எந்த புலம்பலும் வராதது ஈஸுக்கு நிம்மதியாய் இருந்தது. “ஈஸு குழாய் தண்ணி வருதுன்னு” ராக்காயி சொல்லி விட்டு ஓடினாள். 

பஞ்சாயத்து தண்ணி வர வள்ளி அக்காவுக்கும், அமுசுக்கும் குழாய் தகராறு. ரொம்ப நெருக்கமா இருந்தவங்க தான். யார் யாரோ எதையோ சொல்லி கொடுக்க வள்ளி அக்கா தான் ஆரம்பிச்சா, “எங்க வீட்டுல விசேஷம் இருக்கு. கொஞ்சம் பொறுத்து தான் புடிக்குறது. அப்படி என்ன அவசரம். மகளும், நீயும் சன்னல்ல உட்கார்ந்து கதை தானே பேச போறீங்கன்னு சொல்ல”  அமுசுவின் சாமியாட்டம் ஆரம்பமானது 

அஞ்சு காசுக்கும், பத்து காசுக்கும் ரோட்டோரத்துல நிக்குறவளுக்கு, என் குடும்ப கதை எதுக்குடி. இது என்ன உங்க அப்பன் வீட்டு குழாயா? என் புருஷன் வம்பாடு பட்டு அங்க இங்க பேசி குழாய் போட்டு கொடுத்தா, எங்களுக்கே வாக்கரிசி போட்டுடுவாளுக போலையே. இனிமே என் வீட்டு பத்தியோ, குடும்பத்தை பத்தியோ பேசினா ஒட்ட அறுத்து புடுவேன் பார்த்துக்கோ, அமுசு பத்ரகாளியாய் கொதித்தாள்.

 மன்னிச்சுரு அக்கா. புத்தி கெட்டு போயி இப்படி பேசிட்டேன். 

அடியே வள்ளி நீ பேசலடி, யார் பேச்சையோ கேட்டு தான் இப்படி பேசுற. உனக்கு எங்கடி புத்தி போச்சு. அமுசு அடங்கிட ரொம்ப நேரம் ஆச்சு. இதுக்கு முன்னாடி இப்படி பேசி யாரும் பார்த்தது இல்லை. அந்த இடமே நிசப்தமாய் இருந்தது. வாயை பிளந்தவர்கள் மூடவே இல்லை. வள்ளிக்கு ஆழம் தெரியாம கால் விட்ட மாதிரி நெளிஞ்சா. அன்று தெருவே அமுசுவின் சாமியாட்டத்தையே வாயில் மென்னு கொண்டிருந்தனர்.

சண்டையில் எல்லா ஆங்காரத்தையும் கொட்டி தீர்த்து விட்டாள். “இனிமே ஒருத்தியும் நாக்கு மேல பல்லு போட்டு பேச மாட்டாளுக” கொதிப்பை குறைத்து விட்டு சூட்டை குறைத்தாள்.

 “ஒன் அப்பன் வந்ததும் மாமா சின்னமணி சொன்ன மாதிரி  பரிகாரம் ஏதாவது செய்யணும், “அப்போ தான் விடியும் போல” அமுசுவின் பொருமல், ஈஸு எதிர்பார்த்தது போல வெடிக்க வில்லை. 

அன்று இரவே முத்தையாவிடம் பேச்சை ஆரம்பித்தாள் அமுசு. “மாமா சீக்கிரம் கோவில போயி பரிகாரம் செய்யணும். எனக்கு அதை செஞ்சுட்டா போதும் மதுரை வீரன் கண் திறப்பார்ன்னு நம்பிக்கை இருக்கு. ஈஸுவும் வீட்டுக்குள்ளையே அடைஞ்சு கிடக்கு. ஒரு மாற்றமா இருக்கும்” அமுசு மூச்சு வாங்க விட்டத்தை வெறித்தப் படி பேசினாள். கண்கள் கசிந்து இருந்தது. முத்தையாவிற்கு ஆச்சரியம் தாளவில்லை. 

மு: ஆமா எந்த கோவிலு. 

அ: “திருமணஞ்சேரி”

மு: “உனக்கு எப்படி தெரியும் கோவில் பரிகாரம் பத்தி”

அ: “மாமா சின்னமணி வந்தாப்பல”, அவர் சொன்னார் 

வரப்ப சதாசிவம் அண்ணனை பார்த்திட்டு தான் வரேன்,  ஒரு எட்டு போயிட்டு வர சொல்லி சொன்னாப்புல. எனக்கும் அதான் சரின்னு படுது அமுசு. அந்த வாரமே போகலாம் என்றார்.

விசால கிழமை ராத்திரி குலசாமி எல்லாத்தையும் வேண்டிக்கிட்டு ஊரே அடங்கின பிறகு மூவரும் கிளம்பினாங்க.. சொந்தக்காரப் பய நாகேந்திரன் தான், ஆட்டோவில் கொண்டு போயி இறக்கி விட்டான். ஈஸு க்கு புது காத்தும், நீண்ட பயணமும் புது தெம்பை கொடுத்தது. 

 எத்தனை பேரு கொண்டாடி வளர்க்கப் பட்டவள். இன்று மூஞ்சி கொடுத்து பேச கூட முடியாத அளவுக்கு மனசில் இடைவெளி விழுந்து விட்டது. கௌரவ பிரச்சனைக்காக தானே இந்த கல்யாணம். சமுதாயம் நாலும் பேசும். புகழ்ந்து பேசும் போது ரசிக்கிறோம். இப்போ ஏன் கோவ படணும்.   ஈஸு வின் மௌன மொழி யாருக்கும் புரிவதில்லை. 

ஸ்ரீரங்கம் கோவில் வாசல் வந்தது. சதாசிவம் அண்ணன் சொன்னது போல விஸ்வரூப தரிசன வரிசையில் நின்றனர். 30 வயதை தாண்டிய பெண்களையும் , 35 வயது தாண்டிய ஆண்களையும்  அதிகமாக பார்க்க முடிந்தது. ஈஸுவிற்கு தன்னை போல பல மடங்கு வேதனைகளை அவர்கள் அடைந்து இருப்பார்களோ என்று நினைக்கையில் இரக்கத்தை அந்த இடம் முழுவதும் படர விட்டிருந்தாள். அவர்களின் பார்வை “இந்த சின்ன பெண்ணெல்லாம் ஏன் வந்து இருக்கா” என்பது போல ஈஸுவின் மீது இருந்தது.

“மாமா, அண்ணே சொன்னது சரிதேன் இம்புட்டு பேரு வந்து இருக்காங்க. நல்ல காலம் பொறக்க போகுது” என்றாள் அமுசு. “எனக்கும் அப்படி தான் அமுசு தோணுது, இப்பவே அமைஞ்சுட்ட மாதிரி தான் இருக்கு” என்றார் முத்தையா. அம்மாவும், அப்பாவும் இப்படி பேசுவது காதில் விழாத மாதிரியே நின்றாள்.

முன் வரிசை ஆள் பேசுவது கேட்டது “கதவு திறந்ததும் ஓடணும், மொத 150 பேருக்கு தான் தரிசனம். இதை கேட்ட அமுசு ஈஸுவிடம் காசு கொடுத்து “வேகமா ஓடி வரிசையில நில்லு புள்ள” என்று ரகசியமாக கிசு கிசுத்தாள். 

துளசி மாலையும், தாமரைப்பூவும் விற்று கொண்டு வந்தவர் முத்தையா குடும்பத்தை பார்த்ததும் “மூணே மாசத்தில் பாருங்க முடிஞ்சுடும்” என்றதும் முத்தையா கைக்கூப்பி கண்கலங்க வணங்கினார்.

 “என்னவோ உங்கள பார்த்ததும் சொல்லணும் போல தோணுது” என்று சொல்லி விட்டு  மாலை விற்பவர் இன்னும் தொடர்ந்தார். யாருக்கு எப்போ பிராப்தம் இருக்கோ அப்போ தானே அமையும். நாம அவரச பட்டு பிள்ளைகளை கஷ்டப்படுத்திட கூடாது. நம்மள நம்பி இருக்கும் வம்சத்தை நாமே உதாசீன படுத்திட கூடாது. நாம முயற்சி செய்வதை மட்டும் விட்டுடாம, நல்ல இடமா பார்த்து முடிக்கணும். தள்ளி விட்டிட கூடாது. 

“அவசரமா கட்டி கொடுத்துட்டேன் ஐயா, பிள்ளைய கண்ணுல காட்ட மாட்டுறாங்க. என் மகளுக்கு விருப்பம் துளியும் இல்லை. ஊரு  உலகம் பேசுமேன்னு கொஞ்சம் கூட விசாரிக்காம கட்டி வச்சுட்டேன். எல்லா கொடுமையும் மவராசி தான் அனுபவிக்குறா. இப்படி கண்ணீர் வடிச்சு வாழுறதை பார்ப்பதற்கு பதிலாக, கொஞ்சம் தாமசமா கட்டி கொடுத்து இருந்திருக்கலாமுன்னு தோணுது. நான் இங்க தான் பூ விக்குறேன். என் கையால பூ வாங்கின பல பேருக்கு நல்லது நடந்து இருக்கு. நானே பாருங்க, புத்தி கெட்டு போயிட்டேன். எனக்கு இன்னொரு மக இருக்கா. அவளுக்கு எந்த அழுத்தத்தையும் கொடுத்திடாம, பொறுமையா விசாரிச்சு பார்த்துகிட்டு இருக்கேன். எல்லாத்தையும் அந்த இறைவன்கிட்ட விட்டுட்டேன். நம்ம படைச்ச இறைவனுக்கு நமக்கு என்ன தரனுமுன்னு தெரியும் என்றார்.

முத்தையாவுக்கும், அமுசுக்கும் கண் திறந்தது போல இருந்தது. ஈஸுவை கஷ்டப் படுத்தி விட்டதாக வருந்தினர். அவள் தலையை வாஞ்சையாய் தொட்டு தடவினாள் அமுசு.

 கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்க, ஈஸு பாவாடைய சிறிது உயர்த்தி கொண்டு பறந்தாள். அமுசு கொடுத்த காசில் நுழைவு டிக்கெட் வாங்கி விட் திரை போட்ட கருவறையின் முன்பு அமர்ந்திருந்தனர். காவேரி ஆற்று நீரை யானை கொண்டு வர அபிஷேகம் நடைப்பெற்றது. வயது முதிர்ந்த கன்னிகளின் கண்களில் கண்ணீரோடு கூடிய வேண்டுதலை ஈஸுவும் செய்தாள். 

அமுசு ரொம்ப நிறைவா இருக்கு என்றாள். 

என்னமோ தெரியல, மனசுல இருந்த பாரம் எல்லாம் குறைந்து இருந்தது என்றார் முத்தையா

இந்த நேர்மறையோடு மூன்று ஆன்மாகள் திருமணஞ்சேரி செல்ல தயாரானார்கள். இந்த பயணத்தில் அமுசுவின் முகமும், முத்தையாவின் அகமும் மலர்ந்திருந்தது. மயிலாடுதுறை வழியாக திருமணஞ்சேரியை அடைய மாலையும், கழுத்துமாய் பொண்ணு, மாப்பிள்ளை கண்ணில் பட்டதும் அமுசு “ஆத்தி நல்ல சகுனமால்ல இருக்கு”.

கல்யாணக்கூட்டத்தில் ஒருத்தரை விசாரிக்க துவங்கினார் முத்தையா. மாலை வாங்கி பொண்ணு பேருக்கு அர்ச்சனை செய்ய, அந்த மாலையை பத்திரமா வீட்டில் வச்சுருந்து கல்யாணம் முடிஞ்சதும், மாப்பிள்ளையும், பொண்ணும் அந்த மாலையை எடுத்து வந்து இங்கே போடணும் என்றார்.

எந்த சாங்கியம் செய்ய சொன்னாலும் முறுக்கி கொண்டு திரியும் முத்தையா எல்லாவற்றையும் கேட்பது ஆச்சரியமாய் பார்த்தாள் அமுசு. ஈஸு கழுத்தில் மாலையோடு கோவில் கருவறையில் நிற்க , ஈஸ்வரி, கடக ராசி, ஆயில்யம் நட்சத்ரே என்று அர்ச்சனை நடக்க, முத்தையாவும், அமுசும் ஈஸு வையே பார்த்து கொண்டு இருந்தனர். நம்பிக்கை நிமிர்ந்து நின்றது. எல்லா சடங்குகளும் முடிந்து கிளம்ப ஆயத்தமானார்கள். பணம் கரைந்தது, ஆனாலும் மனசு நிறைந்து வழிந்தது. அமுசு, ஈஸுவை திட்டியதை நினைத்து வருந்தினாள். கண்ணீர் முட்டி கொண்டு வந்தது. 

நிம்மதியான தூக்கம். பேருந்து ஊரை வந்து சேர்ந்தது. விடியும் முன்பே பேசி வச்சுருந்த காரில் யார் கண்ணுலேயும் படும் முன்பே வீட்டை அடைந்தனர். 

இரண்டு வாரத்துல பதிஞ்சு வைச்சு இருந்த இடத்தில இருந்து போன் வர, பதட்டமா முத்தையா அமுசு, அமுசு ஒரு இடத்துல இருந்து கூப்பிட்டாங்க, பொருத்தம் எல்லாம் இருக்காம். ஈஸு போட்டோவ அனுப்ப சொல்லுறாங்க.

ஒன்னு, இரண்டு வரனும் வரத் துவங்கியது. அமுசுக்கும், முத்தையாவிற்கும் சில இடங்களை பிடிக்க வில்லை. ஒரு சில பேர் இன்னைக்கே பார்க்கணுமுன்னு சொல்லும் இடத்தை நாசுக்காக சொல்லி தட்டி விட்டார். அமுசுவின் புலம்பல் சிறிது கொறஞ்சி இருந்தது. ஈஸுவுக்கு பெரிதாய் ஈர்ப்பு இல்லை. சதாசிவம் அண்ணன் ஈஸுவை போல ஆயில்யம் நட்சத்திரம் உள்ள ஒரு பொண்ணுக்கு அந்த கோவில் போயிட்டு வந்த பிறகு முடிஞ்சதாக சொல்லி விட்டு சென்றார். அமுசு தெருவில் அமர்ந்து பேசுவது குறைஞ்சு போச்சு.

மதுரைல இருக்குற திருமண மையத்தில் பதிஞ்சு வைக்க சொல்லி சின்னமணி மாமா போன்ல சொல்லுறாப்புல. அதுக்கு போயிட்டு வாங்க மாமா என்று அமுசு சாந்தமாக சொன்னாள்.

பதினைந்து வருசத்துக்கு முன்பு கடன் அதிகமாகி, பொழப்பு தேடி ஊர் விட்டு போன சாமிக்கண்ணு கடன் கப்பி எல்லாம் அடைத்து விட்டு, காரும், கழுத்து நிறைய நகையுமாய் குலதெய்வதுக்கு படையல் போட வந்திருந்தவள் அமுசை பார்த்ததும் ஒரே அழுகை. அமுசும் வெடித்து சிதறினாள். “எப்படியம்மா இருக்க, எத்தனை வருசமாச்சு” சாமிக்கண்ணுவின் ஆத்மார்த்த அணைப்பு அமுசை  இன்னும் மனசை இளக செய்தது.

வசதி, வாய்ப்பு எல்லாம் வந்துருச்சு புள்ள. கடன் எல்லாம் அடைச்சு பல நாளு ஆச்சு. ஆனா சமைஞ்சு பத்து வருஷம் ஆகியும் கல்லாணம் அமையவே இல்லை என் மகளுக்கு. பிள்ளைக கல்யாணம் முடிச்சு தான் ஊருக்கு போகணுமுன்னு நானும், என் கூட்டாளியும் சபதம் போட்டு இருந்தோம். அது என்னவோ ஆயில்யம் நட்சத்திரமாம். பொறக்கும் போது அது எல்லாம் பார்த்தா பெத்தோம். போன வருஷம் தான் மணமா முடிஞ்சுது. இப்போ என் மக சொல்லுறா சுக பிரசவம் இல்லாட்டியும் பரவாயில்லை, நட்சத்திரம் பார்த்து வயிறு கிழிச்சாவது நல்ல நட்சத்திரத்துல பெத்துக்கனுமுனு நாள் பார்க்க சொல்லி இருக்கா. நான் பட்ட கஷ்டம் பிள்ளைக படக்கூடாதுன்னு சொல்லுறா. அவளுக்கு எந்த குறையும் வரக்கூடாதுன்னு “நம்ம மதுரைவீரனுக்கும், பொங்கரம்மாளுக்கும்” பொங்க வச்சு கும்புட்டு விட்டு சாதி சனத்தை பார்த்திட்டு போகலாமுன்னு வந்தோம். குலசாமிய வீட்டுல வச்சு கும்பிட்டாலும், நேர்ல வந்து பார்க்குற மாதிரி வருமா. நம்ம காலம் எல்லாம் வேற புள்ள என்று சொல்ல வாயடைத்து நின்றாள் அமுசு. 

ஈஸு பெரிய மனுசியா ஆகி இருப்பாளே? எப்போ கல்யாணம்? மாப்பிள்ளை ஏதும் பார்க்க ஆரம்பிச்சுடீயா? என்றாள் சாமிக்கண்ணு

பார்க்க ஆரம்பிக்கணும். கல்யாணத்துக்கு சொல்லி அனுப்புறேன் என்றாள் அமுசு. 

“சரி வரேன் அமுசு” என்று நடந்த சாமிக்கண்ணு அமுசுவின் கண்ணை சாமியாய் வந்து திறந்து சென்று கொண்டிருந்தாள். 

அன்று சாதகம் பார்த்த பிறகு, அதை இன்று வரை யாரும் தொடவே இல்லை. அலமாரிலேயே அப்படியே கிடந்தது. 

அமுசுவிடம் இருந்த மாற்றம் சிறிது ஈஸுவை ஆசுவாசப் படுத்தி இருந்தது. அவளை பேரன்பாய் பார்க்கத் துவங்கினர். அவளுக்கு கல்யாண ஆசை அரும்ப துவங்கி இருந்தது

தினமும் அமுசு அந்த திருமணஞ்சேரி மாலைக்கு சாம்புராணி போட்டு கும்பிட்டு வர தொடங்கினாள். பூஜை அறையில் அந்த மாலை தொங்கி கொண்டிருந்தது. எல்லா நேர்மறை எண்ணங்களும் அந்த மாலைகளில் பின்னி பிணைந்து வேடிக்கை பார்த்து கொண்டிருந்தது. இந்த மூன்று ஆன்மாக்களும் அந்த நேர்மறையை சுவாசிக்கப் பழகி இருந்தனர்.

– துரை. அறிவழகன்

அம்மாசியின் இளம்பிராயத்து ஞாபகக் குகையில் மலைப் பூவரச மரமும், தைலம்மா நினைவும் அரைத்துப் பூசின தோட்டு மஞ்சளாக ஒட்டிக் கொண்டிருந்தது. அடர்ந்த நிழலும், மார்கழி பனியின் குளிர்ச்சியும் சுமந்த மலைப் பூவரசம் மரத்தடியில் இதய வடிவிலான பூவரச இலையைச் சுருட்டி ‘பீப்..பீப்..’ என நெஞ்சுக் காத்தையெல்லாம் வாய்க்குக் கொண்டு வந்து பீப்பி ஊதிக் கொண்டிருப்பாள் தைலம்மா; பீப்பி ஊதும் போது வாய் குவிந்து குருவி வாயாகிவிடும். 

நொய்யல் ஆற்றங்கரை வனமெங்கும் கூழைக்கெடா, நீர்க்காக்கை, நாமக்கோழி, சாக்குருவி குரல்களோடு பூவரச இலை பீப்பியின் ஒலியும் கலந்து தைலம்மா இதயச் சிரிப்பாய் ஒலிக்கும். பீப்பி ஊதியபடி ஆற்றங்கரையோர வனத்தைச் சுற்றி வரும் போதும் பச்சரிசி மாவுருண்டையை வாயில் அதக்கிக் கொண்டிருப்பாள் தைலம்மா. போதாததற்கு இடுப்பில் சொருகி இருக்கும் நீலநிற சுருக்குப் பையில் வறுத்த ஈசலும், கருப்பட்டியும் கலந்து நாளெல்லாம் கொறிக்க வைத்திருப்பாள். நீல நிற வெல்வெட் சுருக்குப் பையில் வெள்ளி கோடுகள் பூக்கோலம் போட்டிருக்கும்.

தைலம்மாவோடு எப்பவும் சேர்ந்தே சுற்றி வருவார்கள் அவளுடைய சேக்காளிகள் பூங்கோதையும், சிட்டாளும். சேக்காளிகள் கையில் பனை மட்டை சுமந்து திரிவார்கள். வனத்துக்குள் வெக்கை ஓடத் தொடங்கியவுடன் பூவரச மரத்தடியில் வாக்கூடு, கொட்டாம்பெட்டி, கருப்பட்டிப்பெட்டி, கிண்ணிப்பெட்டி என விதவிதமான சித்திரங்கள் பனை மட்டையிலிருந்து உருவாகத் தொடங்கிவிடும். எந்த வெக்கையும் பூவரச மர குளிர்ச்சியை எதுவும் செய்து விட முடியாது. மரமெல்லாம் பூத்து நிற்கும் மஞ்சள் பூக்களோடு குழந்தைகளை காத்து நின்றது மலை பூவரசு. மலைப் பூவரசத்தைச் சூழ்ந்து செழித்து சில்லிப்பு காட்டி நின்றன அத்தி, கனக சம்பா, புரசு, நீர்மருது, புங்கன், கருப்பாலை, இலுப்பை மரங்கள். தங்க நிறப் பூக்கள் கொண்ட கனகசம்பா மரத்தின் நீரோடிய இலை நரம்புகளில் பட்டுத் தெறிக்கும் சூரிய துணுக்குகள் வனமெங்கும் பிஞ்சுக் கை ரேகையாக படர்ந்து இருக்கும்.

மரங்களுக்கு மேல் ஓயாது றெக்கையடித்துத் திரியும் நாரை, சீம்புறு, சாக்குருவி, செம்புத்தான் பட்சிகள். இரவெல்லாம் வேட்டை முடித்து கண் சொருகிப் போய் பூவரசு மரத்து இலைக்கூட்டுக்குள் பகலெல்லாம் அடைந்து கிடக்கும் கூவைகள்.

சின்னாறு, நீலியாறு, கொடிகுவரியாறு, சாடியாறு, காஞ்சிமா ஆறு என பனை ஓலைப் பட்டையின் ரேகைகளாக ஓடிய நீர்வரத்தை வாங்கிக் கொண்டு சாடிவயலில் சிற்றோடைகள் ஒன்று சேர குமருப் பெண் செழிப்பாக பிரவாகமெடுத்து ஓடியது நொய்யல் ஆறு. கெளுத்தி, விரால், பனையேறி கெண்டை என வெள்ளி ஒளியாக மீன் குஞ்சுகள் பாய்ச்சல் காட்டிக் கொண்டிருக்கும்  ஆற்றின் போக்கெங்கும்.

நாச்சிவலசு குடியிருப்புகளைத் தாண்டி ஆற்றங்கரை வனத்தையும் தாண்டி பனங்காடு, காட்டுக் கிழவியின் கூந்தலாக விரிந்து கிடந்தது; கிணற்றுச் சேரத்தில் முளைத்திருக்கும் செடிகளில் கூடுகட்டி நாச்சிவலசுக்குள் குரல்காட்டித் திரியும் சிட்டுக் குருவிகளோடுதான் அம்மாசியின் பொழுது விடியும். பனி விலகி சூரியன் முளைத்த சுவடில் காடு நோக்கி நகர்ந்துவிடுவான் அம்மாசி. 

காடைகளின் குரல் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும் பனங்காடு. பனைமரப் பொந்துகளில் இருந்து அதிசயமாக முகம்காட்டும் பனங்காடைகள். பனங்காடை மட்டுமில்லாது காட்டுக்காடை, வாள்காடை, பூங்காடை, பக்காடை, அரிக்காடை என எண்ணற்ற காடைகள் காட்டு புதர்களுக்குள் கூடமைத்து ஒளிந்து வாழ்ந்தன. தைலம்மாவும் அவள் சேக்காளிகளும் கூடும் பூவரச மரத்துக்கு அருகில் இருந்துதான் காடை கவுதாரிகளை வேட்டையாடுவான் அம்மாசி. 

மாட்டு ரோமத்தை மெல்லிய கயிறாக்கி நுணியில் சுருக்கு முடிச்சு போட்டு கம்புகளில் கட்டி கண்ணி வைத்து காடை, கௌதாரிகளை வேட்டையாடுவதில் சமர்த்தன் அம்மாசி. மரக்கூட்டத்துக்குள் மறைந்து கொண்டு அம்மாசி அச்சு அசல் காடை கவுதாரி போல் எழுப்பும் சீழ்க்கை ஒலிக்கு ஏமாந்து வரும் பட்சிகள் அம்மாசியின் கண்ணிக்கு தப்ப முடியாது. நொய்யல் ஆத்தங்கரைக்கு வரும் கொக்குகளும் சில சமயங்களில் அவன் கண்ணியில் மாட்டிக் கொள்ளும்.

மாட்டுச் சாணத்தில் புதைத்து சுட்ட காடை முட்டைகளோடும், நெருப்பில் வாட்டிய காடைகளோடும் பூவரச மரத்தடியில் தைலம்மாவைச் சந்திப்பான் அம்மாசி. இடுப்பில் சொருகி இருக்கும் சுருக்குப் பையில் வைத்திருக்கும் ஈசலும், கருப்பட்டியும் கலந்த பண்டத்தை அம்மாசிக்குக் கொடுப்பாள் தைலம்மா. பூங்கோதைக்கும், சிட்டாளுக்கும் கூட திறக்காத தைலம்மாவின் சுருக்குப் பை அம்மாசிக்கென்றால் திறந்துவிடும் அதிசயத்தைப் பார்த்தபடி இருக்கும் பூவரசு மரம்.

பேரூர், குனியமுத்தூர், வெள்ளலூர், இருகூர், சூலூர், ஓரத்துப்பாளையம்  தடங்களில் வழி அமைத்துக் கொண்டு பொங்கிப் பாய்ந்து கொண்டிருந்தது நொய்யல் ஆறு.

பூவரச மரக்காட்டுக்கு தைலம்மாவும், காடை வேட்டைக்கு அம்மாசியும் போகாத நாட்களில் நொய்யல் ஆத்துக்கு மீன்பிடிக்கப் புறப்பட்டுவிடுவார்கள் இருவரும். கையை விட்டு விலகிப் போகாமல் சுத்தி வரும் வெள்ளாட்டை தைலம்மாவோடு கிளம்புவதென்றால் கசாலையில் கட்டிவிட்டு, நழுவி நழுவி கீழிறங்கும் டவுசரை இழுத்து அரைஞான் கயிற்றை மேலேவிட்டு இறுக்கிக் கொண்டு கிளம்பிவிடுவான் அம்மாசி. 

வெள்ளாட்டுக்கு புளியந்தழைகளையும், பசுந் தீவனங்களையும் போதுமான அளவு கொல்லையிலிருந்து கொண்டு வந்து அதன் காலடியில் போட்டுவிட்டுத் தான் கிளம்புவான். சொம்பில் கரைத்துக் காத்திருக்கும் புளித்தண்ணியை குடித்து வயித்தை ரொப்பிக் கொண்டு உலகத்தையே பிடித்துவிடப் புறப்பட்டவர்கள் போல நடப்பார்கள் இருவரும்: கையில் தூண்டிக் கம்பு இருக்கும்.

வாழை முளைத்த சேத்து மண் தடத்தில் தோண்டத் தோண்ட நெளியும் புழுக்களை அரித்து கொட்டாங்கச்சியில் நிரப்பிக் கொண்டு நடைபோடுவார்கள். ஆத்தை அடையும் போது கால் பறக்க ஓடி வந்து சேர்ந்து கொள்வார்கள் சிட்டுவும், பூங்கோதையும்.

தூண்டில் முள்ளில் சிக்காமல் புழுவை மட்டும் நேக்காக அரித்துக் கொண்டு போகும் தந்திரக்கார மீன்களெல்லாம் உண்டு நொய்யல் ஆற்றில். தூண்டிலைப் போட்டுவிட்டு தக்கை இழுபடுவதை கண்கொத்திப் பாம்பாக பார்த்திருந்து லாவகமாக இழுத்து சிக்கிக் கொண்ட மீனை கைபிடிக்குள் கொண்டு வருவதில் அம்மாசி கில்லாடி. காடைக்குக் கண்ணி வைக்கவும், கெண்டைக்குத் தூண்டில் போடவும் கைகாரன் அம்மாசி.  அவன் ராசிக்கும், கைவாகுக்கும்  கெண்டை, கெழுத்தி, விரால், உளுவ என்று வகை வகையான மீன்கள் வலையில் சிக்கிக் கொள்ளும். உற்சாகம் கொப்புளிக்க, பிடிபடும் மீன்களை மண் சட்டியில் பத்திரப்படுத்துவார்கள் தைலம்மாவும் அவள் சேக்காளிகளும். “ஆத்தாடி, எம்புட்டு மீன்க” வாயும், கண்ணும் அப்படித்தான் விரிந்து விடும் தைலம்மாவுக்கு.  தைலம்மா, சிட்டாள், பூங்கோதை எழுப்பும் உற்சாக ஆரவாரம் இன்னும் நாலு மீன் சேர்த்துப் பிடிக்க வைக்கும் அம்மாசியை. வெயில் ஏற ஏற சூடு பரவும் பாறைகளில். ஆத்து நீர் கதகதப்பு சுகத்தில் மீன்களெல்லாம் புரண்டு விளையாடும். பாறை இடுக்குகளில் பாசி படிந்த வேர் முண்டுகளுக்குள் இருந்து முகம் காட்டும் மீன் குஞ்சுகள். 

கொக்குகளும், நாரைகளும், மடையான்களும் கூட்டம் கூட்டமாக மேற்கு நோக்கி பறந்து மறையும். ஆற்றோர நாணல் புதர்களுக்குள் மறைந்து திரியும் பூச்சிகளை தேடி மேய்ந்து கொண்டிருக்கும் சிறு பட்சிகள். அம்மாசி மீன் பிடிக்கும் பகுதிக்கு சற்று எட்டத்தில் கூத்தம்பட்டி சிறுவர்களின் அக்குறும்பு தாங்க முடியாததாக இருக்கும். கூத்தம்பட்டி சிறுவர்கள் காட்டும் பாய்ச்சலில் மீன்கள் பதறியடித்து நீருக்குள் முங்கி காணாமல் போகும். அந்தமானைக்குப் போய் அவர்களை நாலு அப்பு அப்பத் தோணும் அம்மாசிக்கு. தைலம்மா முன்பாக அப்படிச் செய்யாமல் தன்னை அடக்கிக் கொள்வான் அம்மாசி. ஆனாலும் அவனுக்குள் ‘பொசு பொசுப்பு’ அடங்காது. அரக்கப் பறக்க மறைந்த மீன்கள் அம்மாசியின் தூண்டிலுக்கு வெகு தூரத்திற்கு அப்பால் போய்தான் முகத்தைக் காட்டும்.  

கொட்டாங்கச்சியில் பாதிக்கு மேல் புழுக்கள் காலியாகியிருக்கும் போது மண் சட்டியில் நிறைந்த மீன்கள் ‘தளக்…புளக்’ கென்று புரள ஆரம்பித்துவிடும். கொழம்பு வைத்தால் நாலு வீடு ஒரு நேரத்திற்கு திருப்தியாகச் சாப்பிடலாம். கருவேலங்காட்டைத் தாண்டி, கரும்பு வாசம் மூக்கில் இனிக்க மீன்பிடி முடித்து நான்கு பேரும் வீடு சேரும் போது, பொழுது உச்சத்தை தொட்டுவிடும். தைலம்மாவின் மச்சு வீடு நாழி ஓடுகளால் வேயப்பட்டிருந்தது. வாசலில் எப்போதும் சிலுசிலுத்து நிற்கும் முரட்டு வேப்ப மரமொன்று. தொன்ம வாசனையை சுமந்தபடி நாழி ஓட்டுப் பாசிப் பூவாய் மலர்ந்திருந்தது அம்மாசி தைலம்மா உறவு.

வீட்டு முற்றத்தைத் தாண்டினால் பண்டம் பாடிகளின் மூத்திர கவிச்சி அடிக்கும் தொழுவம். தொழுவத்தில் ஆறடி மனுச நீளத்துக்கு கல் தொட்டிகளில் ததும்பி நிற்கும் தவிட்டுத் தண்ணி; பண்டம், பாடிகள் எறப்பு வாங்காமல் எப்போதும் குளுந்து போய் இருந்தன. பேரூர், குனியமுத்தூர், வெள்ளலூர்,இருகூர், சூலூர், ஒரத்துப்பாளையம் வழியாக பாஞ்சு கொண்டிருந்த நொய்யல் ஆத்துப் போக்கு நாச்சிவலசு, கூத்தம்பட்டியையும் செழிப்பாக வைத்திருந்தது. நொய்யல் ஆத்து செழுமையை வாங்கி வளர்ந்தாள் தைலம்மா. 

காட்டு பூவரச மரத்திற்கு அருகில் நின்றிருக்கும் இலுப்பை மரத்தில் அணங்கு அடைந்து கிடப்பதாக கிராமத்தில் பேச்சு அலையோடிக் கிடந்தது. நாச்சிவலசு, கூத்தம்பட்டி பெருசுகள் அஞ்சி ஒதுங்கிப் போன இலுப்பை மரப் பொந்தில் குருவி முட்டை திருடித் தின்பதை மட்டும் அம்மாசி நிறுத்தவே இல்லை. அவனுக்கும், தைலம்மாவுக்கும் துளிகூட அச்சமே இருப்பதில்லை.

“வரட்டுமே எந்த அணங்கு என்ன செய்யுதுனு பாப்போமே” என்று தைலம்மாவிடம் வீரம் பேசுவான் அம்மாசி. பூவரசு மரத்தைத தொட்டுப்போனது யானைகளின் வழித்தடம். வயது முதிர்ந்த பெண் யானை தலைமையில் கடந்து போகும் யானைக் கூட்டத்தைப் பார்ப்பதில் பூரித்துப் போவாள் தைலம்மா. துண்டுபடாமல் நீண்டு கிடந்த காட்டில் பசுந்தீவனங்களை ஒடித்துத தின்றபடி அலையும் யானைகள். 

