அ.வேளாங்கண்ணி

 “அம்மா பேக் பண்ணியாச்சா?”, என்று கேட்டபடியே சாப்பிட‌ வந்தமர்ந்தாள் லிசா.

 “ஆச்சு.. ஏன்டி இவ்வளவு அவசரம் கொஞ்சம் முன்னமே எழுந்து பொறுமையா கிளம்பலாம்ல”

 “நீயும் தினம் தினம் இதைத்தான் சொல்ற, நானும் தலையாட்டறேன்.. ஆனா முடிய மாட்டேங்குதே”

  “என்னடி முடியமாட்டேங்குது, சீக்கிரமா எந்திரிக்கனும்னா சீக்கிரமா தூங்கனும், நானெல்லாம் நாலுக்கே எழுந்திருச்சிட்டேன் தெரியுமா?”

     ‘தெரியும் தெரியும், நானும் அப்ப முழிச்சுச்தானே இருந்தேன்’, என மனதிற்குள்ளாக‌வே நினைத்துக் கொண்டவள், தட்டை சிங்கில் போட்டுவிட்டு, கை கழுவிவிட்டு, லஞ்ச் பாக்ஸை எடுத்துக்கொண்டு.. “அம்மா பாய்மா”, எனச் சொல்லியபடியே ஓட்டமும் நடையுமாக ஆபிஸ் கிளம்பினாள்.

     “பாய்”, எனச் சொன்னபடியே சிந்தனையில் ஆழ்ந்தாள் டயானா.

     ஒற்றை மகளை விட்டுவிட்டு பிரிந்த போன கணவன். திடுதிப்பென பாழுங்கிணற்றில் விழுந்த உணர்வு, அப்போது லிசா இரண்டாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தாள். எப்படியோ தெளிவடைந்து பல வீடுகளில் பத்து பாத்திரம் தேய்த்து லிசாவின் பள்ளிப்படிப்பை முடித்து, டிகிரி முடிக்கவைத்து, இதோ இப்போது அவள் வேலைக்கு செல்ல ஆரம்பித்த பின் தான் வீட்டில் இருக்க முடிகிறது. அப்பப்பா இதற்குள் எத்தனை ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன.. நினைத்துக்கொண்டே இருந்தவள் அப்படியே கண்ணயர்ந்து விட்டாள்.

    “டயானா.. டயானா..”, என்று யாரோ கூப்பிடுவதாகத் தோன்றவே கண்களைத் திறந்து பார்த்தாள். பக்கத்து வீட்டு செல்லம்மா நின்று கொண்டிருந்தாள்.

     எழுந்து கண்களை கழுவிக்கொண்டு வந்து அமர்ந்தாள்.

     “வா.. செல்லம்மா… வேலைலாம் முடிச்சிட்டியா?”

     “வேலையா.. அது எப்படி முடியும்? எல்லா வேலையும் அப்படியேத்தான் இருக்கு.. இப்பத்தான் கடைவீதியில இருந்து வர்றேன்.. அப்படி வர்றப்ப தான் லிசாவையும் பார்த்தேன்”

     “இதச் சொல்லத்தான் இங்க வந்தியா?”

     “இது மட்டும் செய்தினா வந்திருக்க மாட்டேனே.. நம்ம தெரு முனைல தான் அவளப் பார்த்தேன். அவ என்னை பார்க்கலேனு நினைக்கறேன்.. அங்க யார் கூடவோ பைக்ல உட்கார்ந்து சர்ருனு போய்ட்டா.. அதச் சொல்லத்தான் வந்தேன்”

     “ஓ..  அப்படியா.. சரி சரி..”

     “இன்னா டயானா.. எவ்வளவு தலை போற விஷயத்தச் சொல்றேன்.. சுவாரஸ்யமில்லாம அப்படியானு மட்டும் கேக்கற!”

     “ஹி.. ஹி..”, என்று மட்டும் சிரித்து வைத்தாள் டயானா..

     இவகிட்ட நின்னா நம்ம வேலையாகாது. எந்த ரியாக்சனும் காட்ட மாட்டேங்கறாளே.. .என்று சலித்தபடியே அவளது வீட்டுக்கு கிளம்பினாள் செல்லம்மா.

     செல்லம்மா போவதைப் பார்த்தபடியே வீட்டுக்குள் நுழைந்தாள் எதிர்வீட்டு மேனகா.

     “என்ன டயானா.. செல்லம்மா.. என்ன அளந்துட்டு போறா?”

     “அவ கிடக்கறா.. நீ உட்காரு.. நீ மட்டும் தான் வந்தியா.. இல்ல எதாவது மேட்டர் கொண்டு வந்தியா?”

     “மேட்டர்லாம் ஒன்னுமில்ல.. வேலையெல்லாம் முடிச்சிட்டேன்.. அதான் அப்படியே வந்தேன்”

     “சரி.. இரு.. காபி போட்டு எடுத்துட்டு வர்றேன்.. காலைலயிருந்து குடிப்போம் குடிப்போம்னு நினைச்சுக்கிட்டு தான் இருக்கேன்.. ஆனா டைமே கிடைக்கல”, என்றவாறே கிச்சனுக்குள் சென்றாள் டயானா..

     காபி போட்டவாறே யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

     ‘இது என்ன புது மேட்டரா இருக்கு.. எப்படியோ எந்த ரியாக்சனும் காட்டாம அந்தச் செல்லம்மாவ அனுப்பிச்சாச்சு.. இனிமே அவ இதப்பத்தி வேற யாருகிட்டேயும் சொல்லப்போறதில்ல.. அம்மாக்காரியே கண்டுக்கல.. இனி யாருகிட்ட சொல்லி என்ன ஆகப்போகுதுனு அப்படியே அடங்கிருவா… ம்..”

     காபி தயாரானதும் ஹாலுக்கு வந்தாள்.

    இருவரும் கதைத்தபடியே காபியை குடித்து அன்றைய பொழுதினை கழித்தனர்.

==

     மாலை ஆறு மணிக்கு வழக்கம் போல வீட்டுக்கு வந்தாள் லிசா..

     தினம் தினம் நடப்பதைப் போலவே, ஆபிஸ் விஷயங்களை ஒன்று விடாமல் கடகடவெனச் சொல்லிக்கொண்டே சென்றாள்.

     பல கலகலப்பான சம்பவங்களைச் சொல்லி அவளும் சிரித்து, அம்மா டயானாவையும் இடைவிடாமல் சிரிக்க வைத்தாள்.

     “காலைல ஆபிஸ் போனவுடனே ரேஷ்மாவுக்கும், மேனேஜருக்கும் பயங்கரச் சண்டை”

     “எதுக்கு?”

     “எப்பவும் போல இன்னைக்கும் லேட்டா வந்தாங்க‌, மேனேஜர் பிடிச்சு நல்லா திட்டி விட்டுட்டார்..”

     “அப்பறம்!”

     “அப்பறம் என்ன, பேச்சுக்கு பேச்சு ரேஷ்மாவும் திட்ட‌..”

     “அச்சச்சோ.. பெரிய பிரச்சனையாயிருக்குமே!”

     “இல்ல.. ஒரு பிரச்சனையும் ஆகல.. மேனேஜர் அப்படியே கப்சிப்புனு ஆயிட்டார்..”

     “என்னடி சொல்ற?.. மேனேஜர் எதுக்கு கப்சிப்புனு ஆனார்…?

     “அப்படித்தாமா.. ஆவார்..”

     “அதான் ஏன்னு கேக்கறேன்?”

     “ஏன்னா.. ஆபிஸ்ல தான் அவரு மேனேஜர்… வீட்டுல அவரு ரேஷ்மாவுக்கு புருஷன்”

     கக்கபிக்கவென்று இருவரும் சிரிக்க வீடு கலகலப்பானது.

     ‘இவகிட்ட இன்னைக்கு என்னத்த கேட்கறது’, என்ற எண்ணம் வர, சாப்பிட்டு விட்டு தூங்கிப்போனாள்.

==

     டயானா, காலையில் கண் விழித்ததுமே ஒரு ப்ளான் மனதிற்குள் உருவானது.

     அன்றும் அதே படபடப்புடன் வழக்கம் போல கிளம்பிச் சென்றாள் லிசா. அவள் கிளம்பிய அடுத்த வினாடி, அடிக்கடி பயணிக்கும் ஆட்டோ அவள் காலையில் சொன்னபடியே வீட்டுக்கு வந்து அவளை கூட்டிச்சென்றது.

     டயானா செய்யும் இந்த நடவடிக்கை அவளுக்கே பிடிக்கவில்லை. ஆனாலும் லிசாவை என்னவென்று நேரடியாக கேட்க மனதிற்குள் தைரியமில்லை. ‘நாம ஏதாவது கேட்கப்போய், அவள் ஏதாவது பேசப்போய் எதுக்கு வீணான பிரச்சனை. இதோ இப்ப ஃபாலோ பண்ணி கன்பார்ம் பண்ணிட்டு அப்பறமா பார்த்துக்கலாம்’ என்று நினைத்தவாரே..

     “அதோ பாருங்க ஆட்டோக்கார்.. அந்த பைக்க கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டு பாலோ பண்ணுங்க..”

     “சரிங்கம்மா..”

     வண்டி வளைந்து வளைந்து சென்று ஒரு ஆஸ்பத்திரி முன்னால் நின்றது.

     “எதுக்கு ஆஸ்பத்திரிக்கு வர்றா? ஆபிஸ் நேரத்துல..”

     பின்னாடியே நடந்தாள்.

     லிசாவோடு வந்த பையன் முன் செல்ல, இருவரும் ஒரு ஐசியூவிற்குள் நுழைந்தனர்.

     லிசா உள்ளே சென்றதும் ஐசியூவின் கதவிற்கு வெளியே நின்று கண்ணாடி வழியாக உள்ளே பார்த்தாள்.

     உள்ளே அவள் கண்ட காட்சி..

     அவளது கணவன் சாம்ராஜ்.. குளுக்கோஸ் ஏற்றியபடி, வெளிரிப்போன கண்களுடன் லிசாவிடமும், அந்தப் பையனிடமும் பேசிக் கொண்டிருந்தான்.

     பல குழப்பங்கள் மனதிற்குள் எழ, கண்ணிலும் கண்ணீர் முட்டிக்கொண்டு வர, அப்படியே வீடு திரும்பினாள்.

==

     மாலையில் சிறிது தாமதமாகவே வந்தாள் லிசா. அவளாகவே சொல்வாள் என எதிர்பார்த்திருந்தாள் டயானா. ஆனால் வழக்கம் போலவே ஆபீஸ் விஷயங்களை மட்டுமே பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.

    இன்று அவளுக்குப் பிடித்த எதையுமே இரவு உணவில் சமைக்கவில்லை. எது எது லிசாவுக்குப் பிடிக்காதோ அவையெல்லாம் டின்னருக்கு ரெடி பண்ணி வைத்திருந்தாள்.

     டயானா எதிர்பார்த்தது போலவே, சாப்பிட ஆரம்பிக்கும் முன்னே லிசா கேட்டேவிட்டாள்.

     “என்னம்மா.. எனக்கு பிடிக்காத அயிட்டமா சமைச்ச வச்சிருக்க.. எனக்கு பிடிக்காததெல்லாம் உனக்கும் பிடிக்காது தானேம்மா!?”

     “எனக்கும் பிடிக்காததெல்லாம் உனக்கும் பிடிக்காதுன்னு தான், நானும் இத்தனை நாளா நெனச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்மா!”

     “ஏம்மா.. ஒரு மாதிரியா பேசற? இப்ப என்னாச்சு.. என்ன உனக்கு பிடிக்காத விஷயம் நான் பண்ணிட்டேன்..?”

     “அது உன்னோட மனசாட்சிக்கு தெரியும்மா?”

     “என்ன சொல்ல வர்றேனு புரியவே இல்லையேமா..”

     “இவ்ளோ சொன்ன பிறகும் நீயே சொல்ல மாட்ட.. நானே இந்த விஷயம் சொல்லுனு சொன்னாத்தான் சொல்வ… அப்படித்தானே!”

     “அப்படியெல்லாம் இல்லம்மா.. நானே சொல்றேன்.. ஆனா நான் எந்தத் தப்பும் பண்ணலமா?”

     “எனக்கும் தெரியும்டி நீ தப்பு பண்ணமாட்டேனு.. இருந்தாலும் இத்தன நாளா சொல்லாம மறச்சிட்டுயே!”

     “நான் யாரோ ஒரு பையனோட தினமும் பைக்ல போறதத்தானே சொல்ற.. யாரு.. பக்கத்துவிட்டு செல்லம்மா ஆன்டி போட்டுக்கொடுத்தாங்களா..!?”

     “நான் அதையும் சொல்றேன்… அதுக்கு மேல உங்க அப்பனப்பார்க்கப் போனியே ஆஸ்பத்திரி, அதையும் சொல்றேன்..”

     “சொல்றேன்மா.. சொல்றேன்.. அப்பாவுக்கு உடம்பு சரியானவுடனே நானே சொல்லலாம்னு இருந்தேன்.. அப்போ ஆஸ்பத்திரி வரைக்கும் பின்னாடியே வந்து எல்லாத்தையும் பார்த்துட்டியா?”

     “ஆமா…”

     “அப்ப உள்ள வரவேண்டியது தானே!”

     “எப்படிடி.. அம்போனு நம்பள விட்டுட்டு, எவ பின்னாடியோ போன மனுசன வந்து பாருனு உன்னால சொல்ல முடியுது..!”

     “சாரிம்மா.. நான் அப்படிச் சொல்லக்கூடாது தான்…”

     “அதவிடு.. எப்படி அவர் உன்னைப்பார்த்தார்..? எப்ப இருந்து இதெல்லாம் நடக்குது..? அவருக்கு என்னாச்சு..? யார் அந்தப் பையன்?”

     “சொல்றேன்மா.. ஒன்னொன்னா சொல்றேன்…”

     “நான் பத்தாவது படிக்கும்போது.. ஒரு நாள் ஸ்கூலுக்கு வந்திருந்தார்.. ரொம்ப உடைஞ்சு போயிருந்தார்.. அப்பா நம்ம விட்டுட்டு போன மாதிரியே.. அவர் கூடப்போன அந்தம்மாவும் அப்பாவ விட்டுட்டு எப்பவோ போயிருச்சாம்.. கூடவே ரஞ்சித்தையும் கூட்டிட்டு வந்திருந்தார்.. அவன் யாருமில்ல.. என்னோட தம்பிமா.. அப்ப இருந்து அடிக்கடி வருவார்.. தம்பியும் வருவான்.. நானும் அவர வீட்டுக்கு வரச்சொல்லி பல தடவை கூப்பிட்டிருக்கேன்.. ஆனா அவருக்கு உன் முகத்துல எப்படி முழிக்கறதுங்கற‌ பயம்… இப்பத்தான் கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி அவருக்கு ஸ்ட்ரோக் வந்துச்சு.. அப்பயிருந்து ஆஸ்பத்திரியில தான் இருக்கார்.. தம்பி தான் பாத்துக்கிறான்.. அதான் நானும் அப்பப்ப‌ போயி கொஞ்சம் ஆறுதலா இருக்கேன்… இன்னும் ரெண்டு நாள்ல டிஸ்சார்ஜ் பண்ணாலும் பண்ணிடுவாங்க. அதுக்கப்பறம் வேற ஊருக்குப் போயிர்றோம்னு சொல்லிட்டு இருக்கார்..”

     “ஓ.. இதுதான் விஷயமா.. எனக்கு என் பொண்ணப்பத்தி தெரியும்டி.. என்னை மாதிரியே இரக்கம் உள்ள மனசுக்காரினு.. அதான் அப்ப இருந்து சிறுகச் சிறுக சேர்த்த பணத்துல உனக்காக, உனக்கே தெரியாம ஒரு வீடு வாங்கி வச்சிருக்கேன்..”

     “ஆ.. என்னம்மா சொல்ற.. அத ஏன் இப்பச் சொல்ற?”

     “இந்த வீட்ட காலி பண்ணிட்டு அங்கேயே போயிடலாம். அங்கேயே அவங்கள கூட்டிட்டு வா.. நான் இனிமே அவரப் பார்த்துக்கறேன்…”

     “என்னம்மா.. டக்குனு ஒரு முடிவ எடுத்துட்ட..?”

     “ஆமான்டி.. வயசாயிடுச்சு இல்லையா.. உன்னையும் உனக்குப் பிடிச்ச ரோஷன் கைல பிடிச்சுக் கொடுக்கனும் இல்லையா.. அப்பறம்.. நான் தனிமரம் தானே..!”

     “ரோஷன் மேட்டர்.. அது உனக்கு எப்படிமா தெரியும்….?”

     “ரஞ்சித் தான் சொன்னான்.. இன்னைக்கு மத்தியானம் வீட்டுக்கு வந்திருந்தான்.. அன்னைக்கு நான் ஆஸ்பத்திரி வந்தப்ப, என்னைக் கவனிச்சிருக்கான் போல..

     உன் ஆபிஸ்மேட் தானே ரோஷன்.. ரஞ்சித்கிட்ட கூட அறிமுகப்படுத்தி வச்சிட்ட.. ஆனா இந்த அம்மாக்கிட்ட சொல்லாம மறச்சிட்ட இல்ல..”

     “இல்லமா… அது வந்து.. நேரம் வர்றப்போ சொல்லலாம்னு நெனச்சேன்…. அதான்..”

     “சரி..சரி.. இப்ப அந்த நேரம் உனக்கு வந்திருச்சுனு நெனச்சுக்க.. இப்ப சாப்பிடு.. நாளைக்கு காலைல ரஞ்சித்த வீட்டுக்கு வரச்சொல்லு… நானும் ஆஸ்பத்திரிக்கு வரேன்..”

     “கிரேட் மா.. எனக்கு இந்த மாதிரி ஒரு அம்மானு நினைக்கும் போதே ரொம்ப பெருமையா இருக்கு…”,
என்று சொல்லிவிட்டு ஹேப்பியாக பிடிக்காத சாப்பாட்டை இருவருமே சாப்பிட்டு விட்டு தூங்கச் சென்றனர்..

(முற்றும்)

— சிவமணி

ஈஸ்வரி என்ற ஈஸுக்கு பார்க்கின்ற மாப்பிள்ளை எல்லாம் தட்டி கொண்டே சென்று கொண்டிருந்தது. மாப்பிள்ளை பார்க்க ஆரம்பிக்கும் முன்பெல்லாம் முத்தையா, ஒத்த வீடு நல்லமுத்து வீட்டுல கேக்குறாங்க, காரியாப்பட்டி விசயன் வீட்டுல கேக்குறாங்க நாந்தே கொஞ்ச நாள் ஆவட்டுமுன்னு  சொல்லிப்புட்டேன். உடனே போயி நின்னா நம்ம புள்ளைக்கு ஏதோ குறை இருக்குன்னு பேச ஆரம்பிச்சுருவாங்க, “சரி தானே அமுசு” (அம்சவள்ளியை அப்படி தான் அழைப்பர்) மனைவியிடம் கேட்டு வைப்பார். 

அது என்னவோ சரிதேன், நரம்பில்லாத நாக்கு நாலு பக்கமும் தான் பேசும் என்றாள் அமுசு.

அப்போ எல்லாம் ஏன் தள்ளி போட்டமுன்னு தெரியல, எல்லாம் திமிரு என நொந்து கொண்டார் முத்தையா. சோசியர் சதாசிவம் கிட்ட தான் சாதகம் எல்லாம் பார்த்தோம். எப்போதும் அவர் சொன்னது தப்பியது இல்ல. சிறிதும் பிசகாது. வைகாசி ல முடிஞ்சுடுமுன்னு சொல்லித் தான் விட்டார். ஆவணி முடிஞ்சே 3 மாசம் ஆச்சு. என்ன கிரகமோ தெரியல. சதாசிவமும் இந்த பக்கம் வந்தா அந்த பக்கம் போறாப்புல, என்ன விவரமுன்னு தெரியலையே, விரட்டி புடிக்க வேண்டியது தான். “அங்க இங்க ஆளை வச்சு சதாசிவத்தைப் பிடிச்சுடனும்” என்று உதறிய துண்டோடு அவரின் தன்னம்பிக்கையும் உதிர்ந்து தான் போயிருந்தது.

சதாசிவமே வீடு தேடி வந்தார். முத்தையா தப்பா எடுத்துக்காத “புள்ள ஆயில்யம் நட்சத்திரத்தில பொறந்திருக்கு, சாதகப்படி  மாமனாரோ, மாமியாரோ இருக்க கூடாது” அதான் அமைய லேட் ஆகுது.  உன் மனசு கஷ்டப்படுமுன்னு தான் சொல்லல. சொல்லாம இருந்ததால கொஞ்சம் விரசா பார்க்க ஆரம்பிச்ச, சொல்லிருந்தா அப்பவே சிரத்தை இல்லாம இருந்து இருப்ப. சதாசிவத்திற்கு சிறிது மூச்சு வாங்கி சமாதானமாகியது.

பரவாயில்லை சதாசிவம் அதுக்கு நீ என்ன செய்வ, எல்லாம் என் நேரம். பரிகாரம் ஏதும் செய்யணுமா…சொல்லு செய்யுறேன். 

இருக்கு முத்தையா. நீ கம்யூனிஸ்ட்காரன் வேற. நம்புறியோ என்னவோன்னு அப்பவே சொல்லல. 

நீ சொல்லப்பா. எதுனாலும் செய்யுறேன். புள்ளைக விசயத்துல கணக்கு பாக்க முடியாதுல என்றார் முத்தையா. 

சரி. திருச்சி ஸ்ரீரங்கம் இருக்குல்ல. அங்க போயி விஸ்வரூப தரிசனம் பார்க்க ஈஸு வ கூட்டிட்டு போ. அந்த தரிசனம் பார்க்க விடியற்காலை ஐந்து மணிக்கு எல்லாம் இருக்கணும். கோவில் வாசலை 5.30 மணிக்கு தான் திறப்பாங்க. ஓடி போயி டிக்கெட் வாங்கணும். முதல் நூற்றி ஐம்பது பேத்துக்கு தான் அனுமதி, சரியா புரிஞ்சுதா. வேகமா ஓடுறது தான் முக்கியம். “உன்னால முடியலைன்னா பரவாயில்ல ஈஸுவை முதல போயி டிக்கெட் வாங்க சொல்லிரு”

 பெறவு அங்கிருந்து திருமணஞ்சேரி போயிட்டு அவங்ககிட்ட விவரம் சொல்லு, அவங்களே பரிகாரம் சொல்லுவாங்க. சதாசிவம் பாரத்தை இறக்கி வைத்ததை  போல உணர்ந்தார்.

இதையும் ஏன் குறையா வைக்கணும். அடுத்த வாரமே போறேன். கட்டி கொடுக்க தானே போறமுன்னு பெருசா படிக்க வைக்கல, அதுவும் இப்ப குறையா இருக்கு. முத்தையாவின் பெரும் மூச்சு சதாசிவத்தை ஏதோ செய்தது. சதாசிவம் நிசப்தத்தை போர்வையாக்கினார்.

 அமுசு சில நேரம் மனசு உடைஞ்சு பேசி விட்டுடுவா, இந்த சிறுக்கி எந்த நேரத்துல பொறந்தாலோ, அந்தந்த காலத்துல நடக்க வேண்டியது நடந்தா தானே சந்தோசமா இருக்கும். என்ன விதுச்சி இருக்கோ தெரியல, ஒன்னும் புரியல என்பாள்.

 ஈஸுவின் காதில் விழுந்து விட. “தானே அழ ஆரம்பிப்பாள்”. நானா தவ்விக்கிட்டு இருக்கேன். கல்யாணம் செஞ்சு வைங்கன்னு நீங்களா பார்க்குறீங்க. அப்புறம் வேணானுமுன்னு சொல்லுறீங்க. எதுவும் நடக்காட்டினா என் தலையில தான் விடியுது. கடவுளே, குருடனோ, முடவனோ யார் வந்து நின்னாலும் போதும் நான் கட்டிக்க சம்மதம் சொல்லுறேன். “இதுக்கு மேல இவங்க புலம்பலை என்னால தாங்கிக்க முடியலடி” ஈஸு சிநேகிதி சரஸிடம் சொல்லிட அமைதி இருள் சூழ்ந்து இருந்தது. 

சிலசமயம் ஈஸுவை கட்டுப்படுத்த அமுசு திணறினாள். அமுசும் வாய வச்சுக்கிட்டு சும்மா இருக்குறது இல்ல.  “நடக்குறது தானே நடக்கும்” என்ற புலம்பல் சத்தம் எப்போதும் வாடிக்கையாகி கொண்டிருந்தது. 