“அதுதான் கொம்பன்; வழிகாட்டி யானை” என்பான் அம்மாசி. யானைகளைப் பற்றிய நிறைய விஷயங்களை தைலம்மாவுக்கு அவன்தான் சொல்வான். சில்லு கொம்பன், கட்ட கொம்பன், மொன்ன வாலு என ஒவ்வொரு யானையைப் பற்றியும் கதைகதையாகச் சொல்லுவான் அம்மாசி. அம்மாசியின் கதைகளைக் கேட்டு கண்ணெல்லாம் விரிந்துவிடும் தைலம்மாவுக்கு.

ஒத்தைக் கொம்பு யானையையோ, சூறை நாற்றமடிக்கும் யானையையோ தூரத்தில் பார்த்துவிட்டால் எச்சரிக்கை ஆகிவிடுவான் அம்மாசி. தைலம்மாவையும் இழுத்துக்கொண்டு அரவங்காட்டாமல் பதுங்கிவிடுவான்.

“ரொம்ப ஆபத்தானவன் இந்த ஒத்தக் கொம்பன். சிக்குனோம் நம்மள சிதறடிக்காம விடாது” என்பான் யானை மறைந்த பிறகு அம்மாசி. காட்டுக்குள் யானைகளுக்கான சோளம், பனிவரகு என மானாவாரி பயிர்கள் தான்தோன்றியாக முளைத்துக் கிடந்தன.

குருவி முட்டைகளை சேகரிக்க தைலம்மா, பூங்கோதை, சிட்டு ஆகியோருடன் வனத்துக்குள் புகும் அம்மாசி யானை வழித்தடங்களை எச்சரிக்கையாக பார்த்து நடப்பான். யானை தடத்தில் குவிந்து கிடக்கும் சாணத்தில் கால் புதைத்து மிதிப்பதென்றால் கொள்ளைப் பிரியம் தைலம்மாவுக்கு. சாணத்தின் சூட்டை வைத்து யானைகள் கடந்து போன நேரத்தை கணக்கிட்டுவிடுவான் அம்மாசி. யானைகளை விட வாசனை பிடிப்பதில் சூரனாயிருந்தான் அம்மாசி. யானைகளைப் போல, ஒரு முறை நடந்து போன வழித்தடம் அவன் மூளைக்குள் பதிந்துவிடும். 

கவண் கல்லோடு அம்மாசி புறப்பட்டுவிட்டால் காட்டு பட்சிகளுக்கு ஆபத்துதான்.  ஆக்காட்டி குருவிகள் மட்டும் அவன் வாசனையைப் பிடித்து தப்பிவிடும். “கரக்…கரக்..” என்று குரலெழுப்பியபடி திரியும் ஆக்காட்டி குருவிகள் அம்மாசி அரவம் தென்பட்டவுடன் குரல் மாற்றி ஒலி எழுப்பி தங்கள் இனத்து மற்ற குருவிகளை எச்சரிக்கும். காட்டுக்குள் குருவியின் மொழி கடத்தப்பட்டு அலை அலையாகப் பரவும்.

மூங்கில், உன்னு, இருவாட்சி, வெட்டாலம் போன்ற நாட்டு மரங்களின் இலை தழைகளையும், பசுமையான புற்களையும் வயிறு முட்ட மேய்ந்து விட்டு காட்டுப் பாதையில் யானைகள் போடும் சாணத்திற்குக் கூடிவிடும் குரங்கு, இருவாச்சி, கீரிப்பிள்ளை, பட்டாம்பூச்சி போன்ற உயிரிகள். யானைச் சாணத்தின் மணம் காட்டுக்குள் எப்படித்தான் பரவுமோ தெரியாது! அதுக்காகவே எதிர்பார்த்திருக்கும் பறவைகளும், விலங்குகளும் சாண மலையைச் சூழ்ந்து கொண்டு நொடிப் பொழுதில் காணாமல் ஆக்கிவிடும்.

யானைகள் ஒடித்துப் போடும் காட்டு மரங்களின் இழை தழைகளின் இடைவெளியில் சூரியனின் மஞ்சள் ரேகைகள் காடெல்லாம் படலாக பின்னிக் கிடக்கும். யானை வழித்தடத்தின் இருபுரமும் அத்தி, கடம்ப மரம், நொச்சி, பிலு மரங்கள் சில்லிப்புடன் நிற்கும். மரக்கூட்டங்களுக்கு இடையில் புற்றுகளையும், தேரைகளையும் பார்க்கலாம். குப்பென்று மணத்தோடு பன்னீர் மரங்களும் பூத்து நிற்கும். அகன்ற கரும்பச்சை நிற இலைகளுக்கு மத்தியில் பூத்து நிறைந்திருக்கும் வெள்ளை நிற பன்னீர்பூக்கள் காடெங்கும் வசீகர மணத்தை பரப்பி நிற்கும்.

“புற்றுகளும், தேரைகளும், வெள்ளை நிற பூக்கள் பூக்கும் காட்டு மரங்கள் இருக்கும் இடத்தில் நீரோட்டம் அப்படித்தான் இருக்கும்” என்பான் அம்மாசி. யானைகள் தோண்டிப் போட்ட குழிகளில் இருந்து பொங்கிப் பெருகும் ஊத்து நீர் குடித்தபடி பயணிப்பார்கள் தைலம்மா, அம்மாசி பட்டாளம். ஊத்து நீரின் சில்லிப்பும், சுவையும் கொடுக்கும் தெம்பில் நாலு சுத்து அதிகம் சுத்தி வருவார்கள். குருவி முட்டைகள் இருக்கும் பொந்துகளை அடையாளம் கண்டுபிடித்துவிடுவான் அம்மாசி. காய்ந்த வைக்கோல்களையும், காட்டுக் குச்சிகளையும் கொண்டு கட்டப்பட்ட கூட்டுக்குள் இருக்கும் பறவை முட்டைகளை ‘சரசர’வென்று மரத்தில் ஏறி தாய்க் குருவி அசந்த நேரத்தில் களவாடிவிடுவான் அம்மாசி.

காட்டு சுள்ளிகளை பொறுக்கி வந்து அங்கேயே சுட்டுத் தின்று விட்டுத் தான் நகர்வார்கள் அம்மாசியும் அவன் பட்டாளமும். ஆக்காட்டி குருவிகள் பொடி கற்களைக் குவித்து தரையில் கட்டியிருக்கும் கூட்டிலுள்ள சாம்பல் புள்ளி முட்டைகள் மட்டும் அம்மாசியின் வேட்டைக் கண்களில் இருந்து தப்பிவிடும். அம்மாசியின் பார்வையெல்லாம் மரப் பொந்துகளிலும், உச்சாணிக் கொம்புகளில் கட்டப்பட்டிருக்கும் கூடுகளிலும்தான் இருக்கும். வழித் தடங்கள், ஓரத்து புதர் அடைசலுக்குள் பதுங்கிக் கிடக்கும் குருவி முட்டைகள் அம்மாசியிடமிருந்து தப்பிவிடும்.

நொய்யல் படுகையில் விரிந்து நிற்கும் வில்வம், வாகை, காட்டு எலுமிச்சை, கடம்பு, நீலத்திருவத்தி, நாகலிங்கம், மஞ்சக்கடம்பு, மகிழம், இலந்தை மரக்கூட்டங்களின் வளவுக்குள் அம்மாசிக்கான தடம் நீண்டு கிடக்கும். பனிக்காலத்தில் அம்மாசியின் தடத்தில் காட்டு மல்லிகள் மெத்தென்று விரிப்பாக குவிந்து கிடக்கும். காட்டு மல்லி குவியலுக்குள் இருந்து உடை மர முட்கள் ஆங்காங்கே எட்டிப் பார்க்கும். காட்டுப் பாதையில் உதிர்ந்து கிடக்கும் மகிழம் பூக்களை எடுத்து தலையில் சொருகிக் கொள்வார்கள் தைலம்மாவும், சிட்டும், பூங்கோதையும். மரத்தில் ஏறி மகிழம் பழங்களை பறித்து வருவான் அம்மாசி.

இரவெல்லாம் வேட்டைக்குப் போய் வந்த களைப்பில் ஆயிரக்கணக்கான பழந்தின்னி வௌவால்கள் அடைந்து கிடக்கும் இச்சி மர தோப்புக்குள் மட்டும் தைலம்மாவை அழைத்துச் செல்லமாட்டான் அம்மாசி. இச்சி மர தோப்புக்குள் இருக்கும் சுடலைசாமி என்றால் மட்டும் அம்மாசிக்கு கொஞ்சம் பயம். நாச்சிவலசு, கூத்தம்பட்டி கிராமத்து மக்கள் சுள்ளி பொறுக்கக் கூட இச்சித் தோப்புப் பக்கம் வருவதில்லை. வௌவால்கள் அடையும் பக்கம் சின்ன அரவங்கூட காட்டமாட்டார்கள். சுடலைச்சாமி பொக்கிஷமாக நினைத்து வௌவால்களுக்கு சின்ன தொந்தரவும் கொடுக்க மாட்டார்கள்.  ஆல மரம் போன்ற விழுதுகள் சடை சடையாகத் தொங்கும் இச்சி மரமெங்கும் தலை கீழாகத் தொங்கிக் கிடக்கும் வௌவால்கள். இச்சி மர தோப்புக்குள் தனிக் காட்டு ராஜாவாக ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்தார் சுடலை. அணங்கு கதைகளை நம்பாமல் இலுப்பை மரப் பொந்தில் குருவி முட்டை திருடும் அம்மாசி சுடலைசாமியிடம் மட்டும் வால்தனம் காட்ட மாட்டான்.

அது ஒரு இதமான இளவெயில் காலம். அன்று அம்மாசி காடை வேட்டைக்குப் போய்விட்டான். தைலம்மா ஓலை கொழுக்கட்டைகளை குண்டானில் அள்ளிக் கொண்டு பூவரசு மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தாள். சிட்டுவும், பூங்கோதையும் கருப்பட்டிப் பெட்டியும், கிண்ணிப்பெட்டியும் முடைய பனை மட்டைகளை சேகரித்துக் கொண்டு தைலம்மாவோடு குளுந்த நிழல் பகுதியில் சேர்ந்து அமர்ந்து கொண்டார்கள். கூப்பிடு தூரத்தில்தான் காடைகளுக்குக் கண்ணி வைத்து அம்மாசி காத்திருந்தான். மரக்கூட்டங்களின் சலசலப்புக்கு மத்தியில் வில்லாகப் பாய்ந்த ஒலியாக அவனது சீழ்க்கைச் சத்தம் விட்டு விட்டு கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. கருத்த மேகக் கூட்டத்தின் அசைவாக தூரத் தொலைவில் யானைக் கூட்டம் நகர்ந்து போனது. பூவரசு மரத்திற்கு அருகில் இருந்த இலுப்பை மரக் கிளைகளில் சாம்பல் நிற அணில் ஒன்று ‘கீச்’சொலி எழுப்பியபடி அலைந்து கொண்டிருந்தது.

பூவரசு மரத்தடியில் மண்டிக் கிடந்த செடிகளுக்குள் அலைந்து திரிந்த தேன் சிட்டுக்கள் தான் முதலில் தைலம்மாவின் வேதனைக் குரலைக் கேட்டன. இலுப்பை மரத்தில் அறை தூக்கத்தில்  அசந்திருந்த கூவை ஒன்று பதட்டத்துடன் அரைக் கண் விழித்துப் பார்த்தது. வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு குன்னிப் போய் உட்கார்ந்திருந்த தைலம்மாவை நெருங்கி ஆசுவாசப் படுத்த முயன்றார்கள் சிட்டுவும், பூங்கோதையும். காடைகளுக்குக் கண்ணி வைத்து காத்திருந்த அம்மாசியின் செவிப்புலனை தொட்டுவிட்டது தைலம்மாவின் ஈனக்குரல். நொய்யல் படுகையிலிருந்து மாட்டு ரோமம் கட்டப்பட்ட கண்ணி குச்சிகளை அநாதரவாக விட்டு விட்டு பதறிப் போய் பூவரசு மரத்தடி நோக்கி ஓடினான் அம்மாசி.

“ஒண்ணுமில்ல…ஒண்ணுமில்ல… நீ போய் உன் வேலையப் பாரு” என்று தைலம்மாவை நெருங்கவிடாமல் அம்மாசியை விரட்டி அடித்தார்கள் சிட்டும், பூங்கோதையும். பூவரசு மரத்தோடு ஒண்டிக் கொண்டிருந்த தைலம்மாவை ஆத்து நடையாக அழைத்துப் போய் வீடு சேர்த்தார்கள் சிட்டும், பூங்கோதையும். வீடெல்லாம் கூடிவிட்ட கிராமத்து சனங்களுக்கு மிளகு, தோட்டு மஞ்சள், வெத்தலை, பாக்கு, சக்கரையெல்லாம் கொடுத்து சந்தோஷப்பட்டான் தைலம்மா அப்பன்.

கிணத்தடி இலைச் சருகு குவியலில் தைலம்மாவை உட்கார வைத்து நீரூற்றினார்கள் நாச்சிவலசு நரை பூத்த பெண் மக்கள். வெள்ளி முளைத்த அந்தப் பொழுதில் பதுங்கி நின்ற அம்மாசியை கவனித்துவிட்டாள் ஊர்க் கிழவி ஒருத்தி. ‘என்னமோ ஏதோ’ வென்று மறுகி மறுகி சுத்திக் கொண்டிருந்தான் அம்மாசி.

“பாரு, நீ இனியும் காட்டுப் பக்கம் போய் குதியாட்டமெல்லாம் போடக்கூடாது. அம்மாசி பயலோடு சேந்து சுத்துற வேலையெல்லாம் இனி கூடாது” நாச்சிவலசு நூத்துக் கிழவி சொன்னதுக்கு தலை ஆட்டி வைத்தாள் தைலம்மா. வயித்தவலி விடாமல் துரத்தியது தைலம்மாவை. உளுந்தங்கஞ்சி, நெய் கத்திரிக்காய் என்று விதவிதமான பண்டமெல்லாம் சாப்பிட்டும் வயித்துச் சூடு ஆறவில்லை தைலம்மாவிற்கு. பச்சை முட்டையில் நல்லெண்ணை ஊற்றி கொடுத்துப் பார்க்கச் சொன்னாள் நூத்துக் கிழவி. எந்த கை வைத்தியத்துக்கும் மட்டுப் படவில்லை தைலம்மா வயித்துவலி.

இலுப்பை மரத்து கூவையின் அலறல் தைலம்மாவின் காதுக்குள் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது. இலுப்பை மர குருவிகளின் எச்ச வாடை தைலம்மாவின் மூச்சை அடைத்து வயித்தைக் குமட்டியது. குருவிகளின் றெக்கையடிப்பாக கண்ணில் பூச்சி  பறந்தது. நாச்சிவலசு கீழத்தெரு கிழவி வெயிலுகாத்தாள் சிவப்பு பட்டுத் துணியை விரித்து சோழி உருட்டிப் பார்த்தாள். தைலம்மா கண்களின் பாப்பா ஒரு நிலையில்லாமல் அலை பாய்ந்தது. தொழுவத்தில் கட்டிக் கிடந்த மயிலையும், காங்கேயனும் வெயிலுகாத்தாளைப் பார்த்து வெருண்டன. நீட்டி மடக்கி உட்கார்ந்து கொண்டு உருண்டு நின்ற சோழியைப் பார்த்து விரல் மடக்கி கணக்குப் போட்டாள்.

வெயிலுகாத்தாளைத் தொடர்ந்து வந்த ஊர் சனங்கள் சோழியையும், கிழவியையும் நிலை குத்திப் பார்த்தபடி இருந்தார்கள். தைலம்மாவின் ஆத்தாவும், அப்பனும் வெயிலுகாத்தாள் முகக்குறியை பார்த்தபடி நின்றார்கள். “ஒடம்பு மலர்ந்த நேரம் இப்படியா நோவு வந்து சேரணும். எந்தக் காத்து கருப்பு இப்படி போட்டு ஆட்டுதோ தெரியலையே” என்றபடி போயிலையை வாய்க்குள் ஒதுக்கினாள் மட்லம்மா.

சுத்தி நின்ன சனங்களை ஒரு வட்டம் பார்த்துவிட்டு தைலம்மாவின் அப்பனிடம் நிலை குத்தியது வெயிலுகாத்தாள் கிழவியின் கண்கள். கிழவியின் கண்கள் உக்கிரம் ஏறி கொள்ளிக் கனலாக தகதகத்துக் கொண்டிருந்தது. கையில் வெத்திலையை எடுத்து விபூதியை குவித்து நடு விரலால் வட்டம் போட்டாள்.

“ம்ம்ம்… என்ற உக்கிரமான செருமல் கிளம்பியது கிழவியிடமிருந்து. ஏதோ பிடிபட்டது போல் தலையை ஆட்டிக் கொண்டாள். கன்னி மூலையில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த மஞ்சணப்பை காத்து வேகத்தில் ஆடியது. கிணத்தடி நீர் வாய்க்காலாக ஓடி வாழையை நனைத்து தென்னை மர வேரைச் சுற்றி தேங்கி நின்றது. தென்னையில் கட்டப்பட்டிருந்த வெள்ளாடு ‘ம்மே’ என்று குரலெழுப்பியபடி வாய்க்கால் ஈரத்தில் வாய் வைத்தது.

“ஆத்தா கூட்டுல கைவச்சிருக்கா. ஆத்தாதான் வெகுண்டு தொரத்துரா” இழுத்து வாங்குன மூச்சோடு வெயிலுகாத்தாள் வாயிலிருந்து தெறித்து விழுந்தது வார்த்தைகள். “சுடலைசாமி நீதானப்பா காப்பாத்தணும்”, கிழவி சொன்னதைக் கேட்டு கூடி இருந்த சனங்களில் ஒருத்தி தன்னையறியாமல் அரற்றினாள்.

“எடத்த காட்டு தாயி. பரிகாரத்தையும் சேத்து சொல்லிரு” தைலம்மாவின் அப்பன் வெலவெலத்துப் போய் கேட்டான்.

“காடு, மேடென்று நேரங்காலம் தெரியாம சுத்துனா இப்படித் தான் வென வந்து சேரும். எங்க போய் வெனயத்த தேடிக்கிட்டு வந்து இப்படி நிக்கிறாளோ தெரியலியே”, பரிதாபமாக முணங்கினாள் தைலம்மாவின் ஆத்தாகாரி. வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த கூட்டத்தில் பயந்து பதுங்கி நின்ற சிட்டும், பூங்கோதையும் வெலவெலத்துப் போய் விட்டார்கள். எந்த குட்டு எப்படி உடையப் போகிறதோ? இருவருக்கும் பேச்சு மூச்சு அடைபட்டு விட்டது.

ஆட்டுக் கொட்டிலில் ‘தேய்..தேய்..’ என்று குரலெழுப்பியபடி  நின்ற அம்மாசியின் நினைவெல்லாம் தைலம்மாவின் நிலையை நினைத்துத் தான் தவியாய் தவித்தி நின்றது.  கண்ணு தைலம்மா வீடு நோக்கி தைத்து நிக்க கை மட்டும் வெள்ளாட்டுக்கு பசுந்தீவனங்களை காட்டிக் கொண்டிருந்தது;  வெயிலுகாத்தாள் தைலாம்மா வீட்டு முற்றத்தைத் தாண்டி உள்ளே போவதைப் பார்த்ததில் இருந்து உயிர் நழுவி உடல் கூடாகி நின்றான் அம்மாசி.

“குருவிக அலையுது. எச்ச வாட மூச்ச அடைக்குது; காளியாத்தா கூட்டுக்குள்ள சேக்காளி கையவிட்டது இவ பக்கம் பாஞ்சிருச்சு. நொய்யல் வண்டல் ஓர காட்டு மரத்த காட்டுது. இலுப்ப மரம் சிலுசிலுக்குது”, மூச்சு வாங்க சொல்லி நிறுத்தினாள் கிழவி. வெடவெடத்து ஆடிய உடம்பிலிருந்து தாரை தாரையாக நீர் வழிந்தது. 

பொறி தட்டியது போல தைலம்மாவின் அப்பன் அவளுடைய சேக்காளிகளைத் தேடினான். கால் நரம்புகள் சுண்டி இழுக்க அதுக்கு மேல் ஒண்டி ஒழிய முடியாத பரிதாபத்தோடு முகத்தைக் காட்டினார்கள் சிட்டும், பூங்கோதையும.

பூங்கோதையும், சிட்டுவும் இலுப்பை மரத்தை அடையாளம் காட்டுவதாக ஒத்துக் கொண்ட பிறகு வெயிலுகாத்தாள் கிழவி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆசுவாசப்பட்டாள். மூச்சிரைப்பும், உக்கிரமும் மட்டும் தணியவில்லை.

“பொங்க வச்சு, கெடா வெட்டி ஆத்தாவ சாந்தி பண்ணுங்க. எல்லாம் சரியாப் போகும்”

கிழவி சொல்லியது காளியாத்தாவே உத்தரவு கொடுத்தது போல் குளுந்து போனார்கள் தைலம்மாவின் ஆத்தாளும், அப்பனும். மஞ்சப் பால் குடித்து வேர்வை அடங்கி ஆசுவாசப்பட்டாள் கிழவி. கண்ணில் ஒத்திக் கொண்டு கிழவி திருநீறு பூசிய பிறகு சற்று தெளிச்சியானாள் தைலம்மா. சிட்டும், பூங்கோதையும் தான் இன்னும் ஒரு நிதானத்துக்கு வராமல் மிரண்ட மயிலைக் கன்னாக நின்றார்கள்.

“நாங்க ஒண்ணும் செய்யல. அம்மாசிதான் இலுப்பை மரக் குருவி கூட்டிலிருந்து முட்டையை களவாண்டான். அவன் தான் மாட்டு வரட்டியில் சுட்டு எல்லாருக்கும் கொடுத்தான்” நடுங்கி வாய் குழறி விஷயத்தைப் போட்டு உடைத்தாள் சிட்டு. விஷயம் வெளிப்பட்டுப் போனதில் தப்பிப் பிழைத்தார்கள் சிட்டும், பூங்கோதையும்.

“சுள்ளி பொறுக்கக் கூட இலுப்ப மரத்துப் பக்கம் போறதில்ல. ஆத்தா அணங்கா ஒறஞ்சு நிக்குற மரத்துல கால் பதிக்க என்ன நெஞ்சுறம் இந்த அம்மாசிக்கு. இதுகளும் தான் வாய் அலைஞ்சு வாங்கித் தின்னுறுக்குகளே’, கூடி நின்ன கூட்டத்திலிருந்து முகத்தை அஷ்ட கோணலாக்கி ஒருத்தி சொன்னாள்.

“சரிதான் விடுங்க. கொழந்தைங்க என்னமோ நாக்கு ருசிக்கு செஞ்சிருச்சுங்க. காளியாத்தா வெளையாட்டு அதுகளுக்கு தெரியுமா என்ன?” சுத்தி நின்ற எல்லோரையும் மட்டுப்படுத்திவிட்டு சிட்டு, பூங்கோதை நெத்தியிலும் திருநீறை பூசிவிட்டாள் கிழவி.

“வீட்டு கன்னி தெய்வம் துடியா இருக்கு. சொன்ன மாதிரி பொங்க வச்சு, கெடா கொடுத்துருங்க. காலத்துக்கும் ஆத்தா காவலா நின்னு குலத்த காப்பா” 

கிழவி வாயிலைத் தாண்டி காணிக்கையோடு மறைந்த பிறகு ஊர் சனங்கள் ஒவ்வொருவராக களைந்தார்கள்.

வயித்து வலி கண்டு துடிச்ச தைலம்மா முகம் அம்மாசி கண்களுக்குள் உறைந்து போனது. அதுதான் அவன் அவளைக் கடைசியாகப் பார்த்தது. அசலூருக்கு வாக்கப்பட்டுப் போய்விட்டதுகூட செய்தியாகத் தான் அவனுக்குக் கிடைத்தது. சிட்டும், பூங்கோதையும் கூட அதற்குப் பிறகு பூவரச மரத்துப் பக்கம் போவதில்லை. பூவரசு மரத்தடியில் பனை ஓலைகள் காஞ்சு சருகாகிக் கிடந்தது. எப்போதாவது காட்டுப் பக்கம் காடை பிடிக்கப் போகும் அம்மாசி பூவரசு மரத்தை ஏக்கத்தோடு பார்த்து வளர்ந்தான்.

தைலம்மாவுக்கு பூவரச மரத்தடியில் நெருப்பில் வாட்டிய காடையையும், மாட்டுச்சாண வரட்டியில் சுட்ட காடை, குருவி முட்டைகளையும் கொடுத்து அவள் கொண்டு வரும் ஓலை கொழுக்கட்டையையும், கருப்பட்டி கலந்த ஈசலையும் வாங்கிச் சாப்பிட்டு யானை வழித் தடங்களில் வனத்தைச் சுத்தி வந்த போது அம்மாசிக்கு வயது பதிமூன்று. இப்போது வயது அறுபதைத் தாண்டிவிட்டது. நரை விழுந்து பால்யத்து வனப்பெல்லாம் இழந்து எங்கோ ஒரு காட்டுக்குள் ஐம்பத்தைந்து வயது கிழவியாக களை பிடுங்கிக் கொண்டோ, மாடுகளுக்கு தீவனம் அறுத்துக் கொண்டோ இருக்க வேண்டும் தைலம்மாள் இப்போது. நினைக்கவே காந்தல் அலையோடி நெஞ்சு எரிந்தது அம்மாசிக்கு. 

நாச்சிவலசைச் சுத்தி சிலுசிலுத்து பாய்ந்து கொண்டிருந்த ஓடைகள் தைலம்மாவைப் போல தடம் மறைந்து போய்விட்டன. தீத்திப் பள்ளம், பீட் பள்ளம், ஸ்பிக் பள்ளம் என தடம் மறைந்து போன ஓடைகளால் பிரவாகமெடுத்து ஓடிக்கொண்டிருந்த நொய்யலும் சீக்குப் பிடித்து  நூலாக மெலிந்து போய்விட்டது.

 பனங்காடுகளெல்லாம் அழிந்து பனங்காடைகள் திசை தெரியாமல் மறைந்துவிட்டன. நூத்துக்கணக்கான பறவைகளையும், மரங்களையும் தெரியாத ஒரு தலைமுறை உருவாகிவிட்டது. பால்ய நாட்களின் நினைவுக் குகையைத் தவிர எல்லாமும் அந்நியமாகிவிட்டது அம்மாசிக்கு.

தைலம்மாவோடு அலைந்து திரிந்த மலைக் காடுகளை ஒட்டிய கிராமங்களில் யானைகளின் வழித் தடங்களை அழித்து சிமெண்டு வீடுகள் முளைத்துவிட்டன. சீதை, தைலம், பைன் மற்றும் வேலிக்காத்தான் போன்ற மரங்களின் விதைப் பரவலால் நாட்டு மரங்கள் அழிந்துவிட்டன. அழகுக்காக நடப்பட்ட கேமிரா, ஸ்காட்ச் ப்ரூம், ஈப்படோரியம், பார்த்தீனியம் போன்ற வெள்ளையர்களால் நடப்பட்ட புதர்ச் செடிகள் புல்வெளிகள் மீது படும் சூரிய ஒளியை மறைத்ததால் புல்வெளிகள் அழிந்து யானைகளின் உணவு ஆதாரம் அழிந்துவிட்டது. யானைகள் காட்டிலிருந்து அருகில் இருக்கும் கிராமங்களுக்குள் புகுந்து கரும்பு தோட்டங்களையும், வாழை தோப்புகளையும் அழிக்கத் தொடங்கிவிட்டன.

அம்மாசியின் கைவாகு பேசி நின்ற  மஞ்சக் கொல்லையிலும், கரும்புக் காட்டிலும் யானைகள் புகுந்து அழிச்சாட்டியம் பண்ணின. களத்து மேட்டில் கொட்டாய் அமைத்து இரவெல்லாம் காவல் காத்ததில் ஒடம்பு நோவு கண்டுவிட்டது அம்மாசிக்கு.

மலைக் கிராமங்களில் வெடிச்சத்தம் அடிக்கடி கேட்க ஆரம்பித்துவிட்டது. காட்டுவாசிகளின் பறை ஓசைக்கு பழகி விலகிப் போயிருந்த யானைகள் வெடி சத்தத்தில் நரம்புகள் அறுபட சிதறுண்டன.

நொய்யல் ஆறாக சாடிவயல் பகுதியில் ஒன்றுதிரண்ட ஓடைகளின் மறைவு நாளில் கொம்பன் யானைகளும் மறைந்து போயின. கொம்பன்கள் நடந்த தடத்தில் வௌவால் எச்ச வாடை படர்ந்து புராதன நினைவை சுமந்து நின்றன. தாய் யானை தோண்டிய நீருற்றுகள் மணல் மூடி தூர்ந்துவிட்டன. வெடிச் சத்த அதிர்வில் பெண் யானைகளின் பாலுணர்வு சுரப்பிகளும் தூர்ந்துவிட்டது. ஆண் துணை சேராமல் வெக்கை மூச்சோடு பெண் யானைகள் மறைந்த திசையெங்கும் வௌவால் எச்ச வாடை காலத்தின் முகத்தில் புழுதியை அறைந்து நின்றது.

மிளகாய் கொல்லையில் நீர் பாய்ச்சி விட்டு திரும்பும் போதோ, கரும்பு காட்டில் அறுப்பு முடித்து தோகை நரம்புகள் படிந்த நெஞ்சோடு திரும்பும் போதோ சிட்டுவைப் பார்ப்பான் அம்மாசி. தைலம்மா அசலூரில் வாக்கப்பட்டு தடம் மறைந்து வாழ்ந்து வந்தால், சிட்டுவோ உள்ளூர் சம்சாரிக்கு வாக்கப்பட்டு தடம் தேய்ந்து கொண்டிருந்தாள்.

பனி காலத்தில் காடெல்லாம் பூத்து சிரிக்கும் காட்டு மல்லியாக கதை பேசித்திரிந்த சிட்டுவும் மாறித்தான் போயிருந்தாள். ஒற்றை வார்த்தை பேசுவதற்குள் நெஞ்சுக் கூட்டில் முள் தைத்தவளாக சிதறுண்டு நகர்ந்தாள்.

முதிர்ந்த கிழவியான பிறகும் இலுப்பை மர அணங்கு பயமும், இச்சி வனத்தில் தலை கீழாகத் தொங்கிக் கொண்டிருந்த வௌவால்களின் நினைவு பயமும் அம்மாசியை விட்டு பத்தடி விலகி நின்றே பேச வைத்தது சிட்டுவை. அம்மாசியோடு ஒட்டிக் கொண்டு தொடர்ந்தது அவனது குருவி முட்டை திருட்டின் வெப்ப சலனம்.

“நான் பாத்தும் காலமாகிப் போச்சு. கடைசியா பாத்தப்ப கண்ணை சுத்தி கருப்பு வளையம் போட்டு வத்திப் போய் இருந்தா”, தைலம்மாவைப் பற்றி சிட்டு சொன்னதைக் கேட்டு திராணியற்று எச்சிலை முழுங்கி நெஞ்சாறிக் கொண்டான் அம்மாசி.

சாயமும், கழிவும் கலந்து நொய்யல் ஆத்தை முடமாக்கியது போல் பால்ய உறவுகளின் விரிசல் அம்மாசியை முடமாக்கிவிட்டது. பூங்கோதையைப் பற்றி கேட்க நினைத்து கேட்காமலேயே இருந்துவிடுவான். தூரத்தில் எறவு வாங்கி நின்று கொண்டிருந்த வெள்ளாட்டின் ஈன முனங்கல் போலாகிவிட்டது அம்மாசியின் குரல்.

இனி வரும் தலைமுறைகளுக்குத் தெரியாத அலையோடி நின்ற நினைவுகளோடு ஆளுக்கொரு திசையில் சுமக்க முடியாத ஞாபக அடுக்குகளோடு நடந்து மறைந்தார்கள் சிட்டும், அம்மாசியும். அவர்களின் வெக்கையோடிய மூச்சை வாங்கிக் கொண்டு நூலாக நொண்டியபடி ஓடியது நொய்யல் ஆறு.

*********       

— மயிலன் ஜி சின்னப்பன்

1

ஏரியை ஒட்டிய ஒழுங்கையில் அவசரமாக சாமிக்கண்ணு நுழைந்தபோது கண்ணுக்கெட்டிய கோடிவரை ஆள்வாசம் இருக்கவில்லை. மாட்டுவண்டி போக்குவரத்தில் மிஞ்சி நிற்கும் நடுக்கோட்டு புற்தடம் நீண்ட விரிப்பைப் போல தெரிந்தது. நடையிலிருந்த தவிப்பை இட்டுக்கட்ட தக்க சமயத்தில் மறைவிடம்தான் தோதாக சிக்கவில்லை. சித்திரை மாதத்து சுள்ளாப்பும் புரட்டிக் கொண்டுவரும் குடலுமாக மனிதருக்கு ஒரு மாதிரி கிருகிருவென ஆகிவிட்டது. முந்தைய இரவு குடித்த சாராயத்தைதான் நொந்துகொள்ள வேண்டும்.

‘கொட கறுவ.. அலாரம் வெச்சு வந்து பேண்டுட்டு போயிருக்கானுவ.. இன்னும் அர அவரு கெழிச்சி வந்தா கொளுத்துற வெளியிலுக்கு எல்லாங் காஞ்சு வரட்டி ஆயிருக்கும்.. வயிறும் செத்த கெடக்காது போல..’ இரண்டடி எடுத்து வைப்பதற்குள் உள்ளுக்குள் குடுகுடுகுடுவென ஏதோ உருளுவதைப் போலிருந்தது. சட்டென வேட்டியை உயர்த்திக்கொண்டு குத்த வைத்துவிட்டார். புட்டத்தில் கோரைப் புற்கள் கோக்கு மாக்காக கீறியதெல்லாம் அந்தக் கணத்தில் உறைக்கவேயில்லை. ஒரே அழுத்தில் ஒட்டுமொத்த குடலையும் இறக்கி வைத்ததைப் போலிருந்தது. லயித்த பெருமூச்சுடன் சற்றுநேரம் அப்படியே அசையாமல் இருந்தார். நாற்றத்தை அள்ளிக்கொண்டு வந்து முகத்தில் அறையும் வேனல் காற்று அத்தனை தொந்தரவாகப் படவில்லை.