“இனிமேட்டா பொறக்க போறான்” இவளுக்குன்னு ஏற்கனவே பொறந்து இருப்பான்னு”  அப்பத்தா செல்லம்மா தான் அடிக்கடி சொல்லும். அப்படி அவ சொல்லுறது கொஞ்சம் ஆறுதலா இருக்கும் ஈஸுக்கு.  இந்த வருஷம் வெள்ளாமை நல்ல இருக்கு, ஈஸு க்கு மட்டும் “நல்ல இடம் அமைஞ்சுட்டா போதும், இந்த உலகத்துல வேற என்ன வேணும்” முத்தையா இதே வார்த்தையை  சொல்லிவிட்டு அமைதியாகி விடுவார்.

ஈஸு நல்ல நிறம், அவளுக்கு என்ன குறைச்சல், அவளுக்கு நிமிசத்துல மாப்பிள்ளை அமைஞ்சுடும் “அமுசு, நாங்கதான்  எங்க போக போறமோ, எத்தனை சீப்பட போறோமோ, நீ ஏன்  இப்படி கவலை படுறன்னு”  பக்கத்து வீட்டு ராக்காயி எப்போதும் சொல்லுவா. அவளையும் இப்போ எல்லாம் பார்க்க முடியல அமுசுவால். 

“இல்லை, இல்லை, நாந்தேன் அவள பார்க்கிறத தவிர்க்கிறேன், ஒரு நேரம் இருந்தாப்புல இருக்க மாட்டா.  அவ கொஞ்சம் ஓட்ட வாயி. ஒன்னு கிடக்க ஒரு வேதனையை சொல்லிப்புட்டா, அதை அவ பாட்டுக்கு எங்கையாவது சொல்லிடுவா. நம்ம நேரம் அப்படி இருக்குனு மனசுக்குள்ளையே புழுங்கிக்க வேண்டியது தான்” என்று அமுசு அடுப்பை பார்த்தே பேசுவா. பேசுற வார்த்தை எல்லாம் அப்படியே அடுப்போடு கருகி போயிடும் என்ற நம்பிக்கை தான் அவளை அப்படி நடக்க வைக்குது.

ஈஸு பொறந்த போது அந்த வீடே விசேஷத்தில் நிறைந்து வழிந்தது. ஈஸுவின் தாத்தா தன் ஆத்தா இருளாயியே பிறந்து விட்டாள் என்பதற்கு ஆதாரமாய், அவங்களுக்கு இருக்குற மாதிரியே கன்னக்குழியும், இடது முழங்கையில் ஒரு மருவும், அதே இடத்தில் இருப்பதாக சொல்லி எல்லாரையும் வியக்க வைத்தார். அது முதலு ஈஸுவை ஆத்தா ஆத்தான்னு தான் கூப்பிடுவார். 

முத்தையாவிற்கு பூர்வீக சொத்து கைக்கு வந்த பிறகு, “தன் மக பிறந்த ராசின்னு ஊரே சொல்லி திரிந்தார், அவரு எங்க போனாலும் சைக்கிள் கேரியர்ல உட்கார வைச்சு அழைச்சுக்கிட்டு போவார். எங்க வீட்டு மஹாலக்ஷிமின்னு” சொல்லி தான் ஈஸு வை அறிமுகப் படுத்துவார். விளைச்சல் எல்லாம் அமோகமாக இருக்க, பணம்,  வசதி எல்லாம் கூடி போச்சு. அப்போ இருந்த முத்தையா இப்போ இல்ல.

அந்த சின்ன வயதில் ஈஸு பட்டாம்பூச்சி போல பறந்து திரிவாள். இப்போது எல்லாம் யார் கண்ணுலயும் படுறது இல்லை. சன்னல் கதவின் ஓரத்தில் வெயில் படும் படி உட்கார்ந்து கொள்வது தான் நிரந்தர வேலையாகி போனது. அவளால் எந்த சந்தோஷத்தையும் உள்வாங்க முடியவில்லை. 

“யாராவது வயிறு தள்ளிக்கிட்டு போன போதும், இவகூட ஈஸுக்கு சின்னவ தான்.  இவளுக்கு கூட அமைஞ்சு போச்சு, வயிற தள்ளிக்கிட்டு பகுமானமாய் நம்ம முன்னாடி போறான்னு, மசக்கையான பொண்ணுங்க யாரும் வீட்டைத் தாண்டி போனாலும் அவ்ளோ தான்” அமுசுவின் புலம்பல் ஈஸுவைத் தாக்க ஆரம்பித்து விடும். அந்த அனலில் விழுந்து அவள் புழுவாய் துடிப்பதை யாரிடமும் சொல்ல முடியாது திணறுவாள் ஈஸு.

அப்படி தான் மீனா , பிரசவத்துக்கு அம்மா வீட்டுக்கு வந்தவ. அமுசு கண்ணில் பட்டு விட்டாள். “நீ கயலு பொண்ணு தானே. எத்தனை மாசமடி அம்மா”.

“ஒன்பது மாசம் அத்த”

“சின்னாளப்பட்டில தானே இருக்க இப்ப”

“இல்ல அத்த. இப்போ திண்டுக்கல்லுக்கு வீடு கட்டி போயாச்சு”

“அப்படியா, ஒன் ஆத்தா ஒண்ணுமே சொல்லலியே”

“மறந்துருக்கும்” என்பதை விழுந்தும் விழாத மாதிரி சொல்லி விட்டு “ சரி அத்த வாரேன்” என நகர்ந்தாள்.  

“அவளுக்கு அமைஞ்சு வாரிசு பெத்துக்க வந்திருக்கா” என்று ஆரம்பிச்சு இராவு முழுசும் புலம்பும் அளவுக்கு போயி விடும். விட்டது. கயலு மகளின் தாக்கம் அன்றைய இரவை இரையாக்கியது.

காலைப் பொழுதில் யாரோ கதவை அரட்டி தட்டும் சத்தம் கேட்டது. காலையிலேயே யாரு இப்படி தட்டுறது என அமுசுவின் குரல் கேட்டு சின்னமணி “நாந்தேன் மருமகளே, சின்னமணி சின்னாளபட்டியில் இருந்து” யச குரல் கொடுக்க நிதானமானாள். சின்னமணி பத்திரிகை கொடுக்க வந்து இருந்தார்.  “மகளுக்கு கல்யாணம் வச்சு இருக்கேன்” என்றார்.

நாலு வார்த்தை பேசி அனுப்ப மனசு இல்லாது அமுசு பேச்சு கொடுத்தாள் “மாமா மாப்பிள்ளை எந்த ஊரு?

 “மேலூர் மா. இடமெல்லாம் விசாரிச்சாச்சு. அவங்களுக்கும் நம்மல  ரொம்ப பிடிச்சு போச்சு. எல்லாம் நம்ம முனீஸ்வரன் அருள் தான். கூடாமலே இருந்துச்சு. அப்புறம் அப்படி இப்படின்னு பரிகாரம் செஞ்சு இரண்டு மாசத்துல எல்லாம் கூடி வந்துருச்சு”. மேலும் தொடர்ந்தார்.

“பாந்தமான குடும்பம். நல்ல வசதி, இவ தான் வேணுமுன்னு, மருமகளா வரணுமுன்னு ஒத்த கால்ல நின்னுட்டார் சம்மந்தி. ஒரே குறிக்கோள்ல உடனே கல்யாணம் வச்சுட்டோம். வெளில இருந்து பணம் வர வேண்டி இருக்கு. கொஞ்சம் டைம் கொடுக்க சொன்னோம், கேட்கல மருமகளே, நக நட்டு எல்லாம் உங்க பொண்ணுக்கு நீங்க போடுறதை போடுங்க. நாங்க என்ன சொல்ல ன்னு சொல்லிப்புட்டாங்க”.  என்றார் சின்னமணி.

“அப்புறம் நானும் சரி ன்னு சொல்லிட்டேன், பேத்தி ஈஸுக்கு மாப்பிள்ளை பார்க்க ஆரம்பிச்சாச்சான்னு” கேட்டார் சின்னமணி 

அவசரமா பார்க்கல…அவளுக்கும் அத்தனை வயசு ஆகலியே,  சரி மாமா   கல்யாணத்திற்கு வந்துடுறோம் என்று அமுசு சொல்லி விட சின்னமணியும் விடைபெற்றார். 

ஈஸு பதட்டமாய் கீழே குனிந்து உட்கார்ந்து இருந்தாள். “என்னவோ தெரியல இன்னைக்கு அம்மாவிடம் இருந்து எந்த புலம்பலும் வராதது ஈஸுக்கு நிம்மதியாய் இருந்தது. “ஈஸு குழாய் தண்ணி வருதுன்னு” ராக்காயி சொல்லி விட்டு ஓடினாள். 

பஞ்சாயத்து தண்ணி வர வள்ளி அக்காவுக்கும், அமுசுக்கும் குழாய் தகராறு. ரொம்ப நெருக்கமா இருந்தவங்க தான். யார் யாரோ எதையோ சொல்லி கொடுக்க வள்ளி அக்கா தான் ஆரம்பிச்சா, “எங்க வீட்டுல விசேஷம் இருக்கு. கொஞ்சம் பொறுத்து தான் புடிக்குறது. அப்படி என்ன அவசரம். மகளும், நீயும் சன்னல்ல உட்கார்ந்து கதை தானே பேச போறீங்கன்னு சொல்ல”  அமுசுவின் சாமியாட்டம் ஆரம்பமானது 

அஞ்சு காசுக்கும், பத்து காசுக்கும் ரோட்டோரத்துல நிக்குறவளுக்கு, என் குடும்ப கதை எதுக்குடி. இது என்ன உங்க அப்பன் வீட்டு குழாயா? என் புருஷன் வம்பாடு பட்டு அங்க இங்க பேசி குழாய் போட்டு கொடுத்தா, எங்களுக்கே வாக்கரிசி போட்டுடுவாளுக போலையே. இனிமே என் வீட்டு பத்தியோ, குடும்பத்தை பத்தியோ பேசினா ஒட்ட அறுத்து புடுவேன் பார்த்துக்கோ, அமுசு பத்ரகாளியாய் கொதித்தாள்.

 மன்னிச்சுரு அக்கா. புத்தி கெட்டு போயி இப்படி பேசிட்டேன். 

அடியே வள்ளி நீ பேசலடி, யார் பேச்சையோ கேட்டு தான் இப்படி பேசுற. உனக்கு எங்கடி புத்தி போச்சு. அமுசு அடங்கிட ரொம்ப நேரம் ஆச்சு. இதுக்கு முன்னாடி இப்படி பேசி யாரும் பார்த்தது இல்லை. அந்த இடமே நிசப்தமாய் இருந்தது. வாயை பிளந்தவர்கள் மூடவே இல்லை. வள்ளிக்கு ஆழம் தெரியாம கால் விட்ட மாதிரி நெளிஞ்சா. அன்று தெருவே அமுசுவின் சாமியாட்டத்தையே வாயில் மென்னு கொண்டிருந்தனர்.

சண்டையில் எல்லா ஆங்காரத்தையும் கொட்டி தீர்த்து விட்டாள். “இனிமே ஒருத்தியும் நாக்கு மேல பல்லு போட்டு பேச மாட்டாளுக” கொதிப்பை குறைத்து விட்டு சூட்டை குறைத்தாள்.

 “ஒன் அப்பன் வந்ததும் மாமா சின்னமணி சொன்ன மாதிரி  பரிகாரம் ஏதாவது செய்யணும், “அப்போ தான் விடியும் போல” அமுசுவின் பொருமல், ஈஸு எதிர்பார்த்தது போல வெடிக்க வில்லை. 

அன்று இரவே முத்தையாவிடம் பேச்சை ஆரம்பித்தாள் அமுசு. “மாமா சீக்கிரம் கோவில போயி பரிகாரம் செய்யணும். எனக்கு அதை செஞ்சுட்டா போதும் மதுரை வீரன் கண் திறப்பார்ன்னு நம்பிக்கை இருக்கு. ஈஸுவும் வீட்டுக்குள்ளையே அடைஞ்சு கிடக்கு. ஒரு மாற்றமா இருக்கும்” அமுசு மூச்சு வாங்க விட்டத்தை வெறித்தப் படி பேசினாள். கண்கள் கசிந்து இருந்தது. முத்தையாவிற்கு ஆச்சரியம் தாளவில்லை. 

மு: ஆமா எந்த கோவிலு. 

அ: “திருமணஞ்சேரி”

மு: “உனக்கு எப்படி தெரியும் கோவில் பரிகாரம் பத்தி”

அ: “மாமா சின்னமணி வந்தாப்பல”, அவர் சொன்னார் 

வரப்ப சதாசிவம் அண்ணனை பார்த்திட்டு தான் வரேன்,  ஒரு எட்டு போயிட்டு வர சொல்லி சொன்னாப்புல. எனக்கும் அதான் சரின்னு படுது அமுசு. அந்த வாரமே போகலாம் என்றார்.

விசால கிழமை ராத்திரி குலசாமி எல்லாத்தையும் வேண்டிக்கிட்டு ஊரே அடங்கின பிறகு மூவரும் கிளம்பினாங்க.. சொந்தக்காரப் பய நாகேந்திரன் தான், ஆட்டோவில் கொண்டு போயி இறக்கி விட்டான். ஈஸு க்கு புது காத்தும், நீண்ட பயணமும் புது தெம்பை கொடுத்தது. 

 எத்தனை பேரு கொண்டாடி வளர்க்கப் பட்டவள். இன்று மூஞ்சி கொடுத்து பேச கூட முடியாத அளவுக்கு மனசில் இடைவெளி விழுந்து விட்டது. கௌரவ பிரச்சனைக்காக தானே இந்த கல்யாணம். சமுதாயம் நாலும் பேசும். புகழ்ந்து பேசும் போது ரசிக்கிறோம். இப்போ ஏன் கோவ படணும்.   ஈஸு வின் மௌன மொழி யாருக்கும் புரிவதில்லை. 

ஸ்ரீரங்கம் கோவில் வாசல் வந்தது. சதாசிவம் அண்ணன் சொன்னது போல விஸ்வரூப தரிசன வரிசையில் நின்றனர். 30 வயதை தாண்டிய பெண்களையும் , 35 வயது தாண்டிய ஆண்களையும்  அதிகமாக பார்க்க முடிந்தது. ஈஸுவிற்கு தன்னை போல பல மடங்கு வேதனைகளை அவர்கள் அடைந்து இருப்பார்களோ என்று நினைக்கையில் இரக்கத்தை அந்த இடம் முழுவதும் படர விட்டிருந்தாள். அவர்களின் பார்வை “இந்த சின்ன பெண்ணெல்லாம் ஏன் வந்து இருக்கா” என்பது போல ஈஸுவின் மீது இருந்தது.

“மாமா, அண்ணே சொன்னது சரிதேன் இம்புட்டு பேரு வந்து இருக்காங்க. நல்ல காலம் பொறக்க போகுது” என்றாள் அமுசு. “எனக்கும் அப்படி தான் அமுசு தோணுது, இப்பவே அமைஞ்சுட்ட மாதிரி தான் இருக்கு” என்றார் முத்தையா. அம்மாவும், அப்பாவும் இப்படி பேசுவது காதில் விழாத மாதிரியே நின்றாள்.

முன் வரிசை ஆள் பேசுவது கேட்டது “கதவு திறந்ததும் ஓடணும், மொத 150 பேருக்கு தான் தரிசனம். இதை கேட்ட அமுசு ஈஸுவிடம் காசு கொடுத்து “வேகமா ஓடி வரிசையில நில்லு புள்ள” என்று ரகசியமாக கிசு கிசுத்தாள். 

துளசி மாலையும், தாமரைப்பூவும் விற்று கொண்டு வந்தவர் முத்தையா குடும்பத்தை பார்த்ததும் “மூணே மாசத்தில் பாருங்க முடிஞ்சுடும்” என்றதும் முத்தையா கைக்கூப்பி கண்கலங்க வணங்கினார்.

 “என்னவோ உங்கள பார்த்ததும் சொல்லணும் போல தோணுது” என்று சொல்லி விட்டு  மாலை விற்பவர் இன்னும் தொடர்ந்தார். யாருக்கு எப்போ பிராப்தம் இருக்கோ அப்போ தானே அமையும். நாம அவரச பட்டு பிள்ளைகளை கஷ்டப்படுத்திட கூடாது. நம்மள நம்பி இருக்கும் வம்சத்தை நாமே உதாசீன படுத்திட கூடாது. நாம முயற்சி செய்வதை மட்டும் விட்டுடாம, நல்ல இடமா பார்த்து முடிக்கணும். தள்ளி விட்டிட கூடாது. 

“அவசரமா கட்டி கொடுத்துட்டேன் ஐயா, பிள்ளைய கண்ணுல காட்ட மாட்டுறாங்க. என் மகளுக்கு விருப்பம் துளியும் இல்லை. ஊரு  உலகம் பேசுமேன்னு கொஞ்சம் கூட விசாரிக்காம கட்டி வச்சுட்டேன். எல்லா கொடுமையும் மவராசி தான் அனுபவிக்குறா. இப்படி கண்ணீர் வடிச்சு வாழுறதை பார்ப்பதற்கு பதிலாக, கொஞ்சம் தாமசமா கட்டி கொடுத்து இருந்திருக்கலாமுன்னு தோணுது. நான் இங்க தான் பூ விக்குறேன். என் கையால பூ வாங்கின பல பேருக்கு நல்லது நடந்து இருக்கு. நானே பாருங்க, புத்தி கெட்டு போயிட்டேன். எனக்கு இன்னொரு மக இருக்கா. அவளுக்கு எந்த அழுத்தத்தையும் கொடுத்திடாம, பொறுமையா விசாரிச்சு பார்த்துகிட்டு இருக்கேன். எல்லாத்தையும் அந்த இறைவன்கிட்ட விட்டுட்டேன். நம்ம படைச்ச இறைவனுக்கு நமக்கு என்ன தரனுமுன்னு தெரியும் என்றார்.

முத்தையாவுக்கும், அமுசுக்கும் கண் திறந்தது போல இருந்தது. ஈஸுவை கஷ்டப் படுத்தி விட்டதாக வருந்தினர். அவள் தலையை வாஞ்சையாய் தொட்டு தடவினாள் அமுசு.

 கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்க, ஈஸு பாவாடைய சிறிது உயர்த்தி கொண்டு பறந்தாள். அமுசு கொடுத்த காசில் நுழைவு டிக்கெட் வாங்கி விட் திரை போட்ட கருவறையின் முன்பு அமர்ந்திருந்தனர். காவேரி ஆற்று நீரை யானை கொண்டு வர அபிஷேகம் நடைப்பெற்றது. வயது முதிர்ந்த கன்னிகளின் கண்களில் கண்ணீரோடு கூடிய வேண்டுதலை ஈஸுவும் செய்தாள். 

அமுசு ரொம்ப நிறைவா இருக்கு என்றாள். 

என்னமோ தெரியல, மனசுல இருந்த பாரம் எல்லாம் குறைந்து இருந்தது என்றார் முத்தையா

இந்த நேர்மறையோடு மூன்று ஆன்மாகள் திருமணஞ்சேரி செல்ல தயாரானார்கள். இந்த பயணத்தில் அமுசுவின் முகமும், முத்தையாவின் அகமும் மலர்ந்திருந்தது. மயிலாடுதுறை வழியாக திருமணஞ்சேரியை அடைய மாலையும், கழுத்துமாய் பொண்ணு, மாப்பிள்ளை கண்ணில் பட்டதும் அமுசு “ஆத்தி நல்ல சகுனமால்ல இருக்கு”.

கல்யாணக்கூட்டத்தில் ஒருத்தரை விசாரிக்க துவங்கினார் முத்தையா. மாலை வாங்கி பொண்ணு பேருக்கு அர்ச்சனை செய்ய, அந்த மாலையை பத்திரமா வீட்டில் வச்சுருந்து கல்யாணம் முடிஞ்சதும், மாப்பிள்ளையும், பொண்ணும் அந்த மாலையை எடுத்து வந்து இங்கே போடணும் என்றார்.

எந்த சாங்கியம் செய்ய சொன்னாலும் முறுக்கி கொண்டு திரியும் முத்தையா எல்லாவற்றையும் கேட்பது ஆச்சரியமாய் பார்த்தாள் அமுசு. ஈஸு கழுத்தில் மாலையோடு கோவில் கருவறையில் நிற்க , ஈஸ்வரி, கடக ராசி, ஆயில்யம் நட்சத்ரே என்று அர்ச்சனை நடக்க, முத்தையாவும், அமுசும் ஈஸு வையே பார்த்து கொண்டு இருந்தனர். நம்பிக்கை நிமிர்ந்து நின்றது. எல்லா சடங்குகளும் முடிந்து கிளம்ப ஆயத்தமானார்கள். பணம் கரைந்தது, ஆனாலும் மனசு நிறைந்து வழிந்தது. அமுசு, ஈஸுவை திட்டியதை நினைத்து வருந்தினாள். கண்ணீர் முட்டி கொண்டு வந்தது. 

நிம்மதியான தூக்கம். பேருந்து ஊரை வந்து சேர்ந்தது. விடியும் முன்பே பேசி வச்சுருந்த காரில் யார் கண்ணுலேயும் படும் முன்பே வீட்டை அடைந்தனர். 

இரண்டு வாரத்துல பதிஞ்சு வைச்சு இருந்த இடத்தில இருந்து போன் வர, பதட்டமா முத்தையா அமுசு, அமுசு ஒரு இடத்துல இருந்து கூப்பிட்டாங்க, பொருத்தம் எல்லாம் இருக்காம். ஈஸு போட்டோவ அனுப்ப சொல்லுறாங்க.

ஒன்னு, இரண்டு வரனும் வரத் துவங்கியது. அமுசுக்கும், முத்தையாவிற்கும் சில இடங்களை பிடிக்க வில்லை. ஒரு சில பேர் இன்னைக்கே பார்க்கணுமுன்னு சொல்லும் இடத்தை நாசுக்காக சொல்லி தட்டி விட்டார். அமுசுவின் புலம்பல் சிறிது கொறஞ்சி இருந்தது. ஈஸுவுக்கு பெரிதாய் ஈர்ப்பு இல்லை. சதாசிவம் அண்ணன் ஈஸுவை போல ஆயில்யம் நட்சத்திரம் உள்ள ஒரு பொண்ணுக்கு அந்த கோவில் போயிட்டு வந்த பிறகு முடிஞ்சதாக சொல்லி விட்டு சென்றார். அமுசு தெருவில் அமர்ந்து பேசுவது குறைஞ்சு போச்சு.

மதுரைல இருக்குற திருமண மையத்தில் பதிஞ்சு வைக்க சொல்லி சின்னமணி மாமா போன்ல சொல்லுறாப்புல. அதுக்கு போயிட்டு வாங்க மாமா என்று அமுசு சாந்தமாக சொன்னாள்.

பதினைந்து வருசத்துக்கு முன்பு கடன் அதிகமாகி, பொழப்பு தேடி ஊர் விட்டு போன சாமிக்கண்ணு கடன் கப்பி எல்லாம் அடைத்து விட்டு, காரும், கழுத்து நிறைய நகையுமாய் குலதெய்வதுக்கு படையல் போட வந்திருந்தவள் அமுசை பார்த்ததும் ஒரே அழுகை. அமுசும் வெடித்து சிதறினாள். “எப்படியம்மா இருக்க, எத்தனை வருசமாச்சு” சாமிக்கண்ணுவின் ஆத்மார்த்த அணைப்பு அமுசை  இன்னும் மனசை இளக செய்தது.

வசதி, வாய்ப்பு எல்லாம் வந்துருச்சு புள்ள. கடன் எல்லாம் அடைச்சு பல நாளு ஆச்சு. ஆனா சமைஞ்சு பத்து வருஷம் ஆகியும் கல்லாணம் அமையவே இல்லை என் மகளுக்கு. பிள்ளைக கல்யாணம் முடிச்சு தான் ஊருக்கு போகணுமுன்னு நானும், என் கூட்டாளியும் சபதம் போட்டு இருந்தோம். அது என்னவோ ஆயில்யம் நட்சத்திரமாம். பொறக்கும் போது அது எல்லாம் பார்த்தா பெத்தோம். போன வருஷம் தான் மணமா முடிஞ்சுது. இப்போ என் மக சொல்லுறா சுக பிரசவம் இல்லாட்டியும் பரவாயில்லை, நட்சத்திரம் பார்த்து வயிறு கிழிச்சாவது நல்ல நட்சத்திரத்துல பெத்துக்கனுமுனு நாள் பார்க்க சொல்லி இருக்கா. நான் பட்ட கஷ்டம் பிள்ளைக படக்கூடாதுன்னு சொல்லுறா. அவளுக்கு எந்த குறையும் வரக்கூடாதுன்னு “நம்ம மதுரைவீரனுக்கும், பொங்கரம்மாளுக்கும்” பொங்க வச்சு கும்புட்டு விட்டு சாதி சனத்தை பார்த்திட்டு போகலாமுன்னு வந்தோம். குலசாமிய வீட்டுல வச்சு கும்பிட்டாலும், நேர்ல வந்து பார்க்குற மாதிரி வருமா. நம்ம காலம் எல்லாம் வேற புள்ள என்று சொல்ல வாயடைத்து நின்றாள் அமுசு. 