வேட்டியை இறக்கிக்கொண்டு ஒழுங்கையில் இறங்குவதற்கும், எதிரில் கோபி வந்து நிற்பதற்கும் சரியாக இருந்தது. “என்ன மாமா ஒரே ஓட்டமா வந்த மாதிரி இருந்துச்சு.. கடைல நின்னு மாமா மாமான்னு கத்துறேன்.. காதுலயே வாங்காம நட அத்தன வெரசா இருந்துச்சு..” காலையிலேயே கரைவேட்டி கட்டி, செண்ட்டடித்துக்கொண்டு வாயைப் பிடுங்க வந்துவிட்டவனை அருவருப்பாக பார்த்தபடி சாமிக்கண்ணு ஏரி இறக்கத்தை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார்.

“கேக்குறதுக்கு பதிலிருக்கா பாரு.. வயித்தாலதான போச்சு.. வாயால இல்லேல்ல..”

தோளில் கிடந்த துண்டை உதறி அடிப்பதைப் போல கையை உயர்த்தி, “வப்பன் பேச்சு அப்புடியே வந்துருக்கு பயமவனுக்கு..” என்றவர், “என்னடா காலங்காத்தால வேட்டிய கட்டிட்ட.. திரும்ப செயிச்சதுல இருந்து கெப்புரு மசுரு ஏறி போச்சுரா ஒங்களுக்கு..” பதில் ஒரண்டையிழுத்தார்.

“ஏன் நீங்க சிஎம்மாவலாம்ன்னு இருந்தது எதுவும் தட்டுக்கெட்டு போச்சா?” கோபியின் நக்கல் பேச்சுகளில் இடப்பக்கமாக கோணும் அவனது வாயைப் பார்க்க சாமிக்கண்ணுக்கு பற்றிக்கொண்டு வரும்.

“டிவி பொட்டி தர்றேன்னுட்டு ஆசைய காட்டி ஓட்டு வாங்கிப் புட்டிய.. வீட்டுக்கொரு கக்கூச கெட்டித் தர்றோம்ன்னு சொல்ல வாய் வருமா..? இங்க பாரு… பாத நெடுக்க அட தட்டி வெச்சிருக்கானுவ..”

“அப்புடி சொன்னா மட்டும் நீரு எங்களுக்கு ஓட்டு போட்ற போறியளா? எதுக்கு மாமா ச்சும்மா வாய போட்டு தேச்சிட்டு இருக்க..”

“இப்ப எதுக்குரா பாண்டி மவனே வெள்ளன வந்து வேட்டிய உருவிட்டிருக்க? சோலி இல்லையா ஒனக்கு..” வறண்டது போக ஒதுங்கியிருக்கும் நீரில் இறங்கியபடி சாமிக்கண்ணு கேட்டார்.

“செடிய வெட்றதுக்கு வசூலுக்கு அன்னிக்கு வந்தேன்.. பெறவு தரேம்ன்னீய.. அதுக்கு அங்குட்டு ஆள புடிக்கவே முடியல..”

“அதுக்குன்னு காலு கலுவ வர்றப்பவாடா வாருல வெச்சு முடிஞ்சிட்டு வருவேன்..?” எரிச்சலுடன் கேட்டார்.

“ஆயரமா நா எலுதிக்கிறேன்.. அத்தைக்கிட்ட கொடுத்து வைங்க.. அப்பறமா வந்து வாங்கிக்கிறேன்..”

காதிலேயே வாங்காதவரைப் போல கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை கட்டாந்தரையாக தெரிந்த பரப்பைப் பார்த்துகொண்டு நின்றார். ஆங்காங்கு தேங்கிக் கிடந்த குட்டைகளில் ஐந்தாரு பொடியன்கள் துண்டைப் போட்டு இழுத்து மீன் கிடைக்கிறதாவென பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

“நாலு வருசத்துக்கு முந்தி ஒங்கப்பனும் நானும் மீன் ஏலத்துக்கு புடிச்ச ஏரி… எப்புடி பொளந்து கெடக்கு பாரு..”

“ம்ம்..”

“பொட்டு தண்ணீ தங்கமாட்டேங்குது.. தரித்தர்யம் புடிச்சு போச்சு..”

“எதாச்சும் இப்புடியே சொல்லுங்க.. செடி இப்புடி மண்டிக் கெடந்தா.. பூரா வெசம்… ஆவியாக்கியுட்டு போயிருது.. தண்டுக்கு தண்டு வேர் போட்டு காடு மாதிரி ஆயி கெடக்கு பாருங்க.. ரெண்டு க்ரேன உள்ள எறக்கிவிட்டா பூராத்தையும் நெம்பி யெறிஞ்சிசடலாம்..”

அவனுக்கு பதிலே சொல்லாமல் சாமிக்கண்ணு மேட்டில் ஏற ஆரம்பித்தார்.

“ஆயரமா எலுதிக்கவா.. புடி கொடுக்காம போனா எப்புடி..?”

“ஒங்க ஆட்சிதான நடக்குது… ஆள கூட்டியாந்து காமிச்சு வரி காசுல பண்ணு இந்த வேலையெல்லாம்…”

பின் தொடர்ந்து வரும் நடையின் சரசரப்பு நின்றுபோனது அவருக்கு கேட்காமலில்லை. நிறுத்தாமல் பேச்சைத் தொடர்ந்தார்..

“இல்லேன்னா ஒங் கைக்காசு போட்டு பண்ணி… கட்சியில நல்ல பேரெடுத்து..  அடுத்தவாட்டி தொகுதிய காங்கிரஸ்காரனுக்கு உடாம நீயே வாங்கிரு..” வேட்டியை விருட்டென வெட்டி மடித்து கட்டிக்கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தார்.

 2

“எல்லாத்துக்கும் சிங்கப்பூர் துபாய்ல வேல பாக்குறவந்தான் நொட்டனும் இவனுகளுக்கு.. வாலிபால் மேச் நடத்தறதுலேந்து கும்பாயிசேகம் வரைக்கும் அவனுகளே படியளந்துட்டு கெடக்கனும்.. அங்க என்னமோ எல்லாவனும் பேன்க் வேலைக்கு போயி சம்பாரிக்கிற மாதிரி.. ஏதோ தூரத்துல இருந்து ஊருக்கு செய்யுற சந்தோசத்துக்காக அனுப்புறான்.. இங்க குண்டி நோவாம இவனுக குறுக்க மறுக்க போய்க்கிட்டும் வந்துக்கிட்டும்.. ஒருத்தவொருத்தன்கிட்டயும் ஒத்த பைசா வாங்குறதுக்கு கவட்டிக்குள்ள பூந்து வரவேண்டியிருக்கு..” சாமிக்கண்ணு ஆடு வாங்க கேரளாவுக்கு புறப்பட்டு போயிருப்பதாக டீக்கடையில் பேச்சு வந்தபோது கோபிக்கு சுல்லென்று பொத்துக்கொண்டு வர படபடவென பொரிய ஆரம்பித்துவிட்டான். பொத்தாம்பொதுவாக அவன் பேசியதை அங்கிருந்தவர்கள் ரசிக்கவில்லை. கண்டிக்கவும் ஒருத்தருக்கும் வாயெழவில்லை.

அவனை மேற்கொண்டு உசுப்பிவிட்டு வேடிக்கை பார்க்கும் எண்ணத்தில் ரெங்கசாமி கொக்கி போட்டார்.. “ஏம்பி.. இன்னுமா வசூலு முடியல? ஒன்னு ரெண்டு மாசத்துக்குள்ள வேலய முடிக்காட்டி மழ கீது வந்து தொலச்சிரும்ய்யா.. மூத்தரமாட்டு பேஞ்சா கூட ஒலையில வண்டி உள்ள எறங்க முடியாது அப்பறம்..”

“காசு கொடுக்காட்டியும் நக்கலு நையாண்டின்னு கிருத்திருவ மசுரு வேற.. பிச்சக்காரன் மாதிரிதான் ஒவ்வொருத்தனையா வெரட்டி வெரட்டி கேக்க வேண்டியிருக்கு..” பேச்சு வாக்கில் ‘அவன் இவன்’ என சொல்லிவிட்டதை உடனே உணர்ந்து சுற்றியிருந்த முகங்களை ஏறிட்டான். 

“சாமிக்கண்ணையா சொல்ற.. வரண்டிப்பய பத்து காசு தர மாட்டான்..” ரெங்கசாமிக்கு கோபியின் காட்டம் போதவில்லை. வம்பாடுபட்டாவது கொஞ்சம் குளிர் காய்ந்துவிட வேண்டும்.  மற்றவர்களுக்கும் பேச்சு ஒரு முகமாக திரும்பிவிட உத்வேகம் துளிர்த்துவிட்டது.

“மலபாரி கெடா ஒன்னும் தாயாடு ரெண்டும்.. மூணுமா சேத்து முப்பத்தியஞ்சு ரூவாய்க்கு வரும்போல.. கூட ஒத்தரையும் கூட்டிக்காம ரகசியமா பொறப்ட்டு போயிருக்கான்..“ என்றது ஒரு குரல்.

“கொண்டாந்து பண்ண ஆரம்பிக்க போறானாமா?” சலிப்போடு புகையிலையைத் துப்பியபடி ரெங்கசாமி கேட்டார்.

“ஏற்கனவே கொடியாடுதான் நாலஞ்சு நிக்கிதே வாசல்ல.. எதாச்சும் கணக்கு பண்ணியிருப்பான் பெருசா..”

“பொண்டாட்டியும் அவனுமா சேந்து புளுக்க அள்ளுறதுக்கா?” கூட்டுச் சிரிப்பொலி.. கடைக்காரரும் சேர்ந்து சிரித்தார்.

“இந்த கேரளா ஆடெல்லாம் எங்குன போயி வ்சாரிக்கிறான்.. ஊருக்காரன் எவங்கிட்டயாச்சும் எதும் சொல்றானா பாரு.. நேத்திக்கு சாயந்தரமுட்டும் இங்குனதான் ஒக்காந்திருந்தான்.. ஒரு வார்த்த விடல..”

“ஆம்பலாப்பட்டு ஆளு ஒருத்தன் வாங்கியாந்திருக்கானாம்.. அத புடிச்சு வ்சாரிச்சு போயிருக்கான்.. குட்டி போட்டு சீக்கிரமே சென வெச்சுக்குமாம்.. கறி வெயிட்டும் நல்லா நிக்கும் போல..”

“ச்சும்மாவே எறங்க பாத்துதான் பேசுவான்.. இதுல பண்ணக்காரனா வேற ஆயிட்டான்னா கிட்ட ச்சேக்க மாட்டான் ஒருத்தனையும்..”

சாமிக்கண்ணுவைப் பற்றி இயல்பாக ஆரம்பித்திருந்த பேச்சை அங்கு கூடியிருந்தவர்களுக்கு தத்தமது காழ்ப்பை இறக்கிவைக்க தொக்காக தான் மாற்றி கொடுத்துவிட்டதாக கோபிக்கு தோன்றியது. மேற்கொண்டு அவனால் எதுவுமே பேச முடியவில்லை. பேச்சு சாமிக்கண்ணு வீட்டு படுக்கையறை வரை போய் வந்தபோது, அவன் தடுமாறிவிட்டான். 

அப்பா இருந்தவரை மாமாவுக்கும் அவருக்குமான சினேகமே தனி. தன்னோடுதான் ஏனோ மாமா ஒட்டுவதேயில்லை. கட்சிக்காரன் என்றாலே களவாணிப்பயலாகத்தான் இருப்பான் என்ற கசப்பு தட்டும் நிந்தனை. காணும் இடத்திலெல்லாம் முகத்தை முறிக்கும் பேச்சு – அதில் ஊடாடும் ஒரு குத்தல். 

தான் விட்ட வார்த்தைகளையே கச்சாவாக்கி தற்போது நடக்கும் யோக்கியர்களின் வழக்காட்டில் அவனால் சாமிக்கண்ணு பக்கம்தான் சார்பெடுக்க முடிந்தது. அதோடு, அமர்ந்திருக்கும் எட்டு பேரில் இருவருக்கு மட்டும்தான் வசூல் நோட்டில் பெயரிருக்கிறது என்பதை யோசித்தபோது அவ்விடத்தில் மேற்கொண்டு நிற்கவே அவனுக்கு கூசியது. 

3

வெள்ளைவெளேரென நிற்கும் தலைச்சேரி ஆடுகளின் மீது ஊர்க் கண்கள் மேயாமலிருக்க இன்னொரு அடுக்கு முற்படலை வைத்து வேலி நெருக்கிக் கட்டப்பட்டது. மேய்ச்சலுக்கு கூட அம்மூன்றும் வெளியே கொண்டு வரப்படவில்லை. கொல்லையிலிருந்து மாவிலைகளையும் கொய்யா இலைகளையும் வெட்டி கொப்பு கொப்பாக டிவிஎஸ் எக்ஸெல்லில் கட்டிக்கொண்டு வீட்டுக்கு வரும்போது சாமிக்கண்ணுக்கு ஓர் இனம்புரியாத பதற்றம் – கவனிக்கப்படுவதாலோ கவனிக்கப்படுவதாக நினைத்துக்கொள்வதாலோ. இந்தப் பதற்றமே அவரது சுபாவத்தைத் திரிக்க ஆரம்பித்தது – தனது வழக்கமான இறுமாப்பை விட்டுவிட்டு வலியப்போய் காண்போரிடம் பேச்சு கொடுத்தார். அந்தப் போலித்தனம் அவருக்கே அசிங்கமாக பட்டதோ என்னவோ, மூன்றாம் வாரமே அந்தப் புது ஆடுகளை ஏற்கனவே இருந்த நான்குடன் மேய்ச்சலுக்கு வெளியே இழுத்துப் போக துவங்கிவிட்டார்.

கையில் அலக்குத் தொரட்டியுடன் ஆட்டுக்கூட்டத்தை இரு வேளைகள் கொல்லைக்கு கூட்டிச் செல்லும் சாமிக்கண்ணு, ஓரிரு நாட்களுக்கு பிறகு எவருக்கும் அத்தனை அந்நியமாக தெரியவில்லை. செல்லும் வழியில் ஆங்காங்கே நிறுத்தி வேலியோரத்து குலைகளை வளைத்துப் பிடிப்பார். புதிதாக வந்திருந்த மூன்றுக்கும் தவ்விப் பிடிப்பதில் அத்தனை லாவகம் போதவில்லை. அதைப் பார்க்கவே அவருக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது.

“பாக்க நம்மூரு கொடி கெடா மாதிரிதானய்யா இருக்கு.. எதுக்கு இத்தன வெல வெச்சு விக்கிறான்..” ரெங்கசாமி வழியில் வைத்து விசாரிக்க, சாமிக்கண்ணுக்கு பதில் சொல்லவே எரிச்சலாக இருந்தது. சட்டென முகத்தைக் காட்டவும் முடியவில்லை. கேட்டுவிட்டு போய் அந்தப் புகையிலை வாயில் இந்தச் சேதிகளையும் போட்டு குதப்பித் துப்புவார் என்பது தெரியும். வேண்டாவெறுப்பாக இரண்டொரு வார்த்தையில் பதில் சொல்ல, ரெங்கசாமியும் நீட்டி முழுக்காமல் நிறுத்திக்கொண்டார். 

விஷயறியும் தொனியில் கேட்பவர்களுக்கு சாமிக்கண்ணு ஆனால் போதும் போதுமெனும் அளவிற்கு கதையளந்தார். அப்படியான தருணங்களில் தன்னையும் மீறிய பெருமிதம் முகத்தில் மிளிரும்.

“ஊர்ப்பக்க வெள்ளாடு மாதிரிதான் இருக்கும்.. தொடை ச்சப்பக்கிட்ட நல்லா முசுமுசுன்னு மசுரு இருக்கு பாருங்க.. அதான்.. அத பாத்து வாங்கனும்.. அதோட இப்படி கலுத்த ஒட்டி ஒரு காப்பி கொட்ட கலர்ல லேசா பட மாதிரி இருக்குல்ல.. அப்படியிருந்தாதான் அது அசல் தலச்சேரி..” இதெல்லாம் தன்னிடமிருக்கும் மற்ற ஆடுகளிலிருந்து அந்தப் புது சோடியில் வித்தியாசமான அம்சங்களாக இவரே பார்த்து வைத்தவைதான். ஆனால் சொல்லும்போதிருக்கும் மிடுக்கு வேறு விதமாக இருக்கும். “கேரளால இதையெல்லாம் தரைலயே விடமாட்றான்.. பூரா பரண்தான்.. ஒசர ஒசரமா கெட்டி வெச்சுதான் வளக்குறான்.. போயி பாத்தா வாய பொளக்க வருது.. அப்படி வெச்சிருக்கான்.. நம்ம சேட்டன்கிட்ட க்ராசு எதுவுமே கெடையாது.. எல்லாமே அசலுதான்..” 

இரண்டு தாயாடுகளில் ஒன்றை சினையாக பார்த்து வாங்கி வந்திருந்தார். குட்டிகள் வந்ததும் ஒரு சிறிய கொட்டில் எழுப்பிவிடும் ஆசை இருந்தது. தலைச்சேரி ஆட்டுப்பண்ணையை வட்டாரத்தில் முதல் ஆளாக உருவாக்கப் போகிறோம் என்ற உற்சாகம் சொரிந்த நாளில், பூவரச மர ரீப்பர் ஒரு லோடு கொண்டு வந்து இறக்கினார். அமிர்தத்துக்கு இதையெல்லாம் பார்க்க சலிப்பாக இருந்தது. பண்ணை குறித்த திட்டங்களையும் கனவுகளையும் அவளிடம் சொல்லும்போது பதிலெதுவும் சொல்லமாட்டாள். முன்பு தகர தொட்டிகளில் வீடு முழுக்க மீன் தவ்விக்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தவள்; அவளால் அப்படித்தான் இதைப் பார்க்கமுடியும் – அவளது சோகையை சாமிக்கண்ணு சட்டையே செய்யமாட்டார்.

“கலப்பே கெடையாது.. பூரா அசலுதான் இருக்கும் நம்மக்கிட்ட.. அசல் தலச்சேரின்னா சாமிக்கண்ண தேடிதான் எல்லாவனும் வரணும்..”  சொல்லிய நாளிலிருந்து கொடியாட்டுக் கூட்டத்தை வீட்டின் பின்கட்டில் கொண்டுபோய் கட்டிவைத்தார்.

வந்ததிலிருந்து  ஒரு மாத காலமாக அங்குலம் கூட வளராமலிருக்கும் அம்மூன்றும் இவர் கண்ணுக்கு மட்டும் நாளுக்கு நாள் எடை கூடுவதாகத் தெரிந்தன. சினையாட்டுக்கான கவனிப்பு பிரத்யேகமாக இருந்தது. வரப்போகும் குட்டிகளில் கடா இருந்தால் வீரனாருக்கு அதை நேந்துகொடுப்பதாக வேண்டிக்கொண்டார். ஆடுகளைப் பார்க்கவும் விசாரிக்கவும் அவ்வப்போது யாரேனும் வந்துபோவது நாளுக்கு நாள் புது அந்தஸ்த்தாக தெரிந்தது.

“ஆளு புது ஆளா இருக்கு.. யாரு எவுருன்னு அடையாளந் தெரியலயே..?”

“இருக்கும் இருக்கும்..” கோபி பைக்கை ஒருக்களித்து நிறுத்திவிட்டு இறங்கினான்..

“என்னடா இங்குட்டு..”

“பண்ண எப்பிடியிருக்குன்னு பாக்க வந்தேன்..” வாய் இடப்பக்கம் போகவில்லை என்றாலும் சாமிக்கண்ணுக்கு அது சுருக்கென்றிருந்தது.

“ஏரி ச்செடிய பூரா நெம்பியெடுத்து தூருவாரிட்ட போல.. மொத்தமுங் க்ளியரா இருக்கு..”

“ஆமாமா.. எல்லாருமா வாரியெடுத்து கொடுத்த காசுக்கு நானே அருவால கொண்டு போயி செத்துனாதான் உண்டு..” அழுத்தமில்லாமல்தான் சொன்னான்.

“ஊரு மசுருன்னு சுத்தாம எதுனா தொழில பாரு.. இல்லேன்னா கடேசி வரைக்கும் பேனர் வெக்கிற சோலிதான் பாப்ப..” அறிவுரை போலில்லாமல் அது அவனைக் குதறிவிடும் தொனியில் இருந்தது. திண்ணையில் உட்கார போனவன் அப்படியே நின்றுவிட்டான்.

“என்னைய பாத்தாலே ஒங்களுக்கு பொச பொசன்னு வரும்போல..”

சாமிக்கண்ணு அவன் சொல்வதைக் காதில் போட்டுக்கொள்ளாதவரைப் போல சைக்கிள் செயினுக்கு எண்ணெய் போட்டு சுற்றிக்கொண்டிருந்தார். எதையோ இட்டு நிறப்புவதைப் போல அமிர்தம்தான் பேச்சுக்கொடுக்க வேண்டியிருந்தது.

“அம்மா நல்லாருக்காடியய்யா.. வர்றதேயில்ல இங்கிட்டு..”

“இருக்குத்த.. ச்சொன்னாலும் எங்கிட்டும் நகரமாட்டேங்குது..  வர சொல்றேன்..”

“வம்மாள பாக்க வீட்ல நாதியில்ல.. பேனரு கட்டு.. பேனரு..” சாமிக்கண்ணு முனக்கமாக சொன்னது இருவருக்கும் காதில் விழுந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

“ஒக்காருய்யா.. டீ போட்டாறேன்..”

“இல்லத்த.. கெளம்புறேன்..  நாளைக்கு வரி கூட்டம் நடக்குது.. அத ச்சொல்லிட்டு போவத்தான் வந்தேன்..” வண்டியைத் திருப்பிவிட்டான். சட்டென அவன் அப்படி செய்தது சாமிக்கண்ணுக்கும் சங்கடமாக இருந்தது. திரும்பிப்பார்த்த போது வேலியைத் தாண்டி வண்டி போயிருந்தது. அதன் பிறகு அவர் வீட்டுக்கு அந்த ஆடுகள் சாகக் கிடந்த நாள் வரை அவன் வரவேயில்லை.

4

கொடியாட்டு கடா எதுவும் தலைச்சேரியில் ஏறிவிடக் கூடாதென மேய்ச்சலுக்கும் தனித்தனியாகவே கூட்டிச் செல்லப்பட்டன. நாளாகாக சாமிக்கண்ணுக்கு இந்தச் சோலி அலுப்புத்தட்ட ஆரம்பித்தது. சேர்த்தே இழுத்துக்கொண்டு போய் வெவ்வேறு இடத்தில் இரு கூட்டத்தையும் மேய விடுவார். ஏரியையொட்டிய ஒழுங்கை பக்கம் போனால், கொடியாட்டு கூட்டம் தன்னாலேயே அறுப்பு முடிந்த வயக்காட்டு பக்கம் இறங்கிவிடும். தலைச்சேரிகள் காட்டாமணக்கு பக்கமாக பாயும். கொடிக்கூட்டம் காட்டாமணக்கில் வாயே வைக்காது. சாமிக்கண்ணுக்கு மெனக்கட்டு இரண்டையும் பிரித்து வைக்கும் சோலி மிச்சம். கொஞ்ச நேரம் லாந்திவிட்டு, ஒரு டீயையும் பீடியையும் இழுத்துவிட்டு, நாலைந்து நக்கல் புரளி பேசிவிட்டு சாவகாசமாக வந்து வீட்டுக்கு இழுத்துப்போனால் போதும். 

ஓரிரு நாட்களில் இப்படி ஒழுங்கையையொட்டி மேயவிடுவது சாமிக்கண்ணுக்கு வசதியாக தெரிந்தது. செடிகளும் மண்டிக்கிடக்கின்றன. ஆடுகள் ரொம்ப தூரம் போவதில்லை. மேய்ச்சல் ஒரு தனிச் சோலியாகவே தெரியவில்லை.

அப்படியொரு காலை, சினையாடு மேயச்சலுக்கு வராமல் சோர்ந்து தனித்து நின்றது – ஒரு மாதிரி முன்னங்கால்களைத் தரையில் விசுக்கி விசுக்கி தேய்க்க ஆரம்பித்தது. குட்டிப்போடும் காலத்திற்கு வந்திருக்கும் மசக்கை என்று சாமிக்கண்ணுக்கு பட அதனை கொட்டிலிலிருந்து கொண்டுவந்து கட்டாந்தரையில் பொசுபொசுவென வைக்கோலைப் பரப்பி தனிமைப்படுத்தி வைத்தார். முட்டிக்கொண்டிருக்கும் வயிறுக்கு மூன்று குட்டிகளாவது இருக்கவேண்டுமென தோன்றியது. வைக்கோலில் நிற்காமல் கீழே விழுந்த ஆடு, கால்களை வெட்டி வெட்டி இழுத்தபடியே இருந்தது – வலிப்பு கண்டதைப் போல ஆட்டம் காட்டியது. சாமிக்கண்ணுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

‘என்ன சாதியெலவு இது.. குட்டிப்போட கொண்டாந்து விட்டா குப்புற குப்புற பெரட்டிக்கிட்டு கெடக்கு…’ 

சற்று நேரத்திற்குள் ஆட்டுக்கு நாசியில் கெட்டி மஞ்சளாக கோழை அடைத்துக்கொள்ள, சாமிக்கண்ணுக்கு என்னவோ சரியாகப்படவில்லை. ஓடிப்போய் தும்பைத் தழையை பறித்து சாரைப் பிழிந்து நாசியில் விட்டுப்பார்த்தார். எதிர்த்து தும்மலடிக்கப் போகிறதென விலகி நின்ற கணத்தின் நிகழ்வில்தான் மனிதர் அரண்டு போனார். மூச்சை ஆழ இழுத்த ஆட்டுக்கு தும்மலே கட்டவில்லை. மாறாக கண்கள் செருகிக் குத்திட்டுவிட்டன. அமிர்தம் தலையிலும் வயிற்றிலும் அடித்துக்கொள்ள ஆரம்பித்துவிட்டாள்.

வைத்தியர் வந்து சேரும்போது தாயாட்டுக்கு கடைசி இரண்டு இழுப்புகள்தான் மிச்சமிருந்தன. எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. ஐந்தாரு பேர் அதற்குள் கூடிவிட்டார்கள்.  

ஆட்டைப் பார்த்த வைத்தியர் கொட்டிலுக்கு சென்று புழுக்கைக் கழிச்சலை கிண்டிப்பார்த்தார். மற்ற ஆடுகளையும் பிடித்து கண்ணுக்குள்ளும் நாசியிலும் எதையோ தேடுவதைப் போல பரிசோதித்தார். தலைச்சேரி கடாயின் ஆசனவாய்க்குள் விரலை விட்டு நோண்டியெடுத்து பிசுபிசுப்பை அளந்தார்; முகர்ந்து பார்த்தார்.

சாமிக்கண்ணு சித்தப்பிரமை கண்டதைப் போல காலை பரப்பி நீட்டிப்போட்டு உட்கார்ந்து வைக்கோல் பரப்பில் செத்துக்கிடக்கும் சிணையாட்டைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

எதையோ கண்டுபிடித்துவிட்டதைப் போல வைத்தியர் எழுந்து வந்தார்.

“தொத்து நோயா எதுவும்? வவுத்துப் போக்கு மாதிரி?” கூட்டத்திலிருந்து ஒரு குரல்..

சாமிக்கண்ணுவிடம் வைத்தியர் விசாரித்தார், “தீவணம் என்ன போட்டீய?”

அவர் வாயே திறக்கவில்லை.

“எப்பவும் போல மேய்ச்ச தான்.. புதுசா ஒன்னுங் கொடுக்கலயே..” அமிர்தம்தான் பதில் சொன்னாள்.

“எங்குன மேய விடுவீய..”

“ஏரிய ஒட்டிதான் கூட்டிட்டு போவாரு..” அழுகை அவளுக்கு நிற்கவில்லை. சினையாடு வெள்ளிக்கிழமையில் செத்துப்போயிருப்பது, தன் குடியையே கெடுக்கப்போவதாக கூப்பாடு போட்டாள். 

அந்தப் பக்கமாக போய்க்கோண்டிருந்த கோபி, அமிர்தத்தின் அழுகையைக் கேட்டு கூட்டத்திற்குள் புகுந்து எட்டிப்பார்த்தான். செத்துக் கிடக்கும் தாயாட்டின் கோலத்தில் ஒரு நொடி விக்கித்துப்போய்விட்டான்.

வைத்தியர் அவளது ஓலம் அடங்கும்வரை நிதானித்துவிட்டு கேட்டார் “காட்டாமணக்க எதும் திண்ணுச்சுகளா..?”

“ஆடு எங்கிட்டு காட்டாமணக்கு பக்கட்டு போவும்..? நாத்தமே ஆவாதே..” கூட்டத்திலிருந்து குரல் வந்தது.

“ஜில்லாவுக்கு இது புது சாதில.. நாட்டாடு எதுவும் கிட்டயே போவாது.. இதுக புது எடத்துல விட்டதும் போயி வாய வெச்சாலும் வெச்சிருக்கும்..” வைத்தியர் யோசிப்பதைப் போல பேசினார்.

“தின்னாலும் வயித்துக்குதான ஆவாது.. இப்புடி வெரச்சிக்கிட்டு கெடக்கு.. பூச்சிவட்டு எதுவும் கடிச்சிருக்குமா?” பக்கத்து வீட்டுக்காரர் குழம்பியிருந்தார்.

“வயித்துக்கு கேடு உண்டுதான்.. ஆனா அதவிட நரம்ப புடிச்சி கிந்தியிலுத்துப்புடும்.. ரத்தம் சுண்டி காஞ்சுப்போயிரும்.. மிச்ச ரெண்டுக்குமே கண்ணெல்லாம் வெளிறி போயிருக்கு.. ரெவைக்கு நிக்கிறதே செரமந்தான்…”   

வைத்தியர் பேச பேச சாமிக்கண்ணு தலையை மெல்ல நிமிர்த்தினார். தாடையின் நடுக்கம் கீழுதட்டில் தெரிந்தது. சரணடைந்துவிடும் கெஞ்சலுடன் கண்கள் குறுகிச்சிறுத்தன. ஒரு சுற்று, கூடியிருந்த சனத்தைப் பார்த்தார். எவர் முகமும் தன் கண்களை நேருக்கு நேராக பார்க்கவில்லை என்ற இடத்தில் அநாதரவாக உணர்ந்தார். ஒருவனதைத் தவிர.

கோபியைக் கூட்டத்தில் பார்த்ததும் சுற்றிவந்த தலை அப்படியே நின்றுவிட்டது. கழுத்திலும் நெற்றியிலும் பொல்லென்று வியர்த்துவிட, மனிதர் கண்ணிமைக்கவே இல்லை. அனிச்சையாக வாயிலிருந்து அந்தப் பதில் வந்தது.

“ஏரி பக்கமே அதுக எறங்கல..“ 

(முற்றும்)

ஜெகநாத் நடராஜன்

1

வயற்காட்டில் இரவு நேரத்தில் அழுகுரல் கேட்பதாக ஊர் முழுவதும் பேச்சு பரவத்துவங்கியிருந்தது. ஆரம்பத்தில் யாருக்கும்  அந்தப் பேச்சு குறித்த ஆர்வமில்லாமலிருந்தது. ஆனால் தெருமுக்கு, பிள்ளையார் கோவில், காப்பிக்கடை என்று இரண்டு ஆட்கள் கூடுமிடத்தில் முதல் விஷயமாக அது பேசப்பட்டு, மூன்றாவது நான்காவது நபரும் சேர்ந்து கொண்டார்கள். சின்ன வயதுப் பயல்கள் செவிகொடுக்க வந்த போது பெரியவர்கள் விரட்டினார்கள். அவர்கள் வீட்டில் போய் அதை ரகசியம் போலச் சொல்ல பெண்களுக்கும் ஆர்வம் வந்தது. அவர்கள் கேட்க முயன்ற போது, ”வாய மூடிக்கிட்டு கெட, எவஞ்சொன்னான்?” என அடக்கப் பட்டார்கள். 

அதன் பின் அழுகுரலை முதலில் கேட்டவர் யார்? என்று அறியும் முயற்சி ஊருக்குள் துவங்கியது. அவர் சொன்னார், இவர் சொன்னார் என்று ஆரம்பித்து, எவருக்கும் யார் தமக்குச் சொன்னார்கள் என்று சொல்லத் தெரியாமல் அந்தத் தேடல் நின்று போயிற்று. ஊருக்குள் இப்படி எதாவது புரளிகள் பரவி, வந்தது போல் காணாமல் போவது வழக்கமான நிகழ்வுதான் என்பதால் யாரும் கவலைப்படவில்லை.

சில வாரங்களில் மீண்டும் அந்தப் பேச்சுவந்தது.சொன்னவன் சக்கிலியக்குடி கோட்டை. அதிகாலையில் கிழக்குத்தெரு அச்சமட்டியார், காப்பிக்கடையை திறக்க வீட்டுக்கதவை திறக்க வரும்போது, வாசலில் உட்காந்திருந்தவனைப் பார்த்து மிரண்டுவிட்டார், ”ஏல யாரு?” என்று பயமும் ஆவேசமுமாகக் கத்த, வீடு விழித்து, தெரு கூடிவிட்டது.

சக்கிலியன் கோட்டை நேராக சுடுகாட்டிலிருந்து வந்திருந்தான். முதல் நாள் ஊருக்குள் ஒரு சாவு.வாழ்ந்து அனுபவித்த கட்டை. ஆலியாட்டமும் வேட்டுமாய் சுடுகாடு கொண்டுவைத்துவிட்டு வந்த ஜனம் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் காலைவேளையில் கோட்டை வந்திருக்கிறான்.. முகம் பயமும் பீதியுமாகக் கிடந்தது. ”என்னடா? ஏன் இப்பிடி உட்கார்ந்திருக்க.” என்று கேட்ட குரலுக்கு முகம் பார்க்காமலேயே பதில் சொன்னான்.

”சாமீ, அழுக சத்தத்த கேட்டேன்.”

“கேட்டியா? ”

நாப்ன்கந்து பேர் ஒன்றாக்க் குரல் கொடுத்தார்கள்.

”பாத்தேன். நல்ல நெலவு வெளிச்சம்.தலைய விரிச்சுப் போட்டுக்கிட்டு பம்பு செட்டு தொட்டி மேல உக்காந்து அழுதுக்கிட்டிருந்துது. ”

”அப்புறம்?

”கையி காலெல்லாம் நடுங்கிடுச்சு. நடக்க முடியல தலசுத்துது கண்ணு இருட்டுது”

”என்னல சொல்லுத, சுடு காட்டுல பொணத்த எரிக்கற  நீயே இப்படிச் சொன்னன்னா?’ 

”பேயின்னா பயந்தாங்கள”

”ஏல ராத்திரி பூரா பொணத்த எரிச்சுக்கிட்டு வந்து உக்காந்துக்கிட்டுவந்து பேயி பிசாசுன்னு சொல்லுத . ஏன் அந்த வயக்காட்டு வழியா போன?’’

”சத்தம் வருது சத்தம் வருதுன்னு ஊருக்குள்ள பேச்சு வந்தத நா, நம்பல அதுதான் அந்த வழில வந்தேன்”

”அப்ப அது நெஜந்தானா? நீ பாத்தியா?’’

”பாத்துட்டுத்தான வந்து இப்படிக் கிடக்கேன். நல்ல நெலா வெளிச்சம். காத்து வீசுது.வயக்காட்டுக்குள்ள எங்கனயோ கெடந்து நரி ஊளை விடுது.அவ அங்கன குத்த வச்சு மாட்த்தி அழுதுக்கிட்டிருக்கா? ”

” நல்லா முகத்த பாத்தியாடா? ”

”மொகத்த வேற பாக்கணுமாய்யா? கண்ணீரும் கம்பலையுமா கேவிக் கேவி அழுகுதா? என்ன பாத்துடுவாளோன்னு ஆமணக்குச் செடிக்குள்ள போய் ஒளிஞ்சுக்கிட்டேன். அவ மேக்க பாக்க இருக்கா, நா கெழக்க இருந்து வாரேன். ஈர சேல, தல விரிஞ்சு கெடக்கு. ஆவலாதி சொல்லுதமாதிரி பேசிக்கிட்டே அழுவுதா. ”’

”என்ன என்னடா சொன்னா? ”

”என்ன சாமி ஈரக்கொல நடுங்குங்கேன். விவரம் கேக்கிய.. ”

என்றவன் அமைதியாக இருந்துவிட்டு

‘கண்ணால பாத்தேன். என்ன செய்யணுமோ செய்யுங்க? ”

என்று எழுந்து நடக்கத்துவங்கினான்.

கூட்டம் பின்னால் செல்ல

”நில்லுடா”

பெரிய பாட்டையா கத்தினார். அவர் ஊருக்குள் பெரியவர்.ஊர் அவருக்கு கட்டுப்படும்.

கோட்டை நின்றான்

”என்னடா நீ பாட்டுக்கு போயிட்டு இருக்க”

”முடியல சாமி நாலு மடக்கு சாராயம் குடிச்சாத்தான் நடுக்கம் நிக்கும்போல இருக்கு. ” 

”சரி முடியும்போது வா. பேசணும்”

தலையாட்டியபடியே யாரையும் திரும்பிப் பார்க்காமல் ஓட்டமும் நடையுமாகப் போய்விட்டான். 

ஜனம் மிரட்சியோடு நின்றது.

கோட்டை ஊர்ப் பிணம் எரிப்பவன் அவனே பயந்திருக்கிறான் என்றால் அவதான்.அழுகச்சத்தம் கேட்டுச்சு.அழுகச்சத்தம் கேட்டுச்சுன்னு ஊருக்குள்ள பேச்சு வந்தது நெஜந்தான்.

ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். யாருக்கும் என்ன பேசுவதென்று தெரியவில்லை. 

2

ரத்தினசாமியின் கிணரு வயக்காட்டுக்கு தெக்கே இருந்தது. மாவட்டத்தில் அந்த மாதிரி கிணரு இல்லை என்று பேசிக் கொள்வார்கள்.. இரண்டு கிண்றை ஒன்றாக வெட்டிய நீள அகலம். நல்ல ஆழம். ரெண்டு மோட்டர். கிணருவெட்டி மண் தோண்டும்போது அள்ளிய சரளைக் கற்கள் பக்கத்தில் குட்டி மலை போலக் கிடந்தது.  சுற்றி தென்னை மரங்கள்.உச்சியில் ரெண்டு கொடுக்காப்புளி மரங்கள்.மரத்தில் தூளி கட்டி பச்சைக் குழந்தைகள் தூங்கும். ஆட்கள் மேலேறி மேலேறிப் பதிந்த ஒற்றையடி தடம். மத்தியானச் சாப்பாடு கூலி ஆளுங்களுக்கு அங்கேதான், எந்நேரமும் பறவைச் சத்தம் கேட்கும். எந்தக் கோடைப் பகலிலும் அங்கு நிழல் கிடக்கும்.கிணற்றில் எப்போதும் நீர் இருக்கும். இரண்டு நாள் தொடர்ந்து மழைவந்தால் நீர் நிலமட்டம் வந்துவிடும். யாருக்கும் குளிக்க அனுமதி இல்லை.”’ஒண்ணுகெடக்க ஒண்ணு ஆச்சுன்னா யாரு அலையுதது என்பான் ரத்ன சாமி. பம்ப் செட் மீது ஏறி, கிணற்றில் குதித்து அலையடிக்க அவன் குளித்ததை அபூர்வமாக சிலர் பார்த்திருக்கிறார்கள். ஒருமுறை ரகசியமாகக் குளித்த சிலரின் துணிகளைக் காணவில்லை.அது அவன் வேலைதான். ஆனால் யாருக்கும் அவனிடம் கேட்க துணிவில்லை. வாழை இலையில் மானத்தை மறைத்துக் கொண்டுஅவர்கள் ஊருக்குள் ஓடினார்கள்.

 ரத்தினசாமி  ஒரு முசுடன்.கல்யாணவயசு. வாழ்க்கை அவனுக்கு எதையும் காட்டாமல் கடந்து போயிருந்தது. சொன்னா வெளையற நஞ்சை. நல்ல தண்ணீப்பாடு. என்ன இருந்தும் சிரிக்க துட்டு குடுக்கணும் அவனுக்கு. வயலுக்கு வரும் யாரையும் கண்டு கொள்ள மாட்டான்.ஆட்கள் வந்து போவதால் பயிருக்கு பாதுகாப்பு. சோத்துக்கு மிளகாய்கூட அவனிடம் சொல்லிக் கொண்டுதான் பறிப்பார்கள்.எடுத்துக்கங்க என்று மனசாரச் சொல்ல மாட்டான். கேட்காத்தௌ போல, பார்க்காததுபோல நிற்பான். 

”வடக்கோரத்து செடில நாலு கத்திரிக்கா நேத்து கெடந்துச்சு. ரெண்டு வெளஞ்சது, ரெண்டு பிஞ்சு நாலையும் இன்னிக்கி காணல”

பொத்தாம் பொதுவாக சொல்லிச் செல்வான்.யாரும் வாய் தொறக்க மாட்டார்கள்.

”வடக்கோரத்து செடில நாலு கத்திரிக்கா நேத்து கெடந்துச்சு. ரெண்டு வெளஞ்சது, ரெண்டு பிஞ்சு இன்னிக்கி காணல”

களை எடுத்துக் கொண்டே மாடத்தி அவன் குரலில் சொல்வாள். வடிவானவள் அவள்.சிரித்து விட்டுப் பேசுவாள். சிரிப்பை எல்லோருக்கும் வரவழைப்பாள்.

”எங்க போயிருக்கும்? ”

எவளோ எங்கிருந்தோ கேட்க

”ராத்திரில வந்த நரி கொண்டு போயிருக்கும்”

வயல் காட்டில் சிரிப்பு அள்ளும்.அப்படி ஒருநாள் மாடத்தி சிரித்த போது கடகப் பெட்டியில் ஆமணக்கு ஒடித்துப் போட்டுக் கொண்டு மறைவாய் நின்ற ரத்தினசாமி பார்த்துவிட்டான். அவன் அதைப் பார்க்காதவன் போல போனதை, மாட்த்தியும் இன்னும் சிலரும் பார்த்து விட்டார்கள்.

”அவுஹ காதுக்குப் போயிராம” என்று மாடத்தி கேட்டுக் கொண்டாள். .அவளோட அவுஹ மாசானம்.அவள் புருஷன்..ராத்திரி கல்யாணம் நடந்த அடுத்த ராத்திரிக்குள் அவனோடு பிணக்கு வந்து விட்டது. மாடத்தி வீட்டுக்கு வந்துவிட்டாள். பலர் சொல்லியும், அவளைப் பெத்தவர்கள் அழுது திட்டியும் அவள் போகவில்லை. மாசானம் அவளையே சுற்றி வந்தான். அவள் குளத்தில் குளித்து வந்து சேலை மாற்றுவதை திருட்டுத்தனமாகப் பார்த்தான். அவள் கத்தி ஆட்களை திரட்டினாள். அவந்தான் என்று அவள் காட்டிக் கொடுக்க வில்லை. அவன் மீது இன்னும் கோபம் வந்தது. ஒருமுறை வீடு வந்து அவள் கையைப் பிடித்து இழுத்து, அவளிடம் கடிபட்டான். ஊரார் கேட்டபோது நாய்க்கடி என்றான்.

கோயில் கொடை அன்று தலை நிறைய பூவும் பொட்டுமாய் இருந்த அந்த அழகியை ஆவிசேத்துக் கட்டிப் பிடித்தான்.அவள் கூச்சலில் ஆட்கள் ஓடி வந்து பிரித்துப் பொட்டார்கள். ஊருக்குப் பாட்டைய்யா வீட்டில் விசாரிக்கப்பட்டான். ”ஆசை என்றான். எல்லோரும்  சிரித்தார்கள். பொண்டாட்டிதான என்றான். சரிதான என்று சிலர் சொன்னார்கள்.  ”” அவளுக்கு விருப்பமில்லன்னா விட்டுரணும், மறுபடி இந்த மாதிரி வச்சுக்கப்படாது என்று முடிவு சொல்லப்பட்டது.வெத்தலையில் சத்தியமும் கேட்கப்பட்டது.மறுபடி கை நீண்டால் போலீஸ் வரும் என்று சொல்லப்பட்டது.

இரண்டு முறை அவள் அவன் கண்ணில் பட்ட போது, கண்கள் சிவக்க ’’ஒரு நா ”உனக்கு இருக்குட்டீ” என்றான். அவள் அதை பேச்சுவாக்கில் சிலரிடம் சொல்லி வைத்தாள்.

இப்போது  மாடத்திக்கு ரத்தினசாமியும் எதிரியாகிவிட்டதாக எல்லோரும் பேசிக் கொண்டார்கள். மாடத்தி ஏன் வம்பு என்று அவளது வழக்கமான குலுக்கல் பேச்சை நிறுத்தி விட்டாள். 

ஓரு முறை வரப்பில் எதிரெதிராக ரத்தினசாமியைப் பார்க்கவேண்டி வந்துவிட்டது. குனிந்து நடந்து வந்த இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து,  ஒரே நேரத்தில் விலக,  ஒரே நேரத்தில் நிற்க இருவருக்குமே சிரிப்பு பிச்சுக்கிட்டு வந்துவிட்டது.. 

அப்போதிலிருந்து மாடத்தி பழையவனாளாள். எல்லோருக்கும் அது குறு குறு என்றிருந்தது. எல்லாக் கண்களும் அவளைக் குதறின. அவள் இல்லாத நேரத்தில் அவள் பேச்சுதான்.

ரத்தினசாமிக்கும் மாடத்திக்கும் இதுவோ? உரிமையாய் அவள் வெண்டை பிஞ்சைக் கடிப்பதென்ன, துவரக்காயை உரிப்பதென்ன,யாவாரி கழித்துப் போட்ட சொத்தக் கத்திரிக்காயை அவள் எல்லோருக்கும் பங்கு பிரிச்சுக் குடுப்பதென்ன, மார்புக்கு மேல் பாவாடையை தூக்கிக் கட்டிக் கொண்டு மல்லாக்கப் படுத்து ரத்னசாமியின் கிணற்றில் நீச்சல் அடிப்பதென்ன, மாடத்தியின் வாழ்வில் ஒரு ஆண் வந்திருப்பதை எல்லாப் பெண்களும் உணர்ந்து கொண்டார்கள்.

எல்லோருக்கும் குறு குறு என்றிருந்தது.

3

ரத்தினசாமி கிணத்தில் பொணம் கிடப்பதாக ஊருக்குள் தகவல் வந்தது, ஒரு மழைக்காலத்தில். பயிர்பச்சை வாசமும், மங்கலான வெளிச்சமும், தவளைச் சத்தமும், தூரத்தில் விழுந்து கலைந்த இடியும், நீர்ச் சலசலப்பும் தாண்டி ஊர் ஓடியது. கிணற்றை அடைந்த போது கனத்த மழையும், கும்மிருட்டும் வந்து விட்டது. தீப்பெட்டிகள் நனைந்து விட்டன. சிலோனில் இருந்து வந்திருந்த மூணுகட்டை வின்சிஸ்டர் பேட்டரி ஒரு வீட்டில் இருந்ததை யாரோ எடுத்து வந்தார்கள். பெட்ரோமாக்ஸ் லைட் வாடகைக்கு எடுத்துவர ரெண்டுபேர் கிளம்பிப் போனார்கள்.

ரத்னசாமியின் கிணத்துக்கு நட்ட நடுவாக செவப்பு சேலை கட்டியிருந்த பொணம் குப்புற கிடந்தது.  தொடுகைக் கம்பால் இழுத்து திருப்பிப் போட்டார்கள். எல்லாக் கண்களும் அதிர்ந்து பார்த்தன.  மாடத்தி.

ஊருக்குள் போலீஸ் வந்தது பகலில்.

‘’கொடிக் குறிச்சிக்கி மாமா வீட்டுக்குன்னுதான் போனா.மழ. வயக்காட்டு வேலை இல்ல. வீடு ஒழுகுது.போயிட்டுவரட்டுமேன்னு விட்டேன்.இப்பிடி ஆச்சே இப்பிடிஆயிடுச்சே ஆத்தா, ” மாடத்தியின் அப்பன் கங்கன்  அழுதான்.

”என்ன பிரச்சினை அவளுக்கு? ”

எல்லோரும் யோசித்தார்கள். அவள் புருஷனைப் பற்றிச் சொன்னார்கள்.

குடித்துவிட்டுக் கிடந்த மாட்த்திக்கு ஒரு இரவு மட்டும் புருஷனான மாசானம் வந்து சேந்தான்.

”உண்மைய சொல்லீரு”

”எனக்கு தெரியாது”

ஏட்டையா ஓங்கி கன்னத்தில் ஒரு அறை விட்டார். பல் உடைந்து ரத்தம் வந்தது.

”போலீஸ் அறன்னா அறதான். ”

ஆனால் மாசானம் சொன்னதையே சொன்னான்.’’ எனக்கு எதும் தெரியாது. நா அவள பாத்தே ரொம்ப நாள் ஆச்சு ‘’

‘’அப்பிடியா? ரொம்ப நாள் ஆச்சா? நீ சொல்லுதத நா, நம்பணுமா? கொஞ்சம் இரு , கேக்கற விதமா கேக்கேன்.’’.

ஏட்டையாவும் பாட்டையாவும் அங்கும் இங்கும் சென்று ரகசியம் போலப்  பேசிக் கொண்டார்கள் யாரும் அசையாமல் என்ன நிகழப் போகிறது என்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். .வடை தின்று டீ குடித்து, பாசிங் ஷோ சிகரெட்டும் பிடித்த கொஞ்ச நேரத்தில் ஏட்டையா, ”ஒரு தகவல் வந்திருக்கு? யாரு ரத்தினசாமி? ” என்று கேட்டார்.

ரத்தின சாமி அஞ்சு கிலோ மீட்டர் தள்ளியிருந்த சுரண்டைக்குப் போயிருந்தான். புது ரக நெல் விதை வந்திருக்கிறது என்று கேள்விப் பட்டிருந்தான், மொளகா யாவாரி அவனுக்கு நெருக்கம். அவரோடு அங்கிருந்து  திருனெவேலி போய் ஊர் சுற்றிவிட்டு, அவனைத் தேடிப்போன ஆள் சொன்ன தகவல் கேட்டு, பிளசர் எடுத்துக் கொண்டு பதட்டமாக ஊருக்குள் வந்தான்.

ஏட்டையா கேட்ட கேள்விக்கு, ”ஐயோ அய்யையையோ நா அப்பிடியா யாராவது சொல்லுங்க” என்றான். யாரும் எதுவும் சொல்ல வில்லை. யார் எது சொன்னாலும் அது அவர்களுக்கு சிக்கலைக் கொண்டுவரும்.

வேன் மாடத்தி பொணத்தை தூக்கிப் போனது. மாசானமும், ரத்தினசாமியும் விசாரணைக்குப் போனார்கள்.

”அடிச்சுக் கொன்னு பொணத்த தூக்கிப் போட்டிருக்கு”

”ஒரு ஆளு வேலை இல்ல ரெண்டு ஆளு”

”கைய வச்சிருக்கானுவோ”

யாராய் இருக்கும்?  சாத்தியமான எல்லா வழிகளிலும் விசாரணை நடந்தது.

எதுவும் பேரவில்லை.

ரத்னசாமிக்கு அதுல பிரச்சன அதனாலதான் அவன் கல்யாணமே பண்ணிக்கல என்ற விஷயம் போலீசால் கண்டு சொல்லப்பட்டது.

மாசானம் ஒரு மாதிரியாக இருந்தான். யாருடனும் பேசவில்லை.

தொடவே விடாதவள் நெஞ்சில் நெருப்பு  வைத்து விட்டு வந்திருந்தான்.

கிணற்றுப் பக்கம் யாரும் போகவில்லை.

சிலநாள் கழித்து இரண்டு டீசல் மோட்டார் கொண்டுவந்து நாள் முழுக்க கிணற்று தண்ணீரை இரைத்துக் கொட்டினார்கள். காலியான கிணற்றின் ஆழத்தை எல்லோரும் ஆச்சர்யமாகப் பார்த்தார்கள்.

சில நாளில் தண்ணீர் பொங்கி மேலே வந்துவிட்டது. யார் கிணற்றைப் பார்த்தாலும் மாடத்தி சிவப்பு சேலை கட்டி பிணமாக மிதந்த காட்சியே தெரிந்தது.

ஒரு நாள் மாசானம் ஊர்க்கோடி ஆலமரத்தில் தொங்கினான்.

மாடத்தி மீது உசிரையே வைத்திருந்தான் என்றார்கள்.

மாடத்தி உசிர் போனது போனதுதான்.எப்படி யாராய் இருக்கும் என்று பலரும் குழம்பினார்கள். சிஐடி போலீஸ் விசாரிக்கிறது. விரைவில் புடுச்சுவிடுவார்கள் என்று நம்பப்பட்டது.

அந்த வருஷம் ரத்னசாமி வயலில் வெள்ளாமை இல்லை. யாரும் அவனிடம் கேட்கவில்லை. முளைத்தது காய்த்தது எல்லாவற்றையும் ஆளாளுக்கு அள்ளிப் போனார்கள். அவன் அவமானம் தாங்காமல் வீட்டுக்குள்ளேயே இருந்தான்.

ஒரு வருடத்தில் எல்லாம் மறக்கத்துவங்கியிருந்தது. ஊர் விசேஷங்களில் ரத்னசாமி கலந்து கொள்ள ஆரம்பித்தான். மெல்ல வயலுக்கும் வர ஆரம்பித்தான்.நின்று விவசாயம் பார்க்காமல் ஆய்க்குடி வெத்தல யாவரிக்கு பாட்டத்துக்கு விட்டுவிடலாம் என்று யோசித்தான்.தூரத்து சொந்தத்தில் புருஷன இழந்த ஒருத்திய அவன் கட்டிக்கிடுவானா என்ற கேள்வி வந்த போது, சரி என்றுவிட்டான்.எப்படி என்று அனைவருக்கும் ஆச்சர்யம். ”அவனுக்கு அதுல பிரச்சினை இருக்கே என்றவர்களுக்கு, . ”அது ஒண்ணுதான் கல்யாணதுக்கு முக்கியமா? என்று பதில் சொன்னவர்கள் கேள்வி கேட்டவர்களைவிட வயதானவர்களாக இருந்தார்கள்.. ”பணம் வச்சிருக்கான்ல, வேற எதும் தேவ இல்லபோல அவளுக்கு.” என்று வரப்போறவளை புறம் பேசினார்கள். இதெல்லாம் நடந்து கொண்டிருந்த வேளையில்தான் வயற்காட்டில் கேட்ட அழுகுரல் பற்றி எல்லோரும் பேச ஆரம்பித்து,.சக்கிலியன் கோட்டையும் அதை நேரிலும் பார்த்திருந்தான்.

4

 மாலையில்தான் கோட்டை வந்தான். நெற்றிமுழுக்க குங்குமமும் திருநீரும் பூசியிருந்தான். நீண்ட மயிரை முடிச்சுப் போட்டுக் கட்டி, வெற்றிலைக்கறை உலர்ந்த உதட்டோடு நின்றான். இந்த முறை கூட்டமும் கேள்விகளும் அதிகமாக இருந்தன.

”எதுக்கு நா பொய்சொல்லப்போறேன். கண்டத சொன்னேன்”

”ஏண்டா அவ அழுதா போய் என்னன்னு கேக்க வேண்டியதுதான”

”இன்னிக்கு போறியாடா? ”

”சாமீ சாகச் சொல்லுதியளா? ”

”அவ நல்லவதான”

நாலஞ்சுபேறா போய் பாருங்க. ”

”யாரு அந்த நாலுபேரு? ”

”தீக்கு பேயி பயப்படும்”.

”சாமியாடுதவன் ரெண்டு பேர் கூட போங்க. ”

”நீ பாக்கும்போது மணி என்னடா இருக்கும்? ”

நிலா நட்ட நடு வானத்துல இருந்துச்சு. ”

சாதிக்கு இருவர் என்று முடிவாயிற்று. நள்ளிரவில் ஊர் கூடி அனுப்பி வைத்தார்கள்.

அன்று அழுகுரல் கேட்கவில்லை. 

அடுத்த நாளும் 

அதற்கு அடுத்தநாளும் 

அதன் பிறகு யாருக்கும் அதில் ஆர்வமில்லை.

ஆனாலும் இனிமேல் ஊரில் பிண எரிப்பு பகலில்தான் என்று கோட்டை கண்டிப்பாகச் சொல்லிவிட்டான்.

ரத்ன சாமி வெற்றிலைக் கொடிக்காலுக்கு பாட்டத்துக்கு வயலைக் கொடுத்துவிட்டான். மணி முதலியார் ஆட்களோடு வந்து தோது பார்த்துப் போனார். ரத்னசாமியின் வயலைச் சுற்றி அகத்திக் கன்றுகள் வைக்கப் பட்டன. அவை வளரும் போது வேலியாகிவிடும்.

வயல் உழவு நடந்ததைப் பார்க்க மணி முதலியார் தனியே வந்தார். குளக் கரையில் லூனா வண்டியையும், செருப்பையும் கழற்றிப் போட்டுவிட்டு, வயலுக்குள் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தவருக்கு, பட்டப்பகல். கிணற்றில் யாரோ துணியை அடித்து துவைக்கும் சத்தம் கேட்டது. தூரத்திலிருந்து பார்க்க, சிவப்பு சேலை கிணற்றுக்கு மேலே வந்து வந்து போயிற்று. அருகே நடக்க, நடக்க சத்தம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நிற்க, கிணற்றிலும் யாருமிலாதிருக்க

மணி மயங்கி விழுந்தார். 

நினைவு வந்த போது, ”பாத்தேன் பாத்தேன்” என்றார்.

ஜனங்களுக்கு புரிந்து போயிற்று. வந்தது அவதான். மாடத்தி.

5

உழுததோடு நிலம் கிடந்து போயிற்று. அப்படியே கிடந்த தண்ணீரில் தூசு விழுந்து நிறம் மாறிப் போயிற்று.ஆட்கள் போய் வர புதுப்பாதை எடுக்க கேட்பாரற்ற நிலமாக ரத்னசாமியின் நிலம் ஆயிற்று.

”யேய், நீ யாருகிட்டயும் சொல்ல வேண்டாம். நா, கேக்கேன். அவளோட எதாவது வம்பு வழக்கு வச்சுக்கிட்டியா?

பாட்டையா ரத்னசாமியை சந்தித்து அவன் நிலைக்காக வருந்தி அவனுக்கு எதாவது செய்ய வேண்டுமென்று அக்கறையோடு ஒரு நாள் கேட்டார்.

”காசு வேணும்ன்னு ஒருதடவ கேட்டா, குடுத்தேன்.”

”எதுக்கு?”

”சீல வாங்கணும்ன்னு சொன்னா

”எதுக்கு?”

”கொடிக்குறிச்சில யாரோடயோ நெருக்கம். அவனோடயே இருந்துறப்போறேன்னு சொன்னா?”

”அடப்பாவிப் பயல, ஏஞ் சொல்லல?”

”சொல்லி என்ன ஆவப் போகுது, சண்ட சச்சரவுதான் வரும்.’

”சத்தியமாச் சொல்லு வேற எதும் நடக்கலையே

”நடக்க வழி இல்ல தாத்தா, தெரிஞ்சு கேக்கியளா? தெரியாம கேக்கியளா? சிரிச்சா சிரிச்சேன். பாத்தா பாத்தேன். ஆசைதான். வேற என்ன முடியும் என்னால.

அவன் குரல் கம்மியது.

”அப்ப கொடிக்குறிச்சிக்கு போனவளுக்கு என்னவோ நடந்திருக்கணும்’”

”ஆமா.”

”யாரையோ தேடிப் போனவளை யாரோ கைவைத்துக் கலைத்துப் போட்டுவிட்டார்கள்.

அமைதியாக வலைவிரித்த போலீஸ் குற்றவாளிகளைப் பிடித்து ஊருக்குள் கொண்டுவந்து காட்டிப் போயிற்று. காறித்துப்பலும் கல்லெறியுமாய் அவர்கள்  பாளையங் கோட்டை ஜெயிலுக்குப் போனார்கள்.செத்தவள் உடம்பில் கீறலும் பல்தடமும் கிடந்ததை மாசானத்திடம் சொன்ன போலீஸ்காரணும் அவர்களோடு வந்திருந்தான்.அதை சொல்லாமலிருந்திருந்தால் மாசானம் செத்திருக்க மாட்டான் என்று விசனப்பட்டான்.அதை யாரும் அவ்வளவாக மதித்துக் கேட்கவில்லை. 

பாட்டையா ரத்னசாமியை தேற்ற பரந்த அந்த நிலத்தை பாழிலிருந்து காக்க என்னவெல்லாமோ செய்தார்.

கடைசியாக புனலூரிலிருந்து  மந்திரவாதி வந்தான். அங்கும் இங்கும் நடந்தான்.அவனுக்குள் பேசினான். எதையோ ஓதினான்.

ஊர் கூடி நின்று வேடிக்கை பார்த்தது.

”முக்குல ஒரு கல்லு வச்சுருங்க.’’

என்றான்

”கல்லா

”ஆமா. பூச பண்ணனும்,சாவல் காவு கொடுக்கணும். அப்போ அவ வரமாட்டா?

”இங்கதான் வைக்கணுமா?” 

”ஆமா. ஏன்?”

”இல்ல அவ வேற ஜாதி. கீழ் ஜாதி”

சிரித்த மந்திரவாதி சொன்னான்.

”ஜாதியெல்லாம் மனுஷனுக்குத்தான். ”பேய்க்கு ஜாதி இல்ல. அறியோ?”

சொல்லிவிட்டு நடந்தான்.ஜனங்களும் நடந்தார்கள். நடந்து கொண்டிருந்த ரத்னசாமி பாட்டையாவை நோக்கி சம்மதம் என்பதுபோல தலையசைத்தான்.

சிரிப்பும் கேலியும் கிண்டலுமாக மாடத்தி அவனுக்குள் வந்து போனாள். அவனும் புன்னகைத்துக் கொண்டான்.

©©©©

— அரி சங்கர்

சந்திரன் பேருந்துக்காக நின்றுக்கொண்டிருந்தார். அருகே அவர் மகன் குமரனும் நின்றுகொண்டிருந்தான். பேருந்து வர தாமதமானது. குமரனின் நடவடிக்கைகளை பேருந்துக்காக நின்றுகொண்டிருந்தவர்கள் விநோதமாக பார்த்துகொண்டிருந்தனர். ஒருவழியாக வீராம்பட்டிணம் பேருந்து வர சந்திரனும் குமரனும் அதில் ஏறிகொண்டனர். பேருந்தில் கூட்டமில்லாமல் இருந்தது. ஜன்னல் இருக்கையில் குமரனும் அருகில் சந்திரனும் அமர்ந்துகொண்டனர். பேருந்தில் ஏறியதும் தான் குமரனின் சற்று அமைதியடைந்தான். வேடிக்கைப் பார்க்க ஆரம்பித்தான். அருகில் இருந்த தன் அப்பாவிடம் கேள்விகள் கேட்கத் தொடங்கினான்.

“அப்பா இது இன்னா…”

“ஆட்டோ…”

“அப்பா இது இன்னா…”

“காரு…”

“அப்பா இது இன்னா…”

“பஸ்”

“இது…”

“அதுவும் பஸ்…”

வீராம்பட்டினம் போகும் வரை இவ்வாறே இருவரும் பேசிக்கொண்டு சென்றனர். பேருந்தில் சுற்றி இருந்தவர்கள் அவர்களை கொஞ்ச நேரம் வேடிக்கப்பார்த்தாலும் பிறகு தங்கள் வேலையைப் பார்க்கத் தொடங்கினர்.

இருவரும் வீராம்பட்டினத்தில் இறங்கி அங்குள்ள கோவிலுக்கு சென்று சிறிது நேரம் உட்கார்ந்திருந்தனர். சந்திரனுக்கு வீட்டு நினைவாகவே இருந்தது. தனது அம்மாவிற்கு என்ன ஆனது என்ற பதட்டத்திலேயே இருந்தார். ஆனால், அவர் புறப்படும் போது எதிரே மூத்தமகன் வந்ததை நினைத்து சுற்று நிம்மதியடைந்தாலும், கடைசியாக அவன் பார்த்த பார்வையை நினைத்து அஞ்சினார்.

“அப்பா… போலாமா…” என்று அவரை யோசனையிலிருந்து மீட்டான் குமரன்.

இருவரும் எழுந்து வெளியே வந்தனர். அடுத்தப் பேருந்து இன்னும் வராததால் இருவரும் காத்திருந்தனர். தூரத்தில் கடல்காற்று வேகமாக வீசிக்கொண்டிருந்தது. அலைகளின் ஓசை பலமாக கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. குமரன் கடலைக் கண்டால் பயப்படுவான் என்பதால் அவர்கள் எப்போதும் கடலுக்கு போவதில்லை.

ஏதிரே இருந்த ஐஸ் வண்டியைப் பார்த்து குமரன் ஐஸ் வேண்டும் என்றான். சந்திரன் அவனுக்கு ஐஸ் வாங்கிக்கொண்டுத்தார். அவன் அதை ருசித்து சாப்பிடுவதை சந்திரன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். பின்பு அவன் தாடியிலும் மீசையிலும் வழிந்திருந்த ஐஸைத் துடைத்துவிட்டார். தூரத்தில் பேருந்து வந்துக்கொண்டிருநது.

*

கதிர்  தெருமுனையில் திரும்பும்போதே ஏதோ பிரச்சனை என்று கவனித்துவிட்டான். அவன் வீட்டைச் சுற்றி ஆங்காங்கே தெருக்காரர்கள் நின்று வேடிக்கை பார்த்துகொண்டிருந்தனர். பல ஜன்னல்களில் அசைவுகள் தெரிந்தன. கதிர் வேகமாக வந்து தன் வீட்டு வாசலில் வண்டியை நிறுத்தினான். தெருவாசிகள் அனைவரும் தன்னைத்தான் பார்த்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்று அவனுக்குத் தெரிந்தது. வண்டியை விட்டு இறங்காமலேயே எட்டிப்பார்த்தான். வாசலின் அருகே இருந்த படிக்கட்டுகளின் அருகே அவன் பாட்டி தலையில் ரத்தம் வழிய உட்கார்ந்துகொண்டிருந்தாள். மேலே பால்கனியில் அவன் அம்மா நின்று கத்திக்கொண்டிருக்க, படிக்கட்டுகளில் யாரோ இறங்கி வரும் சத்தம் கேட்டது. கதிர் வண்டியை விட்டு இறங்கி தன் பாட்டியிடம் வேகமாகச் சென்று அவளை எழுப்பினான். அவள் இடுப்பைப் பிடித்துக்கொண்டு மெதுவாக எழுந்தாள். அப்போது அப்பாவின் கையை பிடித்து தரத்தரவென்று இழுத்துக்கொண்டும் கத்திக்கொண்டும் வேகமாகப் படிக்கட்டுகளில் இறங்கி வந்துகொண்டிருந்தான் கதிரின் தம்பி. அவன் அப்பா அவன் இழுத்த இழுப்புக்கு அவன் பின்னால் ஓடிக்கொண்டிருந்தார். கீழே தலையில் ரத்தம் வழியும் தன் அம்மாவையும், கொலைவெறியுடன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் தன் மகனையும் எதிர்கொள்ள தைரியமில்லாமல் தலைகுனிந்தவாறு வெளியேறினார். வீட்டைச் சுற்றி வேடிகைப்பார்த்துக்கொண்டிருந்த அனைவரும் ஒருமுறை தனித்தனியாகப் பார்த்தார். அவர் பார்ப்பது அனைவரும் என்மீது இறக்கப்படுங்கள் என்று கெஞ்சுவது போல் இருந்தது. ஆனால் அவர் தாய் ரத்தம் வழியக் கீழே கிடக்கும் போது அவர் இவ்வாறு தன் இரண்டாவது மகனின் இழுப்புக்கேற்றவாறு ஓடிக்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த பலர் முகம் சுளித்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் தெரு முனையைத் தாண்டும் முன்னரே கதிர் ஒரு ஆட்டோவுடன் வந்து தன் பாட்டியை மருத்துவமனைக்குள் கூட்டிச்சென்றான். இவ்வளவும் நடந்துகொண்டிருந்த சமயத்தில் மேலே பால்கனியிலிருந்து கத்திக்கொண்டிருந்த கதிரின் அம்மாவை ஒருவரும் கண்டுகொள்ளவேயில்லை. அனைவரும் கலைந்து சென்ற பின் அவள் வழக்கம் போல டீவி பார்க்கச் சென்றுவிட்டாள்.