ஈஸு பெரிய மனுசியா ஆகி இருப்பாளே? எப்போ கல்யாணம்? மாப்பிள்ளை ஏதும் பார்க்க ஆரம்பிச்சுடீயா? என்றாள் சாமிக்கண்ணு

பார்க்க ஆரம்பிக்கணும். கல்யாணத்துக்கு சொல்லி அனுப்புறேன் என்றாள் அமுசு. 

“சரி வரேன் அமுசு” என்று நடந்த சாமிக்கண்ணு அமுசுவின் கண்ணை சாமியாய் வந்து திறந்து சென்று கொண்டிருந்தாள். 

அன்று சாதகம் பார்த்த பிறகு, அதை இன்று வரை யாரும் தொடவே இல்லை. அலமாரிலேயே அப்படியே கிடந்தது. 

அமுசுவிடம் இருந்த மாற்றம் சிறிது ஈஸுவை ஆசுவாசப் படுத்தி இருந்தது. அவளை பேரன்பாய் பார்க்கத் துவங்கினர். அவளுக்கு கல்யாண ஆசை அரும்ப துவங்கி இருந்தது

தினமும் அமுசு அந்த திருமணஞ்சேரி மாலைக்கு சாம்புராணி போட்டு கும்பிட்டு வர தொடங்கினாள். பூஜை அறையில் அந்த மாலை தொங்கி கொண்டிருந்தது. எல்லா நேர்மறை எண்ணங்களும் அந்த மாலைகளில் பின்னி பிணைந்து வேடிக்கை பார்த்து கொண்டிருந்தது. இந்த மூன்று ஆன்மாக்களும் அந்த நேர்மறையை சுவாசிக்கப் பழகி இருந்தனர்.

அ.ராமசாமி

டிஸ்கவரி புக்பேலஸின் நிலவெளி என்ற அச்சிதழின் நீட்சியாக வரும் ‘நகர்வு’ இணைய இதழ் தனது மூன்றாவது இதழைப் பெண்கள் சிறப்பிதழாகப் பதிவேற்றம் செய்துள்ளது. கவிதை, கதை, நூல் மதிப்புரை எனப் பெண்களின் எழுத்துகள் இடம்பெற்றுள்ளன. அதில் வரிசைப்படுத்தப்பெற்றுள்ள சிறுகதைகள்:       

  1. உமா மகேஸ்வரி – மோனா
  2. குதிரைச்சவாரி – நறுமுகை தேவி
  3. கொலப்பசி – நாச்சியாள் சுகந்தி
  4. பிடிமானக்கயிறு – அகிலா
  5. மறைப்பு – ப்ரியா
  6. உள்ளங்கை அல்லி – அம்பிகாவர்ஷினி
  7. வெள்ளைப்பூனை – லாவண்யா சுந்தரராஜன்

வாசிப்பைக் கட்டுப்படுத்துவது அல்லது கவனத்தைக்குவிப்பது என்பதற்குச் சில வழிகள் உண்டு. வாசிப்பவர்களுக்கு வழிகாட்டக்கூடும் என நினைத்து நூலின் முன்பகுதியில் இடம் பெறும் முன்னுரைகளும், பனுவலைக் குறித்த பின்னட்டைக் குறிப்புகளும்   வாசிப்பவர்களின் வாசிப்புகளைக் கட்டுப்படுத்தக்கூடியனவே.  இதழ்கள் வெளியிடும் சிறப்பிதழ்களும் அப்படியான கட்டுப்பாட்டை அல்லது கவனக்குவிப்பைச் செய்கின்றன. அதன் மூலம் குறிப்பிட்ட வகையான வாசகர்களைக் கவர நினைக்கின்றன. 

எழுத்தாளர் எழுதுபவராகச் செயல்படுவதுபோல, வாசகர் வாசிப்பவராக மட்டும் செயல்பட்டால் போதும். அவருக்கு வாசிக்கக் கிடைக்கும்  இலக்கியப்பனுவல் மட்டுமே  வாசிப்புக்கானது. ஆசிரியரின் பிற செயல்பாடுகளோ, அவருக்கிருக்கும் சமூக அரசியல் பார்வைகளோ, அவரின் கலை, இலக்கியப் பார்வைக்கோணங்களோ வாசிப்பின் குறுக்கே நிற்கக் கூடாது. அவற்றை வாசிப்பவர்கள் பொருட்படுத்த வேண்டியதில்லை என்று நினைக்கும் வாசிப்பு ஒற்றைத்தள வாசிப்பாக  முடிய வாய்ப்புண்டு. ஒற்றைத்தள வாசிப்பு, வாசிக்கப்பட்ட பனுவல்களின் மீது கருத்தையோ, மதிப்பீடுகளையோ, விவாதப்புள்ளிகளையோ விமரிசனப்பார்வையையோ எழுப்ப முனைவதில்லை. வாசிப்பு என்னும் வினையை முடித்துவிட்டு பனுவல்களிலிருந்து விலகிக் கொள்ளும். ஆனால் ஒற்றைத் தளத்தைத் தாண்டிய வாசிப்பு முறைமைகளே விமரிசனத்தை நோக்கி நகரக்கூடியன.  

 ‘சிறுகதை வடிவம் ஒன்றிரண்டு நிகழ்வுகளையும் சில கதாமாந்தர்களையும் கொண்டதாக அமையவேண்டும்; கதைப்பொருண்மையின் மையத்தை முன்வைத்து விட்டு    அதற்குள் ஒரு திருப்பத்தையும் கதை முடியும்போது முன்வைக்கப்பட்ட மைய விவாதத்தின் மீது ஒரு புரிதலை அல்லது எழுத்தாளரின் முடிவைக் காட்டிவிட வேண்டும்’ என்ற மரபான சிறுகதை வடிவத்தைக் கொண்டுள்ளன. ஆனால் விவாதப்பொருண்மைத் தேர்வு, கதை சொல்வதில் கவனம், மொழியாளுமை, உரையாடல்களில் ஏற்படக்கூடிய நம்பகத்தன்மை போன்றவற்றைக் கவனித்து வாசிக்கும்போது எல்லாக் கதைகளும் திறன் மிக்க எழுத்தாளர்களின் வெளிப்பாடு என்று சொல்லமுடியவில்லை. 

நகர்வின் பெண்கள் சிறப்பிதழ் – என்ற வகைப்பாட்டுதொகுப்பு முயற்சியின் மீதான வாசிப்பைப் பொதுநிலை வாசிப்பாகச் செய்ய முடியாது. பொதுநிலை வாசிப்பைத் தவிர்த்துக் குறிப்பிட்ட வகை வாசிப்போடு பனுவல்களை அணுகும்படி வாசிப்பவர்களுக்கு நெருக்கடி ஒன்றை உருவாக்கியுள்ளது. அதற்குத் தயாரில்லாத வகையினரை விலக்கிவைக்கவும் செய்யும். பெண்கள் சிறப்பிதழில் எழுதியவர்கள் அனைவரும் பெண்கள் என்பதால், எழுதப்பெற்றுள்ள எல்லாமும் பெண்கள் மீதான கவனக் குவிப்பாக இருக்க வாய்ப்புண்டு என்ற முன்குறிப்போடு- முன்முடிவோடு வாசிப்புக்குள் நுழைய வேண்டியுள்ளது. முன்முடிவு பெரிதும் பிழையாகவில்லை. இடம்பெற்றுள்ள ஏழ கதைகளில் ஐந்து கதைகள் பெண்களை – பெண்களின் பிரச்சினைகளை – பெண் மன உணர்வுகளை கதைப்பொருளாக்கியுள்ளன.  

விலகிநிற்கும் இரண்டு கதைகளிலும் பெண்களே மையக்கதாபாத்திரங்களாக இருக்கிறார்கள் என்றாலும் எழுப்பப்பட்ட உணர்வுகளும் முன்வைக்கப்படும் விவாதமும் பெண்களுக்கானது மட்டுமல்ல. பால் வேறுபாடுகள் இல்லாது பொதுவான மனிதர்களுக்குரியன. மறைப்பு என்ற தலைப்பில் ப்ரியா எழுதியுள்ள கதை ஆண்களும் பெண்களுமான  கூலித்தொழிலாளிகளின் – கட்டிடத் தொழிலில் சித்தாள்களாக வேலை செய்பவர்களின் துயரச்சித்திரம் ஒன்றைத் தருகிறது. சொந்த ஊரைவிட்டுக் குடிபெயர்ந்து தற்காலிகக் குடியிருப்பில் இருக்கும் மறைப்பை முன்வைத்து அந்தக் கதையை உருவாக்கியுள்ளார். சொந்த ஊரில் விவசாயமும் வீடும் இருந்தபோதிலும் பெண் பிள்ளைகளின் திருமணத்தின் பொருட்டு நகரங்களுக்கு வந்து கட்டடத் தொழிலில் ஈடுபடுபவர்களின் துயரவாழ்வின் ஒரு கீற்றைப் பதிவுசெய்வதே அந்தக் கதையின் நோக்கம். இத்தகைய துயரச்சித்திரங்களை அதிகம் எழுதிய காலமாகத் தமிழ்ப் புனைகதை வரலாற்றில் எண்பதுகளையே சொல்லவேண்டும். அந்த வகையில் இந்தக் கதை நாற்பதாண்டுகளுக்கு முந்திய புனைகதைப் போக்கின் ஒரு தொடர்ச்சியாக இருக்கிறது 

 அம்பிகாவர்சினியின் உள்ளங்கை அல்லி கதை கடவுளை வணங்குவதில் ஈடுபாடும் நம்பிக்கையும் கொண்டவர்களின் உள்மனதின் நேர்மறைச் சக்தியையும் மனவோட்டத்தையும் எழுதிக்காட்டியுள்ள கதையாக நகர்த்தப்பட்டுள்ளது. ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட நிகழ்வுகள் அடுக்கப்படாத இந்தக்கதை முழுவதும் ஒருவித விவரிப்பும் அதற்குள் மனவோட்டங்கள் என்பதாக நகர்கிறது.  இவ்விரு கதைகளுமே சொல்முறையாலும் மொழிநடையாலும் புதிய கதைகள் என்பதான உணர்வைத் தரவில்லை.   

பெண் நிலைவாதக் கருத்துகளில் ஈடுபாடும் செயல்தளத் தளமுமே முதன்மையானது எனக் கருதும் பெண்ணியச் செயலாளிகள் இலக்கியவாதிகளாகவும் இருக்க நினைப்பதுண்டு. அப்படி நினைக்கும்போது அவர்களின் புனைவுகளில் இலக்கிய நுட்பங்களுக்கு முதன்மை குறைந்து, கருத்தியல் முன்வைப்புகள் முதன்மை பெற்றுவிடுவது எப்போதும் நிகழ்ந்துவிடுகிறது. அதனை அவர்கள் தெரிவுசெய்து முன்வைக்கும் எதிரிணைகள் வழியாகச் சுலபமாக அறிந்துகொள்ள முடியும். வரிசைப்படுத்தப்பட்டுள்ள ஏழு கதைகளில் நறுமுகை தேவியின் குதிரைச்சவாரியும் நாச்சியாள் சுகந்தியின் கொலப்பசியும் இந்த வகைப்பாட்டிற்குள் நிற்கின்றன. நிகழ்வொன்றின் போக்கில் ஒற்றைத் திருப்பம் நிகழ்ந்துவிட்டால் கதையாகிவிடும் என்ற புரிதல் அடிப்படையில் எழுதப்பட்ட கதை குதிரைச்சவாரி. திருமணம் செய்யாமலேயே எல்லாம் கிடைத்துவிடுகிறது; அதனால் திருமணத்திற்கு அவசரம் இல்லை என்றவன் மீது ஏற்பட்ட விலகல் நிலை, சட்டென மறைந்து அவனை விரும்புவதற்கும் பாராட்டுவதற்கும் அவனது ஒற்றைக் கூற்றே போதும் என நினைக்கும் அந்தப் பாத்திரத்தின் மனமாற்றம் இயல்பான மாற்றமாக இல்லை.  ‘ஒரு பாலியல் தொழிலாளியைத் திருமணம் செய்துகொண்டு, அவளது கடந்த காலத்தைப் பற்றி எதுவும் கேட்காமல் சேர்ந்து வாழவேண்டும்’ என்ற விருப்பத்தைக் கேட்டவுடன், அவனது நிலையை விஸ்வரூபம் கொண்டதாகச் சொல்லும் கதையின் கடைசிச் சொற்றொடரைச் சொல்வதற்காக எழுதப்பட்டது போலக் கதையின் அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. அப்படி ஆக்குவதுதான் கதையைச் செயற்கைத்தன்மை கூடிய கதையாக்குகிறது. 

நறுமுகைதேவியின் கதையில் கடைசியில் வெளிப்படும் செயற்கைத்தன்மை, நாச்சியாள் சுகந்தியின் கதையில் தொடக்கத்திலேயே வெளிப்பட்டுள்ளது. ஒரு மர்மக்கதையின் தொடக்கம் போல   கதை தொடங்குகிறது.   குடிபோதையில் இருக்கும் கணவனை – அவன் பிரியமாக வாங்கிக் கொடுத்த மஞ்சள் சேலையால் இறுக்கிக் கொலைசெய்யும் மனைவி. அந்தக் கொலையைச் செய்யும்போது தூங்கிக் கொண்டிருந்த மகனை எழுப்பி அவனது உதவியோடு அந்தக் கொலையைச் செய்கிறாள். 

இந்த முக்கோணப்புள்ளிக்குள் – மணிமேகலையும் அவளது மகன் சுதாகரும் சேர்ந்து  கணவன் முருகவேல் எம்.எல்.ஏ.வைக் கொல்வதன் காரணங்கள் முன்கதையாக – முன்னோக்கு உத்தியாக அடுக்கப்பட்டுள்ளன. சாதி வேறுபாடெல்லாம் பார்க்காமல் -அறியாமல் ஏற்படும் காதலைத் தடுக்கும் சாதி ஆணவமும் அதிகார இருப்பையும் கேள்வி கேட்கும் கருத்தியலை முன்வைத்து உருவாக்கப்பட்டுள்ள கதை காலத்தின் தேவை என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. இப்படியான நிகழ்வுகளும் பாலியல் கொடூரத்தை நிகழ்த்திச் சாதி தாண்டிய காதலை – திருமண முறிவைச் சாதிக்கும் நிகழ்வுகள், இந்திய/ தமிழ்ச் சமூகம் தொடர்ந்து சந்தித்துக்கொண்டு இருக்கக் கூடிய நிகழ்வுகளே  . ஆனால் இந்தக் கதையில் வரும் அம்மாவைப் போலத் தனது மகனின் காதலை நிறைவேற்றக் கணவர்களைக் கொல்லும் பெண்களைத் தான் சந்திப்பது அரிதாக இருக்கிறது. 

குடும்ப அமைப்பில் சாதிய விருப்பமும் ஆணவமும் ஆண்களிடம் அதிகமா? பெண்களிடம் கூடுதலா? என்ற கேள்விக்குப் பெண்களிடம் குறைவாக வெளிப்படுகிறது என்று சொல்லிவிட முடியாது. அதே நேரம், நாச்சியாள் சுகந்தி எழுதிக்காட்டும் அம்மாவைப் போன்றவர்கள் இல்லவே இல்லையென்றும் சொல்லிவிட முடியாது. அப்படியிருக்கும் மிகக் குறைவானவர்களில் ஒருத்திதான் மணிமேகலை என்று காட்ட வேண்டுமென்றால் அந்தப் பெண்ணின் மனமாற்றம் கதைக்குள் நிகழ்வதாக எழுதிக்காட்ட வேண்டும். அப்படிச் செய்யாமல் திடீரென்று சாதியெல்லாம் பார்ப்பதைப் பொருட்படுத்தாது கணவனைக் கொல்ல நினைக்கிறார் எனக் காட்டும்போது நம்பகத்தன்மை தோன்றாமல் போய்விடும். கணவனின் அதிகாரத்தையும் பிற பெண்களின் மீது செலுத்திய பாலியல் வல்லுறவுகளையும் ஏற்க மறுத்த சில நிகழ்வுகளையாவது கதைக்குள் முன் நிகழ்வாகக்காட்டியிருக்க வேண்டும். அப்படிக் காட்டாமல் எழுதி முடிக்கத் தூண்டியது நாச்சியாள் சுகந்திக்குள் இருக்கும் செயல் முதன்மை மனம் என்று சொன்னால் அவர் ஏற்கத் தயங்கக்கூடும்; ஆனால் அதுதான் உண்மை.

இவ்விருவரின் கதையைப் போலல்லாமல் குடும்ப அமைப்பில் பெண்களின் நிலை இதுதான்; இவ்வளவுதான் அவர்களால் இயலக்கூடியது என்பதைக் காட்டும் கதையொன்றை எழுதிக் காட்டிக் குடும்ப அமைப்பின் மீதான தனது அதிருப்தியை மெல்லிய கோபமாகக் காட்டியுள்ளார் அகிலா. குடும்ப அமைப்பில் பெண்களுக்கான சுதந்திரம், அதன் எல்லை, அதன் இறுக்கம் என விவாதிக்கப்பட வேண்டியவற்றை எதிர்மறையாக விவாதிக்காமல் நேர்மறை மொழியில் விவாதிக்கும் இந்தக் கதை ‘வேறு வழியில்லை; இதற்குள் தான் பெண்கள் இருக்க வேண்டியவர்களாக இருக்கிறோம்’ என்ற புலம்பலைச் சொல்லக்கூடிய கதையாக வாசிக்கும் வகையில் பிடிமானக்கயிறு நிகழ்வுகளை அடுக்கித் தந்துள்ளது.

இவ்வைந்து கதைகளிலிருந்தும் முற்றிலும் விலகிய புனைவுகளாக இருப்பன உமாமகேஸ்வரியின் மோனாவும் லாவண்யா சுந்தரராஜனின் வெள்ளைப்பூனையும் எழுத்தில் நீண்ட அனுபவமும் தொடர்ச்சியாக எழுதியெழுதிப் பழகிய பக்குவமும் கொண்ட இருவரும் உருவாக்கித் தரும் வாசிப்பு அனுபவங்கள் மற்றவர்களின் பனுவல்கள் உருவாக்கும் வாசிப்பனுவங்களைவிட நுட்பமாக இருப்பதில் ஆச்சரியம் ஒன்றுமில்லை. நான் வாசித்த வரையில் இதுவரையிலான உமா உமாமகேஸ்வரியின் புனைகதைகளில் வெளிப்படும் மென்மையான முன்வைப்பை இந்தக் கதையில் மீறியிருக்கிறார் என்றே சொல்லத்தோன்றுகிறது. இளைய ஆடவனோடு தனிமையில் பேசிக்கொண்டும் உடல் சார்ந்த நெருக்கத்தோடும் இருக்கும்    அம்மாவை ஏற்றுக் கொள்வதா? நிராகரிப்பதா? எனத் தவிக்கும் மோனாவிற்கு ஆறுதலாக ஒரு பாத்திரத்தை -நிதியை உருவாக்கிப் புதிய வெளியில் பயணம் செய்ய வைத்திருக்கிறார். தனது வேலையின் பொருட்டுத்   அம்மாவையும் தன்னையும் விட்டு விலகி இருக்கும் அப்பாவின் மீது அவளுக்கு இயல்பாக் கோபமும் வருத்தமும் ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். அப்படி ஏற்படக்கூடிய கோபத்தைத் தாண்டியதாக அம்மாவின் செயல்கள் தோன்றும்போது அந்தச் சின்னப்பெண் நிலைதடுமாறவே செய்வாள்; செய்கிறாள்.  அவளது தனிமையைத் தனது வருகையால் இட்டு நிரப்பும் இளைஞனை ‘மகளின் கணவனாக ஆக்க நினைக்கும் அம்மா’ என்பது நமது சமூகத்தில் பார்க்க முடியுமா?  கதையை வாசிக்கும்போது ஏற்படும் முக்கியமான கேள்வி. இதைத் தனது   ‘அப்பாவிடம் தடுமாற்றமில்லாமல் சொல்லிவிடும் மகள்’ என்பதும் நடக்க க்கூடியதா? என்பதும் இன்னொரு கேள்வி. இவ்விரண்டு கேள்விகளையும் தொடர்ந்து உருவாகும் முடிச்சுகளும் அதற்குப் பின்னான நகர்வுகளும் பல கேள்விகளோடு கூடியன. அப்படியான கேள்விகள் எழுவது இயல்புதான். இந்த இயல்பைத் தாண்டிய பிறழ்வுகளும் விலகல்களும் தான் அதிர்ச்சிகரமான வாழ்க்கையாக இருக்கின்றன. அப்படியொரு பிறழ்வைக் கதையாக்கிய – சின்னச் சின்ன நகர்வுகளாலும் பாத்திரங்களின் செயல்களாலும் சமாதானப்படுத்திவிடும் உரையாடல்களாலும் வாசிப்பவர்களை ஏற்கச் செய்கிறார் கதாசிரியர். தனது கதையின் சொல்முறையால் முழுமையடையச் செய்துள்ள உமா மகேஸ்வரியின் எழுத்து எப்போதும் போல ஈர்ப்புடன் இருக்கிறது.

லாவண்யா சுந்தரராஜனின் கதை கதையின் மையப்பாத்திரத்தின் தேர்வு மூலம் விவாதிக்கத் தக்க கதையாக மாறியிருக்கிறது.  பன்னாட்டுக் குழும நடைமுறைகள் பின்பற்றப்படும் தகவல் தொழில் நுட்பம் சார்ந்த நகரிய வாழ்க்கையை இதுவரை எழுதிக் காட்டிய புனைவுகள் பலவற்றை வாசித்திருக்கிறோம். பெரும்பாலும் உயர்கல்வியும் எல்லாத்தேவைகளையும் நிறைவேற்றிக்கொள்ளும் சம்பளமும் கொண்ட மனிதர்களையே அக்கதைகளில் சந்தித்திருக்கிறோம். உயர் நடுத்தர வர்க்க மனிதர்களுக்கிடையே இருக்கக்கூடிய- உருவாகும் புதிய வாழ்க்கை நடைமுறைகளையும், பணிசார்ந்த வெளியிலும் குடும்ப வெளியிலும் வெவ்வேறாக இருக்க வேண்டிய நெருக்கடிகளையும் எழுதிய புனைவுகள் உருவாக்கிய நம்பகத்தன்மை அது.  குறிப்பாக தேச எல்லைகளைக் கடந்த தகவல் தொழில் நுட்பத்துறையில் ஒருநாள் என்பதைக் கறாராகக்  கடைப்பிடிக்க முடியாத கால மாற்றம், ஆண் – பெண் உறவில் ஏற்படும் நெகிழ்ச்சிகள், அதனால் உருவாகும் புதுவகைக் குடும்பக் கட்டமைப்பு எனவும் கதைகள் எழுதப்பெற்றுள்ளன. இந்தப் பொதுப் போக்குகளிலிருந்து விலகிய கதையொன்றை வெள்ளைப்பூனையாகத் தந்துள்ளார் லாவண்யா சுந்தரராஜன் 

உயர்நடுத்தர வர்க்க வாழ்க்கைக்குள் நுழைபவர்களிடம் காணப்படும் தொழில் போட்டியும் தங்களை நிலைநிறுத்திக்கொள்ளத் துடிக்கும் தவிப்பும் புதிய தொழில் நுட்பப்பணிகள் சார்ந்த வேலைகளில் காணப்படும் பணிப்பண்பாடு. அந்தப் பண்பாட்டைப் பன்னாட்டுக்குழுமங்களின் குறிப்பான வேறுபட்ட பணிப் பண்பாடாகவே சொல்லலாம். இத்தகைய பணிப்பண்பாடு உயர்மட்டத்தில் மட்டுமில்லை;  அடிமட்டப்பணிகளில் ஒன்றான துப்புரவுப் பணிக்குள்ளும் நிலவுகிறது என்பதை நுட்பமாகச் சொல்கிறது கதை. இந்தப் பணிப்பண்பாடு இந்தியச் சாதிய மனோபாவத்தில் உயர்சாதி/ உயர்வர்க்க மனங்களில் தங்கியுள்ள நிறம் சார்ந்த/ தீண்டாமை சார்ந்த வேறுபாடுகளின் நீட்சியாகவும் இருக்கக்கூடும் என்ற எண்ணவோட்டங்களை உருவாக்கும் உரையாடல்களையும் கதை நிகழ்வு மாற்றங்களையும் கதையில் உருவாக்குகிறார் லாவண்யா. குடியிருப்புப் பகுதி மனிதர்களும் வேலைபார்க்கச் செல்லும் மனிதர்களும் வெள்ளை வண்ணத்தின் மீது காட்டும் மோகத்தையும் அசூயையும் நுட்பமாகச் சொல்கிறார்.  ஒவ்வொரு நிகழ்வும் கதை அடுக்குகளும் சொல்லப்படுகிறது என்பதை உணர்த்தாமல், தானாக நகர்கிறது என்பதைப்போல எழுதும் லாவகம் லாவண்யாவின் மொழிநடையாலும் விவரிப்புகளினாலும் சாத்தியமாகியிருக்கிறது.