ஆட்டோவில் போகும் போது கதிர் தன் பாட்டியிடம் கேட்டான்.

“இன்னாச்சி ஆயா…”

அவன் பாட்டி வலியில் அழுதுகொண்டே சொன்னாள்.

“நான் வெளியில உக்காந்துனு இருந்தேன்… தீடீர்ன்னு உங்கொம்மா கத்திகினே ஓடு வந்த… நான் ஏந்துபோயி கதவாண்ட நின்னு பாத்தேன்… உள்ள உன் தம்பி டீவிய தூக்கி ஒடைக்க போனான்…. நான் போயி அவன மெதுவா பேசி வெளிய இட்டுகினு வந்தேன்… உங்கம்மா கத்திகினே இருந்தா… உன் தம்பி என்ன புடிச்சி மேலருந்து தள்ளிவுட்டான்…”

“அப்பா இன்னா பண்ணின்னு இருந்தாரு…”

“அவன் உனுக்கு கொஞ்சத்திக்கி முன்னாடி தான் வந்தான்…”

கதிர் அமைதியாக இருந்தான். ஆட்டோ மெல்ல மருத்துவமனையை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தது. பாட்டி விடாமல் பினாத்திக்கொண்டே வந்தாள்.

“உங்கொம்மா தான் அவன எதுனா நோண்டிவுட்டிருப்பா… என்னைய இன்னும் இட்டுகின்னு போவாம அவன் இப்புடி சாவடிக்கறானே… எனக்கு ஒரு சாவு வந்து ஒழியக்கூடாதா…”

“கம்முன்னு வா ஆயா…”

“நோவுதுடா… நீ எப்போ வருவேன்னு அப்புடியே உக்காந்துன்னு இருந்தேன்… உங்கொப்பன் அவன் பாட்டுக்கு மேலப்போயி புள்ளய கொஞ்சின்னு இருந்தான்… ரெண்டு பேரும் போனத பாத்துகினு தான இருந்த…”

“அதுக்கு இன்னாப் பண்ண சொல்ற… தலையெழுத்துன்னு ஆயிடுச்சி…”

ஆட்டோ அவசர சிகிச்சைப்பிரிவின் வாசலில் நிற்க, இருவரும் மருத்துவமனைக்குள் சென்றனர்.

கட்டுப்போட்டுக்கொண்டு இருவரும் வீட்டிற்கு வந்தார்கள். தெருவே இருளில் மூழ்கி அமைதியாக இருந்தது. அவரவர் தங்கள் வேலைகளில் மூழ்கியிருந்தனர். அவர்களுக்கு இது அவ்வப்போது நடக்கும் பொழுதுபோக்கு.

கதிரும் பாட்டியும் வீட்டிற்குள் நுழைந்தபோது அவன் தம்பி டீவி பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் அப்பா தலையில் கையை வைத்துக்கொண்டு சோகமாக அமர்ந்திருக்க அவன் அம்மா உள்ளே கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டிருந்தாள். உள்ளே நுழைந்த கதிரிடம் அவன் அப்பா “இன்னாடா சொன்னாங்க…” என்றார். அவன் பதிலேதும் சொல்லாமல் உள்ளே சென்றான். அவன் அறைக்குள் சென்றதும் அவன் அம்மா அறையை விட்டு வெளியேறினாள். தன் மாமியார் தலையில் கட்டைப்பார்த்ததும் அவள் முகத்தில் ஒரு சிறு சிரிப்பு தோன்றி மறைந்தது.

கதிர் தன் உடைகளை மாற்றிக்கொண்டிருந்தான். வெளியே பேசுவது அவனுக்குக் கேட்டது. அவன் பாட்டி தம்பியிடம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

“சாப்டியாடா கண்ணு…”

“இல்ல…”

“சோறு துண்றியா… இரு ஆயா போட்டாறன்…” என்று உள்ளே சென்று சோறு போட்டுக் கொண்டுவந்தாள். தட்டில் சோறும் ரசமும் இருந்தது. அதைப் பார்த்த அவன் அப்பா, “வெறும் சோத்தப் போட்டா அவன் எப்புடி சாப்டுவான்… ரெண்டு வத்தல் வறுத்துக்குடு…” என்றார் தன் மனைவியைப் பார்த்து. அவள் எதுவும் பேசாமல் உள்ளே போனாள். பாட்டி நேராக அறையின் வாசலில் வந்து நின்று “நீயும் வாயேண்டா…” என்றாள்.

“அவன் சாப்ட்டும்… நான் அப்பறம் சாப்டறன்… என்றான் கதிர்.

அனைவரும் சாப்பிட்டு அவரவர் வழக்கமாக படுத்துறங்கும் இடத்தில் படுக்கையைப் போட்டனர். கதிரின் அருகில் அவன் தம்பி படுத்திருந்தான். கதிர் அவனையேப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். இப்போது அவன் முகம் அமைதியாக இருந்தது. மீசை தாடியெல்லாம் அடர்த்தியாக இருந்த அவன் முகம் கதிருக்கு வித்தியாசமாக தெரிந்தது.  பெருமூச்சொன்றை விட்டுவிட்டு கண்களை மூடிக்கொண்டான். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு  கதிரின் மேல் கைகளையும் கால்களையும் போட்டுக்கொண்டு அணைத்தபடி தூங்கிப்போனான் அவன் தம்பி குமரன். அனைத்து களேபரங்களுக்குப் பிறகு அன்றைய இரவு வழக்கமான ஒரு இரவாகவே தொடர்ந்தது.

*

குமரன் விடுதியிலிருந்து நிரந்தரமாக வீட்டிற்கு வந்த ஓர் இரவு.

கதிர் நன்றாக அயர்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். அந்த வீட்டில் ஒரு பெரிய கட்டிலிருந்தது. பழையத் தேக்குக் கட்டில். கதிருடைய தாத்தா காலத்தில் வாங்கியது. நல்ல உயரமான தேக்குக்கட்டில். அந்தக் குடும்பம் பல்வேறு அளவுகள் கொண்ட வீடுகளுக்கு வெவ்வேறு காலங்களில் மாறியபோதும் அந்த கட்டிலை மட்டும் விட்டுவிடவேயில்லை. அவர்கள்  குடும்பம் கடும் வறுமையிலிருந்த சந்தர்ப்பங்களில் தெரிந்தவர்கள் சொந்தக்காரர்கள் எனப் பலரும் அந்த கட்டிலைக் கொடுத்துவிடும்படி கேட்டுள்ளனர். ஆனால், அதை மட்டும் எக்காரணத்தைக்கொண்டும் கொடுக்கவேயில்லை. அதில் தான் கதிரும் அவன் தம்பியும் பல்வேறு விளையாட்டுகளை விளையாடினர். இரவுகளில் அந்த கட்டில் கதிரும் குமரனும் தான் தூங்குவார்கள். பகல் வேளையில் எப்போதாவது அவன் அப்பாவோ அம்மாவோ ஓய்வெடுப்பார்கள். கதிரின் அம்மாவிற்குப் பயந்து அவன் பாட்டி அதில் ஏறுவதேயில்லை. ஒருகாலத்தில் தான் ஆண்ட கட்டில் என்ற ஏக்கம் கதிரின் பாட்டிக்கு எப்போதும் உண்டு. அந்த வீட்டிற்கு யார் வந்தாலும் அந்த கட்டிலில் உட்காரவே விரும்பினர். அது நிறமாறி, உருமாறி சில இடங்களில் சிதைந்து இருந்தாலும் தன் கவர்ச்சியை மட்டும் இழக்கவேயில்லை.

குமரன் விடுதியிலிருந்த காலத்தில் கதிர் மட்டுமே அந்த கட்டிலில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். இப்போது குமரன் மீண்டும் வந்து கதிருடன் கட்டிலை பகிர்ந்துகொண்டான். இதில் கதிருக்கு எந்த வருத்தமோ தயக்கமோ இருந்ததில்லை. அவன் எப்போதும் போலத்தான் தம்பியைப் பார்த்தான். சிறுவர்களாக இருந்தது போலவே தற்போதும் அவ்வப்போது கட்டிப்பிடித்தே தூங்கினர்.

தூக்கத்திலிருந்த கதிருக்கு திடீரென்று விழிப்பு வந்தது. மெல்லக் கண்விழித்தான். பக்கத்தில் குமரன் படுத்திருந்தான். நெருக்கமாகப் படுத்து கதிரின் மேல் கால்களைப் போட்டிருந்தான். அதுதான் கதிருக்கு ஒரு மாதிரியாக இருந்தது. தன் தொடையில் ஏதோ ஒட்டியிருப்பதை உணர்ந்தான். மெல்லக் குமரனை நகர்ந்திவிட்டு தன் கைலியைத் தொட்டுப்பார்த்தான். ஈரமாக இருந்தது.  அது என்னவென்று அவனுக்கு உடனடியாக தெரிந்தது. அது தன்னுடைய தல்ல என்றும் உணர்ந்தான். மெல்லக் குமரனை உருட்டிப்பார்த்தான். அவன் கால்சட்டை நனைந்திருந்தது. கதிருக்குக் கடுப்பாக இருந்தது. மெல்ல எழுந்து கழிவறைக்குச் சென்று தன் கால்களை கழிவிவிட்டு துணியை நனைத்துவிட்டு வேறு கைலியை எடுத்து உடுத்திக்கொண்டு வந்தான். இருட்டில் அவன் அம்மாவும் அப்பாவும் படுத்திருப்பது தெரிந்தது. பாட்டி சமையற்கட்டில் படுத்திருந்தாள். கதிர் சிறிது நேரம் அப்படியே நின்றிருந்தான். குமரன் எழுந்து தூக்கக்கலக்கத்தில் நடந்துவருவது தெரிந்தது. அவன் நேராகக் கழிவறைக்குச் சென்று சிறுநீர் கழித்தான். கதிர் வேறு ஒரு கால்சட்டையை எடுத்துச்சென்று, அவனை பழைய கால்சட்டையைக் கழட்டச்சொல்லி நன்றாகக் கழுவச்சொல்லி, வேறு கால்சட்டையை உடுத்த செய்தான். அவனுடைய கால்சட்டையையும் நனைத்துவிட்டு வந்து படுத்தான். அதன்பிறகு அவனுக்கு தூக்கமே வரவில்லை. மீண்டும் குமரன் கதிரை அணைத்துக்கொண்டு தூங்கத் தொடங்கினான்.

அப்பா அம்மா பாட்டி மற்றும் தம்பி

கதிரின் குடும்பம் தொண்ணூறுகளில் தான் புதுச்சேரிக்கு வந்தது. அப்போது அது பாண்டிச்சேரி. சந்திரன் பாண்டிச்சேரிக்கு வந்த பொழுது கதிருக்கு நான்கு வயது. குமரன் கைக்குழந்தை. தன் மனைவி, அம்மா மற்றும் இரண்டு குழந்தைகளுடன் அவர் தன் புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கியிருந்தார். பாண்டிச்சேரிக்கு வந்தவுடன் கதிரின் அப்பா சந்திரன் சில தொழில்கள் செய்துப்பார்த்தார். ஆனால், எந்தத் தொழிலும் அவருக்கு கைகொடுக்கவில்லை. பிறகு பல வேலைகள் செய்து கடைசியாக ஒரு ஓட்டலில் வேலைக்குச் சேர்ந்து தன்னையும் தன் குடும்பத்தையும் தற்காத்துக்கொண்டார். அவர் தன் வாழ்க்கையில் ஒருமுறை கூட மேல் நோக்கிச் சென்றதேயில்லை. முதலில் கடைவைத்தார். அதை இழந்தார். பிறகு புலம்பெயர்ந்து துணி வியாபாரம் செய்தார். அதையும் இழந்தார். பிறகு லாட்டரிக்கடை அதன் பிறகு துணிக்கடை, கடைசியாக ஒரு ஓட்டல். அதிலும் கூட முதலில் கணக்காளராக சேர்ந்து பின் சப்ளையாராக பதிவியிறக்கம் செய்யப்பட்டார். அதைப்பற்றிய புலம்பல்கள், கவலைகள் அவருக்கு இருந்தாலும் அதைவிடப் பெரிய கவலைகளும் துன்பங்களும் அவர் குடும்பத்தில் நடந்தேறிக்கொண்டிருந்தது.

குமரன் வளர வளரத் தான் அவன் மூளை வளர்ச்சியில்லாத குழந்தை என்றே தெரியவந்தது. அதன் பிறகு அவர் கவனமெல்லாம் முழுக்க குமரன் மீதே இருந்தது. அவருக்குக் கதிர் என்று மற்றொரு மகன் இருக்கிறான் என்று அவ்வப்போது தான் நினைவில் வரும். ஆனால், குமரனின் இந்த நிலை குறித்து சந்திரன் கவலைப்பட்டதில் ஒரு துளிகூட அவர் மனைவி அரசி கவலைப்படவேயில்லை.

அவள் ஒரு தனியுலகத்தில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தாள். அவளுக்குக் கணவன் மீதோ, பிள்ளைகள் மீதோ, குடும்பம் மீதோ எந்த அக்கறையும் இருந்ததேயில்லை. அன்றைய நாள் அன்றைய சந்தோஷம் என தன் வாழ்க்கையைக் கழித்துக்கொண்டிருந்தாள். பெட்டிக்கடையில் விற்கும் அத்தனையையும் வாங்கித்தின்றாள். வாரத்திற்கு நான்கு முறை சினிமாவுக்கு சென்றாள். கேள்வி கேட்கும் கணவனையும் மாமியாரையும் வசைமாறிப் பொழிந்தாள். கணவன் தன் அம்மாவை வைத்திருப்பதாகக் கூசாமல் பேசினாள். அவள் வார்த்தைகள் உண்டாக்கும் வலிகளைத் தாங்க முடியாமல் சந்திரன் மெளனத்தை மருந்தை தேர்ந்தெடுத்தார். அவ்வப்போது எதாவது கேட்கும் மாமியாரை உண்டு இல்லை என்றாக்கினாள். அதன் பிறகு சந்திரனின் அம்மா தன் வாழ்க்கையின் பாதி நாட்களை தன் மகள்களின் வீட்டில் கழிக்க ஆரம்பித்தாள். அவ்வப்போது தன் மகன் வீட்டிற்கு வந்து சிறிது காலம் தங்கியிருந்து தன் மருமகளிடம் திட்டோ சில சமயங்களில் அடியோ வாங்கிக்கொண்டு செல்வாள். உண்மையில் கதிரின் பாட்டி இருக்கும் போது மட்டுமே கதிரும் குமரனும் கொஞ்சம் நல்ல சாப்பாடு சாப்பிட்டார்கள். கதிரின் அம்மாவிற்குச் சரியாகச் சமைக்கவும் தெரியாது, அதை மனங்கோணாமல் பரிமாறவும் தெரியாது. அவளின் இத்தனை அடாவடித்தனங்களைச் சந்திரன் சகித்துக்கொள்வதற்கு என்ன காரணம் என்று யாருக்குமே தெரியவில்லை.

ஒருபக்கம் மகன், ஒருபக்கம் மனைவி எனச் சந்திரனின் நிலை நாளுக்கு நாள் பரிதாபமாகவே மாறிக்கொண்டிருந்தது. அவரின் இந்த இந்த நிலையைப் பார்த்தது நண்பர்கள் சொந்தங்கள் எனப் பலர் பல யோசனைகள் சொல்ல ஆரம்பித்தார்கள். ஜோசியம், மருத்துவம், மாந்திரீகம் எனப் பலவித ஆலோசனைகள். தன்னால் இயன்ற அனைத்தையும் அவர் செய்தார். இதில் சந்திரனை விடப் பரிதாபகரமான நிலை கதிருக்குத்தான்.

அம்மா எப்போதும் யாரையும் கண்டுகொண்டதில்லை. அப்பாவின் முழு கவனமும் குமரன் மீதேயிருக்க, கதிரை கண்டுகொள்ளவே குடும்பத்தில் யாருமில்லாமல் போனது. ஏதோ பள்ளிக்கூடத்திற்குச் சென்றான். வந்தான். விளையாடினான். இருப்பதை உண்டான். அவ்வளவு தான் அவன் இருப்பு அந்த வீட்டில். சில சமயங்களில் சந்திரன் வெளியே செல்லும் போது அவனை அழைத்துச் செல்வார். இந்த நேரத்தில் சந்திரனின் சொந்தக்காரர் ஒருவர் சந்திரனுக்கு ஒரு யோசனை சொன்னார். சந்திரனும் அதைச் செய்து பார்க்க முடிவெடுத்தார். அந்த நேரத்தில் என்ன நினைத்தாரோ தெரியவில்லை கதிரையும் அழைத்துக்கொண்டு புறப்பட்டர். போகும் வழியெங்கும் கதிர், “எங்கப்பா போறோம்…” என்று கேட்டுக்கொண்டே சென்றான். அவர் எதுவும் சொல்லவில்லை. வழக்கமாக அப்பா பகலில் தான் கூட்டிக்கொண்டு செல்வார். இருட்டிய பிறகு அப்பா எங்கும் கூட்டிக்கொண்டு போக மாட்டார். எங்கே போகிறோம் என்ற குழப்பத்துடனே தான் கதிர் அவருடன் சென்றான்.

முதலியார்பேட்டையில் பேருந்து  ஏறி இருவரும் பதினைந்து நிமிடத்தில் பூர்னாங்குப்பத்தில் இறங்கினர். சிறிது தூரம் ஊருக்குள் சென்று ஒரு வீட்டிற்குள் சென்றனர். அங்கு ஏற்கனவே யோசனை சொன்ன சொந்தக்காரர் இருந்தார். அவர் கதிரைப் பார்த்ததும், “இவன ஏன் இட்டுன்னு வந்தீங்க…” என்றார். சந்திரன் பதிலேதும் சொல்லாமல் உள்ளே சென்றார். அவர்களை தொடர்ந்து அவரும் வந்தார்.

சிறிய குடிசைவீடு. கதிர் அந்த வீட்டைப் பயத்துடன் பார்த்தான். வாசலில் ஒரே ஒரு குண்டு பல்ப் எரிந்துகொண்டிருக்க எதிரே இருந்த கொஞ்சம் காலி இடத்தில் சில செடிகளும், இரண்டு வாழை மரங்களும் ஒரு வேப்பமரமும் இருந்தது.

உள்ளே ஒரு கிழவி ஏற்கனவே சில ஏற்பாடுகளைச் செய்திருந்தாள். வாழை இலைபோட்டு அதில் சோற்றில் சில உருண்டுகளைப் பிடித்து வைத்திருந்தாள். மற்றபடி வழக்கமான பூஜைப் பொருட்கள் இருந்தன. ஒரு  சேவல் அவள் அருகில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தது. சந்திரனும் கதிரும் போகும் போது அவள் குனிந்து எலுமிச்சைகளை கீறி உள்ளே குங்குமத்தை நிரம்பிக்கொண்டிருந்தாள். காலடிச் சத்தம் கேட்டுக் குனிந்தபடியே திரும்பிப் பார்த்தவள் கதிரைப் பார்த்ததும் நிமிர்ந்தாள். எதுவும் பேசாமல் பின்னாடிப் பக்கம் கையை காட்டினாள். சந்திரன் கதிரை அங்கேயே நிற்கச் சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்றார். அவள் கதிரையும் கூட்டிக்கொண்டு போகும் படி சைகைக் காட்டினாள். கதிரும் சந்திரனும் உள்ளே சென்றனர். பின்னே குளிப்பதற்கான இடம் இருந்தது. ஆனால் குளியல் அறையெல்லாம் இல்லை. ஒரு சிறிய தொட்டி, அதில் பாதி நீர் நிரம்பியிருந்தது. நீர் குளிர்ந்திருந்தது. இருவரும் ஆளுக்குக் கொஞ்சம் தண்ணீரை ஊற்றிக்கொண்டு துவட்டிக்கொண்டு அதே துணிகளை அணிந்துகொண்டு வெளியே வந்தனர். அவள் அவர்களை அருகில் வரச்சொல்லிவிட்டு ஏதேதோ செய்யத் தொடங்கினாள். அவள் என்ன செய்கிறாள் என்று கதிருக்கும் புரியவில்லை, சந்திரனுக்கும் புரியவில்லை, கூட்டிக்கொண்டு சென்றவருக்கும் புரியவில்லை. கிட்டதட்ட முக்கால் மணிநேரம் பூஜை செய்து கடைசியாக அந்த சேவலை பலிகொடுத்தாள். அதுவரை சாதாரணமாக இருந்த கதிர் அதன்பிறகு வீடு வந்த சேரும் வரை நடுங்கிக்கொண்டேயிருந்தான். இந்த பூஜை விஷயத்தை வீட்டில் சொல்லக்கூடாது என்று சந்திரன் கதிரிடம் கண்டிப்பாகச் சொல்லியிருந்தார். அந்தப் பூஜைக்குப் பிறகு எல்லாம் சரியாகிவிடும், மகன் இயல்பாக மாறிவிடுவான், மனைவி சரியாகி குடும்பத்தை நன்றாகக் கவனித்துக்கொள்வாள் என்று சந்திரன் நம்பினார். அது அனைத்தும் வீண் என்று சில நாட்களிலேயே புரிந்துகொண்டார்.  ஒருபக்கம் மகன் குழந்தையாகவே வளரத்தொடங்கினான். மறுபக்கம் மனைவியின் ஆட்டங்கள் அதிகரிக்கத் தொடங்கியது.

*

தன்னிடமும் குமரன் அவ்வாறு நடந்துகொண்டதாகச் சந்திரன் கதிரிடம் சொன்னார். கதிர் நைட் ஷிப்டிற்கு சென்ற சமயம் தான் அவனுடன் தூங்கியதாகவும், அப்போதும் அதுபோல் நடந்ததாகவும் அவர் சொன்னார். கதிருக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. இது வழக்கமாக ஒன்றுதான் என்று இருவருக்குமே தெரிந்திருந்தது. ஆனால், குமரன் சாதாரணமான ஒருவன் அல்லவே. இருவருக்கும் உள்ளுக்குள் சிறு பயம் ஏற்படத் தொடங்கியது. பக்கத்திலும் கீழ் வீட்டிலும் பெண்பிள்ளைகள் இருக்கிறார்கள் என்றார் சந்திரன். பிறகு தானே மருத்துவரிடம் ஆலோசனை கேட்பதாகவும் சொன்னார். கதிரும் சரியென்று அதை அத்தோடு விட்டான். அதன்பிறகு சந்திரன் குமரனைத் தொடர்ந்து மருத்துவரிடம் கூட்டிக்கொண்டு போக ஆரம்பித்தார். அவனுள் ஒரு மாற்றம் நிகழ ஆரம்பித்தது.

குமரனும் அவன் அப்பாவும்

சிறுவயதில் குமரனை விடுதியில் சேர்த்தப் பின்பு வாரம் தவறாமல் ஞாயிறு மாலை விடுதிக்குச் சென்று குமரனைப் பார்த்துவிட்டு வந்தார் சந்திரன். அவ்வப்போது கதிரையும் அழைத்துச்சென்றார். குமரனின் அம்மாவிற்கு எப்போதுமே தன் மகனைப் பிரிந்திருக்கிறோமே என்ற கவலை இருந்ததேயில்லை. கதிருக்கு எப்போதுமே தம்பி மீது ஒரு ஈர்ப்பு இருந்துகொண்டேயிருந்தது. அதுவும் அவனைப் பிரிந்திருந்த நாட்களில் அது அதிகரிக்கத்தான் செய்திருந்தது. ஆனால், சந்திரன் மட்டும் எப்போதுமே அதே மாறாத அன்போடு இருந்தார். தனக்காக கிடைக்கும் அனைத்து ஓய்வு நேரங்களையும் அவனுக்காகவே செலவிட்டார்.

குமரனுக்கு மூளை வளர்ச்சி குன்றியிருப்பதைச் சரி செய்துவிடலாம் என்று அவர் திடமாக நம்பிக்கொண்டிருந்தார். ஆனால், அது அவர் மனைவி குடும்பத்தில் வரிசையாகப் பலருக்கு அவ்வாறு ஏற்பட்டுள்ளது என்பதை எல்லோரும் எடுத்துச் சொல்லி, குமரன் கடைசிவரை இப்படித்தான் இருப்பான் என்று சொல்லியபோது அவர் மிகவும் சோர்ந்துபோனார். குமரனின் நிலையையே அவருக்கு பெரும் சோர்வை ஏற்படுத்திக்கொண்டிருந்த தருணத்தில் மனைவியும் நாளுக்கு நாள் மிக மோசமாக நடக்க ஆரம்பித்திருந்தாள். எதற்கெடுத்தாலும் சண்டைகள், வசைகள் என அவள் அட்டகாசம் அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தது. சினிமாவிற்கு போகவும் வாங்கி சாப்பிடவும் வீட்டிலிருக்கும் பொருட்களையும் விற்க ஆரம்பித்திருந்தாள். இதற்கெல்லாம் உச்சமாக அவள் தனது திருமணப் பட்டுப்புடவையின் சரிகைகளைக் கூட பிரித்து விற்றிருந்தாள். அந்த குடும்பத்தின் வறுமை செயற்கையாக உருவாகிக்கொண்டிருந்தது. அக்கம்பக்கத்தார்கள், சொந்தங்கள் என யாருமே சந்திரனை மதிக்கவில்லை. அனைவரின் பார்வையிலும் அவர் மனைவியை அடக்கத்தெரியாதவராகவும், கையாலாகாதவராகவும் தெரிந்தார். உறவினர்களின் எந்த விசேஷங்களிலும் அவருக்கு மரியாதையே இருந்ததில்லை. கதிர் வளர வளர இதை நன்றாக புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினான். ஒருகட்டத்தில் அவன் எந்த உறவினர் வீடுகளுக்கும் அவர்கள் வீட்டு விசேஷங்களுக்கும் போதையே நிறுத்தியிருந்தான். சந்திரன் இதைப்பற்றியெல்லாம் கவலைப்பட்ட மாதிரியே காட்டிக்கொள்ளவில்லை. அதன் காரணமாகவே கதிருக்கு அவர் மீது ஆழ்மனதில் ஒரு வெறுப்பு இருந்துகொண்டேயிருந்தது.

சரியாக பதினாறு வயது முடிந்ததும் குமரன் வீட்டிற்கு அனுப்பிவைக்கப்பட்டான். இத்தனை ஆண்டுகளில் அவன் அம்மா துளிகூட மாறாமலேயே இருந்தாள். அதனால் குமரன் திரும்பி வீட்டிற்கு வந்து அவளுக்கு மீண்டும் இடைஞ்சலாகவே இருந்தான்.

அவன் பொருட்டு அவள் மீண்டும் சந்திரனிடம் சண்டை பிடிக்க ஆரம்பித்தாள்.

*

வழக்கம் போலக் குமரனை அவனது அம்மா எதற்கோ திட்டிக்கொண்டேயிருந்தாள். அவளுக்கு அதுதான் மிகவும் பிடித்தமான பொழுதுபோக்கு யாரையாவது திட்டிக்கொண்டேயிருக்க வேண்டும். கணவனை, மாமியாரை, பிள்ளைகளை, கடைக்காரனை, கீழ் வீட்டு எதிர் வீட்டு, பக்கத்துவீட்டு ஆட்களை என யாரையாவது திட்டிக்கொண்டேயிருப்பாள். அவளுக்கு தன் பிள்ளைகள் உட்பட அனைவருமே தேவடியாப்பையன்ங்கள் தான், தேவடியாக்கள் தான்.  அன்றும் வழக்கம் போலக் குமரனைத் திட்டிக்கொண்டேயிருந்தாள். அவன் அமைதியாக டீவிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவள் உள்ளே போவதும் வெளியே வருவதுமாக இருந்தாள். அவள் வாய் ஓயவேயில்லை. ஒருமுறை வெளியே வரும்போது குமரனின் கால் அவளைத் தடுக்கிவிட்டது. அவள் அவன் தலையில் ஒரு கொட்டு வைத்தாள். அவள் கொட்டிய அடுத்த நொடி அந்த வீட்டில் ஆக்ரோஷமான ஒரு மிருகத்தின் அலறல் அந்த தெருவையே திணறடித்தது. குரல் கேட்ட பலரும் ஜன்னல் வழியாக வாசல் வழியாக எட்டிப்பார்த்தனர். குமரனின் அலறலைக் கேட்டு அவன் அம்மா மிரண்டு சுவரோடு சுவராக ஒட்டிக்கொண்டாள். வெளியே உட்கார்ந்துகொண்டிருந்த அவன் பாட்டி எழுந்து உள்ளே வந்தாள். உள்ளே குமரனின் முகம் விகாரமாக ஆக்ரோஷத்தோடு அவன் அம்மாவை நோக்கியிருந்தது. அவன் உரும்பிக்கொண்டேயிருந்தான். அவன் கைகள் எப்போது வேண்டுமானாலும் தாக்கக்கூடம் என்பது போல் அசைந்துகொண்டிருந்தது. அவள் இன்னும் கூடுதலாக அவனைத் திட்ட ஆரம்பித்தாள். பாட்டியோ அவனைக் கொஞ்சிக்கொண்டே அவன் அருகில் சென்றாள். ஆனால், குமரனின் காதுகளில் எதுவும் விழவேயில்லை. அவன் அம்மா திட்டத் திட்ட அவனுக்கு வெறியேற்றிக்கொண்டேயிருந்தது. கிட்ட வந்த குமரனை அவள் மீண்டும் அடிக்க கையை ஓங்கினாள். அவன் வெறிகொண்டு அவள் முடியைப் பிடித்து இழுத்துக் கடாசினான். அவன் சமையலறையிலிருந்த அம்மிக்கல்லின் அருகில் சென்று விழுந்தாள். “அய்யோ அடிக்கிறான்… கொல்றான்…” எனக் கத்த ஆரம்பித்தாள். அவன் பாட்டி அவன் அருகில் சென்று அவனைச் சமாதானப்படுத்த முயன்றாள்.  அந்த சந்தர்ப்பத்தில் வேகமாக எழுந்த அவன் அம்மா வாசல் பக்கமாக ஓடிச்சென்று கதவை வெளிப்புறமாகத் தாழ்ப்பாள் போட்டுவிட்டாள். உள்ளேயிருந்த பாட்டி கதவைத் திறக்கும்படி கத்தினாள். ஆனால் அவள் திறக்கவேயில்லை. உள்ளேயிருந்து பொருட்கள் உடைபடும் சத்தம் கேட்கத் தொடங்கியது. தெருவே வேடிக்கை பார்க்கத் தொடங்கியது.

குமரனும் அவன் அம்மாவும்

குமரனும் பள்ளிக்கூடத்திற்குச் சென்றான். சில ஆண்டுகள் ஒன்றாம் வகுப்பு படித்தான். எத்தனை ஆண்டுகள் தான் ஒன்றாம் வகுப்புலேயே வைத்திருப்பது என்று அவனைப் பள்ளியிலிருந்து நிறுத்திவிட்டார்கள். அதன் வீட்டோடு இருந்துவிட்டான். பெரும்பாலும் வாசலில் அமர்ந்து வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பான். சில நேரம் தனக்குத் தானே சிரித்துக்கொண்டிருப்பான். சிறிது கோவமாகப் பேசினாலே அழத்தொடங்கிவிடுவான். அப்போது அவன் அம்மா ஒரு சினிமா பைத்தியமாக இருந்தாள். வாரத்திற்கு மூன்று அல்லது நான்கு முறை சினிமாவிற்கு சென்றுவிடுவாள். முதலியார்பேட்டையிலேயே கண்ணம்மை என்று ஒரு தியேட்டர் இருந்தது. இரண்டு மணிக்கெல்லாம் சென்று உட்கார்ந்துவிடுவாள். மூன்று மணியாட்டம் பார்த்துவிட்டு மெதுவாக ஆறு மணிக்கு வீட்டிற்கு வருவாள். குமரனை எப்போதும் கையில் பிடித்துக்கொண்டே அலைவாள். தியேட்டாரில் குமரனைப் பார்த்து இறக்கப்பட்டு இடைவேளையில் யாராவது எதாவது வாங்கிக்கொடுப்பார்கள்.

குமரன் எப்போதும் அவளுக்கு ஒரு சுமையாகியிருந்தான். அவன் வீட்டிலேயே இருப்பதால் அவனையும் எங்கு சென்றாலும் அழைத்து செல்ல வேண்டிய நிலை அவளுக்கு இருந்தது. அவனுக்குச் சேர்த்து செலவு செய்வது அவளுக்கு பெரும் கஷ்டமாக இருந்தது. அவ்வப்போது வரும் மாமியாரை சண்டைபோட்டு அனுப்பிவிடலாம். ஆனால், பெற்ற பிள்ளையை என்ன செய்து என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தாள். கடைசியில் அவளுக்கு ஒரு விடைக் கிடைத்தது. இரண்டு தெருத் தள்ளி ஒரு வீட்டில் குமரனை போலவே ஒரு குழந்தை இருந்தது என்றும் அவர்கள் அதை விடுதியில் விட்டுவிட்டார்கள் என்று கேள்விப்பட்டு தன் கணவனை நச்சரிக்கத் தொடங்கினாள். இதன் பொருட்டு வீட்டில் தினம் ஒரு சண்டை எனச் சந்திரனின் உயிரை எடுக்க ஆரம்பித்தாள். காலை முதல் இரவு வரை உழைத்துவிட்டு நேராக வீட்டிற்கு வரும் சந்திரனுக்கு ஒருநாள் கூட நிம்மதியே இல்லாமல் போய்விட்டது. பொருத்துப் பொருத்துப் பார்த்த சந்திரன் குமரனை விடுதியில் சேர்க்க ஒப்புக்கொண்டார்.

இருவரும் சென்று குமரனை மனநலம் குன்றிய சிறுவர் இல்லம் எனும் ஒரு அரசாங்க விடுதியில் சேர்த்துவிட்டனர். எதுவுமே தெரியாமல் குமரன் உள்ளே சென்றான். அந்த இடத்தில் அழுது கண்ணீர்விட்டு ஒரு சிறு நாடகத்தை அரங்கேற்றினாள். “வேணூம்னா கூட்டின்னு போயிடலாமா” என்று சந்திரன் கேட்க, உடனே அழுகையை நிறுத்திவிட்டு மறுத்தாள். குமரனை அவர்கள் பதினாறு வயது வரை தான் வைத்துக்கொள்வார்கள் என்பது மட்டும் அவளுக்கு உறுத்திக்கொண்டேயிருக்க, அதற்குப் பல வருடங்கள் இருக்கிறது என்று தன்னை சமாதானப்படுத்திக்கொண்டாள்.

குமரனை விடுதியில் விட்டதிலிருந்து கதிர் கொஞ்சம் வருத்தத்திலிருந்தான். தன்னுடன் விளையாடவில்லையென்றாலும் பேசவில்லையென்றாலும் துணைக்குத் தம்பி என்று ஒருவன் இருந்தான். ஆனால், இப்போது யாருமற்ற வெறுமை கதிரைத்தான் அதிகமாகத் தாக்கியது. குறிப்பாக விடுமுறை நாட்களில் கதிருக்கு வெறுப்பாகவே கழிந்தது. ஆனால், அவன் அம்மா தன் வழியிலிருந்த சிறுப் புல்லையும் நசுக்கிவிட்டோம் என்று மகிழ்ந்தாள்.

*

கதிர் வீட்டிற்கு வரும் வரை அவன் அம்மா தெருவேப் பார்க்கும்ம்படி கத்திக்கொண்டிருந்தாள். அவன் வந்து கதவைத் திறந்து உள்ளே சென்றபோது குமரன் அமைதியாக டீவிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் பாட்டி உள்ளே சமையலறையைச் சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்தாள். அவன் பாட்டியைப் பார்க்க அவள் எட்டி அவன் அம்மா வருகிறாளா என்று பார்த்தாள். கதிர் வெளியே சென்று அவன் அம்மாவை உள்ளே அழைத்தான். அவள் கத்திக்கொண்டே உள்ளே வந்தாள். அவளின் நீண்ட கத்தலையும் புலம்பலையும் கொண்டு என்ன நடந்தது என்று கதிர் ஒருவாறு ஊகித்திருந்தான். ஆனால், குமரன் ஏன் இவ்வாறு நடந்துகொண்டான் என்று அவனுக்குப் புரியவில்லை. தற்போது அவன் அமைதியாக இருந்ததால் அவன் தன் வேலையைப் பார்க்கச் சென்றான். இரவு சந்திரன் வீட்டிற்கு வந்ததும் மீண்டும் அதே புராணம் வாசிக்கப்பட்டது. அவர் எதையுமே நம்பவில்லை. கதிரிடம் கேட்க, அவனும் தான் எதையும் பார்க்கவில்லை என்று சொல்லிவிட்டுப் படுத்துவிட்டான்.

பிறகு குமரனின் நடவடிக்கைகளில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தைக் கதிரும் சந்திரனும் கவனிக்கத் தொடங்கினர். சந்திரன் எதற்கெடுத்தாலும் அவனை மருத்துவரிடம் அழைத்துச்சென்றார். அவனுக்குக் கொடுக்கப்படும் மாத்திரைகளின் அளவுகள் அதிகரித்துக்கொண்டேயிருந்தது. சந்திரன் எதையுமே யாரிடமும் சொல்லவில்லை. கதிரிடம் கூட அவர் குமரனுக்கு என்ன மருத்துவம் பார்க்கிறார் என்று சொல்லவில்லை. தற்போது அவன் இரவுகளில் அமைதியாகத் தூங்குகிறான். எந்த வித உணர்ச்சிகளும் அவனிடம் இல்லை என்பதை மட்டும் கதிர் கவனித்தான். ஆனால், நாளுக்கு நாள் அவன் ஆக்ரோஷம் அதிகரித்துக்கொண்டே சென்றது. தெருவில் உள்ளவர்களுக்கு அவன் ஒரு வேடிக்கைப் பொருளாக மாறினான். சந்திரனை அடிக்கடி வெளியே கூட்டிக்கொண்டு செல்லும் படி தகராறு செய்ய ஆரம்பித்தான். அவனுடைய ஆக்ரோஷத்தை சந்திரன் கதிர் இருவராலும் சமாளிக்க முடியவில்லை. அனைவரையும் அடித்தான். கிடைத்ததையெல்லாம் உடைத்தான். சமயம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் அவன் அம்மா அவன் ஆத்திரத்தைத் தூண்டிவிட்டுக்கொண்டேயிருந்தாள். அவன் பாட்டியை மாட்டிவிட்டு ஓடிவிடுவாள். பலமுறை பாட்டிதான் அவனைச் சமாதானப்படுத்துவாள்.

கதிருக்கு சந்திரன் மேல் சந்தேகமாகவே இருந்தது. அவர் கொடுக்கும் மாத்திரைகளின் பக்கவிளைவுகளே குமரனின் நடவடிக்கைகள் என்று நினைத்தான். ஒருநாள் அதைச் சந்திரனிடம் கேட்கவும் செய்தான்.

“அவன இன்னாத்துக்கு அடிக்கடி ஆஸ்பத்திரிக்கு இட்டுன்னு போற… எதுக்கு இத்தன மாத்தர…”

“ஓன்னும் இல்லடா… அதெல்லாம் சத்து மாத்தர…”

“இப்ப நீயா சொல்றயா… இல்ல நான் இதெல்லாம் எடுத்துகினு போயி மெடிக்கல்ல கேக்கவா… இதெல்லாம் இன்னா மத்திரன்னு கண்டுபுடிக்க முடியாதுன்னு நெனக்கறியா…”

சந்திரன் அமைதியாக இருந்தார். அவர் கண்கள் கலங்கியிருந்தன. இவர்கள் பேசுவது எதையும் கண்டுகொள்ளாமல் குமரன் டிவிபார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் அம்மாவும் இவர்கள் பேசுவதைப் பற்றி கவலையில்லாமல் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தாள். பாட்டி மட்டும் சந்திரனிடம் கோவமாகக் கேட்டாள்.

“இன்னா தாண்டா பண்ணி வெச்ச அந்த கொழந்தையா…”

“அவன் எதனா தப்பா நடந்துக்க போறான்னு அவனுக்கு அதுமாதிரி எதுவும் தோணாத மாதிரி டாக்டருகிட்ட கேட்டு மாத்திர குடுத்தேன்… ஆனா இப்படி சைட் எஃப்க்ட் ஆவும்ன்னு எனக்கு தெரிலயே… டாக்டரு கூட எதுவும் ஆவாதுன்னுதான் சொன்னாரு…”

சந்திரன் என்ன சொல்கிறார் என்று பாட்டிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ஆனால், கதிருக்குப் புரிந்தது. அவனுக்கு ஆத்திரம் தலைக்கேறியது.

“உனுக்கு எதுனா அறிவு இருக்குதா…”

“நீதாணடா சொன்ன… அவனுக்கு ராத்திரில இப்புடி ஆவுது… கட்டி கட்டி புடிச்சிக்கிறான்… யாரன்னா எதுனா பண்ணிடப்போறான்னு…”

“அதுக்கு… ஏன் வெஷம் கொடுத்துக் கொல்ல வேண்டியது தான…”

சந்திரன் அமைதியாக இருந்தார். அவன் அம்மா சாப்பிட்டு ஏப்பம் விட்டுக்கொண்டே வந்தாள்.

அனைவரும் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டு “இன்னாச்சி” என்றாள்.

யாரும் எதையும் பேசாமல் படுத்துக்கொண்டனர். சந்திரன் அனைத்து மாத்திரைகளையும் எடுத்துச் சென்று கழிவறையில் போட்டுவிட்டு வந்து படுத்துக்கொண்டார். ஆனால் தூங்கவில்லை.

உள்ளேயிருந்து குமரன், “அப்பா… அப்பா… இங்க வா…” என்றான்.

அவர் மெல்ல எழுந்து அவன் அருகில் சென்றார். அவன் மட்டும் கட்டிலில் படுத்திருந்தான். கதிர் ஜன்னலில் வேடிக்கைபார்த்துக்கொண்டிருக்கக் குமரன் அவன் அப்பாவை அருகில் படுத்துக்கொள்ளும்படி சொன்னான். அவர் தயங்கியவாறே அவன் அருகில் படுத்துக்கொண்டார்.

“அப்பா… நாளிக்கு பஸ்ல போலாமா…”

“ம்…”

“நீல பஸ்ஸா… செவப்பு பஸ்ஸா…”

“நீல பஸ்ல போலாம்…”

“பீச்சிக்கா…”

“கோயிலுக்கு போலாம்…”

“பஸ்லயா…”

“ஆமா…”

“நீல பஸ்லயா…”

கீழே படுத்துக்கொண்டிருந்த அவன் அம்மா “ஏய் சனியனே… கம்முன்னு தூங்கு…” என்றாள்.

ஜன்னல் அருகே வேடிக்கப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த கதிர் வேகமாக வந்து அவன் அம்மாவை ஒரு மிதி மிதித்தான். அவள் ‘அய்யோ’ என்று அலறினாள்.

குமரன் பலமாகச் சிரித்தான்.

*

குமரனை எதாவது விடுதியில் சேர்த்துவிடும் படி மீண்டும் தகராறு செய்ய ஆரம்பித்திருந்தாள் அவன் அம்மா. சந்திரனுக்கு இது மேலும் மன வேதனையை அதிகரித்தது. தன் மனைவியின் தொல்லை தாங்காமல் வீட்டிற்குத் தாமதமாக வரலாம் என்று நினைத்தாலும் அவர் குமரனை நினைத்துப் பயந்தார். யாரை யார் என்ன செய்வார்களோ, எப்போது என்ன நடக்கும் என்றோ  அவர் பயந்தவாறே தன் காலத்தைக் கழிக்க ஆரம்பித்திருந்தார்.

இதுபோன்ற ஒரு சூழலில் தான் குமரன் தன் பாட்டியை மாடியிலிருந்து கீழே தள்ளிவிட்டிருந்தான். அது அவர் மனைவிக்குச் சாதகமாகவே அமைந்தது. அவள் தனக்குப் பயமாக இருப்பதாகத் தினமும் இரவுகளில் ரகளை செய்தாள். கதிருக்கு தன் அம்மாவைப் பார்க்கப் பார்க்க அருவருப்பாக இருந்தது. அவன் வீட்டிற்கு வருவதையேக் குறைத்துக்கொண்டான். வாரத்தில் இரண்டு மூன்று நாட்கள் மட்டுமே வந்தான். குமரன் தாக்கியதால் பலவீனமடைந்திருந்த அவன் பாட்டி சமையலறையில் நடக்கும்போதே இடுப்பொடிந்து கீழே விழுந்தாள். அதன் பிறகு அவளை எங்காவது கொண்டு விடும் படி பிரச்சனை செய்ய ஆரம்பித்தாள். ஒருகட்டத்தில் சந்திரனுக்கு வேறு வழியே தெரியவில்லை. அங்கே இங்கே என அலைந்து ஒரு விடுதியைக் கண்டுபிடித்தார்.

*

தன்னை சுற்றியிருந்த மிருகங்களிடமிருந்து தப்பிக்கக் குமரனுக்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்துவிட்டதாக நினைத்தான் கதிர். குமரனிடம் எந்த ஆக்ரோஷமும் இல்லை அமைதியாகவே இருப்பதாக விடுதியில் சொன்னார்கள். வாரம் ஒருமுறை சந்திரன் குமரனைச் சென்று பார்த்து வந்தார். கதிர் அவ்வப்போது சென்று வந்தான். சந்திரனும் கதிரும் சேர்ந்து எப்போதாவது செல்வார்கள்.

சந்திரனும் கதிரும் குமரனை நடுவில் உட்காரவைத்து கேக் ஊட்டிவிட்டுக்கொண்டிருந்தனர். அவன் அதை ரசித்து சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தான். இருவரும் அமைதியாக அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அவன் சாப்பிட்டுக்கொண்டே அமைதியாகக் கேட்டான்.

“அம்மா வரல செத்துட்டாளா…”

சந்திரன் அமைதியாக இருந்தார்.

“அம்மா வரல செத்துட்டாளா…”

“இன்னும் இல்ல…” என்றான் கதிர்.


– உமா மகேஸ்வரி

குளம் பச்சைப் பசேலென்று வட்ட இலைகள் விரியக் கிடந்தது. பச்சைக் குளம். அதில் வெண்ணல்லிப் பூக்கள் பிராத்திக்கக் குவிந்த கரங்கள் போலப் பொங்கி நின்றன. இன்று விடுமுறை நாள் . கல்லூரியிலிருந்து கடைசி ஆறுமாதப் பயிற்சிக்காக இருவரும் இங்கே வந்தவர்கள். நிதி நேற்று மாலை கான்டீனில் அவளுக்கும் காபியைத் தானே வாங்கி வந்து, எதிரில் உட்கார்ந்தபடி,

“நாளை வெளியே போலாமா “என்றான் அவளிடம்.

“ம்” என்றாள் மோனா.

எதற்கெடுத்தாலும் பெரும்பாலும்”ம்” அல்லது “ம்ஹூம்” போன்ற ஒற்றைச் சொல் பதில்கள் தான். சமயத்தில் அதுவும் இல்லாமல் மேல் கீழாகவோ அல்லது இடவலமாகவோ தலையாட்டல். ஒரே வாக்கியமாகப் பேசி எப்போது கேட்கப் போகிறேனோ என்றெண்ணினான். அவனுடன் என்றில்லை பொதுவாகவே எல்லோருடனும் அவள் மௌனச்சாமி தான். பெயரும் பொருத்தமாக ‘மோனா’ என்று வைத்திருக்கிறார்கள்.

அவளைப் பார்த்தான். நீல நிறச் சேலை பாந்தமாக இருந்தது. நீண்ட நேரம் பார்க்கவும் பயமாக இருந்தது. அவளைப் போலவே குளத்தின் மீது பார்வையை அலைய விட்டபடி, எந்த முன் யோசனையோ திட்டமோ இல்லாமல் விருட்டென்று குள மத்தியில் இருந்து வான் தொடும் பறவை போல் தானாகவே அச்சொற்கள் வெளி வந்து விட்டன.

“மோனா, நாம் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமா”

ஒரு வினாடி அவள் கண்களைப் பார்த்தான். அவ்வளவு தான். அவள் கரு விழிகள் மேல் இமைக்குள் செருகி விட்டன. பற்கள் கீழுதட்டில் பதிந்து ரத்தம் கோர்த்தது. அவள் மயங்கிச் சரிந்தாள் .

“என்னாச்சு”என்று ஹிந்தியில் கேட்ட படி யாரோ ஒரு பெண்மணி ஓடி வந்து அவளைத் தாங்கினாள். யாரோ வந்து பையிலிருந்த பாட்டில் தண்ணீரை அவள் முகத்தில் தெளித்தார்கள். யாரோ அதில் கொஞ்சம் பருகத் தந்தார்கள். அவள் மெதுவாக விழித்தாள். “Doctor here” என்று யாரோ கை காட்ட, “கூட வரவா” என்று அந்தப் பெண்மணி கேட்டார்கள். இவள் மறுத்துத் தலையசைத்தாள் “ஒன்றுமில்லை, லேசான தலை சுற்றல்” அவனுக்கு மட்டுமல்ல, அவள் முகமும் சங்கடத்தில் சிவந்து விட்டது.

“இல்லை மோனா, நாம் இங்கிருந்து டேராடூனுக்குக் காரில் போக ரொம்ப நேரமாகும். எதற்கும் பக்கத்தில் இருக்கும் ஹாஸ்பிடலுக்கு போய் விடலாம். அதான் நல்லது”

“நோ, நிதி ப்ளீஸ் ஐ’ம் ஆல் ரைட். கொஞ்சம் பசிக்குது. அவ்ளோ தான்”

“சரி, உன் இஷ்டம்” என்று பேண்ட்டின் பின் பாக்கெட்டில் இருந்த மொபைலை எடுத்து அவர்கள் வந்த டாக்ஸி நம்பரை அழைத்தான் .

குளத்துப் படியிலேயே காத்திருந்தார்கள்.

“இப்ப பரவாயில்லயா”

“ம்”, என்றதும் சிரித்து விட்டான் .

“நல்லா வழக்கமான மோனாவாகிட்ட”

அவளின் மேல் கீழான தலையாட்டல். டாக்ஸி வந்ததும் பின்புறக் கதவை அவளுக்காகத் திறக்கப் போனவனை,

“நிதி, நிதி ப்ளீஸ், நானே திறந்துக்குவேன்” என்று தடுத்துத் தானே திறந்து உட்கார்ந்தாள். வந்தது போலவே முன் சீட்டிற்கு ஓடியவனை,

“நிதி, நிதி இங்கேயே உட்காரலாமே” எனவும் திகைத்து விட்டான்.

“ஓ, உட்காரலாமே” என்று கவனமாக இடைவெளி விட்டுக் கதவை ஒட்டி உட்கார்ந்தான். வண்டி கிளம்பியது.

“விழுந்துடப் போறிங்க” என்று ஒரு சின்னச் சிரிப்பொலியில் இன்னும் திகைத்து அவள் புறம் சற்றே நகர்ந்தான். “ஒரு நல்ல ஹோட்டலில் நிறுத்துங்க” என்று ஓட்டுநரிடம் சொல்லி விட்டு, கண்களை மூடிக் கொண்டான். கல்யாணம் என்றதும் ஏன் மயங்கினாள்? ஏதோ ஒன்று கசப்பாக நடந்திருக்கிறது. கேட்டால் மறுபடி மயங்கி விழுந்தாலும் விழுவாள். எதற்கு வம்பு? இருந்தாலும் ஒரு அழகிய பெண்ணுடனான என் முதல் சந்திப்பு இப்படி ஆகி இருக்க வேண்டாம். அவள் கோயிலுக்கு என்பதற்காக உடுத்தி இருந்த புடவையைப் பாராட்டி ஆரம்பித்திருக்கலாமோ? ஒரு துல்லிய நீலப் புடவை பூக்கள் அச்சிடப்படாத, ஜரிகை எதுவும் போடாத வெற்று நீலப் புடவை. வெற்று நீலம். இச்சொல்லில் மனம் திடுக்கிடுகிறது. நீலத்தில் எப்போதும் எதுவோ நிரம்பித் தானே இருக்கிறது. காதலின் நீலம், ஆகாய நீலம், கடல் நீலம், மழை நீலம், வெறுப்பின் நீலம், விஷ நீலம்… அவன், அவள் தொண்டையை ஒரு கணம் பார்த்தான். சங்கு நீலம், பொன் நீலம் என்றெண்ணினான். ஆனால் அவளிடம் சொல்லவில்லை.

சிறிய ஆனால் சுத்தமான ஹோட்டல் ஒன்றில் டாக்ஸி நின்றது. காலியான கிரானைட் மேஜைகள், நாற்காலிகள், கண் கூசும், கை வைக்கத் தயங்க வைக்கும் அதி சுத்தம். உள் நுழைந்து சுவரோர மூலையில் எதிர் எதிரே அமர்ந்தார்கள்.

“என்ன சாப்பிடுற”

“மொஸாம்பி ஜூஸ். யூ நோ, அது ஸ்கின் டோனுக்கு ரொம்ப நல்லது” புன்னகைத்தாள்.

“சரி, எதாவது சாப்பிட்டு விட்டு உன் மொஸாம்பியைக் குடிச்சுக்கோ, வேறென்ன ரொட்டி, பராத்தா தான் கிடைக்கும். நம்ப ஊர் தோசை, இட்லியா கிடைக்கப் போகுது.”.

அவள் சொன்னவற்றையே தனக்கும் சொல்லிவிட்டு, “உடனடியாகக் குடிக்க என்ன இருக்கு?” பரிமாறுபவரைக் கேட்டான். அவன் கண்ணாடிக் கதவுள்ள ப்ரிஜ்ஜைக் காட்டினான்.

“கோக்?” அவள் தலையசைத்ததும் கோக் டேபிளுக்கு வந்தது.

கண் கலங்க அதை உறிஞ்சியவளை, “ஏன்,எதுக்கு அழுற”

“இவ்ளோ அக்கறை அப்பா தவிர யாரும் காட்டியதில்லை”

“ஓ, ஆனா அழாத. உன் அறையில் போய் அழுதுக்கோ. இது பொது இடம் “

“ம்” அவள் கண்ணைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.

வந்த ரொட்டியை அவசர அவசரமாக வழக்கமாகச் செய்யும் நுனி விரல் நளினங்களற்றுச் சாப்பிட்டாள். அவன் தன் வட்டிலில் இன்னும் விரல் வைக்கும் முன்பே.

வயிறாரச் சாப்பிட்டு விட்டு அவளுடைய சாத்துக்குடி ஜூஸையும் குடித்து விட்டு வெளியேறினர்.

காரை நெருங்கியதும், “நிதி, நீங்க இப்ப முன் சீட்ல உட்கார்ந்துக்கிறிங்களா ?”

“அதான பார்த்தேன் ” என்று அவன் மனதில் நினைத்து முடிக்கு முன்,

“ப்ளீஸ், நான் தூங்கணும்” என்று ஒரு சிறு பூனைக் கொட்டாவி விட்டாள் மெஸஞ்சர் ஸ்டிக்கர் மாதிரியே.

“பாவம் இவ” என்று எண்ணினான்.

அவள் பின் சீட்டில் சாய்ந்து கால்களைக் குறுக்கிப்படுப்பதைப் பார்த்த டிரைவர் சிறிய தலையணையை எடுத்துத் தந்தார். அவளைப் பற்றிய அவருடைய விசாரணைக்குப் பதில் சொன்னான், லேசான களைப்பு என்று மட்டும். டேராடூன் வந்து சேர நன்றாக இருண்டு விட்டது. அவளுடைய தனி அறை வந்தது. ஆங்காங்கே சிறிய வீடுகள் போன்ற வசிப்பிடங்கள். முதுகலைப் படிப்பிற்கும், ஆய்வுகளுக்கும். டாக்ஸி நின்றதும் தானாக விழித்த அவள், “நிதி, நீ இங்கேயே இன்று மட்டும் தங்குறியா” பெருந்திகைப்பை முகத்திலிருந்து மறைக்க முடியவில்லை.
“சட்ட திட்டங்கள் உனக்கு இருக்குமே” 

“ஆமா, அப்ப நான் உன் அறைக்கு வந்துடுறேனே, அழைச்சுட்டுப் போவியா” தயங்கும் சன்னக் குரல்.
“ம். அதில் ஒரு பிரச்னையும் கிடையாது”
“ஒரு நிமிஷம்”என்று இறங்கியவள், அவள் அறைக்கு சென்று ஒரு சிறு பையுடன் வந்தாள்.
 

அவனுக்கோ மறைக்க முடியாத சந்தோஷம். முதன் முறையாகத் தன்னை அவள் ஒருமையில் அழைத்ததையும் கவனித்தான். அவன் அறைக்கு வழி சொன்னான்.
“அவ்ளோ சுத்தமா இருக்காது”
“பரவால்ல நிதி .ஒரு நாள் தானே “
தனது அறையைத் திறந்தான். “நீ உட்காரு” என்று விட்டு அவசர அவசரமாகத் துணிகளை ஒதுக்கினான். தரையைப் பெருக்கினான். நல்ல வேளை, விருந்தினருக்கான சிறு கட்டில் ஒன்றும் இருந்தது. ஆனால் அதை அதே அறையில் தான் போட வேண்டும். வராந்தா மிகச் சிறியது. 

“நீ அங்கே தூங்கு. நான் இதில்”என்று சிறிய கட்டிலைக் காட்டினான். 

“சிரமமில்லையே..” 

“ம்ஹூம்” என்றான் அவளிடமிருந்து தொற்றப்பட்டவனாக.


அவள் குளியலறைக்குப் போய் இரவாடையை அணிந்து வந்தாள். தொளதொளப்பான பைஜாமாவில் மிகவும் சிறிய பெண்ணாகத் தெரிந்தாள். அவனும் உடை மாற்றி வருதற்குள் தூங்கி இருந்தாள் அல்லது அப்படி நடிக்கிறாளோ. அவன் தன் கட்டிலில் சரிந்தான். இவள் மனம் முற்றிலுமாகத் தனக்காகத் திறந்து விட்டது என்று புன்னகைத்தான். இரவு முழுவதும் உறங்கவில்லை. அடுத்த நாள் வழக்கம் போல் வகுப்புக்கள். அந்த வாரத்தில் இன்னொரு முறை அவன் அறையில் தங்கினாள். அவனும் மாலை நேரங்களில் அவள் அறையில் அவளைச் சந்தித்தான்.

தனித்த இரவெல்லாம் குறுஞ்செய்திகள், குரல் அனுப்பல்கள். பிறகு சிறு சிறு தழுவல்கள், முத்தங்கள் என இருவர் நாட்களும்  இனிய நிறங்கொண்டன.

உறங்காத இரவுகளில் எதையெதையோ நினைத்துப் புரண்டு கொண்டிருப்பாள். இதையெல்லாம் அவனிடம் சொல்ல வேண்டும். எப்போது எப்படி என்று தான் தெரியவில்லை.

****

வீடு மதிய வெயிலில் விறைத்து நின்றது. முன்புற புளிய மரத்தின் அயர்ந்த தோற்றமும் உதிர் இலைகளும்,  புடைத்த நரம்புகளாகத் தெரியும் கிளைகளும் எதையோ சொல்லி எச்சரித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. அதன் நிழல் வீட்டின் வாசலில்  சாய் சதுரமாக வீழ்ந்திருக்க, அதில் நின்றிருந்தது அந்த பைக். எப்போதும் ஏற்படும் கசப்பும், அருவருப்பும் அவள் மனதில் படர்ந்தன. பள்ளி நாட்களில் வீடு திரும்புகையில் அவன் அங்கிருந்தால் மிகைச் செல்லத்தோடு “பேபி, ஸ்கூல் முடிஞ்சதா” என்று கன்னத்தைத்  தடவித் தட்டும் அந்த விரல்கள். அவள் உடனடியாக தன் கன்னத்தைத் துடைத்துத் தடமழித்துக் கொள்வாள். யதேச்சையாகப் படுவது போல் அவளுடலை உரசுவான். இடுப்பை, மார்பை அழுத்திய போது அவள் ஒரு தடவை அறைந்து விட்டாள்.
“நடந்து வாறப்ப தெரியாமபட்டிருக்கும்” என்பாள் அம்மா.
இன்று  கல்லூரி வகுப்பு  சீக்கிரம் முடிந்து விட்டது. ஸ்கூட்டியை நிறுத்தி விட்டு ஹெல்மட்டைக் கழற்றியபடி படியேறினால் உள்ளே.. இவன். மனம் துவள்கிறது. படியில் உட்கார்ந்து பார்த்த போது அந்த பைக்கின் இறுமாப்பும், விறைப்பும் அவளை விதிர்க்கச் செய்தது. அது வாசலில் நின்றால் கதவு வெறுமனே சாத்தி இருந்தாலும், பூட்டி இருந்தாலும் படியில் அமர்ந்து அவன் வெளியேறக் காத்திருப்பது வழக்கமாகி விட்டது. ஒரு முறை தன் அறையில் இருந்து காலி தண்ணீர் பாட்டிலோடு சமையலறைக்குப் போன போது, இருவரும் அவள் கதவருகே நிற்பதை அறியாத மயக்க உலகில் இருந்தார்கள். அவன் இடது கையை அம்மாவின் தோளில் வைத்தபடி, வலது கையிலிருந்த மொபைலைக் காட்டி,

“இப்படிப் பண்ணலாமாடா, இது பிடிக்குதா”, என்று கேட்க அம்மா சிணுங்கிக் கொண்டிருந்தாள். மோனா தண்ணீர் பிடிக்காமலே அரவமின்றி அறைக்குத் திரும்பி விட்டாள்.

மற்றொரு நாள் வகுப்புகள் சீக்கிரம் முடிய வீட்டுக்கு வழக்கத்துக்கு மாறாக வெகு நேரம் முன்பே வந்திருந்தாள். டாய்லெட் போகவென்று அவசரமாகத் தன்னிடமிருந்த இன்னொரு சாவியால் வீட்டுக் கதவைத் திறந்து உள் நுழைந்தாள். அம்மாவின் அறையைத் தாண்டித் தான் அவள் மாடியறைக்குப் போக முடியும். படியேறிக் கடக்கும் போது கேட்ட மோக  முனகல்கள். திறந்த கதவு வழி யதேச்சையாகக் கண்ணில் பட்ட  கட்டிலில் அவர்கள் இருவரும், விசித்திரமான கோணத்தில்.. இப்போதும் அவர்கள் அவளைக் கவனிக்கவியலாத மிதப்பிலிருந்தாள்.  பயத்தில் ஒரு சொட்டு சிறுநீர் கசிய சத்தம் காட்டாமல் தன் அறைக்கு ஓடினாள். அழுதாள். பிறகு தெளிந்தாள். அம்மாவின் அந்தரங்கத்தின் சிமிழ் தன் முன் தவறித் திறந்திருக்கக் கூடாது தான். இதில் தலையிடவோ, விமர்சிக்கவோ, நீதி சொல்லவோ அவள் விரும்பவில்லை. அப்பாவிடம் அம்மாவிற்குப் போதாமைகள் இருக்கலாம்.. ஆனால் அப்பா… அவள் கண்ணீர் திரள அசையாமல் காத்திருந்தாள் அம்மாவின் கூர்மையான சிரிப்பொலி அடிவயிற்றில் குத்தியது. கதவு ஒருக்களித்துத் திறந்திருந்தது. காலையிலேயே வந்திருப்பான். அவளுள் கடுங் குரோதம் திரண்டது. 

“இருந்துட்டுப் போலாமே ” கொஞ்சலான அம்மாவின் குரல். 
“வருவேன்ல?” என்றபடியே அவன் மேல் நோக்கி வாரப் பட்ட தலைமுடியால் தள்ளி விட்டு, மணிக்கட்டிற்கு இறங்கிய தங்கக் காப்பை மேலேற்றியபடி வெளி வந்தவன் அவளைப் பார்த்ததாக தோன்றவில்லை. சாவதானமாகத் தன் பைக்கை   நோக்கி நடந்தவாறே “ஏன் மோனா, வெளியவே உட்கார்ந்திருக்க?” என்று பைக் ஹாண்டிலைத் திருகிச் சீறிக் கிளம்பினான்.
“அடிக்கடி வா தினேஷ்” அம்மாவின் அப்பட்டமான சரசக் குரல். அவன் தலையசைத்தபடி  பைக்கின் உறுமலோடு மறைந்தான்.
கறுப்பு ரவிக்கைக்குக் கீழே பிதுங்கிய அம்மாவின் சந்தன நிற இடுப்புச் சதையும், மதர்த்த மார்பகங்களும், அவற்றைத் தெளிவாகக் காட்டிய ஸூத்ரூ புடவையும்.. அவளுக்குக் கூசியது.
“என்னை விட ஓரிரு வயசு பெரியவனாயிருப்பான். மகன் போன்றவனோடு அம்மாவுக்கென்ன பேச்சும்,சிரிப்பும்” என்று நினைத்தவள் “அதைப் பற்றி எனக்கென்ன? அவர்கள் இஷ்டம். இதில் எனக்கென்ன பிரச்னை?” என்று  வாஷ் பேஸின் குழாய் நீரை முகத்தில் வடிய, வடிய  ஊற்றவும் மனம் சற்றுத் தணிந்தது. முற்றத்துத் திண்ணையில் குத்துக்கால் வைத்து, முழங்காலில் முகம் புதைத்து உட்கார்ந்தவளுக்கு எங்கேயாவது போய் விட வேண்டும் போலிருந்தது. அப்பாவின் அலுவலகமும்  அடுத்த ஊரில் இருந்தது. அங்கேயே அறை எடுத்துத் தங்கியிருந்தார். வாரக் கடைசியில் தான் வீட்டுக்கு வருவார். இந்த வீட்டை விட்டு எங்கேயாவது போய் விட வேண்டும். எங்கேயாவது… எவ்வளவு  விடுபடுதலைத் தருகிற, இனிமையாக மனதைப் பறிக்கிற சொல். நெடுங்காலமாக மனதாழத்தில் குமிழியிட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. 

எங்கேயாவது.. எங்கேயாவது.. எங்கேயாவது.. மனிதப் பாதங்களே படாத தடங்களேயற்ற இடம்.. பாதைகளோ, திசைகளோ, இலக்குகளோ அற்ற எங்கேயோ இருக்கிற இடம் அது. 

என்னை முந்திக் கொண்டு என் பொன்னிறத் துப்பட்டா பறந்து போய்க் கொண்டிருக்க மலர்களும் பறவைகளும் மரங்களும் நட்சத்திரங்கள் திக்குகள் சிதறச் சிறகடிக்கும். 

இந்த அம்மா இல்லாத இடம் .அப்பாவும் அங்கில்லை. எப்போதுமே “என்னம்மா, எப்படிஇருக்க,நல்லாச் சாப்பிடும்மா” எனும் மூன்றே வாக்கியங்களையே எப்போதும் பேசுகிற, நெற்றியில் விழும் ஒற்றை முடிக் கற்றையை நுனி விரல் பட்டு விடாத கவனத்தோடு ஒதுக்கி விடும் அப்பா.. ‘அப்பா’ என்று உச்சரிக்கும் போதே உடலில் பரவும் சிலிர்ப்பு..

ஆனால்.. 

வேண்டாம், அவரும்  வேண்டாம். நான்..  நான் மட்டுமே.. நானே எல்லாமுமான நான். மிருதுவாகப் பாதம் பட இருந்தும் செம்மண் வெளியும், அதிசயமான மணல் நிற ஆகாயமும், தன் போக்கில் தலையசைத்தும், தவம் காத்தும் நிற்கும் மரங்களும் மலைகளும் நீண்ட இசைக் குறிப்பாய் ஓடும் நதியும் எல்லாம் நான், நானே தான். 

அந்தத் தெரியாத இடம் என்னை அமைதிப்படுத்தும். ஆனந்தமாக்கும். கடும் நீலச் சுவர்களும், தடதடக்கும் மின் விசிறியும் அவளைக் கலைத்தன.