பெண்கள் எழுதிய ஏழு கதைகளை ஒன்றாகத் தொகுத்துப் பெண்களின் பார்வைகளை ஒருசேர வாசிக்கவும் விவாதிக்கவுமான வாய்ப்பை உண்டாக்கியிருக்கும் நகர்வின் இந்தச் சிறப்பிதழ் கவனிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று.சில கதைகள் ஏற்கெனவே வாசித்த கதைகளின் மாதிரிகளாகத் தோன்றுகின்றன; சில கதைகள் செயற்கைத்தன்மை தூக்கலான கதைகளாக உள்ளன. சில கதைகள் கவனித்துப் பேச வேண்டியனவாக இருக்கின்றன. இந்தக் கலவையான தொகுப்பிற்காக நகர்வு ஆசிரியர்கள் பாராட்டப்பட வேண்டியவர்கள்.  

பிப்ரவரி இதழை வாசிக்க:

https://nagarvu.com/category/இதழ்-நகர்வு/பிப்ரவரி-2021-இதழ்-நகர்வு/

அது எப்படி எனில்

இன்றிலும் நேற்றிலும்
காலத்தின் பிரக்ஞை அற்று
மாறிமாறி கிடக்கிறாய்

சில நேரம் நீ உண்டிருந்தாய்
சில நேரம் உண்ணவில்லை
நேற்று நீ காதலிக்கிறாய்
நாளை காதலிக்கப்பட்டாய்
இன்று உனக்கு காதலே இல்லை
நீ எப்போதோ இறந்துவிட்டாய்
அது உனக்கும் தெரியும்
ஆனாலும் நீ இப்போதும்
உயிரோடு இருக்கிறாய்

ரயில் பயணத்தில்
சூரிய வெளிச்சம் தாங்காமல்
நள்ளிரவில் விழிக்கிறாய்
நீ எந்த ஊரில் இருப்பதாய்
நினைத்தாயோ உண்மையில்
அந்த ஊரில் தான்
இருக்கிறாய்


வேறொன்றுமில்லை

அறிமுகமான நாளில்
ஒருவரின் பெயரை
மீண்டும் ஒருமுறை கூறிப்பார்க்கிறோம்
முடிந்த அளவு பேசுகிறோம்
அலைபேசி எண் கிடைத்தபிறகு
உரையாடும்போதெல்லாம் அட்டைப்படத்தை
பார்த்துக்கொள்கிறோம்
பெயர் பதிந்து போகிறது
கேட்டுக்கேட்டு சலித்த குரல்
கூட்டத்திலும் தனித்து தெரிகிறது
முகமும் பதிகிறது

நமக்குள் ஏற்றிய
ஒரு பெயரை
ஒரு குரலை
வலுக்கட்டாயமாய் மறப்பதற்கு
மொத்த வாழ்க்கையையும் துண்டங்களாக்கிப் படைக்கிறோம்
ஊனின் ருசி கண்ட ஒற்றை முகம்
புறங்கையை நக்கித் துடைக்கிறது
வேறொன்றுமில்லை
கையிலிருந்து சிதறிய
ஒற்றைத் துளி உதிரமும்
அந்த முகத்தைப் பிரதிபலிப்பதைத் தான்
நம்மால் தாங்கிக்கொள்ள முடிவதேயில்லை


ஒரு துளிப் பச்சையம்

நிலத்தில் வேரூன்றிய நெடுமரத்தில்
வேர்கள் மட்டுமே இருக்கிறது
முன்பொரு சமயம் தனதிரு கைகள் நீட்டி வாறி அணைத்துக்கொண்ட மழை
எரிமலையிலிருந்து பொழிந்ததென
அது அறிந்திருக்கவில்லை
வெக்கையில் உறைந்த மரத்தை
சிலர் பட்டுப்போனதென்றார்கள்
சிலர் வெட்டிவிடலாம் என்றார்கள்
வேர்களின் எஞ்சிய பச்சயத்தை நுகர்ந்தபடி
எங்கிருந்தோ அணில்குட்டியொன்று
வந்து சேர்கிறது
பேசிய முகங்களிலெல்லாம்
மரத்தின் அடர் கிளைகளிலிருந்து
குளிர் காற்று வீசுகிறது
கணப்பொழுதில்
ஒரு யுகாந்திர மழை பெய்திருக்கலாம்
அல்லது
கரித்திரையால் கசங்கிய அணிலின் கண்களிலிருந்து வேர்களில் விழுந்திருக்கலாம்
ஒரு துளிப் பச்சையம்

— வீரசாேழன். க.சாே.திருமாவளவன்

வெயில் சூடுகளின் பொட்டலாக
வெப்பம் தாேய்ந்த புதராக
மீப்பெருக்கலின் எண்ணமாக
மதியத்தின் கொடூரங்கள்

காற்றாடியின் குடிலுக்குள்
உடலை பதப்படுத்தி
வியர்வை பொசுக்கிய உடலாக விரிந்திருக்கவே வாசல் செய்கிறது

வறண்ட நாவில் குளிர் படுத்த
எலுமிச்சையும் ஒரு தேக்கரண்டி வெள்ளையினிப்பும்
போதுமானதாகவே இருக்கிறது

அலுவலக கட்டிடங்கள்
வெயில் நுழைய அனுமதிப்பதே இல்லை
ஊழியர்களின் தோலுமே
வெள்ளை நிறத்தை எட்டுகிறது
கருப்பசாமிகள் வெள்ளைச்சாமிகளாக உலாவலாம்
ஆயுள் குறைத்தே நாட்காட்டிகள் கிழிக்கப்படும்

வனாந்திர மானுடர்கள் பாவம்
சருகுகளாக போன பச்சையங்களை
கண்காட்சி செய்தே வயிறை நிரப்புகிறார்கள்

கண்மாயின் பாதையிலாடும் சிறுவர்களின் மட்டையை
வேடிக்கை பார்க்கிறது மேகப்பிள்ளைகள்

ஊருக்குள் நுழைய பார்க்கும்
களிறுவின் கால்கள் பொசுக்கலாம்
காலங்கள் களிறுவை எழுத மறுக்கிறது
காடும் காடுகளால் ஆன உலகும்
சருகுகளை பிரசவிக்கிறது

வெயில் என்பது வெயிலாக இருக்கலாம்.

— கவிஞர் மஞ்சுளா தேவி

கவிஞரின் கணவராய் இருத்தலை விட
கவிஞரின் மனைவியாய் இருத்தல் கொஞ்சம்
இலகுவானதுதான்.
கவிஞரின் கணவராய் இருத்தல் என்பது
ஓடும் அணில்பிள்ளை போல்
நிறைந்திருக்கும் சொற்களை நீவிக் கொடுத்தல்
தான் கணவன் அல்ல காதலன் என்று உணர்தல்
மூன்றாய் பிளந்திருக்கும் அவளின்வெந்தயத் தளிரில்
தான் ஒரு தளிர் என உறுதி கொள்ளல்.
உணவுமேசை மீது இறைந்துகிடக்கும்
நட்சத்திரங்களை நகர்த்திவைத்துவிட்டு
நான்கு இட்லிகளை விண்டு உண்ணுதல்.
விரித்துக்கிடக்கும் புத்தகங்கள் நிறைந்த
படுக்கையில் அவளுக்கும் தனக்கும் என
ஓர் இடம் செய்தல்.
குழந்தைகள் விளையாடும் ஒரு வீட்டை
குளிர்குழை கூழாங்கல் என அவளுக்குக் கையளித்தல்.
சாதாரணளுக்குள் இருக்கும் அசாதாரணளையும்
அசாதாரணளுக்குள் இருக்கும் சாதாரணளையும்
உயிர்ப்பித்தல்.
தன் உள்ளங்கை வெப்பத்துக்குள்
அவளின் உலகத் துயர்களை தூசாக எரித்தல்.
சொற்கள் அவளைத் தின்பதும்
அவள் சொற்களைத் தின்பதும் ஒன்றென உணர்தல்.

மலை ஏறும் அணங்கு இறங்கும் என்று
கையில் பானகத்தோடு காத்திருத்தல்.
கவிஞரின் கணவராய் இருத்தல் என்பது
அவள் பருகும் விசத்தைத் தொண்டையோடு
தடுத்துநிறுத்தல்.

– துரை. அறிவழகன்

அம்மாசியின் இளம்பிராயத்து ஞாபகக் குகையில் மலைப் பூவரச மரமும், தைலம்மா நினைவும் அரைத்துப் பூசின தோட்டு மஞ்சளாக ஒட்டிக் கொண்டிருந்தது. அடர்ந்த நிழலும், மார்கழி பனியின் குளிர்ச்சியும் சுமந்த மலைப் பூவரசம் மரத்தடியில் இதய வடிவிலான பூவரச இலையைச் சுருட்டி ‘பீப்..பீப்..’ என நெஞ்சுக் காத்தையெல்லாம் வாய்க்குக் கொண்டு வந்து பீப்பி ஊதிக் கொண்டிருப்பாள் தைலம்மா; பீப்பி ஊதும் போது வாய் குவிந்து குருவி வாயாகிவிடும். 

நொய்யல் ஆற்றங்கரை வனமெங்கும் கூழைக்கெடா, நீர்க்காக்கை, நாமக்கோழி, சாக்குருவி குரல்களோடு பூவரச இலை பீப்பியின் ஒலியும் கலந்து தைலம்மா இதயச் சிரிப்பாய் ஒலிக்கும். பீப்பி ஊதியபடி ஆற்றங்கரையோர வனத்தைச் சுற்றி வரும் போதும் பச்சரிசி மாவுருண்டையை வாயில் அதக்கிக் கொண்டிருப்பாள் தைலம்மா. போதாததற்கு இடுப்பில் சொருகி இருக்கும் நீலநிற சுருக்குப் பையில் வறுத்த ஈசலும், கருப்பட்டியும் கலந்து நாளெல்லாம் கொறிக்க வைத்திருப்பாள். நீல நிற வெல்வெட் சுருக்குப் பையில் வெள்ளி கோடுகள் பூக்கோலம் போட்டிருக்கும்.

தைலம்மாவோடு எப்பவும் சேர்ந்தே சுற்றி வருவார்கள் அவளுடைய சேக்காளிகள் பூங்கோதையும், சிட்டாளும். சேக்காளிகள் கையில் பனை மட்டை சுமந்து திரிவார்கள். வனத்துக்குள் வெக்கை ஓடத் தொடங்கியவுடன் பூவரச மரத்தடியில் வாக்கூடு, கொட்டாம்பெட்டி, கருப்பட்டிப்பெட்டி, கிண்ணிப்பெட்டி என விதவிதமான சித்திரங்கள் பனை மட்டையிலிருந்து உருவாகத் தொடங்கிவிடும். எந்த வெக்கையும் பூவரச மர குளிர்ச்சியை எதுவும் செய்து விட முடியாது. மரமெல்லாம் பூத்து நிற்கும் மஞ்சள் பூக்களோடு குழந்தைகளை காத்து நின்றது மலை பூவரசு. மலைப் பூவரசத்தைச் சூழ்ந்து செழித்து சில்லிப்பு காட்டி நின்றன அத்தி, கனக சம்பா, புரசு, நீர்மருது, புங்கன், கருப்பாலை, இலுப்பை மரங்கள். தங்க நிறப் பூக்கள் கொண்ட கனகசம்பா மரத்தின் நீரோடிய இலை நரம்புகளில் பட்டுத் தெறிக்கும் சூரிய துணுக்குகள் வனமெங்கும் பிஞ்சுக் கை ரேகையாக படர்ந்து இருக்கும்.

மரங்களுக்கு மேல் ஓயாது றெக்கையடித்துத் திரியும் நாரை, சீம்புறு, சாக்குருவி, செம்புத்தான் பட்சிகள். இரவெல்லாம் வேட்டை முடித்து கண் சொருகிப் போய் பூவரசு மரத்து இலைக்கூட்டுக்குள் பகலெல்லாம் அடைந்து கிடக்கும் கூவைகள்.

சின்னாறு, நீலியாறு, கொடிகுவரியாறு, சாடியாறு, காஞ்சிமா ஆறு என பனை ஓலைப் பட்டையின் ரேகைகளாக ஓடிய நீர்வரத்தை வாங்கிக் கொண்டு சாடிவயலில் சிற்றோடைகள் ஒன்று சேர குமருப் பெண் செழிப்பாக பிரவாகமெடுத்து ஓடியது நொய்யல் ஆறு. கெளுத்தி, விரால், பனையேறி கெண்டை என வெள்ளி ஒளியாக மீன் குஞ்சுகள் பாய்ச்சல் காட்டிக் கொண்டிருக்கும்  ஆற்றின் போக்கெங்கும்.

நாச்சிவலசு குடியிருப்புகளைத் தாண்டி ஆற்றங்கரை வனத்தையும் தாண்டி பனங்காடு, காட்டுக் கிழவியின் கூந்தலாக விரிந்து கிடந்தது; கிணற்றுச் சேரத்தில் முளைத்திருக்கும் செடிகளில் கூடுகட்டி நாச்சிவலசுக்குள் குரல்காட்டித் திரியும் சிட்டுக் குருவிகளோடுதான் அம்மாசியின் பொழுது விடியும். பனி விலகி சூரியன் முளைத்த சுவடில் காடு நோக்கி நகர்ந்துவிடுவான் அம்மாசி. 

காடைகளின் குரல் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும் பனங்காடு. பனைமரப் பொந்துகளில் இருந்து அதிசயமாக முகம்காட்டும் பனங்காடைகள். பனங்காடை மட்டுமில்லாது காட்டுக்காடை, வாள்காடை, பூங்காடை, பக்காடை, அரிக்காடை என எண்ணற்ற காடைகள் காட்டு புதர்களுக்குள் கூடமைத்து ஒளிந்து வாழ்ந்தன. தைலம்மாவும் அவள் சேக்காளிகளும் கூடும் பூவரச மரத்துக்கு அருகில் இருந்துதான் காடை கவுதாரிகளை வேட்டையாடுவான் அம்மாசி. 

மாட்டு ரோமத்தை மெல்லிய கயிறாக்கி நுணியில் சுருக்கு முடிச்சு போட்டு கம்புகளில் கட்டி கண்ணி வைத்து காடை, கௌதாரிகளை வேட்டையாடுவதில் சமர்த்தன் அம்மாசி. மரக்கூட்டத்துக்குள் மறைந்து கொண்டு அம்மாசி அச்சு அசல் காடை கவுதாரி போல் எழுப்பும் சீழ்க்கை ஒலிக்கு ஏமாந்து வரும் பட்சிகள் அம்மாசியின் கண்ணிக்கு தப்ப முடியாது. நொய்யல் ஆத்தங்கரைக்கு வரும் கொக்குகளும் சில சமயங்களில் அவன் கண்ணியில் மாட்டிக் கொள்ளும்.

மாட்டுச் சாணத்தில் புதைத்து சுட்ட காடை முட்டைகளோடும், நெருப்பில் வாட்டிய காடைகளோடும் பூவரச மரத்தடியில் தைலம்மாவைச் சந்திப்பான் அம்மாசி. இடுப்பில் சொருகி இருக்கும் சுருக்குப் பையில் வைத்திருக்கும் ஈசலும், கருப்பட்டியும் கலந்த பண்டத்தை அம்மாசிக்குக் கொடுப்பாள் தைலம்மா. பூங்கோதைக்கும், சிட்டாளுக்கும் கூட திறக்காத தைலம்மாவின் சுருக்குப் பை அம்மாசிக்கென்றால் திறந்துவிடும் அதிசயத்தைப் பார்த்தபடி இருக்கும் பூவரசு மரம்.

பேரூர், குனியமுத்தூர், வெள்ளலூர், இருகூர், சூலூர், ஓரத்துப்பாளையம்  தடங்களில் வழி அமைத்துக் கொண்டு பொங்கிப் பாய்ந்து கொண்டிருந்தது நொய்யல் ஆறு.

பூவரச மரக்காட்டுக்கு தைலம்மாவும், காடை வேட்டைக்கு அம்மாசியும் போகாத நாட்களில் நொய்யல் ஆத்துக்கு மீன்பிடிக்கப் புறப்பட்டுவிடுவார்கள் இருவரும். கையை விட்டு விலகிப் போகாமல் சுத்தி வரும் வெள்ளாட்டை தைலம்மாவோடு கிளம்புவதென்றால் கசாலையில் கட்டிவிட்டு, நழுவி நழுவி கீழிறங்கும் டவுசரை இழுத்து அரைஞான் கயிற்றை மேலேவிட்டு இறுக்கிக் கொண்டு கிளம்பிவிடுவான் அம்மாசி. 

வெள்ளாட்டுக்கு புளியந்தழைகளையும், பசுந் தீவனங்களையும் போதுமான அளவு கொல்லையிலிருந்து கொண்டு வந்து அதன் காலடியில் போட்டுவிட்டுத் தான் கிளம்புவான். சொம்பில் கரைத்துக் காத்திருக்கும் புளித்தண்ணியை குடித்து வயித்தை ரொப்பிக் கொண்டு உலகத்தையே பிடித்துவிடப் புறப்பட்டவர்கள் போல நடப்பார்கள் இருவரும்: கையில் தூண்டிக் கம்பு இருக்கும்.

வாழை முளைத்த சேத்து மண் தடத்தில் தோண்டத் தோண்ட நெளியும் புழுக்களை அரித்து கொட்டாங்கச்சியில் நிரப்பிக் கொண்டு நடைபோடுவார்கள். ஆத்தை அடையும் போது கால் பறக்க ஓடி வந்து சேர்ந்து கொள்வார்கள் சிட்டுவும், பூங்கோதையும்.

தூண்டில் முள்ளில் சிக்காமல் புழுவை மட்டும் நேக்காக அரித்துக் கொண்டு போகும் தந்திரக்கார மீன்களெல்லாம் உண்டு நொய்யல் ஆற்றில். தூண்டிலைப் போட்டுவிட்டு தக்கை இழுபடுவதை கண்கொத்திப் பாம்பாக பார்த்திருந்து லாவகமாக இழுத்து சிக்கிக் கொண்ட மீனை கைபிடிக்குள் கொண்டு வருவதில் அம்மாசி கில்லாடி. காடைக்குக் கண்ணி வைக்கவும், கெண்டைக்குத் தூண்டில் போடவும் கைகாரன் அம்மாசி.  அவன் ராசிக்கும், கைவாகுக்கும்  கெண்டை, கெழுத்தி, விரால், உளுவ என்று வகை வகையான மீன்கள் வலையில் சிக்கிக் கொள்ளும். உற்சாகம் கொப்புளிக்க, பிடிபடும் மீன்களை மண் சட்டியில் பத்திரப்படுத்துவார்கள் தைலம்மாவும் அவள் சேக்காளிகளும். “ஆத்தாடி, எம்புட்டு மீன்க” வாயும், கண்ணும் அப்படித்தான் விரிந்து விடும் தைலம்மாவுக்கு.  தைலம்மா, சிட்டாள், பூங்கோதை எழுப்பும் உற்சாக ஆரவாரம் இன்னும் நாலு மீன் சேர்த்துப் பிடிக்க வைக்கும் அம்மாசியை. வெயில் ஏற ஏற சூடு பரவும் பாறைகளில். ஆத்து நீர் கதகதப்பு சுகத்தில் மீன்களெல்லாம் புரண்டு விளையாடும். பாறை இடுக்குகளில் பாசி படிந்த வேர் முண்டுகளுக்குள் இருந்து முகம் காட்டும் மீன் குஞ்சுகள். 

கொக்குகளும், நாரைகளும், மடையான்களும் கூட்டம் கூட்டமாக மேற்கு நோக்கி பறந்து மறையும். ஆற்றோர நாணல் புதர்களுக்குள் மறைந்து திரியும் பூச்சிகளை தேடி மேய்ந்து கொண்டிருக்கும் சிறு பட்சிகள். அம்மாசி மீன் பிடிக்கும் பகுதிக்கு சற்று எட்டத்தில் கூத்தம்பட்டி சிறுவர்களின் அக்குறும்பு தாங்க முடியாததாக இருக்கும். கூத்தம்பட்டி சிறுவர்கள் காட்டும் பாய்ச்சலில் மீன்கள் பதறியடித்து நீருக்குள் முங்கி காணாமல் போகும். அந்தமானைக்குப் போய் அவர்களை நாலு அப்பு அப்பத் தோணும் அம்மாசிக்கு. தைலம்மா முன்பாக அப்படிச் செய்யாமல் தன்னை அடக்கிக் கொள்வான் அம்மாசி. ஆனாலும் அவனுக்குள் ‘பொசு பொசுப்பு’ அடங்காது. அரக்கப் பறக்க மறைந்த மீன்கள் அம்மாசியின் தூண்டிலுக்கு வெகு தூரத்திற்கு அப்பால் போய்தான் முகத்தைக் காட்டும்.  

கொட்டாங்கச்சியில் பாதிக்கு மேல் புழுக்கள் காலியாகியிருக்கும் போது மண் சட்டியில் நிறைந்த மீன்கள் ‘தளக்…புளக்’ கென்று புரள ஆரம்பித்துவிடும். கொழம்பு வைத்தால் நாலு வீடு ஒரு நேரத்திற்கு திருப்தியாகச் சாப்பிடலாம். கருவேலங்காட்டைத் தாண்டி, கரும்பு வாசம் மூக்கில் இனிக்க மீன்பிடி முடித்து நான்கு பேரும் வீடு சேரும் போது, பொழுது உச்சத்தை தொட்டுவிடும். தைலம்மாவின் மச்சு வீடு நாழி ஓடுகளால் வேயப்பட்டிருந்தது. வாசலில் எப்போதும் சிலுசிலுத்து நிற்கும் முரட்டு வேப்ப மரமொன்று. தொன்ம வாசனையை சுமந்தபடி நாழி ஓட்டுப் பாசிப் பூவாய் மலர்ந்திருந்தது அம்மாசி தைலம்மா உறவு.

வீட்டு முற்றத்தைத் தாண்டினால் பண்டம் பாடிகளின் மூத்திர கவிச்சி அடிக்கும் தொழுவம். தொழுவத்தில் ஆறடி மனுச நீளத்துக்கு கல் தொட்டிகளில் ததும்பி நிற்கும் தவிட்டுத் தண்ணி; பண்டம், பாடிகள் எறப்பு வாங்காமல் எப்போதும் குளுந்து போய் இருந்தன. பேரூர், குனியமுத்தூர், வெள்ளலூர்,இருகூர், சூலூர், ஒரத்துப்பாளையம் வழியாக பாஞ்சு கொண்டிருந்த நொய்யல் ஆத்துப் போக்கு நாச்சிவலசு, கூத்தம்பட்டியையும் செழிப்பாக வைத்திருந்தது. நொய்யல் ஆத்து செழுமையை வாங்கி வளர்ந்தாள் தைலம்மா. 

காட்டு பூவரச மரத்திற்கு அருகில் நின்றிருக்கும் இலுப்பை மரத்தில் அணங்கு அடைந்து கிடப்பதாக கிராமத்தில் பேச்சு அலையோடிக் கிடந்தது. நாச்சிவலசு, கூத்தம்பட்டி பெருசுகள் அஞ்சி ஒதுங்கிப் போன இலுப்பை மரப் பொந்தில் குருவி முட்டை திருடித் தின்பதை மட்டும் அம்மாசி நிறுத்தவே இல்லை. அவனுக்கும், தைலம்மாவுக்கும் துளிகூட அச்சமே இருப்பதில்லை.

“வரட்டுமே எந்த அணங்கு என்ன செய்யுதுனு பாப்போமே” என்று தைலம்மாவிடம் வீரம் பேசுவான் அம்மாசி. பூவரசு மரத்தைத தொட்டுப்போனது யானைகளின் வழித்தடம். வயது முதிர்ந்த பெண் யானை தலைமையில் கடந்து போகும் யானைக் கூட்டத்தைப் பார்ப்பதில் பூரித்துப் போவாள் தைலம்மா. துண்டுபடாமல் நீண்டு கிடந்த காட்டில் பசுந்தீவனங்களை ஒடித்துத தின்றபடி அலையும் யானைகள். 

“அதுதான் கொம்பன்; வழிகாட்டி யானை” என்பான் அம்மாசி. யானைகளைப் பற்றிய நிறைய விஷயங்களை தைலம்மாவுக்கு அவன்தான் சொல்வான். சில்லு கொம்பன், கட்ட கொம்பன், மொன்ன வாலு என ஒவ்வொரு யானையைப் பற்றியும் கதைகதையாகச் சொல்லுவான் அம்மாசி. அம்மாசியின் கதைகளைக் கேட்டு கண்ணெல்லாம் விரிந்துவிடும் தைலம்மாவுக்கு.

ஒத்தைக் கொம்பு யானையையோ, சூறை நாற்றமடிக்கும் யானையையோ தூரத்தில் பார்த்துவிட்டால் எச்சரிக்கை ஆகிவிடுவான் அம்மாசி. தைலம்மாவையும் இழுத்துக்கொண்டு அரவங்காட்டாமல் பதுங்கிவிடுவான்.

“ரொம்ப ஆபத்தானவன் இந்த ஒத்தக் கொம்பன். சிக்குனோம் நம்மள சிதறடிக்காம விடாது” என்பான் யானை மறைந்த பிறகு அம்மாசி. காட்டுக்குள் யானைகளுக்கான சோளம், பனிவரகு என மானாவாரி பயிர்கள் தான்தோன்றியாக முளைத்துக் கிடந்தன.

குருவி முட்டைகளை சேகரிக்க தைலம்மா, பூங்கோதை, சிட்டு ஆகியோருடன் வனத்துக்குள் புகும் அம்மாசி யானை வழித்தடங்களை எச்சரிக்கையாக பார்த்து நடப்பான். யானை தடத்தில் குவிந்து கிடக்கும் சாணத்தில் கால் புதைத்து மிதிப்பதென்றால் கொள்ளைப் பிரியம் தைலம்மாவுக்கு. சாணத்தின் சூட்டை வைத்து யானைகள் கடந்து போன நேரத்தை கணக்கிட்டுவிடுவான் அம்மாசி. யானைகளை விட வாசனை பிடிப்பதில் சூரனாயிருந்தான் அம்மாசி. யானைகளைப் போல, ஒரு முறை நடந்து போன வழித்தடம் அவன் மூளைக்குள் பதிந்துவிடும். 

கவண் கல்லோடு அம்மாசி புறப்பட்டுவிட்டால் காட்டு பட்சிகளுக்கு ஆபத்துதான்.  ஆக்காட்டி குருவிகள் மட்டும் அவன் வாசனையைப் பிடித்து தப்பிவிடும். “கரக்…கரக்..” என்று குரலெழுப்பியபடி திரியும் ஆக்காட்டி குருவிகள் அம்மாசி அரவம் தென்பட்டவுடன் குரல் மாற்றி ஒலி எழுப்பி தங்கள் இனத்து மற்ற குருவிகளை எச்சரிக்கும். காட்டுக்குள் குருவியின் மொழி கடத்தப்பட்டு அலை அலையாகப் பரவும்.

மூங்கில், உன்னு, இருவாட்சி, வெட்டாலம் போன்ற நாட்டு மரங்களின் இலை தழைகளையும், பசுமையான புற்களையும் வயிறு முட்ட மேய்ந்து விட்டு காட்டுப் பாதையில் யானைகள் போடும் சாணத்திற்குக் கூடிவிடும் குரங்கு, இருவாச்சி, கீரிப்பிள்ளை, பட்டாம்பூச்சி போன்ற உயிரிகள். யானைச் சாணத்தின் மணம் காட்டுக்குள் எப்படித்தான் பரவுமோ தெரியாது! அதுக்காகவே எதிர்பார்த்திருக்கும் பறவைகளும், விலங்குகளும் சாண மலையைச் சூழ்ந்து கொண்டு நொடிப் பொழுதில் காணாமல் ஆக்கிவிடும்.

யானைகள் ஒடித்துப் போடும் காட்டு மரங்களின் இழை தழைகளின் இடைவெளியில் சூரியனின் மஞ்சள் ரேகைகள் காடெல்லாம் படலாக பின்னிக் கிடக்கும். யானை வழித்தடத்தின் இருபுரமும் அத்தி, கடம்ப மரம், நொச்சி, பிலு மரங்கள் சில்லிப்புடன் நிற்கும். மரக்கூட்டங்களுக்கு இடையில் புற்றுகளையும், தேரைகளையும் பார்க்கலாம். குப்பென்று மணத்தோடு பன்னீர் மரங்களும் பூத்து நிற்கும். அகன்ற கரும்பச்சை நிற இலைகளுக்கு மத்தியில் பூத்து நிறைந்திருக்கும் வெள்ளை நிற பன்னீர்பூக்கள் காடெங்கும் வசீகர மணத்தை பரப்பி நிற்கும்.

“புற்றுகளும், தேரைகளும், வெள்ளை நிற பூக்கள் பூக்கும் காட்டு மரங்கள் இருக்கும் இடத்தில் நீரோட்டம் அப்படித்தான் இருக்கும்” என்பான் அம்மாசி. யானைகள் தோண்டிப் போட்ட குழிகளில் இருந்து பொங்கிப் பெருகும் ஊத்து நீர் குடித்தபடி பயணிப்பார்கள் தைலம்மா, அம்மாசி பட்டாளம். ஊத்து நீரின் சில்லிப்பும், சுவையும் கொடுக்கும் தெம்பில் நாலு சுத்து அதிகம் சுத்தி வருவார்கள். குருவி முட்டைகள் இருக்கும் பொந்துகளை அடையாளம் கண்டுபிடித்துவிடுவான் அம்மாசி. காய்ந்த வைக்கோல்களையும், காட்டுக் குச்சிகளையும் கொண்டு கட்டப்பட்ட கூட்டுக்குள் இருக்கும் பறவை முட்டைகளை ‘சரசர’வென்று மரத்தில் ஏறி தாய்க் குருவி அசந்த நேரத்தில் களவாடிவிடுவான் அம்மாசி.

காட்டு சுள்ளிகளை பொறுக்கி வந்து அங்கேயே சுட்டுத் தின்று விட்டுத் தான் நகர்வார்கள் அம்மாசியும் அவன் பட்டாளமும். ஆக்காட்டி குருவிகள் பொடி கற்களைக் குவித்து தரையில் கட்டியிருக்கும் கூட்டிலுள்ள சாம்பல் புள்ளி முட்டைகள் மட்டும் அம்மாசியின் வேட்டைக் கண்களில் இருந்து தப்பிவிடும். அம்மாசியின் பார்வையெல்லாம் மரப் பொந்துகளிலும், உச்சாணிக் கொம்புகளில் கட்டப்பட்டிருக்கும் கூடுகளிலும்தான் இருக்கும். வழித் தடங்கள், ஓரத்து புதர் அடைசலுக்குள் பதுங்கிக் கிடக்கும் குருவி முட்டைகள் அம்மாசியிடமிருந்து தப்பிவிடும்.

நொய்யல் படுகையில் விரிந்து நிற்கும் வில்வம், வாகை, காட்டு எலுமிச்சை, கடம்பு, நீலத்திருவத்தி, நாகலிங்கம், மஞ்சக்கடம்பு, மகிழம், இலந்தை மரக்கூட்டங்களின் வளவுக்குள் அம்மாசிக்கான தடம் நீண்டு கிடக்கும். பனிக்காலத்தில் அம்மாசியின் தடத்தில் காட்டு மல்லிகள் மெத்தென்று விரிப்பாக குவிந்து கிடக்கும். காட்டு மல்லி குவியலுக்குள் இருந்து உடை மர முட்கள் ஆங்காங்கே எட்டிப் பார்க்கும். காட்டுப் பாதையில் உதிர்ந்து கிடக்கும் மகிழம் பூக்களை எடுத்து தலையில் சொருகிக் கொள்வார்கள் தைலம்மாவும், சிட்டும், பூங்கோதையும். மரத்தில் ஏறி மகிழம் பழங்களை பறித்து வருவான் அம்மாசி.

இரவெல்லாம் வேட்டைக்குப் போய் வந்த களைப்பில் ஆயிரக்கணக்கான பழந்தின்னி வௌவால்கள் அடைந்து கிடக்கும் இச்சி மர தோப்புக்குள் மட்டும் தைலம்மாவை அழைத்துச் செல்லமாட்டான் அம்மாசி. இச்சி மர தோப்புக்குள் இருக்கும் சுடலைசாமி என்றால் மட்டும் அம்மாசிக்கு கொஞ்சம் பயம். நாச்சிவலசு, கூத்தம்பட்டி கிராமத்து மக்கள் சுள்ளி பொறுக்கக் கூட இச்சித் தோப்புப் பக்கம் வருவதில்லை. வௌவால்கள் அடையும் பக்கம் சின்ன அரவங்கூட காட்டமாட்டார்கள். சுடலைச்சாமி பொக்கிஷமாக நினைத்து வௌவால்களுக்கு சின்ன தொந்தரவும் கொடுக்க மாட்டார்கள்.  ஆல மரம் போன்ற விழுதுகள் சடை சடையாகத் தொங்கும் இச்சி மரமெங்கும் தலை கீழாகத் தொங்கிக் கிடக்கும் வௌவால்கள். இச்சி மர தோப்புக்குள் தனிக் காட்டு ராஜாவாக ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்தார் சுடலை. அணங்கு கதைகளை நம்பாமல் இலுப்பை மரப் பொந்தில் குருவி முட்டை திருடும் அம்மாசி சுடலைசாமியிடம் மட்டும் வால்தனம் காட்ட மாட்டான்.

அது ஒரு இதமான இளவெயில் காலம். அன்று அம்மாசி காடை வேட்டைக்குப் போய்விட்டான். தைலம்மா ஓலை கொழுக்கட்டைகளை குண்டானில் அள்ளிக் கொண்டு பூவரசு மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தாள். சிட்டுவும், பூங்கோதையும் கருப்பட்டிப் பெட்டியும், கிண்ணிப்பெட்டியும் முடைய பனை மட்டைகளை சேகரித்துக் கொண்டு தைலம்மாவோடு குளுந்த நிழல் பகுதியில் சேர்ந்து அமர்ந்து கொண்டார்கள். கூப்பிடு தூரத்தில்தான் காடைகளுக்குக் கண்ணி வைத்து அம்மாசி காத்திருந்தான். மரக்கூட்டங்களின் சலசலப்புக்கு மத்தியில் வில்லாகப் பாய்ந்த ஒலியாக அவனது சீழ்க்கைச் சத்தம் விட்டு விட்டு கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. கருத்த மேகக் கூட்டத்தின் அசைவாக தூரத் தொலைவில் யானைக் கூட்டம் நகர்ந்து போனது. பூவரசு மரத்திற்கு அருகில் இருந்த இலுப்பை மரக் கிளைகளில் சாம்பல் நிற அணில் ஒன்று ‘கீச்’சொலி எழுப்பியபடி அலைந்து கொண்டிருந்தது.

பூவரசு மரத்தடியில் மண்டிக் கிடந்த செடிகளுக்குள் அலைந்து திரிந்த தேன் சிட்டுக்கள் தான் முதலில் தைலம்மாவின் வேதனைக் குரலைக் கேட்டன. இலுப்பை மரத்தில் அறை தூக்கத்தில்  அசந்திருந்த கூவை ஒன்று பதட்டத்துடன் அரைக் கண் விழித்துப் பார்த்தது. வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு குன்னிப் போய் உட்கார்ந்திருந்த தைலம்மாவை நெருங்கி ஆசுவாசப் படுத்த முயன்றார்கள் சிட்டுவும், பூங்கோதையும். காடைகளுக்குக் கண்ணி வைத்து காத்திருந்த அம்மாசியின் செவிப்புலனை தொட்டுவிட்டது தைலம்மாவின் ஈனக்குரல். நொய்யல் படுகையிலிருந்து மாட்டு ரோமம் கட்டப்பட்ட கண்ணி குச்சிகளை அநாதரவாக விட்டு விட்டு பதறிப் போய் பூவரசு மரத்தடி நோக்கி ஓடினான் அம்மாசி.

“ஒண்ணுமில்ல…ஒண்ணுமில்ல… நீ போய் உன் வேலையப் பாரு” என்று தைலம்மாவை நெருங்கவிடாமல் அம்மாசியை விரட்டி அடித்தார்கள் சிட்டும், பூங்கோதையும். பூவரசு மரத்தோடு ஒண்டிக் கொண்டிருந்த தைலம்மாவை ஆத்து நடையாக அழைத்துப் போய் வீடு சேர்த்தார்கள் சிட்டும், பூங்கோதையும். வீடெல்லாம் கூடிவிட்ட கிராமத்து சனங்களுக்கு மிளகு, தோட்டு மஞ்சள், வெத்தலை, பாக்கு, சக்கரையெல்லாம் கொடுத்து சந்தோஷப்பட்டான் தைலம்மா அப்பன்.

கிணத்தடி இலைச் சருகு குவியலில் தைலம்மாவை உட்கார வைத்து நீரூற்றினார்கள் நாச்சிவலசு நரை பூத்த பெண் மக்கள். வெள்ளி முளைத்த அந்தப் பொழுதில் பதுங்கி நின்ற அம்மாசியை கவனித்துவிட்டாள் ஊர்க் கிழவி ஒருத்தி. ‘என்னமோ ஏதோ’ வென்று மறுகி மறுகி சுத்திக் கொண்டிருந்தான் அம்மாசி.

“பாரு, நீ இனியும் காட்டுப் பக்கம் போய் குதியாட்டமெல்லாம் போடக்கூடாது. அம்மாசி பயலோடு சேந்து சுத்துற வேலையெல்லாம் இனி கூடாது” நாச்சிவலசு நூத்துக் கிழவி சொன்னதுக்கு தலை ஆட்டி வைத்தாள் தைலம்மா. வயித்தவலி விடாமல் துரத்தியது தைலம்மாவை. உளுந்தங்கஞ்சி, நெய் கத்திரிக்காய் என்று விதவிதமான பண்டமெல்லாம் சாப்பிட்டும் வயித்துச் சூடு ஆறவில்லை தைலம்மாவிற்கு. பச்சை முட்டையில் நல்லெண்ணை ஊற்றி கொடுத்துப் பார்க்கச் சொன்னாள் நூத்துக் கிழவி. எந்த கை வைத்தியத்துக்கும் மட்டுப் படவில்லை தைலம்மா வயித்துவலி.

இலுப்பை மரத்து கூவையின் அலறல் தைலம்மாவின் காதுக்குள் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது. இலுப்பை மர குருவிகளின் எச்ச வாடை தைலம்மாவின் மூச்சை அடைத்து வயித்தைக் குமட்டியது. குருவிகளின் றெக்கையடிப்பாக கண்ணில் பூச்சி  பறந்தது. நாச்சிவலசு கீழத்தெரு கிழவி வெயிலுகாத்தாள் சிவப்பு பட்டுத் துணியை விரித்து சோழி உருட்டிப் பார்த்தாள். தைலம்மா கண்களின் பாப்பா ஒரு நிலையில்லாமல் அலை பாய்ந்தது. தொழுவத்தில் கட்டிக் கிடந்த மயிலையும், காங்கேயனும் வெயிலுகாத்தாளைப் பார்த்து வெருண்டன. நீட்டி மடக்கி உட்கார்ந்து கொண்டு உருண்டு நின்ற சோழியைப் பார்த்து விரல் மடக்கி கணக்குப் போட்டாள்.

வெயிலுகாத்தாளைத் தொடர்ந்து வந்த ஊர் சனங்கள் சோழியையும், கிழவியையும் நிலை குத்திப் பார்த்தபடி இருந்தார்கள். தைலம்மாவின் ஆத்தாவும், அப்பனும் வெயிலுகாத்தாள் முகக்குறியை பார்த்தபடி நின்றார்கள். “ஒடம்பு மலர்ந்த நேரம் இப்படியா நோவு வந்து சேரணும். எந்தக் காத்து கருப்பு இப்படி போட்டு ஆட்டுதோ தெரியலையே” என்றபடி போயிலையை வாய்க்குள் ஒதுக்கினாள் மட்லம்மா.

சுத்தி நின்ன சனங்களை ஒரு வட்டம் பார்த்துவிட்டு தைலம்மாவின் அப்பனிடம் நிலை குத்தியது வெயிலுகாத்தாள் கிழவியின் கண்கள். கிழவியின் கண்கள் உக்கிரம் ஏறி கொள்ளிக் கனலாக தகதகத்துக் கொண்டிருந்தது. கையில் வெத்திலையை எடுத்து விபூதியை குவித்து நடு விரலால் வட்டம் போட்டாள்.

“ம்ம்ம்… என்ற உக்கிரமான செருமல் கிளம்பியது கிழவியிடமிருந்து. ஏதோ பிடிபட்டது போல் தலையை ஆட்டிக் கொண்டாள். கன்னி மூலையில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த மஞ்சணப்பை காத்து வேகத்தில் ஆடியது. கிணத்தடி நீர் வாய்க்காலாக ஓடி வாழையை நனைத்து தென்னை மர வேரைச் சுற்றி தேங்கி நின்றது. தென்னையில் கட்டப்பட்டிருந்த வெள்ளாடு ‘ம்மே’ என்று குரலெழுப்பியபடி வாய்க்கால் ஈரத்தில் வாய் வைத்தது.

“ஆத்தா கூட்டுல கைவச்சிருக்கா. ஆத்தாதான் வெகுண்டு தொரத்துரா” இழுத்து வாங்குன மூச்சோடு வெயிலுகாத்தாள் வாயிலிருந்து தெறித்து விழுந்தது வார்த்தைகள். “சுடலைசாமி நீதானப்பா காப்பாத்தணும்”, கிழவி சொன்னதைக் கேட்டு கூடி இருந்த சனங்களில் ஒருத்தி தன்னையறியாமல் அரற்றினாள்.

“எடத்த காட்டு தாயி. பரிகாரத்தையும் சேத்து சொல்லிரு” தைலம்மாவின் அப்பன் வெலவெலத்துப் போய் கேட்டான்.

“காடு, மேடென்று நேரங்காலம் தெரியாம சுத்துனா இப்படித் தான் வென வந்து சேரும். எங்க போய் வெனயத்த தேடிக்கிட்டு வந்து இப்படி நிக்கிறாளோ தெரியலியே”, பரிதாபமாக முணங்கினாள் தைலம்மாவின் ஆத்தாகாரி. வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த கூட்டத்தில் பயந்து பதுங்கி நின்ற சிட்டும், பூங்கோதையும் வெலவெலத்துப் போய் விட்டார்கள். எந்த குட்டு எப்படி உடையப் போகிறதோ? இருவருக்கும் பேச்சு மூச்சு அடைபட்டு விட்டது.

ஆட்டுக் கொட்டிலில் ‘தேய்..தேய்..’ என்று குரலெழுப்பியபடி  நின்ற அம்மாசியின் நினைவெல்லாம் தைலம்மாவின் நிலையை நினைத்துத் தான் தவியாய் தவித்தி நின்றது.  கண்ணு தைலம்மா வீடு நோக்கி தைத்து நிக்க கை மட்டும் வெள்ளாட்டுக்கு பசுந்தீவனங்களை காட்டிக் கொண்டிருந்தது;  வெயிலுகாத்தாள் தைலாம்மா வீட்டு முற்றத்தைத் தாண்டி உள்ளே போவதைப் பார்த்ததில் இருந்து உயிர் நழுவி உடல் கூடாகி நின்றான் அம்மாசி.

“குருவிக அலையுது. எச்ச வாட மூச்ச அடைக்குது; காளியாத்தா கூட்டுக்குள்ள சேக்காளி கையவிட்டது இவ பக்கம் பாஞ்சிருச்சு. நொய்யல் வண்டல் ஓர காட்டு மரத்த காட்டுது. இலுப்ப மரம் சிலுசிலுக்குது”, மூச்சு வாங்க சொல்லி நிறுத்தினாள் கிழவி. வெடவெடத்து ஆடிய உடம்பிலிருந்து தாரை தாரையாக நீர் வழிந்தது. 

பொறி தட்டியது போல தைலம்மாவின் அப்பன் அவளுடைய சேக்காளிகளைத் தேடினான். கால் நரம்புகள் சுண்டி இழுக்க அதுக்கு மேல் ஒண்டி ஒழிய முடியாத பரிதாபத்தோடு முகத்தைக் காட்டினார்கள் சிட்டும், பூங்கோதையும.

பூங்கோதையும், சிட்டுவும் இலுப்பை மரத்தை அடையாளம் காட்டுவதாக ஒத்துக் கொண்ட பிறகு வெயிலுகாத்தாள் கிழவி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆசுவாசப்பட்டாள். மூச்சிரைப்பும், உக்கிரமும் மட்டும் தணியவில்லை.

“பொங்க வச்சு, கெடா வெட்டி ஆத்தாவ சாந்தி பண்ணுங்க. எல்லாம் சரியாப் போகும்”

கிழவி சொல்லியது காளியாத்தாவே உத்தரவு கொடுத்தது போல் குளுந்து போனார்கள் தைலம்மாவின் ஆத்தாளும், அப்பனும். மஞ்சப் பால் குடித்து வேர்வை அடங்கி ஆசுவாசப்பட்டாள் கிழவி. கண்ணில் ஒத்திக் கொண்டு கிழவி திருநீறு பூசிய பிறகு சற்று தெளிச்சியானாள் தைலம்மா. சிட்டும், பூங்கோதையும் தான் இன்னும் ஒரு நிதானத்துக்கு வராமல் மிரண்ட மயிலைக் கன்னாக நின்றார்கள்.

“நாங்க ஒண்ணும் செய்யல. அம்மாசிதான் இலுப்பை மரக் குருவி கூட்டிலிருந்து முட்டையை களவாண்டான். அவன் தான் மாட்டு வரட்டியில் சுட்டு எல்லாருக்கும் கொடுத்தான்” நடுங்கி வாய் குழறி விஷயத்தைப் போட்டு உடைத்தாள் சிட்டு. விஷயம் வெளிப்பட்டுப் போனதில் தப்பிப் பிழைத்தார்கள் சிட்டும், பூங்கோதையும்.

“சுள்ளி பொறுக்கக் கூட இலுப்ப மரத்துப் பக்கம் போறதில்ல. ஆத்தா அணங்கா ஒறஞ்சு நிக்குற மரத்துல கால் பதிக்க என்ன நெஞ்சுறம் இந்த அம்மாசிக்கு. இதுகளும் தான் வாய் அலைஞ்சு வாங்கித் தின்னுறுக்குகளே’, கூடி நின்ன கூட்டத்திலிருந்து முகத்தை அஷ்ட கோணலாக்கி ஒருத்தி சொன்னாள்.

“சரிதான் விடுங்க. கொழந்தைங்க என்னமோ நாக்கு ருசிக்கு செஞ்சிருச்சுங்க. காளியாத்தா வெளையாட்டு அதுகளுக்கு தெரியுமா என்ன?” சுத்தி நின்ற எல்லோரையும் மட்டுப்படுத்திவிட்டு சிட்டு, பூங்கோதை நெத்தியிலும் திருநீறை பூசிவிட்டாள் கிழவி.

“வீட்டு கன்னி தெய்வம் துடியா இருக்கு. சொன்ன மாதிரி பொங்க வச்சு, கெடா கொடுத்துருங்க. காலத்துக்கும் ஆத்தா காவலா நின்னு குலத்த காப்பா” 

கிழவி வாயிலைத் தாண்டி காணிக்கையோடு மறைந்த பிறகு ஊர் சனங்கள் ஒவ்வொருவராக களைந்தார்கள்.

வயித்து வலி கண்டு துடிச்ச தைலம்மா முகம் அம்மாசி கண்களுக்குள் உறைந்து போனது. அதுதான் அவன் அவளைக் கடைசியாகப் பார்த்தது. அசலூருக்கு வாக்கப்பட்டுப் போய்விட்டதுகூட செய்தியாகத் தான் அவனுக்குக் கிடைத்தது. சிட்டும், பூங்கோதையும் கூட அதற்குப் பிறகு பூவரச மரத்துப் பக்கம் போவதில்லை. பூவரசு மரத்தடியில் பனை ஓலைகள் காஞ்சு சருகாகிக் கிடந்தது. எப்போதாவது காட்டுப் பக்கம் காடை பிடிக்கப் போகும் அம்மாசி பூவரசு மரத்தை ஏக்கத்தோடு பார்த்து வளர்ந்தான்.