“அம்மா” எப்படியும் கண்களைத் ததும்ப வைக்கும் வார்த்தை. அந்த மரம்.. மலர்களோ, இலைகளோ, கிளைகளோ அற்ற மரம்… அடியில் உட்கார்ந்திருக்கும் அம்மாவின் மீது கருப்பு வரிகளை வரையும் மரம். அம்மாவின் மடியில் சாய்ந்திருக்கும் அவன். முகம் அவள் மார்பை நோக்கித் திரும்பி இருக்கிறது. கைகள் இடுப்பை இறுக அணைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன.. அவள் தலையை உலுக்கித் தன் எண்ணங்களைக் கலைத்தாள். இவை எல்லாவற்றிலிருந்தும் விடுபட்டால் போதும். 

அப்பாவிடமும் மோனா எதையும் சொல்லவில்லை .சொல்ல முடியுமா என்ன?.அம்மாவிற்கும், அவளுக்கும் இடையே ஒரு நிசப்தச் சுவர் முளைத்தது. ஏன் என்று அம்மாவுக்குப் புரியவில்லை.

துணிகளை மடித்தவாறே அம்மா,

“தினேஷ்க்கு உன்னய ரொம்ப ப் பிடிச்சிருக்கு, ரொம்ப நல்ல பொண்ணுனு சொல்றான்” என்ற போது சங்கடமாக உணர்ந்து பதிலேதும் சொல்லவில்லை.

“தினேஷ்  எதேதோ படிச்சிருக்கான் .இப்பக் கூட கரஸ்பான்டன்ஸ் கோர்ஸ் ஏதோ படிக்கிறான். வீடு முழுக்க பளிங்கும்,கிரானைட்டும் தான். எல்லாம் ஏ.சி. ஆனா ஒரு கர்வம் இல்ல அவனிடம்” என்றெல்லாம் சொன்ன போது எதுவோ தன் மேல் மோத வருவதாக உணர்ந்தாள். இவ்வளவு பெரிதாக வருமென்று எண்ணவில்லை.

“தினேஷ் உன்னைக் கல்யாணம் செஞ்சுக்கிறேன்கிறான்.. நல்ல படிப்பு. வசதி. அப்பாவின் கடன்களும் அடைப்பட்டு விடும்”.  அம்மாவின் கண்கள் தாழ்ந்திருந்தன. “அப்பாவிடமும்  சொல்லி விட்டேன்…” அம்மாவை முறைத்தாள்.

முதன் முறையாக அப்பாவைத் தேடி அவர் அறைக்குப் போனாள். அறையல்ல, சிறிய வீடு. அப்பா அவளைப் பார்த்து அதிர்ந்தார்.
“ஏம்மா, போன் பண்ணினா நானே வந்திருப்பேனே”

“அப்பா” அழுகையினூடே உடைந்த சொற்களால் தினேஷையும், அம்மாவையும் பற்றிச் சொன்னாள். குற்றச்சாட்டாக அல்ல, தற்காப்பாகத் தான். அப்பா நொறுங்குவதைப் பார்க்கத் தாங்க முடியவில்லை.

பிறகு தான் அப்பா அவளை மேற் படிப்புக்காக டெல்லி அனுப்பினார். அங்கிருந்து டேராடூன். அப்புறம் இந்த நிதி. தப்தரீஸ்வரர் ஆலயம். நிதியின் மனதிற்குள் அவள் நெடுங்காலமாகத் தேடிய அந்த இடம். எங்கேயோ என்று அவளை அலைக்கழித்த அந்த இடம். ஒருக்களித்திருந்தவள் திரும்பி உறங்கும் அவனைப் பார்த்தாள்.
“மற்றதெல்லாம் கல்யாணத்திற்கு அப்புறம் தான்” என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறான் இன்னமும். 

கண் மூடிப் புன்னகைத்தாள். அவளுக்குள் அந்தக் கரும் பச்சைத் தடாகம் ஆழ்ந்து விரிந்தது. அடுத்த முறை அவனோடு  போகும் போது குளம் நிறைய அந்தக் குவிந்த அல்லி மொட்டுக்கள் “குப்” பென்று அடுக்கடுக்காய் விரிந்து சிரித்துக் கொண்டிருக்கும்.


-நறுமுகை தேவி

“அக்கா,போட்டோ எடுக்கணும்னா 20 ரூபா,ஒரு ரவுண்ட் போயிட்டு வரணும்னா 100 ரூவா..வாங்கக்கா..100 ரூவா தாங்க்கா..ரொம்ப யோசிக்காதீங்க..”

குதிரை மேல்.அமர்ந்தவாறு பேசுக் கொண்டிருந்தவனை ஏறிட்டாள்..
ரொம்ப உயரமுமில்லை..தலை நிறைய பொசுபொசுவென்ற முடி.இடது பக்கமாய் ஒட்ட வெட்டியிருந்தான்.அதனால் தானோ என்னவோ வலதுபக்கம் அதிக முடியிருந்தது போல் தோன்றியது.
முன்னால் தொங்கிக் கொண்டிருந்த முடிக் கற்றைக்கு செம்பட்டைக் கலரிங் செய்திருந்தான்.
எப்படியாவது நைச்சியமாகப் பேசி என்னைக் குதிரைச் சவாரிக்கு ஒப்புக் கொள்ள வைக்க வேண்டும் என்பதற்காய் சிரித்தபடிக்கு நின்றான்.சிரிக்கும் போது தெரிந்த பற்கள் மஞ்சள் நிறத்தில் இருந்தன.

நான் திரும்பி என் தோழியைப் பார்த்தேன்.”போயிட்டு வா “என்றாள்.

“வேணாம்..போட்டோ மட்டும் எடுத்துக்கலாம்”

“இல்ல ..போயிட்டு வா..ஒரு எக்ஸ்பீரின்ஸ் கிடைக்கும்”
பழைய படகு ஒன்றின் விளிம்பில் நான் ஏறி நின்று அதன் பக்கத்தில் நின்ற குதிரையின் மீது ஏற முயற்சி செய்தேன்.என்னுடைய குறைந்த உயரம் தொந்தரவு செய்தது. குதிரையின் முன் வயிற்றின் அருகே தொங்கிக் கொண்டிருந்த வளையத்தில் கால் வைத்து ஒரு ஒரு எம்பு எம்பி…ஆஹா.. ஒரு வழியாக குதிரையின் மீது அமர்ந்து விட்டேன்.
குதிரைச் சவாரி தொடங்கியது.

குதிரையில் அமர்ந்தவுடன் உலகின் மிக உயர்ந்த இடத்தில் இருப்பது போல ஒரு உணர்வு. தன்னம்பிக்கை அதிகமானது போல ஒரு ஒளிச்சுடரின் கீற்று .
குதிரை நான்கு அடிகள் வைத்தவுடன் எனக்குள் பயம் கவியத் துவங்கியது. என் உடல் மண்ணை நோக்கிச் சரியத் துவங்குவது போல் பிரமை.
குதிரைக்காரனை நோக்கி..ஏய்ய்,தம்பி..எனக்குப் பயமாயிருக்க என்றேன்.அவனோ,மிக அலட்சியமாக ஒண்ணும் பயமில்லக்கா..நல்லா அந்தக் கயிறை இழுத்துப் பிடிச்சுக்கோங்க…காலை வளையத்துக்குள்ள இருந்து எடுக்காதீங்க..நான் தான் கூடவே வரேனில்ல?
என்றான் சற்றே சினேகமாக.
ம்ம்..அவன் எத்தனை ஆயிரம் மனிதர்களைத் தன் குதிரை மீது ஏற்றியிருப்பான்? நடமாடும் சாரதி அவன்.நானே சிரித்துக் கொண்டேன்.கொஞ்ச நேரம் கண்களை இறுக்க மூடிக் கொண்டிருந்தேன். பிறகு,என்ன தோன்றியதோ கண்களை நன்றாக விழித்துப் பார்த்தேன்..கடல் கண்களில் அடித்தது.எவ்வளவு பிரமாண்டம்? எவ்வளவு ரகசியங்கள்?
திடீரென்று கடலைப் பின்னுக்குத் தள்ளி விட்டு ராஜாக்களும்,ராணிகளும் நினைவில் வந்தார்கள். இப்போது நான் குதிரையின் மீது மிடுக்காக அமர்ந்து கொள்வது போன்ற முகப் பாவனைக்கு மாற்றிக் கொண்டேன்.
ஆனால்,அது கொஞ்ச நேரம் தான். குதிரையின் கழுத்து அகலத்திற்கு கால்களை அகட்டிய வைத்து உட்கார்ந்து வந்ததில் இரண்டு தொடைகளும் வலிக்கத் துவங்கியது.

எப்படித்தான் ராஜா,ராணிகள் குதிரையேற்றம்,யானை ஏற்றம் எல்லாம் செய்தார்களோ ? நான் அவர்கள் குறித்து இப்போது கவலைப்படத் தொடங்கினேன்.சிரிப்புத் தாளவில்லை.
“என்னாச்சுக்கா?”
குரல்..யார் குரல்?
“அக்கா…”
அட! குதிரைக்காரச் சாரதி…
அவனைப் பார்த்தேன்.
“என்னக்கா.. ரொம்பச் சந்தோஷமா? குதிரைல போறது இது தான் பர்ஸ்ட் டைமா?”

” இல்லல்ல..இதுக்கு முன்னாடி கொடைக்கானல்ல ஒரு டைம் போயிருக்கேன்..”
ஓ!
“தம்பி..உனக்கு இதே ஊரா?”
“இல்லக்கா..நான் கேரளாவுல இருந்து சின்ன வயசுலயே இங்க வந்துட்டேன்..”
“எந்த ஊர்?”
“திருவனந்தபுரம்”
“அப்படியா?”
“அக்காவுக்கு எந்த ஊரு?”
“தாத்தா,பாட்டியெல்லாம் கேரளா தான்..ஆனா, அப்பா காலத்திலயே தமிழ்நாட்டுக்கு வந்து செட்டில் ஆயிட்டாங்க..”
“அப்போ சேச்சி மலையாளியானு அல்லே?”
சட்டென்று அக்காவைச் சேச்சியாக்கினான்.
“ம்ம்”
உடனே பேச்சில் ஒட்டிக் கொண்டான்.அவனுக்கு அம்மா,அப்பா இல்லாததையும்,ஒரே ஒரு தங்கச்சியை பெங்களூரு ஹாஸ்டலில் படிக்க வைப்பதாகவும்,அவனுக்கு 29 வயதாகி விட்டது என்பதையும் சொன்னான்.
“இந்தக் குதிரை என்ன விலை வரும்?”
“ஒரு லட்சத்து,இருபதனாயிரம் ரூபா”
“உன்னோட சொந்தக் குதிரையா?”
“அய்யோ! சேச்சி…நா எங்க போறது..அத்தன ரூபாக்கு? இதுக்கு வேற ஓனர் இருக்காரு..நான் சம்பளத்துக்கு வேலை செய்யறேன்..”
“எவ்வளவு சம்பளம்?”
“ஆயிரம் ரூபாய்க்கு ஓட்டுனா 400 ரூபா எனக்கு..”
“எவ்வளவுக்கு ஓட்டும்?”
“நல்ல கூட்டம் இருக்கிற அன்னிக்கு 3000 ரூபாய்க்குக் கொறயாம ஓடும்”
“ஓ..அவ்வளவு வருமானம் வருமா? ” கண்களை மலர்த்தியவாறே சொன்னேன்…நீ சொந்தமா ஒண்ணு வாங்கிக்கலாம்ல?

“அய்யோ! சேச்சி அதுக்கெல்லாம் வாய்ப்பில்ல..குதிரைக்குக் கரெக்ட்டாத் தீனி போடணும்..சவாரி இல்லாத சமயத்துல கட்டி வெக்க எடம் வேணும்..நானெங்கே போறது?ஆயிரத்தி ஐநூறு ரூபா வாடகைக்கு ஒரு குட்டியூண்டு எடத்துல தங்கியிருக்கேன்..”

-ம்ம்… என்று முணகிக் கொண்ட நான் வேறொன்றும் பேசாமல் கடலையும்,மணல்பரப்பையும் ரசிக்கத் துவங்கி விட்டேன்..அதிகாலை நடை முடிந்தவர்கள் சிலர் திரும்பத் தொடங்கிநர்,சிலர் கடலைப் பார்த்தவாறு கால் நீட்டி உட்கார்ந்து கொண்டனர்.சிலர் கால் நனைத்தவாறு நின்று கொண்டனர்.
கடல் எத்தனை வியப்பானது!எத்தனை உள்ளங்களை நிறைத்து விட்டு அலைகிறது.

” சேச்சி,இங்க கெடைக்காதது எதுவும் இல்ல..ஜாலியாத் தான் போகுது”
நான் கவனத்தை இவனிடம் திருப்பி “எல்லாமேன்னா?” என்றேன்.
தலையைக் கொஞ்சமாய்க் குனிந்த்வாறே எல்லாமே தான் சேச்சி என்றான்.
” தண்ணியடிப்பியோ?”
” அடிப்பேன் சேச்சி…கஞ்சா கூடக் கெடைக்கும்.அதுவும் பழக்கமிருக்கு..”
எனக்குக் கொஞ்சம் அதிர்ச்சி..
“கஞ்சா அடிக்கிறது தப்பில்லையா? உடம்புக்கு கெட்டதில்லையா?”
“அப்படியெல்லாம் இல்ல சேச்சி..உடம்புவலியெல்லாம் பறந்திடும்..வேற உலகம் பாக்கலாம்..”
“ஏம்ப்பா..எல்லாக் கெட்ட பழக்கமும் கைல வெச்சிருக்க..பேசாம ஒரு கல்யாணம் பண்ணிக்க வேண்டியது தானே?”
சிரித்தான்.
“என்ன சிரிப்பு?”
“கல்யாணம் பண்ணாமயே தேவையானது கிடைக்குது சேச்சி.
ராத்திரியானா பொண்ணுங்க இங்க வருவாங்க..நமக்கு இஷ்டமான பொண்ணு கூட்டிட்டுப் போலாம்..சரக்கு,கஞ்சா,பணம்னு தேவையானதைக் கேப்பாங்க..அப்படியே இருட்டுல,மணல்லயே சேர்ந்திருப்போம்”
-ஓ!
“என் மேல கோவமா? அமைதியாயிட்டீங்க?
இந்த மாதிரி தான் இங்க இருக்கிற பல பேரோட வாழ்க்கை ஓடீட்டு இருக்கு.தப்பு அல்லது சரிக்கு இங்க வேலையில்லக்கா.காசு கொடுத்தா தேவையானது கெடைக்குது.அவ்வளவு தான்.சொந்தமா எல்லாமே வேணும்ங்கற எண்ணம் என்னை மாதிரி ஊர் மாறுன அகதிக வாழ்க்கைல எதிர்பார்க்க முடியாது.கூடாது..இப்படித் தான் வாழ்க்கை போற பாதைல நாங்க ஓடறோம்.நாங்க ஏதும் பாதை போட்டுட்டு வாழறதில்ல… ஏன்னா…அது நடக்காது” சிரிக்கிறான்.
“தூரத்தில் தோழி கையசைப்பது தெரிந்தது..
திரும்பலாம் என்றேன் இவனிடம்.
குதிரையைத் திருப்பினான்.
” ஆனா ஒரு ஆசையிருக்கு சேச்சி..கல்யாணம் பண்ணி,ஒரு குழந்தையைப் பெத்துக்கணும்.ஒரு பாலியல் தொழில் செய்யற பொண்ணாப் பார்த்துக் கட்டிக்கிடணும்.ஒரு நாளும் அவ செஞ்ச தொழிலைப் பத்தி அவளிடம் கேட்டுக் கஷ்டப்படுத்த மாட்டேன்.ஒரே ஒரு கண்டிஷன் தான்.கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் அவ அந்தத் தொழிலை விட்டுடணும்.”
நான் அவனை வியப்போடு பார்த்தேன்.ஆரம்பத்தில் உயரம் குறைவாகத் தெரிந்தவன் இப்போது விஸ்வரூபம் எடுத்து நிற்பது தெரிந்தது.

-நாச்சியாள் சுகந்தி

கனை ஹாலில் இருந்த சோபாவில் தூங்க வைத்தார். எல்லா அறைகளின் விளக்குகளையும் ஒன்றுவிடாமல் அணைத்தார். கிச்சனுக்கு போய் ஒரு சொம்பு நிறைய தண்ணீரைக் கடகடவென குடித்தார். பீரோவில் இருந்து கணவர் முதன்முதலாக வாங்கிக்கொடுத்த மஞ்சள்நிற பூனம் சேலையை எடுத்தார். அறையில் எரிந்துகொண்டிருந்த ஜீரோ வாட்ஸ் பல்பும் அணைந்தது. 

முருகவேல் வழக்கம்போல போதையில் இருந்தான். அவன் கழுத்தில்  சேலையைச் சுற்றி இறுக்கினாள். திடீரென ஹாலில் இருக்கும் சோபாவை நோக்கி பூனை போல ஓடினாள். உறங்கிக்கொண்டிருந்த சுதாகரை எழுப்பிக் கூட்டி வந்தாள்.

*******

துறைமங்கலம் ஏரி இந்த மழைக்கும் நிரம்பாமல் காய்ந்து கிடந்தது. அகன்று விரிந்திருந்த ஏரியின் நடுவே குட்டை போல நீர் தேங்கியிருந்தது. அந்த ஏரி முழுக்க கருவேலம் மரங்கள் அடர்ந்து வளர்ந்திருந்தன. சுதாகர் மனம் சோர்ந்துபோய் கவலையாக இருக்கும்போதெல்லாம் ஏரிக்குள் இருக்கும் சிறுபாறையின் மீது வந்து உட்கார்ந்துகொள்வான். நான்கு வருடங்கள் கழித்து மீண்டும் இப்போது அந்த பாறையின் மீது சுதாகர் உட்கார்ந்திருந்தான். அவனது மனம் ஏரிக்குட்டை நீரை விட மிக மோசமாகக் கலங்கியிருந்தது. அந்த கலங்கலில் கவலை அதிகமிருந்தது. கவலையைவிடவும் அதிகமாக,’ முத்தழகி  என்னப்போயி ஏமாத்திட்டு போயிட்டா’ என்கிற ஆதங்கம் இருந்தது.

நேற்று பெரம்பலூர் பழைய பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு பக்கத்தில் இருக்கும் சில்லறை விலை உரக்கடைக்கு பி.டி  பருத்திவிதை கொடுக்க போயிருந்தபோதுதான் முத்தழகியைப் பார்த்தான். முத்தழகி இவனைப் பார்க்கவில்லை. அவளுக்கு கல்யாணமான பிறகு இப்போதுதான் முதல்முறையாக பார்க்கிறான். இந்த ஏழு வருடத்தில் அவள் ஒல்லிக்குச்சி உடம்பு கொஞ்சமும் தேறவில்லை. கழுத்தில் மஞ்சள் கயிருடன் தங்கத்தில் தாலிக்கொடியும் கூடவே இன்னொரு செயினும் போட்டிருந்தாள். கைகளில் தங்க வளையலும் மூக்குத்தியும் கால்கொலுசுமாக பணக்கார முத்தழகியாக இருந்தாள். அவனோடு பழகிய முத்தழகி பாவாடை சட்டையிலோ நைட்டியிலோ அல்லது தொளதொளவென இருக்கும் சுடிதாரிலோதான் இருந்தாள். ‘என்ன சுதாகரு…வூட்ல வேலயில்லியா…ஏரிக்காட்டுல வந்து குந்திகிட்டு இருக்க’ என வெள்ளந்தியாகக் கேட்கும் முத்தழகிக்கு அழகே அவள் அந்த தெத்துப்பல்தான். 

’இந்த ஏழு வருஷத்துல என்னிக்காச்சும் என்னப் பத்தி  நெனச்சிருப்பாளா? அப்படி நெனச்சிருந்தா என்ன வுட்டுட்டு வேறவொருத்தன கட்டியிருப்பாளா? அந்த பய பெல்லு கம்பனியில வேல பாக்குற பயங்கிறதாலதான என்ன வுட்டுட்டு அவனெக் கட்டிக்கிட்டா? அவள நேர்ல எப்படியாச்சும் பாத்து நாக்கப் புடுங்குற மாதிரி நாலு கேள்வி கேட்டாத்தான் எம்மனசு சாந்தியாகும்.  காசு,பணத்துக்காக காதலிச்சவன நட்டாத்துல வுட்டுட்டு போயிடுவாளுங்க. இவளுகளையெல்லாம் உயிரோட கொளுத்தனும். இவ பாட்டுக்கு மயிரே போச்சுன்னு போயிட்டா…நானு உசிர கையில புடிச்சுகிட்டு நாதாரியா சுத்திkகிட்டு கெடக்குறேன். . ’ முத்தழகி, நீ பண்ணுனது நியாயமா சொல்லு’ – சுதாகர் முத்தழகி நேரில் நிற்பது போல நினைத்து மனதுக்குள் புலம்பினான். நேற்று அவளைப் பார்த்த போது ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியும் தன்னை விட்டுவிட்டு போய்விட்டாளே என்கிற கோபமும் இயலாமையும் சேர்ந்து அவனை இரவு முழுதும் தூங்க விடவில்லை. இரவு முழுதும் கொட்டக்கொட்ட முழித்திருந்து, ’எப்படா விடியும், எதாவது காரணம் சொல்லி வீட்டைவிட்டு வெளியே போகலாம்’ என காத்திருந்தவன் என்றும் இல்லாத வகையில் கருக்கலிலேயே வீட்டை விட்டு வெளியேறினான். எங்கு போவது என தெரியாமல் அவன் வீட்டிலிருந்து பொடிநடையாக நடந்து புது பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு வந்து அங்கிருந்த டீக்கடையில் டீக்குடித்தான். குடித்த டீக்கு காசு கொடுத்தபோது, கடைக்காரர்,’என்ன தம்பி நம்ம தலைவரு புள்ள நீங்க…உங்ககிட்ட போயி காசு வாங்கறதா” என சொல்லி காசு வாங்க மறுத்துவிட்டார். அதுவே சுதாகருக்கு எரிச்சலாக இருந்தது. எங்குபோனாலும், தலைவரு புள்ள, தலைவரு புள்ள… என்ன மயிறு தலைவரு புள்ள. பள்ளிக்கோடம் படிக்கும்போதும் இதே தொல்ல தான். தலைவரு புள்ள நீனு …என்ன படிக்கிறன்னு சொல்லித் திட்டாத டீச்சருங்க கெடையாது. தலைவரு புள்ளைய எங்க இங்கிலிஷ் ஸ்கூல்ல படிக்க வச்சாரு. கவர்மெண்ட்டு ஸ்கூலு. எந்த ஸ்கூல்ல படிச்சாலும் படிப்பு ஏறல. படிப்பு வரலேன்னு    சும்மா விட்டானுங்களா… கட வச்சுக் கொடுத்தானுங்க. எனக்கும் ஏவாரத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம். அதுவும் செருப்புக்கட….  அதுவும் படுத்துக்குச்சு.  ஆயா, தாத்தா, தம்பி, தங்கச்சி எல்லாம் திட்டாத திட்டு இல்ல.பேச்சாத பேச்சு இல்ல. இந்த தலைவரு அப்பங்காரன் அடிக்காத அடியா!படுபாவி, அவனோட அடிக்கு பயந்துகிட்டுத்த்தான் இந்த ஏரிப்பாறையில வந்து படுத்துக்கெடந்தேன். அப்பத்தான் ஆடு மேய்க்க வந்துச்சு முத்தழகி. பேச்சுத் தொணைக்கி அது எங்கிட்ட பேசுச்சு. பேசிப்பேசி, அது தான் லவ் பண்றேனு சொல்லிச்சு. கிருஷ்ணா தேட்டர்ல பகல் ஆட்டத்துக்கு படத்துக்கெல்லாம் கூட்டிட்டு போச்சு. எத்தினி படம் பாத்திருப்போம். ஒருவாட்டி திருச்சிக்கி அழைச்சிட்டு போயி மலைக்கோட்டயெல்லாம் பாத்தோம். அப்புறமா ஒருவாட்டி திருச்சி போயி, அங்கிருந்து கல்லணைக்கு போயிட்டு மாரிஸ் தேட்டர்ல படம் பார்த்திட்டு ராவுக்குத்தான் வூட்டுக்கு வந்தோம். பஸ்ஸு, திருச்சியிலிருந்து பெரம்பலூரு வரும்போது பாடாலூரு வந்துச்சுன்னா ரெண்டு பேரும் வேறவேற சீட்டு மாறி ஒக்கார்ந்து, யாருக்கும் யாரையும் தெரியாத மாதிரி பஸ் எறங்கி வூட்டுக்குப் போவோம். இப்படியெல்லாம் எங்கூட சுத்திப்புட்டு வேற ஒருத்தன கட்டிக்கிட்டு போயிட்டியே முத்தழகி..இது நியாயமா சொல்லு’ என மீண்டும் மீண்டும் அழுதான். 

அழுக அழுக, அவனின் துக்கம் அதிகமானது. கருவேலம் மரம் அடர்ந்த ஏரியில் மேயும் ஆடு,மாடுகளைத் தவிர்த்து மனிதர்கள் யாருமில்லை. கருவேல மரத்தின் கிளைகளில் அமர்ந்திருந்த ஒன்றிரண்டு காகங்களும் குருவிகளும் தன் கடமை தவறாது இரை தேடிக்கொண்டிருந்தன. சில துணை தேடிக்கொண்டிருந்தன. யாருமற்ற இடத்தில் வெளிச்சமும் இருளும் சம அளவில் கலந்த பொழுது சுதாகரின் துக்கத்தை  மேலும் மேலும் அதிகமாக்க அவன் இழவு வீட்டில் ஒப்பாரி வைத்தழுகும் கிழவிகளைப் போல கதறி அழுதான். அப்போது ஒன்றிரண்டு குருவிகள் அவனை உற்றுப் பார்த்தன. 

**************

சென்னை நந்தனம் சிக்னலுக்குஅருகில்  தேவர் சிலையிலிருந்து இடதுபுறமாகத் திரும்பும் சாலையின் நேர் ரோட்டில் இருந்து நான்காவது நிழற்சாலையில் இருக்கிறது டாக்டர் ஜெயந்தியின் மருத்துவமனை. டாக்டர் ஜெயந்திதான் தமிழகத்தின் முதல் மனநல மருத்துவர். இன்று தமிழகமெங்கும் இருக்கும் பிரபல மனநல மருத்துவர்கள் ஜெயந்தியின் மாணவர்கள். டாக்டர் ஜெயந்திக்கே ஒரு மருத்துவர் தேவைப்படும் அளவுக்கு ஒல்லியான தேகமும் மிக மெல்லிய குரலும் வாய்ந்தவர். அவரிடம் சிகிச்சைக்கென்று வந்தவர்கள் யாரும் இதுவரை குணமாகவில்லை என்கிற புகார் வந்தது இல்லை, சுதாகர் ஒருவனைத் தவிர. சுதாகர் ஜெயந்தியிடம் கடந்த நான்கு வருடங்களாக சிகிச்சை எடுத்து  வருகிறான்.  ஆனால் சுதாகரின் நடவடிக்கையிலோ குணநலனிலோ மனநலனிலோ எந்த மாற்றமும் இல்லை. சுதாகரின் அம்மா மணிமேகலையின் பிடிவாதத்தினால் மட்டுமே ஒவ்வொருமுறையும்  பெரம்பலூரில் இருந்து சென்னைக்கு வந்து டாக்டர் ஜெயந்தியை பார்த்து மருத்துவம் பார்க்கிறார்கள். மணிமேகலைக்கு தன் மகன் என்றாவது ஒருநாள் பூரண குணமாகி பழைய நிலைக்கு வந்துவிடுவான் என்கிற நம்பிக்கை இருக்கிறது. அந்த நம்பிக்கையினால் மட்டுமே , ஊரார் சொல்கிற வார்த்தைகளையெல்லாம் காதில் போட்டுக்கொள்ள்ளாமல்  அயராது ஜெயந்தியை தேடிவந்து சிகிச்சை எடுத்துக்கொள்கிறாள். . ஜெயந்தி முன்னாள் அரசு தலைமை மருத்துவரும் பேராசியையும் கூட. உலக அளவில் பல விருதுகளை வாங்கியிருக்கிறார். 

ந்தமுறைதான் ஜெயந்தி மணிமேகலையிடம் ,’’ உண்மையில நான் ரொம்ப வருத்தப்படறேங்க. நானும் எனக்குத் தெரிஞ்ச எல்லா வைத்தியத்தையும் பார்த்துட்டேன். ஆனா, அவருக்கு குணமாகுற மாதிரியே தெரியல. எனக்கும் ,  மெடிக்கல் சயின்ஸுக்கு அவர் பெரிய சவாலா இருக்குறார். இனிமேல் நீங்க இங்க வர்றது வேஸ்ட். அவர் இருக்குற வரைக்கும் இந்த மருந்து மாத்திரையை தொடர்ந்து கொடுங்க. வேற எதாச்சும் கம்ப்ளெயிண்ட் இருந்தா வாங்க’’ என சொல்லி தன் தோல்வியை மனதார ஒப்புக்கொண்டதால் குனிந்த தலையுடன் எழுந்துபோனார் ஜெயந்தி. மணிமேகலை செய்வதறியாது  விக்கித்து நின்றாள்.வானம்  அவள் மனம் போல் இருண்டிருந்தது. 

*******

பெரம்பலூர் முன்னாள் எம்.எல்.ஏ முருகவேல் தூக்கிட்டுத் தற்கொலை என்கிற செய்தி தொலைக்காட்சிகளில் திரும்பத் திரும்ப சொல்லப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. முருகவேலின் வீட்டு முன்பு கூட்டம் அலைமோதியது. முருகவேலின் மகள் கீதா சர்வேஸ்வரன் இப்போதைய பெரம்பலூர் எம்.பி. . ஒரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் என்கிற பந்தாவை எல்லாம் உதறிவிட்டு ’அய்யோ அப்பா, அய்யோ அப்பா’ என தலையில் அடித்து அழுதுகொண்டிருந்தார். கேமராக்கள் அவருடைய அழுகையையே திரும்பத் திரும்ப காட்டிக்கொண்டிருந்தன. .அவருடைய  அழுகையை பார்க்கும் யாருக்கும் அந்த அழுகை அப்படியே தொற்றிக்கொண்டது. முருகவேலின் தற்கொலை குறித்து விசாரணை செய்யப்படும் என காவல்துறை எஸ்,பி பேட்டி கொடுத்தார். எந்த கேமராவும் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்த மணிமேகலையையும் மணிமேகலையின் தோள்மீது சாய்ந்திருந்த சுதாகரையும் காட்டவில்லை.

*******

டாக்டர் ஜெயந்தி,’இனி என்னால் ஒண்ணும் செய்ய இயலாது’ என்று சொன்னவுடன் மணிமேகலைக்கு பைத்தியம் பிடித்தது போல இருந்தது. திருமணமாகி மூன்று வருடங்களாகியும் குழந்தை இல்லை என்று சிறுவாச்சூர் மதுரகாளி அம்மனுக்கு மண் சோறு சாப்பிட்டு, வாரம் வாரம் எலுமிச்சை மாலை சாத்த… அந்த வேண்டுதலில் பிறந்தவன் தான் சுதாகர். பிறந்த இரண்டாவது வருடத்திலிருந்து அவனை உற்றுநோக்கிய போதுதான் மணிமேகலைக்கு புரிந்தது, சுதாகர் நார்மலான குழந்தை இல்லை என்பது. மற்ற குழந்தைகளை விட மிக தாமதமாகத்தான் நடந்தான். மூன்று வயதுக்கு பிறகுதான் பேசினான். ஆறு வயதில்தான் ஆன்னா, ஆவன்னா  எழுதப் பழகினான். மகனுக்கு எதோ பிரச்சனை இருக்கிறது என்று உணர்ந்த நாளில் இருந்து மகனைவிட்டு ஒரு நொடிகூட பிரியாமல் அவனுக்கு எல்லாவற்றையும் சொல்லித் தந்தாள். சாப்பிட, குளிக்க வைக்க, தானே ஆடை போட்டுக்கொள்ள… என ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் அவனுக்கு ஒரு பயிற்சியை போல மீண்டும் மீண்டும் செய்ய வைத்து பழக்கினாள். சத்தான உணவு கொடுத்தாள். ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் , படிப்பையும் பல நூறுமுறை சொல்லி சொல்லி கற்க வைத்தாள். தன் மகனுக்கு இப்படி ஒரு பிரச்சனை இருக்கிறது என்பதே தெரியாமல் கட்சி ஆபீஸ், அரசியல் என அலைந்தார் முருகவேல். 

மணிமேகலையின் அர்ப்பணிப்பால் சுதாகர் எழுதப் படிக்க கற்றுக்கொண்டான். ஆனால் பள்ளிக்கூடம் சொல்லும் பாஸ், ஃபெயில் மார்க்குகளுக்கு அவன் பொருந்தவில்லை. மணிமேகலைக்கு அவனுக்கு படிக்கத் தெரிந்திருக்கிறது, டிவியில் ஓடும் பெயர்களை வாசிக்கத் தெரிந்திருக்கிறது, அதுபோதும் என்கிற திருப்தி கிடைத்தபோது மகன் பொதுத்தேர்வில் தேர்வாகாத  விஷயம்  ஒரு பொருட்டாகத் தெரியவில்லை. எல்லாவற்றையும் விட சுதாகருக்கு இளையராஜாவின் இசை மீது பெரிய ஆர்வமும் ஆசையும் லயிப்பும் இருந்தது. அந்த இசையின் லயிப்பின்போதுதான் முத்தழகியைப் பார்த்தான். 