தைலம்மாவுக்கு பூவரச மரத்தடியில் நெருப்பில் வாட்டிய காடையையும், மாட்டுச்சாண வரட்டியில் சுட்ட காடை, குருவி முட்டைகளையும் கொடுத்து அவள் கொண்டு வரும் ஓலை கொழுக்கட்டையையும், கருப்பட்டி கலந்த ஈசலையும் வாங்கிச் சாப்பிட்டு யானை வழித் தடங்களில் வனத்தைச் சுத்தி வந்த போது அம்மாசிக்கு வயது பதிமூன்று. இப்போது வயது அறுபதைத் தாண்டிவிட்டது. நரை விழுந்து பால்யத்து வனப்பெல்லாம் இழந்து எங்கோ ஒரு காட்டுக்குள் ஐம்பத்தைந்து வயது கிழவியாக களை பிடுங்கிக் கொண்டோ, மாடுகளுக்கு தீவனம் அறுத்துக் கொண்டோ இருக்க வேண்டும் தைலம்மாள் இப்போது. நினைக்கவே காந்தல் அலையோடி நெஞ்சு எரிந்தது அம்மாசிக்கு. 

நாச்சிவலசைச் சுத்தி சிலுசிலுத்து பாய்ந்து கொண்டிருந்த ஓடைகள் தைலம்மாவைப் போல தடம் மறைந்து போய்விட்டன. தீத்திப் பள்ளம், பீட் பள்ளம், ஸ்பிக் பள்ளம் என தடம் மறைந்து போன ஓடைகளால் பிரவாகமெடுத்து ஓடிக்கொண்டிருந்த நொய்யலும் சீக்குப் பிடித்து  நூலாக மெலிந்து போய்விட்டது.

 பனங்காடுகளெல்லாம் அழிந்து பனங்காடைகள் திசை தெரியாமல் மறைந்துவிட்டன. நூத்துக்கணக்கான பறவைகளையும், மரங்களையும் தெரியாத ஒரு தலைமுறை உருவாகிவிட்டது. பால்ய நாட்களின் நினைவுக் குகையைத் தவிர எல்லாமும் அந்நியமாகிவிட்டது அம்மாசிக்கு.

தைலம்மாவோடு அலைந்து திரிந்த மலைக் காடுகளை ஒட்டிய கிராமங்களில் யானைகளின் வழித் தடங்களை அழித்து சிமெண்டு வீடுகள் முளைத்துவிட்டன. சீதை, தைலம், பைன் மற்றும் வேலிக்காத்தான் போன்ற மரங்களின் விதைப் பரவலால் நாட்டு மரங்கள் அழிந்துவிட்டன. அழகுக்காக நடப்பட்ட கேமிரா, ஸ்காட்ச் ப்ரூம், ஈப்படோரியம், பார்த்தீனியம் போன்ற வெள்ளையர்களால் நடப்பட்ட புதர்ச் செடிகள் புல்வெளிகள் மீது படும் சூரிய ஒளியை மறைத்ததால் புல்வெளிகள் அழிந்து யானைகளின் உணவு ஆதாரம் அழிந்துவிட்டது. யானைகள் காட்டிலிருந்து அருகில் இருக்கும் கிராமங்களுக்குள் புகுந்து கரும்பு தோட்டங்களையும், வாழை தோப்புகளையும் அழிக்கத் தொடங்கிவிட்டன.

அம்மாசியின் கைவாகு பேசி நின்ற  மஞ்சக் கொல்லையிலும், கரும்புக் காட்டிலும் யானைகள் புகுந்து அழிச்சாட்டியம் பண்ணின. களத்து மேட்டில் கொட்டாய் அமைத்து இரவெல்லாம் காவல் காத்ததில் ஒடம்பு நோவு கண்டுவிட்டது அம்மாசிக்கு.

மலைக் கிராமங்களில் வெடிச்சத்தம் அடிக்கடி கேட்க ஆரம்பித்துவிட்டது. காட்டுவாசிகளின் பறை ஓசைக்கு பழகி விலகிப் போயிருந்த யானைகள் வெடி சத்தத்தில் நரம்புகள் அறுபட சிதறுண்டன.

நொய்யல் ஆறாக சாடிவயல் பகுதியில் ஒன்றுதிரண்ட ஓடைகளின் மறைவு நாளில் கொம்பன் யானைகளும் மறைந்து போயின. கொம்பன்கள் நடந்த தடத்தில் வௌவால் எச்ச வாடை படர்ந்து புராதன நினைவை சுமந்து நின்றன. தாய் யானை தோண்டிய நீருற்றுகள் மணல் மூடி தூர்ந்துவிட்டன. வெடிச் சத்த அதிர்வில் பெண் யானைகளின் பாலுணர்வு சுரப்பிகளும் தூர்ந்துவிட்டது. ஆண் துணை சேராமல் வெக்கை மூச்சோடு பெண் யானைகள் மறைந்த திசையெங்கும் வௌவால் எச்ச வாடை காலத்தின் முகத்தில் புழுதியை அறைந்து நின்றது.

மிளகாய் கொல்லையில் நீர் பாய்ச்சி விட்டு திரும்பும் போதோ, கரும்பு காட்டில் அறுப்பு முடித்து தோகை நரம்புகள் படிந்த நெஞ்சோடு திரும்பும் போதோ சிட்டுவைப் பார்ப்பான் அம்மாசி. தைலம்மா அசலூரில் வாக்கப்பட்டு தடம் மறைந்து வாழ்ந்து வந்தால், சிட்டுவோ உள்ளூர் சம்சாரிக்கு வாக்கப்பட்டு தடம் தேய்ந்து கொண்டிருந்தாள்.

பனி காலத்தில் காடெல்லாம் பூத்து சிரிக்கும் காட்டு மல்லியாக கதை பேசித்திரிந்த சிட்டுவும் மாறித்தான் போயிருந்தாள். ஒற்றை வார்த்தை பேசுவதற்குள் நெஞ்சுக் கூட்டில் முள் தைத்தவளாக சிதறுண்டு நகர்ந்தாள்.

முதிர்ந்த கிழவியான பிறகும் இலுப்பை மர அணங்கு பயமும், இச்சி வனத்தில் தலை கீழாகத் தொங்கிக் கொண்டிருந்த வௌவால்களின் நினைவு பயமும் அம்மாசியை விட்டு பத்தடி விலகி நின்றே பேச வைத்தது சிட்டுவை. அம்மாசியோடு ஒட்டிக் கொண்டு தொடர்ந்தது அவனது குருவி முட்டை திருட்டின் வெப்ப சலனம்.

“நான் பாத்தும் காலமாகிப் போச்சு. கடைசியா பாத்தப்ப கண்ணை சுத்தி கருப்பு வளையம் போட்டு வத்திப் போய் இருந்தா”, தைலம்மாவைப் பற்றி சிட்டு சொன்னதைக் கேட்டு திராணியற்று எச்சிலை முழுங்கி நெஞ்சாறிக் கொண்டான் அம்மாசி.

சாயமும், கழிவும் கலந்து நொய்யல் ஆத்தை முடமாக்கியது போல் பால்ய உறவுகளின் விரிசல் அம்மாசியை முடமாக்கிவிட்டது. பூங்கோதையைப் பற்றி கேட்க நினைத்து கேட்காமலேயே இருந்துவிடுவான். தூரத்தில் எறவு வாங்கி நின்று கொண்டிருந்த வெள்ளாட்டின் ஈன முனங்கல் போலாகிவிட்டது அம்மாசியின் குரல்.

இனி வரும் தலைமுறைகளுக்குத் தெரியாத அலையோடி நின்ற நினைவுகளோடு ஆளுக்கொரு திசையில் சுமக்க முடியாத ஞாபக அடுக்குகளோடு நடந்து மறைந்தார்கள் சிட்டும், அம்மாசியும். அவர்களின் வெக்கையோடிய மூச்சை வாங்கிக் கொண்டு நூலாக நொண்டியபடி ஓடியது நொய்யல் ஆறு.

*********       

— மயிலன் ஜி சின்னப்பன்

1

ஏரியை ஒட்டிய ஒழுங்கையில் அவசரமாக சாமிக்கண்ணு நுழைந்தபோது கண்ணுக்கெட்டிய கோடிவரை ஆள்வாசம் இருக்கவில்லை. மாட்டுவண்டி போக்குவரத்தில் மிஞ்சி நிற்கும் நடுக்கோட்டு புற்தடம் நீண்ட விரிப்பைப் போல தெரிந்தது. நடையிலிருந்த தவிப்பை இட்டுக்கட்ட தக்க சமயத்தில் மறைவிடம்தான் தோதாக சிக்கவில்லை. சித்திரை மாதத்து சுள்ளாப்பும் புரட்டிக் கொண்டுவரும் குடலுமாக மனிதருக்கு ஒரு மாதிரி கிருகிருவென ஆகிவிட்டது. முந்தைய இரவு குடித்த சாராயத்தைதான் நொந்துகொள்ள வேண்டும்.

‘கொட கறுவ.. அலாரம் வெச்சு வந்து பேண்டுட்டு போயிருக்கானுவ.. இன்னும் அர அவரு கெழிச்சி வந்தா கொளுத்துற வெளியிலுக்கு எல்லாங் காஞ்சு வரட்டி ஆயிருக்கும்.. வயிறும் செத்த கெடக்காது போல..’ இரண்டடி எடுத்து வைப்பதற்குள் உள்ளுக்குள் குடுகுடுகுடுவென ஏதோ உருளுவதைப் போலிருந்தது. சட்டென வேட்டியை உயர்த்திக்கொண்டு குத்த வைத்துவிட்டார். புட்டத்தில் கோரைப் புற்கள் கோக்கு மாக்காக கீறியதெல்லாம் அந்தக் கணத்தில் உறைக்கவேயில்லை. ஒரே அழுத்தில் ஒட்டுமொத்த குடலையும் இறக்கி வைத்ததைப் போலிருந்தது. லயித்த பெருமூச்சுடன் சற்றுநேரம் அப்படியே அசையாமல் இருந்தார். நாற்றத்தை அள்ளிக்கொண்டு வந்து முகத்தில் அறையும் வேனல் காற்று அத்தனை தொந்தரவாகப் படவில்லை.

வேட்டியை இறக்கிக்கொண்டு ஒழுங்கையில் இறங்குவதற்கும், எதிரில் கோபி வந்து நிற்பதற்கும் சரியாக இருந்தது. “என்ன மாமா ஒரே ஓட்டமா வந்த மாதிரி இருந்துச்சு.. கடைல நின்னு மாமா மாமான்னு கத்துறேன்.. காதுலயே வாங்காம நட அத்தன வெரசா இருந்துச்சு..” காலையிலேயே கரைவேட்டி கட்டி, செண்ட்டடித்துக்கொண்டு வாயைப் பிடுங்க வந்துவிட்டவனை அருவருப்பாக பார்த்தபடி சாமிக்கண்ணு ஏரி இறக்கத்தை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார்.

“கேக்குறதுக்கு பதிலிருக்கா பாரு.. வயித்தாலதான போச்சு.. வாயால இல்லேல்ல..”

தோளில் கிடந்த துண்டை உதறி அடிப்பதைப் போல கையை உயர்த்தி, “வப்பன் பேச்சு அப்புடியே வந்துருக்கு பயமவனுக்கு..” என்றவர், “என்னடா காலங்காத்தால வேட்டிய கட்டிட்ட.. திரும்ப செயிச்சதுல இருந்து கெப்புரு மசுரு ஏறி போச்சுரா ஒங்களுக்கு..” பதில் ஒரண்டையிழுத்தார்.

“ஏன் நீங்க சிஎம்மாவலாம்ன்னு இருந்தது எதுவும் தட்டுக்கெட்டு போச்சா?” கோபியின் நக்கல் பேச்சுகளில் இடப்பக்கமாக கோணும் அவனது வாயைப் பார்க்க சாமிக்கண்ணுக்கு பற்றிக்கொண்டு வரும்.

“டிவி பொட்டி தர்றேன்னுட்டு ஆசைய காட்டி ஓட்டு வாங்கிப் புட்டிய.. வீட்டுக்கொரு கக்கூச கெட்டித் தர்றோம்ன்னு சொல்ல வாய் வருமா..? இங்க பாரு… பாத நெடுக்க அட தட்டி வெச்சிருக்கானுவ..”

“அப்புடி சொன்னா மட்டும் நீரு எங்களுக்கு ஓட்டு போட்ற போறியளா? எதுக்கு மாமா ச்சும்மா வாய போட்டு தேச்சிட்டு இருக்க..”

“இப்ப எதுக்குரா பாண்டி மவனே வெள்ளன வந்து வேட்டிய உருவிட்டிருக்க? சோலி இல்லையா ஒனக்கு..” வறண்டது போக ஒதுங்கியிருக்கும் நீரில் இறங்கியபடி சாமிக்கண்ணு கேட்டார்.

“செடிய வெட்றதுக்கு வசூலுக்கு அன்னிக்கு வந்தேன்.. பெறவு தரேம்ன்னீய.. அதுக்கு அங்குட்டு ஆள புடிக்கவே முடியல..”

“அதுக்குன்னு காலு கலுவ வர்றப்பவாடா வாருல வெச்சு முடிஞ்சிட்டு வருவேன்..?” எரிச்சலுடன் கேட்டார்.

“ஆயரமா நா எலுதிக்கிறேன்.. அத்தைக்கிட்ட கொடுத்து வைங்க.. அப்பறமா வந்து வாங்கிக்கிறேன்..”

காதிலேயே வாங்காதவரைப் போல கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை கட்டாந்தரையாக தெரிந்த பரப்பைப் பார்த்துகொண்டு நின்றார். ஆங்காங்கு தேங்கிக் கிடந்த குட்டைகளில் ஐந்தாரு பொடியன்கள் துண்டைப் போட்டு இழுத்து மீன் கிடைக்கிறதாவென பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

“நாலு வருசத்துக்கு முந்தி ஒங்கப்பனும் நானும் மீன் ஏலத்துக்கு புடிச்ச ஏரி… எப்புடி பொளந்து கெடக்கு பாரு..”

“ம்ம்..”

“பொட்டு தண்ணீ தங்கமாட்டேங்குது.. தரித்தர்யம் புடிச்சு போச்சு..”

“எதாச்சும் இப்புடியே சொல்லுங்க.. செடி இப்புடி மண்டிக் கெடந்தா.. பூரா வெசம்… ஆவியாக்கியுட்டு போயிருது.. தண்டுக்கு தண்டு வேர் போட்டு காடு மாதிரி ஆயி கெடக்கு பாருங்க.. ரெண்டு க்ரேன உள்ள எறக்கிவிட்டா பூராத்தையும் நெம்பி யெறிஞ்சிசடலாம்..”

அவனுக்கு பதிலே சொல்லாமல் சாமிக்கண்ணு மேட்டில் ஏற ஆரம்பித்தார்.

“ஆயரமா எலுதிக்கவா.. புடி கொடுக்காம போனா எப்புடி..?”

“ஒங்க ஆட்சிதான நடக்குது… ஆள கூட்டியாந்து காமிச்சு வரி காசுல பண்ணு இந்த வேலையெல்லாம்…”

பின் தொடர்ந்து வரும் நடையின் சரசரப்பு நின்றுபோனது அவருக்கு கேட்காமலில்லை. நிறுத்தாமல் பேச்சைத் தொடர்ந்தார்..

“இல்லேன்னா ஒங் கைக்காசு போட்டு பண்ணி… கட்சியில நல்ல பேரெடுத்து..  அடுத்தவாட்டி தொகுதிய காங்கிரஸ்காரனுக்கு உடாம நீயே வாங்கிரு..” வேட்டியை விருட்டென வெட்டி மடித்து கட்டிக்கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தார்.

 2

“எல்லாத்துக்கும் சிங்கப்பூர் துபாய்ல வேல பாக்குறவந்தான் நொட்டனும் இவனுகளுக்கு.. வாலிபால் மேச் நடத்தறதுலேந்து கும்பாயிசேகம் வரைக்கும் அவனுகளே படியளந்துட்டு கெடக்கனும்.. அங்க என்னமோ எல்லாவனும் பேன்க் வேலைக்கு போயி சம்பாரிக்கிற மாதிரி.. ஏதோ தூரத்துல இருந்து ஊருக்கு செய்யுற சந்தோசத்துக்காக அனுப்புறான்.. இங்க குண்டி நோவாம இவனுக குறுக்க மறுக்க போய்க்கிட்டும் வந்துக்கிட்டும்.. ஒருத்தவொருத்தன்கிட்டயும் ஒத்த பைசா வாங்குறதுக்கு கவட்டிக்குள்ள பூந்து வரவேண்டியிருக்கு..” சாமிக்கண்ணு ஆடு வாங்க கேரளாவுக்கு புறப்பட்டு போயிருப்பதாக டீக்கடையில் பேச்சு வந்தபோது கோபிக்கு சுல்லென்று பொத்துக்கொண்டு வர படபடவென பொரிய ஆரம்பித்துவிட்டான். பொத்தாம்பொதுவாக அவன் பேசியதை அங்கிருந்தவர்கள் ரசிக்கவில்லை. கண்டிக்கவும் ஒருத்தருக்கும் வாயெழவில்லை.

அவனை மேற்கொண்டு உசுப்பிவிட்டு வேடிக்கை பார்க்கும் எண்ணத்தில் ரெங்கசாமி கொக்கி போட்டார்.. “ஏம்பி.. இன்னுமா வசூலு முடியல? ஒன்னு ரெண்டு மாசத்துக்குள்ள வேலய முடிக்காட்டி மழ கீது வந்து தொலச்சிரும்ய்யா.. மூத்தரமாட்டு பேஞ்சா கூட ஒலையில வண்டி உள்ள எறங்க முடியாது அப்பறம்..”

“காசு கொடுக்காட்டியும் நக்கலு நையாண்டின்னு கிருத்திருவ மசுரு வேற.. பிச்சக்காரன் மாதிரிதான் ஒவ்வொருத்தனையா வெரட்டி வெரட்டி கேக்க வேண்டியிருக்கு..” பேச்சு வாக்கில் ‘அவன் இவன்’ என சொல்லிவிட்டதை உடனே உணர்ந்து சுற்றியிருந்த முகங்களை ஏறிட்டான். 

“சாமிக்கண்ணையா சொல்ற.. வரண்டிப்பய பத்து காசு தர மாட்டான்..” ரெங்கசாமிக்கு கோபியின் காட்டம் போதவில்லை. வம்பாடுபட்டாவது கொஞ்சம் குளிர் காய்ந்துவிட வேண்டும்.  மற்றவர்களுக்கும் பேச்சு ஒரு முகமாக திரும்பிவிட உத்வேகம் துளிர்த்துவிட்டது.

“மலபாரி கெடா ஒன்னும் தாயாடு ரெண்டும்.. மூணுமா சேத்து முப்பத்தியஞ்சு ரூவாய்க்கு வரும்போல.. கூட ஒத்தரையும் கூட்டிக்காம ரகசியமா பொறப்ட்டு போயிருக்கான்..“ என்றது ஒரு குரல்.

“கொண்டாந்து பண்ண ஆரம்பிக்க போறானாமா?” சலிப்போடு புகையிலையைத் துப்பியபடி ரெங்கசாமி கேட்டார்.

“ஏற்கனவே கொடியாடுதான் நாலஞ்சு நிக்கிதே வாசல்ல.. எதாச்சும் கணக்கு பண்ணியிருப்பான் பெருசா..”

“பொண்டாட்டியும் அவனுமா சேந்து புளுக்க அள்ளுறதுக்கா?” கூட்டுச் சிரிப்பொலி.. கடைக்காரரும் சேர்ந்து சிரித்தார்.

“இந்த கேரளா ஆடெல்லாம் எங்குன போயி வ்சாரிக்கிறான்.. ஊருக்காரன் எவங்கிட்டயாச்சும் எதும் சொல்றானா பாரு.. நேத்திக்கு சாயந்தரமுட்டும் இங்குனதான் ஒக்காந்திருந்தான்.. ஒரு வார்த்த விடல..”

“ஆம்பலாப்பட்டு ஆளு ஒருத்தன் வாங்கியாந்திருக்கானாம்.. அத புடிச்சு வ்சாரிச்சு போயிருக்கான்.. குட்டி போட்டு சீக்கிரமே சென வெச்சுக்குமாம்.. கறி வெயிட்டும் நல்லா நிக்கும் போல..”

“ச்சும்மாவே எறங்க பாத்துதான் பேசுவான்.. இதுல பண்ணக்காரனா வேற ஆயிட்டான்னா கிட்ட ச்சேக்க மாட்டான் ஒருத்தனையும்..”

சாமிக்கண்ணுவைப் பற்றி இயல்பாக ஆரம்பித்திருந்த பேச்சை அங்கு கூடியிருந்தவர்களுக்கு தத்தமது காழ்ப்பை இறக்கிவைக்க தொக்காக தான் மாற்றி கொடுத்துவிட்டதாக கோபிக்கு தோன்றியது. மேற்கொண்டு அவனால் எதுவுமே பேச முடியவில்லை. பேச்சு சாமிக்கண்ணு வீட்டு படுக்கையறை வரை போய் வந்தபோது, அவன் தடுமாறிவிட்டான். 

அப்பா இருந்தவரை மாமாவுக்கும் அவருக்குமான சினேகமே தனி. தன்னோடுதான் ஏனோ மாமா ஒட்டுவதேயில்லை. கட்சிக்காரன் என்றாலே களவாணிப்பயலாகத்தான் இருப்பான் என்ற கசப்பு தட்டும் நிந்தனை. காணும் இடத்திலெல்லாம் முகத்தை முறிக்கும் பேச்சு – அதில் ஊடாடும் ஒரு குத்தல். 

தான் விட்ட வார்த்தைகளையே கச்சாவாக்கி தற்போது நடக்கும் யோக்கியர்களின் வழக்காட்டில் அவனால் சாமிக்கண்ணு பக்கம்தான் சார்பெடுக்க முடிந்தது. அதோடு, அமர்ந்திருக்கும் எட்டு பேரில் இருவருக்கு மட்டும்தான் வசூல் நோட்டில் பெயரிருக்கிறது என்பதை யோசித்தபோது அவ்விடத்தில் மேற்கொண்டு நிற்கவே அவனுக்கு கூசியது. 

3

வெள்ளைவெளேரென நிற்கும் தலைச்சேரி ஆடுகளின் மீது ஊர்க் கண்கள் மேயாமலிருக்க இன்னொரு அடுக்கு முற்படலை வைத்து வேலி நெருக்கிக் கட்டப்பட்டது. மேய்ச்சலுக்கு கூட அம்மூன்றும் வெளியே கொண்டு வரப்படவில்லை. கொல்லையிலிருந்து மாவிலைகளையும் கொய்யா இலைகளையும் வெட்டி கொப்பு கொப்பாக டிவிஎஸ் எக்ஸெல்லில் கட்டிக்கொண்டு வீட்டுக்கு வரும்போது சாமிக்கண்ணுக்கு ஓர் இனம்புரியாத பதற்றம் – கவனிக்கப்படுவதாலோ கவனிக்கப்படுவதாக நினைத்துக்கொள்வதாலோ. இந்தப் பதற்றமே அவரது சுபாவத்தைத் திரிக்க ஆரம்பித்தது – தனது வழக்கமான இறுமாப்பை விட்டுவிட்டு வலியப்போய் காண்போரிடம் பேச்சு கொடுத்தார். அந்தப் போலித்தனம் அவருக்கே அசிங்கமாக பட்டதோ என்னவோ, மூன்றாம் வாரமே அந்தப் புது ஆடுகளை ஏற்கனவே இருந்த நான்குடன் மேய்ச்சலுக்கு வெளியே இழுத்துப் போக துவங்கிவிட்டார்.

கையில் அலக்குத் தொரட்டியுடன் ஆட்டுக்கூட்டத்தை இரு வேளைகள் கொல்லைக்கு கூட்டிச் செல்லும் சாமிக்கண்ணு, ஓரிரு நாட்களுக்கு பிறகு எவருக்கும் அத்தனை அந்நியமாக தெரியவில்லை. செல்லும் வழியில் ஆங்காங்கே நிறுத்தி வேலியோரத்து குலைகளை வளைத்துப் பிடிப்பார். புதிதாக வந்திருந்த மூன்றுக்கும் தவ்விப் பிடிப்பதில் அத்தனை லாவகம் போதவில்லை. அதைப் பார்க்கவே அவருக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது.

“பாக்க நம்மூரு கொடி கெடா மாதிரிதானய்யா இருக்கு.. எதுக்கு இத்தன வெல வெச்சு விக்கிறான்..” ரெங்கசாமி வழியில் வைத்து விசாரிக்க, சாமிக்கண்ணுக்கு பதில் சொல்லவே எரிச்சலாக இருந்தது. சட்டென முகத்தைக் காட்டவும் முடியவில்லை. கேட்டுவிட்டு போய் அந்தப் புகையிலை வாயில் இந்தச் சேதிகளையும் போட்டு குதப்பித் துப்புவார் என்பது தெரியும். வேண்டாவெறுப்பாக இரண்டொரு வார்த்தையில் பதில் சொல்ல, ரெங்கசாமியும் நீட்டி முழுக்காமல் நிறுத்திக்கொண்டார். 

விஷயறியும் தொனியில் கேட்பவர்களுக்கு சாமிக்கண்ணு ஆனால் போதும் போதுமெனும் அளவிற்கு கதையளந்தார். அப்படியான தருணங்களில் தன்னையும் மீறிய பெருமிதம் முகத்தில் மிளிரும்.

“ஊர்ப்பக்க வெள்ளாடு மாதிரிதான் இருக்கும்.. தொடை ச்சப்பக்கிட்ட நல்லா முசுமுசுன்னு மசுரு இருக்கு பாருங்க.. அதான்.. அத பாத்து வாங்கனும்.. அதோட இப்படி கலுத்த ஒட்டி ஒரு காப்பி கொட்ட கலர்ல லேசா பட மாதிரி இருக்குல்ல.. அப்படியிருந்தாதான் அது அசல் தலச்சேரி..” இதெல்லாம் தன்னிடமிருக்கும் மற்ற ஆடுகளிலிருந்து அந்தப் புது சோடியில் வித்தியாசமான அம்சங்களாக இவரே பார்த்து வைத்தவைதான். ஆனால் சொல்லும்போதிருக்கும் மிடுக்கு வேறு விதமாக இருக்கும். “கேரளால இதையெல்லாம் தரைலயே விடமாட்றான்.. பூரா பரண்தான்.. ஒசர ஒசரமா கெட்டி வெச்சுதான் வளக்குறான்.. போயி பாத்தா வாய பொளக்க வருது.. அப்படி வெச்சிருக்கான்.. நம்ம சேட்டன்கிட்ட க்ராசு எதுவுமே கெடையாது.. எல்லாமே அசலுதான்..” 

இரண்டு தாயாடுகளில் ஒன்றை சினையாக பார்த்து வாங்கி வந்திருந்தார். குட்டிகள் வந்ததும் ஒரு சிறிய கொட்டில் எழுப்பிவிடும் ஆசை இருந்தது. தலைச்சேரி ஆட்டுப்பண்ணையை வட்டாரத்தில் முதல் ஆளாக உருவாக்கப் போகிறோம் என்ற உற்சாகம் சொரிந்த நாளில், பூவரச மர ரீப்பர் ஒரு லோடு கொண்டு வந்து இறக்கினார். அமிர்தத்துக்கு இதையெல்லாம் பார்க்க சலிப்பாக இருந்தது. பண்ணை குறித்த திட்டங்களையும் கனவுகளையும் அவளிடம் சொல்லும்போது பதிலெதுவும் சொல்லமாட்டாள். முன்பு தகர தொட்டிகளில் வீடு முழுக்க மீன் தவ்விக்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தவள்; அவளால் அப்படித்தான் இதைப் பார்க்கமுடியும் – அவளது சோகையை சாமிக்கண்ணு சட்டையே செய்யமாட்டார்.

“கலப்பே கெடையாது.. பூரா அசலுதான் இருக்கும் நம்மக்கிட்ட.. அசல் தலச்சேரின்னா சாமிக்கண்ண தேடிதான் எல்லாவனும் வரணும்..”  சொல்லிய நாளிலிருந்து கொடியாட்டுக் கூட்டத்தை வீட்டின் பின்கட்டில் கொண்டுபோய் கட்டிவைத்தார்.

வந்ததிலிருந்து  ஒரு மாத காலமாக அங்குலம் கூட வளராமலிருக்கும் அம்மூன்றும் இவர் கண்ணுக்கு மட்டும் நாளுக்கு நாள் எடை கூடுவதாகத் தெரிந்தன. சினையாட்டுக்கான கவனிப்பு பிரத்யேகமாக இருந்தது. வரப்போகும் குட்டிகளில் கடா இருந்தால் வீரனாருக்கு அதை நேந்துகொடுப்பதாக வேண்டிக்கொண்டார். ஆடுகளைப் பார்க்கவும் விசாரிக்கவும் அவ்வப்போது யாரேனும் வந்துபோவது நாளுக்கு நாள் புது அந்தஸ்த்தாக தெரிந்தது.

“ஆளு புது ஆளா இருக்கு.. யாரு எவுருன்னு அடையாளந் தெரியலயே..?”

“இருக்கும் இருக்கும்..” கோபி பைக்கை ஒருக்களித்து நிறுத்திவிட்டு இறங்கினான்..

“என்னடா இங்குட்டு..”

“பண்ண எப்பிடியிருக்குன்னு பாக்க வந்தேன்..” வாய் இடப்பக்கம் போகவில்லை என்றாலும் சாமிக்கண்ணுக்கு அது சுருக்கென்றிருந்தது.

“ஏரி ச்செடிய பூரா நெம்பியெடுத்து தூருவாரிட்ட போல.. மொத்தமுங் க்ளியரா இருக்கு..”

“ஆமாமா.. எல்லாருமா வாரியெடுத்து கொடுத்த காசுக்கு நானே அருவால கொண்டு போயி செத்துனாதான் உண்டு..” அழுத்தமில்லாமல்தான் சொன்னான்.

“ஊரு மசுருன்னு சுத்தாம எதுனா தொழில பாரு.. இல்லேன்னா கடேசி வரைக்கும் பேனர் வெக்கிற சோலிதான் பாப்ப..” அறிவுரை போலில்லாமல் அது அவனைக் குதறிவிடும் தொனியில் இருந்தது. திண்ணையில் உட்கார போனவன் அப்படியே நின்றுவிட்டான்.

“என்னைய பாத்தாலே ஒங்களுக்கு பொச பொசன்னு வரும்போல..”

சாமிக்கண்ணு அவன் சொல்வதைக் காதில் போட்டுக்கொள்ளாதவரைப் போல சைக்கிள் செயினுக்கு எண்ணெய் போட்டு சுற்றிக்கொண்டிருந்தார். எதையோ இட்டு நிறப்புவதைப் போல அமிர்தம்தான் பேச்சுக்கொடுக்க வேண்டியிருந்தது.

“அம்மா நல்லாருக்காடியய்யா.. வர்றதேயில்ல இங்கிட்டு..”

“இருக்குத்த.. ச்சொன்னாலும் எங்கிட்டும் நகரமாட்டேங்குது..  வர சொல்றேன்..”

“வம்மாள பாக்க வீட்ல நாதியில்ல.. பேனரு கட்டு.. பேனரு..” சாமிக்கண்ணு முனக்கமாக சொன்னது இருவருக்கும் காதில் விழுந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

“ஒக்காருய்யா.. டீ போட்டாறேன்..”

“இல்லத்த.. கெளம்புறேன்..  நாளைக்கு வரி கூட்டம் நடக்குது.. அத ச்சொல்லிட்டு போவத்தான் வந்தேன்..” வண்டியைத் திருப்பிவிட்டான். சட்டென அவன் அப்படி செய்தது சாமிக்கண்ணுக்கும் சங்கடமாக இருந்தது. திரும்பிப்பார்த்த போது வேலியைத் தாண்டி வண்டி போயிருந்தது. அதன் பிறகு அவர் வீட்டுக்கு அந்த ஆடுகள் சாகக் கிடந்த நாள் வரை அவன் வரவேயில்லை.

4

கொடியாட்டு கடா எதுவும் தலைச்சேரியில் ஏறிவிடக் கூடாதென மேய்ச்சலுக்கும் தனித்தனியாகவே கூட்டிச் செல்லப்பட்டன. நாளாகாக சாமிக்கண்ணுக்கு இந்தச் சோலி அலுப்புத்தட்ட ஆரம்பித்தது. சேர்த்தே இழுத்துக்கொண்டு போய் வெவ்வேறு இடத்தில் இரு கூட்டத்தையும் மேய விடுவார். ஏரியையொட்டிய ஒழுங்கை பக்கம் போனால், கொடியாட்டு கூட்டம் தன்னாலேயே அறுப்பு முடிந்த வயக்காட்டு பக்கம் இறங்கிவிடும். தலைச்சேரிகள் காட்டாமணக்கு பக்கமாக பாயும். கொடிக்கூட்டம் காட்டாமணக்கில் வாயே வைக்காது. சாமிக்கண்ணுக்கு மெனக்கட்டு இரண்டையும் பிரித்து வைக்கும் சோலி மிச்சம். கொஞ்ச நேரம் லாந்திவிட்டு, ஒரு டீயையும் பீடியையும் இழுத்துவிட்டு, நாலைந்து நக்கல் புரளி பேசிவிட்டு சாவகாசமாக வந்து வீட்டுக்கு இழுத்துப்போனால் போதும். 

ஓரிரு நாட்களில் இப்படி ஒழுங்கையையொட்டி மேயவிடுவது சாமிக்கண்ணுக்கு வசதியாக தெரிந்தது. செடிகளும் மண்டிக்கிடக்கின்றன. ஆடுகள் ரொம்ப தூரம் போவதில்லை. மேய்ச்சல் ஒரு தனிச் சோலியாகவே தெரியவில்லை.

அப்படியொரு காலை, சினையாடு மேயச்சலுக்கு வராமல் சோர்ந்து தனித்து நின்றது – ஒரு மாதிரி முன்னங்கால்களைத் தரையில் விசுக்கி விசுக்கி தேய்க்க ஆரம்பித்தது. குட்டிப்போடும் காலத்திற்கு வந்திருக்கும் மசக்கை என்று சாமிக்கண்ணுக்கு பட அதனை கொட்டிலிலிருந்து கொண்டுவந்து கட்டாந்தரையில் பொசுபொசுவென வைக்கோலைப் பரப்பி தனிமைப்படுத்தி வைத்தார். முட்டிக்கொண்டிருக்கும் வயிறுக்கு மூன்று குட்டிகளாவது இருக்கவேண்டுமென தோன்றியது. வைக்கோலில் நிற்காமல் கீழே விழுந்த ஆடு, கால்களை வெட்டி வெட்டி இழுத்தபடியே இருந்தது – வலிப்பு கண்டதைப் போல ஆட்டம் காட்டியது. சாமிக்கண்ணுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

‘என்ன சாதியெலவு இது.. குட்டிப்போட கொண்டாந்து விட்டா குப்புற குப்புற பெரட்டிக்கிட்டு கெடக்கு…’ 

சற்று நேரத்திற்குள் ஆட்டுக்கு நாசியில் கெட்டி மஞ்சளாக கோழை அடைத்துக்கொள்ள, சாமிக்கண்ணுக்கு என்னவோ சரியாகப்படவில்லை. ஓடிப்போய் தும்பைத் தழையை பறித்து சாரைப் பிழிந்து நாசியில் விட்டுப்பார்த்தார். எதிர்த்து தும்மலடிக்கப் போகிறதென விலகி நின்ற கணத்தின் நிகழ்வில்தான் மனிதர் அரண்டு போனார். மூச்சை ஆழ இழுத்த ஆட்டுக்கு தும்மலே கட்டவில்லை. மாறாக கண்கள் செருகிக் குத்திட்டுவிட்டன. அமிர்தம் தலையிலும் வயிற்றிலும் அடித்துக்கொள்ள ஆரம்பித்துவிட்டாள்.

வைத்தியர் வந்து சேரும்போது தாயாட்டுக்கு கடைசி இரண்டு இழுப்புகள்தான் மிச்சமிருந்தன. எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. ஐந்தாரு பேர் அதற்குள் கூடிவிட்டார்கள்.  

ஆட்டைப் பார்த்த வைத்தியர் கொட்டிலுக்கு சென்று புழுக்கைக் கழிச்சலை கிண்டிப்பார்த்தார். மற்ற ஆடுகளையும் பிடித்து கண்ணுக்குள்ளும் நாசியிலும் எதையோ தேடுவதைப் போல பரிசோதித்தார். தலைச்சேரி கடாயின் ஆசனவாய்க்குள் விரலை விட்டு நோண்டியெடுத்து பிசுபிசுப்பை அளந்தார்; முகர்ந்து பார்த்தார்.

சாமிக்கண்ணு சித்தப்பிரமை கண்டதைப் போல காலை பரப்பி நீட்டிப்போட்டு உட்கார்ந்து வைக்கோல் பரப்பில் செத்துக்கிடக்கும் சிணையாட்டைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

எதையோ கண்டுபிடித்துவிட்டதைப் போல வைத்தியர் எழுந்து வந்தார்.

“தொத்து நோயா எதுவும்? வவுத்துப் போக்கு மாதிரி?” கூட்டத்திலிருந்து ஒரு குரல்..

சாமிக்கண்ணுவிடம் வைத்தியர் விசாரித்தார், “தீவணம் என்ன போட்டீய?”

அவர் வாயே திறக்கவில்லை.

“எப்பவும் போல மேய்ச்ச தான்.. புதுசா ஒன்னுங் கொடுக்கலயே..” அமிர்தம்தான் பதில் சொன்னாள்.

“எங்குன மேய விடுவீய..”

“ஏரிய ஒட்டிதான் கூட்டிட்டு போவாரு..” அழுகை அவளுக்கு நிற்கவில்லை. சினையாடு வெள்ளிக்கிழமையில் செத்துப்போயிருப்பது, தன் குடியையே கெடுக்கப்போவதாக கூப்பாடு போட்டாள். 

அந்தப் பக்கமாக போய்க்கோண்டிருந்த கோபி, அமிர்தத்தின் அழுகையைக் கேட்டு கூட்டத்திற்குள் புகுந்து எட்டிப்பார்த்தான். செத்துக் கிடக்கும் தாயாட்டின் கோலத்தில் ஒரு நொடி விக்கித்துப்போய்விட்டான்.

வைத்தியர் அவளது ஓலம் அடங்கும்வரை நிதானித்துவிட்டு கேட்டார் “காட்டாமணக்க எதும் திண்ணுச்சுகளா..?”

“ஆடு எங்கிட்டு காட்டாமணக்கு பக்கட்டு போவும்..? நாத்தமே ஆவாதே..” கூட்டத்திலிருந்து குரல் வந்தது.

“ஜில்லாவுக்கு இது புது சாதில.. நாட்டாடு எதுவும் கிட்டயே போவாது.. இதுக புது எடத்துல விட்டதும் போயி வாய வெச்சாலும் வெச்சிருக்கும்..” வைத்தியர் யோசிப்பதைப் போல பேசினார்.

“தின்னாலும் வயித்துக்குதான ஆவாது.. இப்புடி வெரச்சிக்கிட்டு கெடக்கு.. பூச்சிவட்டு எதுவும் கடிச்சிருக்குமா?” பக்கத்து வீட்டுக்காரர் குழம்பியிருந்தார்.

“வயித்துக்கு கேடு உண்டுதான்.. ஆனா அதவிட நரம்ப புடிச்சி கிந்தியிலுத்துப்புடும்.. ரத்தம் சுண்டி காஞ்சுப்போயிரும்.. மிச்ச ரெண்டுக்குமே கண்ணெல்லாம் வெளிறி போயிருக்கு.. ரெவைக்கு நிக்கிறதே செரமந்தான்…”   

வைத்தியர் பேச பேச சாமிக்கண்ணு தலையை மெல்ல நிமிர்த்தினார். தாடையின் நடுக்கம் கீழுதட்டில் தெரிந்தது. சரணடைந்துவிடும் கெஞ்சலுடன் கண்கள் குறுகிச்சிறுத்தன. ஒரு சுற்று, கூடியிருந்த சனத்தைப் பார்த்தார். எவர் முகமும் தன் கண்களை நேருக்கு நேராக பார்க்கவில்லை என்ற இடத்தில் அநாதரவாக உணர்ந்தார். ஒருவனதைத் தவிர.

கோபியைக் கூட்டத்தில் பார்த்ததும் சுற்றிவந்த தலை அப்படியே நின்றுவிட்டது. கழுத்திலும் நெற்றியிலும் பொல்லென்று வியர்த்துவிட, மனிதர் கண்ணிமைக்கவே இல்லை. அனிச்சையாக வாயிலிருந்து அந்தப் பதில் வந்தது.

“ஏரி பக்கமே அதுக எறங்கல..“ 

(முற்றும்)

01. ஆச்சி

இறுதி ஊர்வலத்தில்
வீசிய காற்று

சவமாய்க் கிடந்தவரை தீண்டியதும்
தன்னுடல் மீதிருந்த பூக்களை உதிர்த்து
நிலமெங்கும் விட்டுச்சென்றார்

02. அபூர்வ நிழல்

ஏதேனும் ஓர் அபூர்வ நிழலில்
என்னை மறைத்துக்கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன்.

மரத்தினுடையதாகவோ பறவையினுடையதாகவோ
மனிதனுடையதாகவோ
மறைக்குமந்த அந்த அபூர்வ நிழல்
இருக்கலாமென
ஒரு அசரீரி கேட்கிறது.

என் மனதின் அபூர்வ நிழல்
தனிமையில் மறைந்திருக்கிறது.
சாபத்தில் எழுந்திருக்கிறது.
என்னுடைய நிழலில்
நீயேன் இன்னும்
தோன்றவில்லையென
அபூர்வத்திடம் கேட்கலாமெனில்
அபூர்வம் மறைந்திருக்கும் நிழல் எதுவென்று
அறியேன்.

03. துளிர்

தருணத்தில்
சிறகசைக்க காத்திருக்கும்
வலசை மனத்தில்
அமைதியின் கிளை
துளிர்க்கிறது

ஜெகநாத் நடராஜன்

1

வயற்காட்டில் இரவு நேரத்தில் அழுகுரல் கேட்பதாக ஊர் முழுவதும் பேச்சு பரவத்துவங்கியிருந்தது. ஆரம்பத்தில் யாருக்கும்  அந்தப் பேச்சு குறித்த ஆர்வமில்லாமலிருந்தது. ஆனால் தெருமுக்கு, பிள்ளையார் கோவில், காப்பிக்கடை என்று இரண்டு ஆட்கள் கூடுமிடத்தில் முதல் விஷயமாக அது பேசப்பட்டு, மூன்றாவது நான்காவது நபரும் சேர்ந்து கொண்டார்கள். சின்ன வயதுப் பயல்கள் செவிகொடுக்க வந்த போது பெரியவர்கள் விரட்டினார்கள். அவர்கள் வீட்டில் போய் அதை ரகசியம் போலச் சொல்ல பெண்களுக்கும் ஆர்வம் வந்தது. அவர்கள் கேட்க முயன்ற போது, ”வாய மூடிக்கிட்டு கெட, எவஞ்சொன்னான்?” என அடக்கப் பட்டார்கள். 

அதன் பின் அழுகுரலை முதலில் கேட்டவர் யார்? என்று அறியும் முயற்சி ஊருக்குள் துவங்கியது. அவர் சொன்னார், இவர் சொன்னார் என்று ஆரம்பித்து, எவருக்கும் யார் தமக்குச் சொன்னார்கள் என்று சொல்லத் தெரியாமல் அந்தத் தேடல் நின்று போயிற்று. ஊருக்குள் இப்படி எதாவது புரளிகள் பரவி, வந்தது போல் காணாமல் போவது வழக்கமான நிகழ்வுதான் என்பதால் யாரும் கவலைப்படவில்லை.

சில வாரங்களில் மீண்டும் அந்தப் பேச்சுவந்தது.சொன்னவன் சக்கிலியக்குடி கோட்டை. அதிகாலையில் கிழக்குத்தெரு அச்சமட்டியார், காப்பிக்கடையை திறக்க வீட்டுக்கதவை திறக்க வரும்போது, வாசலில் உட்காந்திருந்தவனைப் பார்த்து மிரண்டுவிட்டார், ”ஏல யாரு?” என்று பயமும் ஆவேசமுமாகக் கத்த, வீடு விழித்து, தெரு கூடிவிட்டது.

சக்கிலியன் கோட்டை நேராக சுடுகாட்டிலிருந்து வந்திருந்தான். முதல் நாள் ஊருக்குள் ஒரு சாவு.வாழ்ந்து அனுபவித்த கட்டை. ஆலியாட்டமும் வேட்டுமாய் சுடுகாடு கொண்டுவைத்துவிட்டு வந்த ஜனம் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் காலைவேளையில் கோட்டை வந்திருக்கிறான்.. முகம் பயமும் பீதியுமாகக் கிடந்தது. ”என்னடா? ஏன் இப்பிடி உட்கார்ந்திருக்க.” என்று கேட்ட குரலுக்கு முகம் பார்க்காமலேயே பதில் சொன்னான்.

”சாமீ, அழுக சத்தத்த கேட்டேன்.”

“கேட்டியா? ”

நாப்ன்கந்து பேர் ஒன்றாக்க் குரல் கொடுத்தார்கள்.

”பாத்தேன். நல்ல நெலவு வெளிச்சம்.தலைய விரிச்சுப் போட்டுக்கிட்டு பம்பு செட்டு தொட்டி மேல உக்காந்து அழுதுக்கிட்டிருந்துது. ”

”அப்புறம்?

”கையி காலெல்லாம் நடுங்கிடுச்சு. நடக்க முடியல தலசுத்துது கண்ணு இருட்டுது”

”என்னல சொல்லுத, சுடு காட்டுல பொணத்த எரிக்கற  நீயே இப்படிச் சொன்னன்னா?’ 

”பேயின்னா பயந்தாங்கள”

”ஏல ராத்திரி பூரா பொணத்த எரிச்சுக்கிட்டு வந்து உக்காந்துக்கிட்டுவந்து பேயி பிசாசுன்னு சொல்லுத . ஏன் அந்த வயக்காட்டு வழியா போன?’’

”சத்தம் வருது சத்தம் வருதுன்னு ஊருக்குள்ள பேச்சு வந்தத நா, நம்பல அதுதான் அந்த வழில வந்தேன்”

”அப்ப அது நெஜந்தானா? நீ பாத்தியா?’’

”பாத்துட்டுத்தான வந்து இப்படிக் கிடக்கேன். நல்ல நெலா வெளிச்சம். காத்து வீசுது.வயக்காட்டுக்குள்ள எங்கனயோ கெடந்து நரி ஊளை விடுது.அவ அங்கன குத்த வச்சு மாட்த்தி அழுதுக்கிட்டிருக்கா? ”

” நல்லா முகத்த பாத்தியாடா? ”

”மொகத்த வேற பாக்கணுமாய்யா? கண்ணீரும் கம்பலையுமா கேவிக் கேவி அழுகுதா? என்ன பாத்துடுவாளோன்னு ஆமணக்குச் செடிக்குள்ள போய் ஒளிஞ்சுக்கிட்டேன். அவ மேக்க பாக்க இருக்கா, நா கெழக்க இருந்து வாரேன். ஈர சேல, தல விரிஞ்சு கெடக்கு. ஆவலாதி சொல்லுதமாதிரி பேசிக்கிட்டே அழுவுதா. ”’

”என்ன என்னடா சொன்னா? ”

”என்ன சாமி ஈரக்கொல நடுங்குங்கேன். விவரம் கேக்கிய.. ”

என்றவன் அமைதியாக இருந்துவிட்டு

‘கண்ணால பாத்தேன். என்ன செய்யணுமோ செய்யுங்க? ”

என்று எழுந்து நடக்கத்துவங்கினான்.

கூட்டம் பின்னால் செல்ல

”நில்லுடா”

பெரிய பாட்டையா கத்தினார். அவர் ஊருக்குள் பெரியவர்.ஊர் அவருக்கு கட்டுப்படும்.

கோட்டை நின்றான்

”என்னடா நீ பாட்டுக்கு போயிட்டு இருக்க”

”முடியல சாமி நாலு மடக்கு சாராயம் குடிச்சாத்தான் நடுக்கம் நிக்கும்போல இருக்கு. ” 

”சரி முடியும்போது வா. பேசணும்”

தலையாட்டியபடியே யாரையும் திரும்பிப் பார்க்காமல் ஓட்டமும் நடையுமாகப் போய்விட்டான். 

ஜனம் மிரட்சியோடு நின்றது.