முத்தழகி வந்ததும் அவனுக்குள் என்னென்னமோ நடந்தது. முதலில் தினமும் தவறாது குளிக்கத் தொடங்கினான். பிறகு கொஞ்சநாட்களிலேயே தலைவாரத் தொடங்கினான். அடுத்து கண்ணாடி பார்த்து ஆடை, அலங்காரம் சரியாக இருக்கிறதா என தன்னைத் தானே ரசிக்கத் தொடங்கினான். அவனது முன்னேற்றம் கண்டு மணிமேகலை மீண்டும் முதன்முதல் தாயானதைப் போல அழுதாள். ‘என் மகன் ஒரு ஆம்பளையாகிட்டான் ஆத்தா….அவனுக்கேத்த எதோ ஒரு மகராசிய அவங்கண்ணுல காட்டிட்ட ஆத்தா. என் கவல தீரவே நீ இப்படி ஒரு காரியம் பண்ணிருக்க ஆத்தா’ என சொல்லி சிறுவாச்சூர் மதுரகாளி அம்மனுக்கு பொங்கலிட்டு, ஊரைக் கூட்டி சோறு போட்டாள். அவள் சோறு போட்ட பதிமூன்றாவது மாதம்தான் முத்தழகி, திருச்சி பெல்லில் வேலை பார்க்கும் ஒரு ஃபிட்டரை திருமணம் செய்துகொண்டாள். அன்றிலிருந்து சுதாகர் மெல்ல மெல்ல குன்ற ஆரம்பித்தான். ஏரிக்கரைக்கு போவதை நிறுத்தினான். அவனுக்குள்ளேயே ஒடுங்கினான். மற்றவர்களிடம் பேசும் ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகளையும் பேசுவதைத் தவிர்த்தான். மணிமேகலை உயிரைக் கொடுத்துக் கெஞ்சினால் சாப்பிட்டான். சிலநாட்களில் முழுப் பட்டினியாக இருந்தான்.  எப்போதாதவது வீட்டில் சொல்லும் யாரேனும் சொல்லும்  ஒன்றிரண்டு வேலைகளைச் செய்தான். அப்படி ஒருமுறை ஒரு வேலையை செய்ய பெரம்பலூர் பழைய பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு போனபோதுதான் முத்தழகியைப் பார்த்தான்.

********

‘’ஏம்முத்தழகி, நானு அழகா இல்லேன்னா யாரையோ கட்டிக்கிட்டு போயிட்ட”

“அய்யோ இல்ல சுதாகரு..ஒனக்கு எப்பிடி சொல்லி புரிய வைப்பேனு தெரியலியே’’

‘’நீனு எல்லாஞ்சொல்லு…எனக்குப் புரியும்.நா மக்கு இல்ல…. என்ன எதுக்கு வுட்டுட்டு போன…. ஒனக்கு கொஞ்சங்கூட எம்மேல பாசமே இல்லியா. எனக்கு ஒன்ன விட்டா யாரத் தெரியும் சொல்லு. எங்கம்மா, நீனு, ஒங்கவூட்டு ஆடு, மாடுக…இதுமட்டுந்தான எனக்கு தெரியும். அப்புறம் ஏன் என்ன வுட்டு போன… நா பாவம்னு ஒனக்கு தோணலியா…அய்யோ நாம வுட்டுட்டு போயிட்ட்டா சுதாகரு என்ன பண்ணும்னு நீனு நெனக்கலியா’’

‘’சுதாகரு, நா போனதுனாலதான் நீனும் நானும் உயிரோட இருக்கோம். இல்லாட்டா இன்னேரம் நீனும் செத்திருப்ப…இல்லாட்டா, நானும் செத்திருப்பேன்.’’ 

***********

ஆடுகளை ஏரிக்கரையிலிருந்து ஓட்டிக்கொண்டு மெயின் ரோட்டுக்கு வரும் மண்சாலையில் சுடிதாரின் துப்பட்டாவை தலைக்கு போர்த்தியபடி மொபைல் போன் எப்.எம் –மில் பாட்டுக் கேட்டுக்கொண்டே வந்த முத்தழகியின் முன்பு வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக்கொண்டு வாயில் சிகரெட்டு புகைத்துக்கொண்டே அவன் வந்தான். அவன் வேட்டியில் கட்சியின் கொடி கரையாக இருந்தது.

 ‘’ஏக்குட்டி, யாரு நீனு….சேவாயி பேத்தியா?’’

‘’ஆமாங்க, நீங்ங்…க ’’ என இழுத்தாள். 

‘’அடி… ஆடு மேய்க்கிற சிறிக்கி…பேச்சப் பாரு” என பேசிக்கொண்டே இருந்தவன் ஒல்லியான முத்தழகியின் அருகில் சென்றான். முத்தழகிக்கு அவன் மேல் அடித்த சாராய நாற்றமும் அவனது அருவெறுப்பான பார்வையும் நிலைமையை புரிய வைத்தது. அவன் அவளைத் தூக்கி தன் வலது தோளில் போட்டான்.   முத்தழகிஆட்டுக்கு  தழை அறுக்க  இடதுபக்க இடுப்பில் சொருகியிருந்த அருவாளை உருவி சட்டென அவனின் கெண்டைக்காலை அறுத்தாள். வலி தாங்க முடியாமல் அவன் , அவளை கீழே போட்டான்.  தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என அங்கிருந்து தலை தெறிக்க முத்தழகி ஓட, விரட்டிப் பிடித்தான்.   

விரட்டிப்பிடித்தவன் அதேவேகத்தில் அவள் பாவாடையை பிய்த்து எறியாத குறையாக உருவினான். அவள் அலறினாள். அவன் எதையும் பொருட்படுத்தாமல் அவளை அந்த கணமே முற்றிலும் முழுதாக அனுபவிக்க துடித்தான். போதையும் அவளின் வியர்வை வாசமும் அவனை வெறியாக்கியது. அந்த வெறியில் ,’’ஏண்டீ, அந்த கிறுக்குப் பயல ஒனக்குப் புடிக்குது. சோடி போட்டுட்டு அவங்கூட தேட்டரு, கல்லணன்னு சுத்துற….எம்வூட்டுக்கு நீயி வந்தா அவென் ஒன்ன சோலி பாக்க மாட்டான். நாந்தான் பாக்கனும். இது தெரியுமா…தெரியாதா ஒனக்கு. ஒங்கப்பன் என்ன இப்படி செஞ்சுட்டான்னு  அவங்கிட்ட சொல்லுவியா…. சொல்லுவியா…. அப்படி சொன்னாலும் அந்த பயித்தியக்கார பயலாள என்ன செய்ய முடியும்? ஒருவேள சொன்னேனு வைய்யி, அதுக்குப்பொறகு  நீனும் அந்த பயலும் இதே ஏரியில தான் காக்காவும் கழுகும் கொத்தித் திங்குற பொணமா இருப்பீங்க. ம்ம்ம்ம்….அப்புறம் ஒஞ்சித்திகாரி சந்திரா எப்படி செத்தான்னு ஒங்காயா சேவாயிகிட்ட கேட்டுப்பாரு… போ… ஒனக்கு எம்.எல்.ஏ பையங்கேக்குதா…பிச்சக்கார நாயி”

தொடையில் வழிந்த ரத்தத்தோடு தரையில் கிடந்தாள்  முத்தழகி 

*******

இரவு, பசியையும் துக்கத்தையும் அதீதமாக அதிகரிக்கும். அதே இரவு மனதை ஆற்றுப்படுத்தி மிருக மனதை மனிதத்தன்மையின் எல்லைக்குக் கூட்டிச் செல்லும். இரவில் தான் அதி உன்னத விஷயங்கள்  நடந்தேறும்; அற்ப விஷங்களும் நடக்கும்.  இரவு ஒரு மாயவிநோதம்.

சென்னையிலிருந்து காரில் பெரம்பலூருக்கு திரும்பி வரும்போது, நல்லிரவைத் தாண்டியிருந்தது. மணிமேகலைக்கு மகனை குணப்படுத்த எந்த வழியும்  தெரியவில்லை. ’கொழந்தையா இருந்ததுல இருந்து மசமசன்னு இருந்த பயல கஷ்டப்பட்டு தேத்தி, எல்லாரையும் போல நார்மலான மனுஷனா ஆக்கிவுட்டா அந்த மதுரகாளியம்மா. அங்கயும் இங்கயும்னு அழகா போயிட்டு வந்திட்டு இருந்த எம்பையனுக்கு என்ன ஆச்சு….யாரு அவன என்ன செஞ்சா? காத்து கருப்பு அண்டியிருக்கும்னு நெனச்சு அலையாத கோயிலில்ல. வேண்டாத தெய்வமில்ல. என்ன ஆச்சுன்னே தெரியலையே. மொத்தமா பேச்சே இல்லாம, பாத்த எடத்தையே உத்துபாத்துக்கிட்டு ஒக்காத்து இருக்கான்.  பசிக்குதுன்னு கூட சொல்ல மாட்டேங்குறானே. நா இருக்குறவரைக்கும் அவன கண்ணா பாத்துக்குவேன். நா செத்துட்டா யாரு இவன பாத்துக்குவா…நா உயிரோட இருக்குறப்பவே பெத்த அப்பனே பயித்தியக்காரா, பயித்தியக்காரான்னு சொல்றாரு. நான் போயி சேந்துட்டா எம்புள்ள நெலம என்னாகும். சோறில்லாமயே செத்துடுவானா? அடியே மதுரகாளி இவன இந்த கதியாக்குறதுக்கா நான் உங்கிட்ட மடிப்பிச்ச வாங்கி இவன பெத்து வளத்தேன். எனக்கும் எம்புள்ள எல்லாரையும் போல ஆளா   இருக்கனும்னு ஆச இருக்குமில்லியா?   மனதுக்குள்லேயே அரற்றி அரற்றி அழுதாள்.  அழுததழுது அவள்  கண்களும் முகமும் வீங்கியதுதான்  மிச்சம்.    

காரை விழுப்புரத்தில் ஒரு சாலையோர மோட்டலில் நிறுத்தச் சொல்லி  சிறுநீர்க்கழித்து வந்தாள் மணிமேகலை. கார் டிரைவர் டீ சாப்பிடுவதை தூரத்திலிருந்து பார்த்தாள். மணிமேகலைக்கு பசிப்பதும் போலவும் பசிக்காதது போலவும் இருந்தது. ’மனசுக்கும் வயித்துக்கும் என்ன சம்பந்தம் இருக்கும்?   மனசு கவலையா இருந்தா சுத்தமா பசிக்கிறதேயில்ல. பசிக்கும் மனசுக்கும் என்னா தொடர்புன்னு  யாராச்சும் ஆராய்ச்சி செஞ்சிருக்காங்களா? இந்தப்பய பசிக்குதும்மான்னு சொல்லி எம்புட்டு நாளாச்சு. நானா கட்டாயப்படுத்திக்  குடுத்தா கொஞ்சமா கொறிக்கிறான். வயிறு ரொம்ப எப்ப சாப்புட்டு பழையபடி மனுஷனா சுத்துவானோன்னு தெரியலையே மதுரகாளியம்மா’  என தனக்குத்தானே புலம்பியவள் சுதாகரின் சாய்ந்திருந்த தலையை சரி செய்து தன் மடியில் படுக்க வைத்தாள். சுதாகர் ஏதோ புலம்புவது போல அவளுக்குக் கேட்டது. இதைத்தான் அவன் கடந்த நான்கு வருடமாக புலம்பிக்கொண்டிருக்கிறான். தன் மனதுக்குள்ளேயே திரும்பத் திரும்ப பேசிக்கொண்டிருக்கிறான். என்றாவது ஆழ்ந்து உறங்கும் அன்று அவனது மனதின் குரல் வெளியே கொஞ்சம் முனகலாகக்  கேட்கும். ஆனால் ஒன்றுமே புரியாது. எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும் அந்த புலம்பல் புரியவேயில்லை.

மணிமேகலை, அவன் முகமருகே தன் காதைக் கொண்டுபோனாள். ‘’ஏம்ப்பா முத்தழகிய அப்படி பண்ணுன…. ஏம்ப்பா முத்தழகிய அப்படி பண்ணுன…அவ பாவமில்லியா….நா பாவமில்லியா….. பயித்தியகாரப்பய ,  பயித்தியகாரப்பயன்னு சொல்லிச்சொல்லி என்னக் கொன்னுட்டப்பா…என்னக் கொன்னுட்ட ’’ –  அவன் புலம்பியதைக் முதல் முறையாக புரிந்ததும் மணிமேகலைக்கு சர்வமும் ஆடியது. முகம் வியர்த்துக்கொட்டியது. கை,கால் என மொத்த உடலும் நடுங்கியது. அழுகையும் கோவமும் இயலாமையும் என சொல்லமுடியாத உணர்வு அவளை என்னென்னமோ செய்தது. அதேவேளையில், திடீரென ஏதோ அசுர பலம் உடல் முழுதும் புகுவது போல உணர்ந்தாள். ஒருவேளை மகனைப் போல தானும் ஆகிவிட்டோமோ என பயந்தாள். 

********* 

ணிமேகலை தன் கையிலிருந்த சேலையின் ஒரு பக்கத்தை சுதாகரிடம் கொடுத்தாள். சுதாகர் பலம்கொண்ட மட்டும் இழுத்தான். அவன் பத்து வயது சிறுவனாக இருந்தபோது  முருகவேல் தன் வீட்டு வயலில் இருந்த மோட்டர் ரூமில் சந்திராவை அவள் கட்டியிருந்த சேலையினால்  இப்படித்தான் கழுத்தை இறுக்கினான். பின்பு அவளை தரதரவென இழுத்து வந்து அங்கிருந்த மாமரத்தில் கட்டித் தொங்கவிட்டான். சுதாகர், முருகவேல்  செய்தது போலவே அச்சுப்பிசகாமல்  செய்தான்.  மாமரத்துக்குப் பதிலாக மின்விசிறி வாகாகத்தான் இருந்தது. 

சுதாகருக்கு  பசிக்க ஆரம்பித்தது.  

– அகிலா

‘இனி போனைத் தொட்ட… இருக்கு..’ உறுமிவிட்டு பெல்ட்டைத் தரையில் வீசிவிட்டு விருக்கென்று முன்னறைக்கு போனார் குமாரசாமி. கண்ணம்மா அறையின் மூலையில் நின்று மகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். தனலட்சுமி அத்தனை அடிக்கு அப்புறமும் அழாமல் நின்றாள். காதலுக்கு இத்தனை வீரியமா அல்லது தனாவின் வீம்பா.. வீம்புதான் இது என்று கண்ணம்மா நினைத்துக்கொண்டாள்.

என்ன சொன்னாலும் கணேசனை மறக்கக்கூடாது என்று உள்ளே பிதற்றினாள் தனா. அம்மா ஒன்றும் சொல்லாமல் அறையின் சுமார் இருட்டில் நின்றிருப்பது அவளுக்கு மேலும் எரிச்சலை உண்டுபண்ணியது. அப்பா அடிக்கும்போது, தன்னை வந்து தடுக்க கூட இல்லையே.. அடி வாங்கட்டும் என்று நினைத்திருப்பாளோ.. இவளுக்கும் அப்பா போலவே காதல் பிடிக்காதோ என்று நினைத்துக்கொண்டே தரையில் இருந்து கையை ஊன்றி எழுந்துக்கொள்ள முயற்சித்தபோது, உள்ளங்கையில் வலித்தது. ‘இஸ்ஸ்..’ என கையை உதறினாள்.

அப்போதும் அம்மா அசையவில்லை. அப்பா எப்போதும் இப்படிதான். தான் எடுத்த முடிவுதான் சரியென சாதிப்பார். ஆனால் அம்மா அண்ணனின் விஷயத்தில் இப்படி இல்லையே. அவன் பயோ டெக்தான் படிப்பேன் என்றபோதும் யு எஸ்ஸில் தான் வேலை பார்ப்பேன் என்றபோதும் அப்பாவிடம் சாதுர்யமாய் பேசி ஓகே செய்தவள்தானே. தனக்கு மட்டும் ஏன் வித்தியாசம் காட்டுகிறாள் என்று யோசித்தபடி கைகளைத் தடவிக்கொண்டே, ‘எப்படி விளாசிட்டார்..’ என்று எரிச்சல் பட்டுக்கொண்டாள்.

தன் காலேஜ்மேட் சுமி அப்பாவெல்லாம் எப்படி இருக்காங்க. தினமும் காரில் கொண்டுவந்து டிராப் பண்ணுவார். தன் பெண் எம் இ படிப்பதில் அத்தனை கர்வம் அவருக்கு. இங்கே என்னவென்றால், நமக்கு மரியாதையே இல்லை என்ற புகைச்சல் மனசை இன்னும் இறுக்கியது தனாவுக்கு. சீக்கிரம் கணேசனைத் மேரேஜ் பண்ணிக்கணும். இவர் மூக்கு உடையனும் என்று கருவிக்கொண்டே பாத்ரூம் நோக்கி நடந்தாள். அப்போதும் அம்மா அங்கேயே நின்றிருந்தாள். தன்னிடம் ஏதாவது சொல்ல நினைக்கிறாளோ.. ‘ஒரு இழவும் நீ சொல்ல வேண்டாம்..’ வாய்க்குள் சொல்லியபடி பாத்ரூம் கதவை அழுத்திச் சாத்தினாள்.

வெள்ளை நிற சிமியை தலை வழியே மாட்டி, பின்பக்கம் கை வைத்து இழுத்தபோது, முதுகில் வலி பிளந்தது. ரத்தம் வந்திருக்குமோ.. இருக்காது, குளித்துவிட்டு துடைக்கும்போது துண்டு காட்டிக் கொடுத்திருக்குமே.. யார்ட்லி பவுடர் தட்டி, முகத்தில் பூசும்போது, உதட்டின் ஓரத்தில் சிறிதாய் பல் பட்டது மாதிரி கீறல்.. இது வலிக்கவில்லை.. கணேசா, நீ இனிக்கிறாய்..

குர்தி மாட்டிக்கொண்டு, காலேஜுக்குக் கிளம்ப தயாரானாள். வீட்டிலிருந்து ஒரு மணி நேர ஜர்னிதான். ஹாஸ்டல் போனா, அடுத்த வாரம் வீட்டுக்கு வரக்கூடாது என்று நினைத்துக்கொண்டாள். அதுக்குள்ளே அவர் கோபம் தணிஞ்சிருக்கும். ஹாஸ்டல் போனதும் திவ்யா கிட்ட முதுகில் பெயின் பாம் ஏதாவது தேய்த்து விட சொல்லணும். ஷெல்ப்பில் தேடினாள். இருந்த வோலினி ஆயின்மெண்டை எடுத்து பேக்கில் திணித்தாள். பேக்கை பின்னால் மாட்ட முடியவில்லை. கையில் தூக்கிக்கொண்டே அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள்.

டைனிங் ஹாலில் அம்மா நின்றிருந்தாள். தட்டில் இருந்த இட்லி மீது சட்னி ஊற்றப்பட்டு டேபிளில் இவளுக்காகக் காத்திருந்தது. பெத்த பொண்ணுகிட்ட ஒரு வார்த்தை சமாதானமா பேசமுடியல.. இட்லியாம்.. சட்னியாம்.. நீயே சாப்பிடு என்பதுபோல் அம்மாவை முறைத்துவிட்டு, கோபத்துடன் முன்னறைக்கு வந்தாள் தனா. அப்பா தோட்டத்துக்குக் கிளம்ப ரெடியாக சோபாவில் உட்கார்ந்திருந்தார். அவரைத் தாண்டி இவள் நடந்தாள். இவரோடு எனக்கென்ன பேச்சு..

‘நில்லு..’ என்ற அவரின் குரலுக்கு நிற்காமல் நடந்தாள்.
‘நில்லுன்னு சொன்னேன்.. நடைய தாண்டி போன, அப்புறம் உள்ள வராத..’ என்று கத்தினார்.
இவள் திரும்பி, ‘எங்கேயும் ஓடிப் போகல.. பயப்படாதீங்க.. காலேஜூக்குதான் போறேன்..’ என்றாள் சாவகாசமாக.

‘அதுதான் வேணாங்குறேன்.. நீ படிச்சு கிழிச்சது எல்லாம் போதும்.. வீட்டுல இரு.” சொல்லிக்கொண்டே எழுந்தார் சோபாவில் இருந்து.

தனாவுக்கு கோபம் தலைக்கு ஏறியது. “ஏம்ப்பா.. பொட்டபுள்ள படிக்கணும், படிக்கணும்னு பொழுதுக்கும் சொல்லுவீங்க.. இப்போ என்ன.. நா நாளைக்கு வேலைக்கு போக வேண்டாமா.. காதல்னு வந்ததும் உங்க பொம்பள புள்ள அக்கறை எல்லாம் என்னாச்சுப்பா.. என்னமோ நெனச்சிருந்தேன் ஒங்கள.. இவ்வளவுதானா நீங்க.. சை..” என்றவாறு பேக்கை சோபாவில் எறிந்தாள்.

“நா கூடத்தா ஒன்னைய என்னமோ நெனச்சிருந்தேன். நல்ல படிப்பே.. படிப்புல மட்டும் தா கவனமா இருப்பே.. வரன் பாத்து முடியிற வரைக்கும் நல்ல படிக்கிற புள்ளைய வீட்டுல இருக்க வைக்க வேண்டாமேன்னுதா எம் இ சேத்துவுட்டேன்.. படிக்க மட்டும் செய்வேன்னு பாத்தா.. இப்படி செய்வேன்னு எனக்கு தெரியல தாயி..” கண்களில் கண்ணீர் எட்டிப் பார்த்தது அவருக்கு. அவளுக்கு என்னமோ செய்தது.

“அம்புட்டு நம்பிக்க வச்சிருந்தேன் ஒம் மேல.. எம் புள்ள, என் பேச்ச மீறமாட்டா.. அவளுக்கு எல்லாமே நா தான்னு. அதெல்லாம் இல்லேன்னு எவனோ ஒருத்தன்தா பெருசுன்னு சொல்லிட்டே.. அதுவும் பேஸ்புக்குல போட்டோ போடுற அளவுக்கு காதலு.. வெளங்கிரும். உறவுக்காரங்க யார்யாரெல்லாம் அத பாத்தாங்களோ தெரியலையே.. ஒனக்காக.. ஒன் படிப்புக்காக கொடுத்த காசெல்லாம் எங்க எங்கெல்லாம் அவன் கூட சுத்தி செலவு பண்ணினியோ.. எம் புள்ளையா இப்படி.. தல நிமிந்து என் புள்ளன்னு சொல்லிக்கிட்டு திரிஞ்சேன் சொந்தக்கார பயலுவ மத்தியில.. இனி எப்படி சொல்ல முடியும்.. எம் மனசுலே ஒன்ன பத்தின நெனப்பு தப்பாயிடுச்சில்ல..” முகத்தைக் கைகளால் மூடிக்கொண்டு சோபாவில் உட்கார்ந்துவிட்டார்.

தனாவுக்கு கோபம் குறைந்து அழுகை முட்டியது. அவர் காலின் அருகே போய் அமர்ந்துக்கொண்டாள்.
“அப்பா.. நா சொல்லுறத கேளுங்கப்பா.. நா அப்படி எதுவும் செய்யல.. நீங்க அனுப்புன காசுல படிக்கதான் செஞ்சேன்.. என்னைய நம்புங்கப்பா.. அவனும் அத்தன நல்ல பையன்பா.. அசிங்கம் புடிச்சவன் இல்லப்பா..“ என்று அவர் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு, சொல்ல சொல்ல நாக்கு குழறியது.

சட்டென எழுந்துக்கொண்டார் குமாரசாமி. “வேண்டாம்மா.. என்னைய நீ சமாதானமெல்லாம் படுத்தவேணாம். நீ இனி வீட்டோடு இரு.. கல்யாணம் பேசிர்றேன் சீக்கிரம்.. அங்க போயி அதுக்கப்புறமா மீதிய படிச்சுக்கோ..” என்று வெளியே நடந்தார்.

அம்மா இன்னும் டைனிங்டேபிளின் அருகே நின்று கொண்டிருந்தாள். அம்மாவுக்கு முன், தான் அவரிடம் இத்தனை இறங்கி பேசியது அவளுக்கு ஏதோ மாதிரி இருந்தது. பேக்கை எடுத்துக்கொண்டு தன் அறைக்குள் போய் கதவைச் சாத்திக்கொண்டாள்.

~~~~~

புத்தகத்தைத் திறந்து வைத்துக்கொண்டு அதனுடன் மல்லுக்கட்டிக்கிட்டு இருக்கும்போது அறையின் கதவு தட்டும் சத்தம். காலையில் இருந்து சாப்பிடலை. வயிறு தன்மானத்துக்கு மேல் ஏறி நின்று கூப்பாடு போட்டது. அம்மாவாகதான் இருக்கும். சாப்பிடுவோம். மணி நாலு ஆகியிருந்தது. எரிச்சலுடன் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு கதவைத் திறந்தால், அங்கு மாமா நின்றிருந்தார். அப்பா அனுப்பியிருப்பாரோ என்ற சந்தேகம் முளைத்தது.

“என்ன தனா.. எப்படிம்மா இருக்கே?”
“நல்லாயிருக்கேன் மாமா..” சாதாரணமாக சொன்னாள்.
“ஒங்கப்பன் சொன்னத பாத்தா, நீ ஏதோ அழுது அழிச்சாட்டியம் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கேன்னு பாத்தா..” என்று விரிந்துகிடக்கும் புத்தகங்களைப் பார்த்துக்கொண்டே சொல்லவும், தனா அங்கு கிடந்த சேரை அவர் பக்கமாய் இழுத்து போட்டுவிட்டு, கட்டிலில் உட்கார்ந்தாள்.

“என்ன தூது அனுப்பிவிட்டாரா..”
“பாவம்மா ஒங்கப்பன். நானும் அவனும் சின்னதுலேயிருந்து ஒண்ணுக்குள்ளே ஒண்ணு. ஓங்கண்ணன பத்தி கூட அதிகமா அவன் பேசுனதில்ல. ஒம்மெல தான் பாசம் கொட்டிட்டான். நீ என்னடான்னா..” அவள் செய்தது பிடிக்காதது போல் தலையாட்டினார்.

“மாமா.. அவர் கிட்ட போயி நா நெனைக்கிறத சொல்லுங்க. நா அவனதா கட்டிக்குவேன். ஆனா இப்போவே அதுக்காக ஓங்கள எல்லாம் விட்டுபோட்டு ஓடிப்போக மாட்டேன். எக்ஸாம் வேற வருது. அடுத்த செம்முக்கான எலக்டிவ் வேற யோசிக்கணும். இதுக்கெல்லாம் மல்லுக்கட்டுவனா.. இவரோட மல்லிக்கட்டுவனா, சொல்லுங்க பாப்போம்.. நா காலேஜுக்கு போகணும். படிக்கணும்.. அவ்வளவுதான்..” என்று குர்தியின் கீழ் விளிம்பைச் சுருட்டிக்கொண்டே அவரை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தாள். மனுஷன் யோசிக்கிற மாதிரிதான் இருந்தது அவளுக்கு.

“சரிம்மா.. நீ காலேஜுக்கு போக ஒங்கப்பன் கிட்ட பேசுறேன். ஆனா நீ உண்மையா இருக்கோனும். அவன பாக்கவோ பேசவோ செய்யமாட்டேன்னு சொல்லு. இந்த காதலு கத்திரிக்காய் எல்லாம் நமக்கு சரிபடாது. ஓங்கண்ணன பாத்தேயில்ல. காட்டுன பொண்ண கல்யாணம் கட்டிக்கிட்டு சௌக்கியமா இருக்கான். அதுதான நம்ம சனத்துக்கு பெரும. அடுத்த சாதி பயலுவ நமக்கெதுக்கு..,” அவள் முகம் சுழிப்பதைப் பார்த்துவிட்டு, “சரி, அத விடு. அவன பாக்கமாட்டேன்னு சத்தியம் பண்ணு. நீ காலேஜ் போக நான் உத்தரவாதம்..” என்றபடி அவள் முகத்தையே பார்த்தார்.

அவள் இன்னும் குர்தியின் விளிம்பைச் சுருட்டிக்கொண்டிருந்தாள். “ஒன் பதில சொன்னாதான நானும் அங்க பேசமுடியும்.. அப்புறமா நீ மீறி போனேன்னா ஒங்கப்பன் என்னைய கொன்னுருவான்.. பாத்துக்கோ.” என்றார் மேலும்.

“சரி மாமா. நீங்க சொல்றா மாதிரி இருக்கேன். அதுக்காக பழைய காலம் மாதிரில்லாம் பாக்காம பேசாம, நோ சான்ஸ்.. ஒரே காலேஜ்.. ஒரே குரூப்.. எப்படி மாமா.. ஆனா ஒண்ணு சொல்லுறேன். அவன் கிட்டேயும் இத சொல்லிர்றேன். அவன விட்டு தள்ளி இருக்கேன். இந்த வருஷ படிப்பு முடியிறவர, படிப்ப தவிர வேற ஒண்ணும் வேண்டாம்னு நான் இருப்பேன். இத சொல்லிருங்க அவரு கிட்ட..” என்றாள் கொஞ்சம் யோசனையுடன்.

“சரிம்மா.. போய் சாப்பிடு. ஓங்கம்மா வேற, நீ நேத்துலெருந்து சாப்பிடலன்னு கவலபட்டுக்கிட்டு இருக்கா..” என்று சேரில் இருந்து எழுந்தார்.

~~~~~

புத்தக பையையும் இன்னுமொரு பேகையும் ஸ்டூலின் மீது வைத்துவிட்டு டிபன் சாப்பிட அமர்ந்தாள். அம்மாவும் வந்து உட்கார்ந்தாள். அவளின் பார்வை இரண்டு பைகளையும் பார்த்து நீங்கியது.
“என்ன.. ஒன் வீட்டுக்காரர் மாதிரி ஒனக்கும் சந்தேகமா..” என்றபடி தட்டை எடுத்து தோசையை வைத்துக்கொண்டாள்.
“இல்ல.. நீ அதுல பிரிண்ட் எடுத்த பேப்பரை எடுத்து வைக்கிறத பாத்தேன்..” என்றாள் கண்ணம்மா தெளிவாக.
“அதான.. உஷாரா இருங்க..” என்று வெறுப்புடன் சொல்லிக்கொண்டே தோசையை பிய்த்து சட்னியுடன் தேய்தாள். பின் நிமிர்ந்து, “அம்மா.. ஒனக்கு லவ் பிடிக்குமா பிடிக்காதா..” என்று கேட்டாள்.
“ஏண்டி காலேஜுக்கு கிளம்புர நேரமா பாத்து என் வாய கிளருற..” என்றவாறே தானும் தட்டை எடுத்து வைத்து தோசையை வைத்துக் கொண்டாள்.
“நாந்தான காலேஜுக்கு போறேன். என்னமோ நீ பெரிசா வெட்டி முறிக்க போற மாதிரி பேசுற..”
“அப்படிதாண்டி இருக்கேன் இத்தன வருஷமா. உங்களுக்கு எல்லாம் வடிச்சு கொட்ட ஆள் வேணும்.. இப்போ எல்லாம் முடிச்சுது. அப்படிதான.. நீ என்ன கேட்ட.. லவ் பிடிக்குமான்னா.. அதாவது நீ அந்த பையன கல்யாணம் பண்ணிக்கிறத பத்தி நான் என்ன நெனைக்கிறேன்னு ஒனக்கு தெரியனும்.. அது தான..”

தனா பேசாமல் இருந்தாள். கண்ணம்மா, “எனக்கு எந்த ஆட்சேபமும் இல்ல. நீ அவன கட்டிக்கலாம்.” என்றாள் உடனே. தனா அதிர்ந்து விட்டாள்.
“அப்போ ஏம்மா, அப்பா இத்தன ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணும்போது பேசாம இருந்தே..”
“வெயிட் பண்ணு.. நான் இன்னும் முடிக்கல. என்னோட கவல இது இல்ல. நா இந்த வீட்டுக்கு வந்தப்போ எனக்கு வயசு பதினாறு. அதுவரைக்கும் பள்ளிக்கூடம் போனமா வந்தமான்னு இல்லாம, டான்ஸ் கத்துக்கிட்டேன், பாட்டும்தான். நல்லா ஆடுவேன். ஆனா ஒங்கப்பா இதுக்கு மேல டான்ஸ் வேண்டாம்னு சொல்லிட்டார். நானும் சரின்னு இருந்துட்டேன். எனக்கு இப்போவும் ஆடணும்னு தோணினா நீங்க யாரும் இல்லாதப்போ ஆடிக்கிறேன். உங்க முன்னாடி கூட ஆடமுடியும்..” கண்களை அகல விரித்தாள் தனா.

“ஆமா.. அந்த சுதந்திரம் எனக்கு ஒங்கப்பா குடுத்திருக்கார். ஆனா அத தாண்டி மேடையில ஆட எனக்கு சுதந்திரம் கிடையாது. எனக்காக ஒங்கப்பா கொடுத்த பிடிமான கயிறு அதுவரைக்கும்தான் போகும். உங்கண்ணனுக்கும் உனக்கும் ஒவ்வொரு பிடிமான கயிறு வச்சிருக்கார். என்ன, அந்த கயிறுகளின் நீளம் என்னுதை விட அதிகம். இப்போ நீ அந்த கயிற்றின் கடைசிக்கு வந்துட்டே. இனி இழுத்தாலும் நீ ஒரு இஞ்ச் கூட மேல போகமுடியாது.”

அம்மாவை புதிதாய் பார்த்தாள் தனா. என்னவெல்லாமோ சொல்றாளே.. சாப்பிட்ட தட்டுகளை உள்ளே போட்டுவிட்டு வந்த கண்ணம்மா தொடர்ந்தாள், “இது மாதிரி உங்கண்ணனும் அவன் குடும்பத்துக்குன்னு ஒரு கயிறு தயார் பண்ணிகிட்டான். நீ காதலிக்கிறதா சொன்னீயே, அவனும் கூட இந்த மாதிரி ஒரு கயிறு உனக்காக வச்சிருப்பான். நீ அந்த எல்லைக்குள்ள நின்னா ஓகே. இல்லேன்னா எதித்து எதித்து நின்னு சலிச்சு போகும். நீ படிச்சு முடிச்சு வேலக்கு போயி ஒங்க அப்பாவ சம்மதிக்க வச்சு அந்த பையனையே கூட கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம். ஆனா எது முக்கியமின்னு நீ தெரிஞ்சுக்கணும். அந்த பிடிமான கயிறுதான் இங்க முக்கியமே தவிர, இவன கட்டுறதா, அவன கட்டுறதா என்பது முக்கியமில்ல. எனக்கு அது புரியும். ஒனக்கும் ஒருநாள் இது புரியும்.” என்றபடி தனாவின் பார்வையிலிருந்து நகர்ந்தாள் அம்மா.