கோட்டை ஊர்ப் பிணம் எரிப்பவன் அவனே பயந்திருக்கிறான் என்றால் அவதான்.அழுகச்சத்தம் கேட்டுச்சு.அழுகச்சத்தம் கேட்டுச்சுன்னு ஊருக்குள்ள பேச்சு வந்தது நெஜந்தான்.

ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். யாருக்கும் என்ன பேசுவதென்று தெரியவில்லை. 

2

ரத்தினசாமியின் கிணரு வயக்காட்டுக்கு தெக்கே இருந்தது. மாவட்டத்தில் அந்த மாதிரி கிணரு இல்லை என்று பேசிக் கொள்வார்கள்.. இரண்டு கிண்றை ஒன்றாக வெட்டிய நீள அகலம். நல்ல ஆழம். ரெண்டு மோட்டர். கிணருவெட்டி மண் தோண்டும்போது அள்ளிய சரளைக் கற்கள் பக்கத்தில் குட்டி மலை போலக் கிடந்தது.  சுற்றி தென்னை மரங்கள்.உச்சியில் ரெண்டு கொடுக்காப்புளி மரங்கள்.மரத்தில் தூளி கட்டி பச்சைக் குழந்தைகள் தூங்கும். ஆட்கள் மேலேறி மேலேறிப் பதிந்த ஒற்றையடி தடம். மத்தியானச் சாப்பாடு கூலி ஆளுங்களுக்கு அங்கேதான், எந்நேரமும் பறவைச் சத்தம் கேட்கும். எந்தக் கோடைப் பகலிலும் அங்கு நிழல் கிடக்கும்.கிணற்றில் எப்போதும் நீர் இருக்கும். இரண்டு நாள் தொடர்ந்து மழைவந்தால் நீர் நிலமட்டம் வந்துவிடும். யாருக்கும் குளிக்க அனுமதி இல்லை.”’ஒண்ணுகெடக்க ஒண்ணு ஆச்சுன்னா யாரு அலையுதது என்பான் ரத்ன சாமி. பம்ப் செட் மீது ஏறி, கிணற்றில் குதித்து அலையடிக்க அவன் குளித்ததை அபூர்வமாக சிலர் பார்த்திருக்கிறார்கள். ஒருமுறை ரகசியமாகக் குளித்த சிலரின் துணிகளைக் காணவில்லை.அது அவன் வேலைதான். ஆனால் யாருக்கும் அவனிடம் கேட்க துணிவில்லை. வாழை இலையில் மானத்தை மறைத்துக் கொண்டுஅவர்கள் ஊருக்குள் ஓடினார்கள்.

 ரத்தினசாமி  ஒரு முசுடன்.கல்யாணவயசு. வாழ்க்கை அவனுக்கு எதையும் காட்டாமல் கடந்து போயிருந்தது. சொன்னா வெளையற நஞ்சை. நல்ல தண்ணீப்பாடு. என்ன இருந்தும் சிரிக்க துட்டு குடுக்கணும் அவனுக்கு. வயலுக்கு வரும் யாரையும் கண்டு கொள்ள மாட்டான்.ஆட்கள் வந்து போவதால் பயிருக்கு பாதுகாப்பு. சோத்துக்கு மிளகாய்கூட அவனிடம் சொல்லிக் கொண்டுதான் பறிப்பார்கள்.எடுத்துக்கங்க என்று மனசாரச் சொல்ல மாட்டான். கேட்காத்தௌ போல, பார்க்காததுபோல நிற்பான். 

”வடக்கோரத்து செடில நாலு கத்திரிக்கா நேத்து கெடந்துச்சு. ரெண்டு வெளஞ்சது, ரெண்டு பிஞ்சு நாலையும் இன்னிக்கி காணல”

பொத்தாம் பொதுவாக சொல்லிச் செல்வான்.யாரும் வாய் தொறக்க மாட்டார்கள்.

”வடக்கோரத்து செடில நாலு கத்திரிக்கா நேத்து கெடந்துச்சு. ரெண்டு வெளஞ்சது, ரெண்டு பிஞ்சு இன்னிக்கி காணல”

களை எடுத்துக் கொண்டே மாடத்தி அவன் குரலில் சொல்வாள். வடிவானவள் அவள்.சிரித்து விட்டுப் பேசுவாள். சிரிப்பை எல்லோருக்கும் வரவழைப்பாள்.

”எங்க போயிருக்கும்? ”

எவளோ எங்கிருந்தோ கேட்க

”ராத்திரில வந்த நரி கொண்டு போயிருக்கும்”

வயல் காட்டில் சிரிப்பு அள்ளும்.அப்படி ஒருநாள் மாடத்தி சிரித்த போது கடகப் பெட்டியில் ஆமணக்கு ஒடித்துப் போட்டுக் கொண்டு மறைவாய் நின்ற ரத்தினசாமி பார்த்துவிட்டான். அவன் அதைப் பார்க்காதவன் போல போனதை, மாட்த்தியும் இன்னும் சிலரும் பார்த்து விட்டார்கள்.

”அவுஹ காதுக்குப் போயிராம” என்று மாடத்தி கேட்டுக் கொண்டாள். .அவளோட அவுஹ மாசானம்.அவள் புருஷன்..ராத்திரி கல்யாணம் நடந்த அடுத்த ராத்திரிக்குள் அவனோடு பிணக்கு வந்து விட்டது. மாடத்தி வீட்டுக்கு வந்துவிட்டாள். பலர் சொல்லியும், அவளைப் பெத்தவர்கள் அழுது திட்டியும் அவள் போகவில்லை. மாசானம் அவளையே சுற்றி வந்தான். அவள் குளத்தில் குளித்து வந்து சேலை மாற்றுவதை திருட்டுத்தனமாகப் பார்த்தான். அவள் கத்தி ஆட்களை திரட்டினாள். அவந்தான் என்று அவள் காட்டிக் கொடுக்க வில்லை. அவன் மீது இன்னும் கோபம் வந்தது. ஒருமுறை வீடு வந்து அவள் கையைப் பிடித்து இழுத்து, அவளிடம் கடிபட்டான். ஊரார் கேட்டபோது நாய்க்கடி என்றான்.

கோயில் கொடை அன்று தலை நிறைய பூவும் பொட்டுமாய் இருந்த அந்த அழகியை ஆவிசேத்துக் கட்டிப் பிடித்தான்.அவள் கூச்சலில் ஆட்கள் ஓடி வந்து பிரித்துப் பொட்டார்கள். ஊருக்குப் பாட்டைய்யா வீட்டில் விசாரிக்கப்பட்டான். ”ஆசை என்றான். எல்லோரும்  சிரித்தார்கள். பொண்டாட்டிதான என்றான். சரிதான என்று சிலர் சொன்னார்கள்.  ”” அவளுக்கு விருப்பமில்லன்னா விட்டுரணும், மறுபடி இந்த மாதிரி வச்சுக்கப்படாது என்று முடிவு சொல்லப்பட்டது.வெத்தலையில் சத்தியமும் கேட்கப்பட்டது.மறுபடி கை நீண்டால் போலீஸ் வரும் என்று சொல்லப்பட்டது.

இரண்டு முறை அவள் அவன் கண்ணில் பட்ட போது, கண்கள் சிவக்க ’’ஒரு நா ”உனக்கு இருக்குட்டீ” என்றான். அவள் அதை பேச்சுவாக்கில் சிலரிடம் சொல்லி வைத்தாள்.

இப்போது  மாடத்திக்கு ரத்தினசாமியும் எதிரியாகிவிட்டதாக எல்லோரும் பேசிக் கொண்டார்கள். மாடத்தி ஏன் வம்பு என்று அவளது வழக்கமான குலுக்கல் பேச்சை நிறுத்தி விட்டாள். 

ஓரு முறை வரப்பில் எதிரெதிராக ரத்தினசாமியைப் பார்க்கவேண்டி வந்துவிட்டது. குனிந்து நடந்து வந்த இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து,  ஒரே நேரத்தில் விலக,  ஒரே நேரத்தில் நிற்க இருவருக்குமே சிரிப்பு பிச்சுக்கிட்டு வந்துவிட்டது.. 

அப்போதிலிருந்து மாடத்தி பழையவனாளாள். எல்லோருக்கும் அது குறு குறு என்றிருந்தது. எல்லாக் கண்களும் அவளைக் குதறின. அவள் இல்லாத நேரத்தில் அவள் பேச்சுதான்.

ரத்தினசாமிக்கும் மாடத்திக்கும் இதுவோ? உரிமையாய் அவள் வெண்டை பிஞ்சைக் கடிப்பதென்ன, துவரக்காயை உரிப்பதென்ன,யாவாரி கழித்துப் போட்ட சொத்தக் கத்திரிக்காயை அவள் எல்லோருக்கும் பங்கு பிரிச்சுக் குடுப்பதென்ன, மார்புக்கு மேல் பாவாடையை தூக்கிக் கட்டிக் கொண்டு மல்லாக்கப் படுத்து ரத்னசாமியின் கிணற்றில் நீச்சல் அடிப்பதென்ன, மாடத்தியின் வாழ்வில் ஒரு ஆண் வந்திருப்பதை எல்லாப் பெண்களும் உணர்ந்து கொண்டார்கள்.

எல்லோருக்கும் குறு குறு என்றிருந்தது.

3

ரத்தினசாமி கிணத்தில் பொணம் கிடப்பதாக ஊருக்குள் தகவல் வந்தது, ஒரு மழைக்காலத்தில். பயிர்பச்சை வாசமும், மங்கலான வெளிச்சமும், தவளைச் சத்தமும், தூரத்தில் விழுந்து கலைந்த இடியும், நீர்ச் சலசலப்பும் தாண்டி ஊர் ஓடியது. கிணற்றை அடைந்த போது கனத்த மழையும், கும்மிருட்டும் வந்து விட்டது. தீப்பெட்டிகள் நனைந்து விட்டன. சிலோனில் இருந்து வந்திருந்த மூணுகட்டை வின்சிஸ்டர் பேட்டரி ஒரு வீட்டில் இருந்ததை யாரோ எடுத்து வந்தார்கள். பெட்ரோமாக்ஸ் லைட் வாடகைக்கு எடுத்துவர ரெண்டுபேர் கிளம்பிப் போனார்கள்.

ரத்னசாமியின் கிணத்துக்கு நட்ட நடுவாக செவப்பு சேலை கட்டியிருந்த பொணம் குப்புற கிடந்தது.  தொடுகைக் கம்பால் இழுத்து திருப்பிப் போட்டார்கள். எல்லாக் கண்களும் அதிர்ந்து பார்த்தன.  மாடத்தி.

ஊருக்குள் போலீஸ் வந்தது பகலில்.

‘’கொடிக் குறிச்சிக்கி மாமா வீட்டுக்குன்னுதான் போனா.மழ. வயக்காட்டு வேலை இல்ல. வீடு ஒழுகுது.போயிட்டுவரட்டுமேன்னு விட்டேன்.இப்பிடி ஆச்சே இப்பிடிஆயிடுச்சே ஆத்தா, ” மாடத்தியின் அப்பன் கங்கன்  அழுதான்.

”என்ன பிரச்சினை அவளுக்கு? ”

எல்லோரும் யோசித்தார்கள். அவள் புருஷனைப் பற்றிச் சொன்னார்கள்.

குடித்துவிட்டுக் கிடந்த மாட்த்திக்கு ஒரு இரவு மட்டும் புருஷனான மாசானம் வந்து சேந்தான்.

”உண்மைய சொல்லீரு”

”எனக்கு தெரியாது”

ஏட்டையா ஓங்கி கன்னத்தில் ஒரு அறை விட்டார். பல் உடைந்து ரத்தம் வந்தது.

”போலீஸ் அறன்னா அறதான். ”

ஆனால் மாசானம் சொன்னதையே சொன்னான்.’’ எனக்கு எதும் தெரியாது. நா அவள பாத்தே ரொம்ப நாள் ஆச்சு ‘’

‘’அப்பிடியா? ரொம்ப நாள் ஆச்சா? நீ சொல்லுதத நா, நம்பணுமா? கொஞ்சம் இரு , கேக்கற விதமா கேக்கேன்.’’.

ஏட்டையாவும் பாட்டையாவும் அங்கும் இங்கும் சென்று ரகசியம் போலப்  பேசிக் கொண்டார்கள் யாரும் அசையாமல் என்ன நிகழப் போகிறது என்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். .வடை தின்று டீ குடித்து, பாசிங் ஷோ சிகரெட்டும் பிடித்த கொஞ்ச நேரத்தில் ஏட்டையா, ”ஒரு தகவல் வந்திருக்கு? யாரு ரத்தினசாமி? ” என்று கேட்டார்.

ரத்தின சாமி அஞ்சு கிலோ மீட்டர் தள்ளியிருந்த சுரண்டைக்குப் போயிருந்தான். புது ரக நெல் விதை வந்திருக்கிறது என்று கேள்விப் பட்டிருந்தான், மொளகா யாவாரி அவனுக்கு நெருக்கம். அவரோடு அங்கிருந்து  திருனெவேலி போய் ஊர் சுற்றிவிட்டு, அவனைத் தேடிப்போன ஆள் சொன்ன தகவல் கேட்டு, பிளசர் எடுத்துக் கொண்டு பதட்டமாக ஊருக்குள் வந்தான்.

ஏட்டையா கேட்ட கேள்விக்கு, ”ஐயோ அய்யையையோ நா அப்பிடியா யாராவது சொல்லுங்க” என்றான். யாரும் எதுவும் சொல்ல வில்லை. யார் எது சொன்னாலும் அது அவர்களுக்கு சிக்கலைக் கொண்டுவரும்.

வேன் மாடத்தி பொணத்தை தூக்கிப் போனது. மாசானமும், ரத்தினசாமியும் விசாரணைக்குப் போனார்கள்.

”அடிச்சுக் கொன்னு பொணத்த தூக்கிப் போட்டிருக்கு”

”ஒரு ஆளு வேலை இல்ல ரெண்டு ஆளு”

”கைய வச்சிருக்கானுவோ”

யாராய் இருக்கும்?  சாத்தியமான எல்லா வழிகளிலும் விசாரணை நடந்தது.

எதுவும் பேரவில்லை.

ரத்னசாமிக்கு அதுல பிரச்சன அதனாலதான் அவன் கல்யாணமே பண்ணிக்கல என்ற விஷயம் போலீசால் கண்டு சொல்லப்பட்டது.

மாசானம் ஒரு மாதிரியாக இருந்தான். யாருடனும் பேசவில்லை.

தொடவே விடாதவள் நெஞ்சில் நெருப்பு  வைத்து விட்டு வந்திருந்தான்.

கிணற்றுப் பக்கம் யாரும் போகவில்லை.

சிலநாள் கழித்து இரண்டு டீசல் மோட்டார் கொண்டுவந்து நாள் முழுக்க கிணற்று தண்ணீரை இரைத்துக் கொட்டினார்கள். காலியான கிணற்றின் ஆழத்தை எல்லோரும் ஆச்சர்யமாகப் பார்த்தார்கள்.

சில நாளில் தண்ணீர் பொங்கி மேலே வந்துவிட்டது. யார் கிணற்றைப் பார்த்தாலும் மாடத்தி சிவப்பு சேலை கட்டி பிணமாக மிதந்த காட்சியே தெரிந்தது.

ஒரு நாள் மாசானம் ஊர்க்கோடி ஆலமரத்தில் தொங்கினான்.

மாடத்தி மீது உசிரையே வைத்திருந்தான் என்றார்கள்.

மாடத்தி உசிர் போனது போனதுதான்.எப்படி யாராய் இருக்கும் என்று பலரும் குழம்பினார்கள். சிஐடி போலீஸ் விசாரிக்கிறது. விரைவில் புடுச்சுவிடுவார்கள் என்று நம்பப்பட்டது.

அந்த வருஷம் ரத்னசாமி வயலில் வெள்ளாமை இல்லை. யாரும் அவனிடம் கேட்கவில்லை. முளைத்தது காய்த்தது எல்லாவற்றையும் ஆளாளுக்கு அள்ளிப் போனார்கள். அவன் அவமானம் தாங்காமல் வீட்டுக்குள்ளேயே இருந்தான்.

ஒரு வருடத்தில் எல்லாம் மறக்கத்துவங்கியிருந்தது. ஊர் விசேஷங்களில் ரத்னசாமி கலந்து கொள்ள ஆரம்பித்தான். மெல்ல வயலுக்கும் வர ஆரம்பித்தான்.நின்று விவசாயம் பார்க்காமல் ஆய்க்குடி வெத்தல யாவரிக்கு பாட்டத்துக்கு விட்டுவிடலாம் என்று யோசித்தான்.தூரத்து சொந்தத்தில் புருஷன இழந்த ஒருத்திய அவன் கட்டிக்கிடுவானா என்ற கேள்வி வந்த போது, சரி என்றுவிட்டான்.எப்படி என்று அனைவருக்கும் ஆச்சர்யம். ”அவனுக்கு அதுல பிரச்சினை இருக்கே என்றவர்களுக்கு, . ”அது ஒண்ணுதான் கல்யாணதுக்கு முக்கியமா? என்று பதில் சொன்னவர்கள் கேள்வி கேட்டவர்களைவிட வயதானவர்களாக இருந்தார்கள்.. ”பணம் வச்சிருக்கான்ல, வேற எதும் தேவ இல்லபோல அவளுக்கு.” என்று வரப்போறவளை புறம் பேசினார்கள். இதெல்லாம் நடந்து கொண்டிருந்த வேளையில்தான் வயற்காட்டில் கேட்ட அழுகுரல் பற்றி எல்லோரும் பேச ஆரம்பித்து,.சக்கிலியன் கோட்டையும் அதை நேரிலும் பார்த்திருந்தான்.

4

 மாலையில்தான் கோட்டை வந்தான். நெற்றிமுழுக்க குங்குமமும் திருநீரும் பூசியிருந்தான். நீண்ட மயிரை முடிச்சுப் போட்டுக் கட்டி, வெற்றிலைக்கறை உலர்ந்த உதட்டோடு நின்றான். இந்த முறை கூட்டமும் கேள்விகளும் அதிகமாக இருந்தன.

”எதுக்கு நா பொய்சொல்லப்போறேன். கண்டத சொன்னேன்”

”ஏண்டா அவ அழுதா போய் என்னன்னு கேக்க வேண்டியதுதான”

”இன்னிக்கு போறியாடா? ”

”சாமீ சாகச் சொல்லுதியளா? ”

”அவ நல்லவதான”

நாலஞ்சுபேறா போய் பாருங்க. ”

”யாரு அந்த நாலுபேரு? ”

”தீக்கு பேயி பயப்படும்”.

”சாமியாடுதவன் ரெண்டு பேர் கூட போங்க. ”

”நீ பாக்கும்போது மணி என்னடா இருக்கும்? ”

நிலா நட்ட நடு வானத்துல இருந்துச்சு. ”

சாதிக்கு இருவர் என்று முடிவாயிற்று. நள்ளிரவில் ஊர் கூடி அனுப்பி வைத்தார்கள்.

அன்று அழுகுரல் கேட்கவில்லை. 

அடுத்த நாளும் 

அதற்கு அடுத்தநாளும் 

அதன் பிறகு யாருக்கும் அதில் ஆர்வமில்லை.

ஆனாலும் இனிமேல் ஊரில் பிண எரிப்பு பகலில்தான் என்று கோட்டை கண்டிப்பாகச் சொல்லிவிட்டான்.

ரத்ன சாமி வெற்றிலைக் கொடிக்காலுக்கு பாட்டத்துக்கு வயலைக் கொடுத்துவிட்டான். மணி முதலியார் ஆட்களோடு வந்து தோது பார்த்துப் போனார். ரத்னசாமியின் வயலைச் சுற்றி அகத்திக் கன்றுகள் வைக்கப் பட்டன. அவை வளரும் போது வேலியாகிவிடும்.

வயல் உழவு நடந்ததைப் பார்க்க மணி முதலியார் தனியே வந்தார். குளக் கரையில் லூனா வண்டியையும், செருப்பையும் கழற்றிப் போட்டுவிட்டு, வயலுக்குள் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தவருக்கு, பட்டப்பகல். கிணற்றில் யாரோ துணியை அடித்து துவைக்கும் சத்தம் கேட்டது. தூரத்திலிருந்து பார்க்க, சிவப்பு சேலை கிணற்றுக்கு மேலே வந்து வந்து போயிற்று. அருகே நடக்க, நடக்க சத்தம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நிற்க, கிணற்றிலும் யாருமிலாதிருக்க

மணி மயங்கி விழுந்தார். 

நினைவு வந்த போது, ”பாத்தேன் பாத்தேன்” என்றார்.

ஜனங்களுக்கு புரிந்து போயிற்று. வந்தது அவதான். மாடத்தி.

5

உழுததோடு நிலம் கிடந்து போயிற்று. அப்படியே கிடந்த தண்ணீரில் தூசு விழுந்து நிறம் மாறிப் போயிற்று.ஆட்கள் போய் வர புதுப்பாதை எடுக்க கேட்பாரற்ற நிலமாக ரத்னசாமியின் நிலம் ஆயிற்று.

”யேய், நீ யாருகிட்டயும் சொல்ல வேண்டாம். நா, கேக்கேன். அவளோட எதாவது வம்பு வழக்கு வச்சுக்கிட்டியா?

பாட்டையா ரத்னசாமியை சந்தித்து அவன் நிலைக்காக வருந்தி அவனுக்கு எதாவது செய்ய வேண்டுமென்று அக்கறையோடு ஒரு நாள் கேட்டார்.

”காசு வேணும்ன்னு ஒருதடவ கேட்டா, குடுத்தேன்.”

”எதுக்கு?”

”சீல வாங்கணும்ன்னு சொன்னா

”எதுக்கு?”

”கொடிக்குறிச்சில யாரோடயோ நெருக்கம். அவனோடயே இருந்துறப்போறேன்னு சொன்னா?”

”அடப்பாவிப் பயல, ஏஞ் சொல்லல?”

”சொல்லி என்ன ஆவப் போகுது, சண்ட சச்சரவுதான் வரும்.’

”சத்தியமாச் சொல்லு வேற எதும் நடக்கலையே

”நடக்க வழி இல்ல தாத்தா, தெரிஞ்சு கேக்கியளா? தெரியாம கேக்கியளா? சிரிச்சா சிரிச்சேன். பாத்தா பாத்தேன். ஆசைதான். வேற என்ன முடியும் என்னால.

அவன் குரல் கம்மியது.

”அப்ப கொடிக்குறிச்சிக்கு போனவளுக்கு என்னவோ நடந்திருக்கணும்’”

”ஆமா.”

”யாரையோ தேடிப் போனவளை யாரோ கைவைத்துக் கலைத்துப் போட்டுவிட்டார்கள்.

அமைதியாக வலைவிரித்த போலீஸ் குற்றவாளிகளைப் பிடித்து ஊருக்குள் கொண்டுவந்து காட்டிப் போயிற்று. காறித்துப்பலும் கல்லெறியுமாய் அவர்கள்  பாளையங் கோட்டை ஜெயிலுக்குப் போனார்கள்.செத்தவள் உடம்பில் கீறலும் பல்தடமும் கிடந்ததை மாசானத்திடம் சொன்ன போலீஸ்காரணும் அவர்களோடு வந்திருந்தான்.அதை சொல்லாமலிருந்திருந்தால் மாசானம் செத்திருக்க மாட்டான் என்று விசனப்பட்டான்.அதை யாரும் அவ்வளவாக மதித்துக் கேட்கவில்லை. 

பாட்டையா ரத்னசாமியை தேற்ற பரந்த அந்த நிலத்தை பாழிலிருந்து காக்க என்னவெல்லாமோ செய்தார்.

கடைசியாக புனலூரிலிருந்து  மந்திரவாதி வந்தான். அங்கும் இங்கும் நடந்தான்.அவனுக்குள் பேசினான். எதையோ ஓதினான்.

ஊர் கூடி நின்று வேடிக்கை பார்த்தது.

”முக்குல ஒரு கல்லு வச்சுருங்க.’’

என்றான்

”கல்லா

”ஆமா. பூச பண்ணனும்,சாவல் காவு கொடுக்கணும். அப்போ அவ வரமாட்டா?

”இங்கதான் வைக்கணுமா?” 

”ஆமா. ஏன்?”

”இல்ல அவ வேற ஜாதி. கீழ் ஜாதி”

சிரித்த மந்திரவாதி சொன்னான்.

”ஜாதியெல்லாம் மனுஷனுக்குத்தான். ”பேய்க்கு ஜாதி இல்ல. அறியோ?”

சொல்லிவிட்டு நடந்தான்.ஜனங்களும் நடந்தார்கள். நடந்து கொண்டிருந்த ரத்னசாமி பாட்டையாவை நோக்கி சம்மதம் என்பதுபோல தலையசைத்தான்.

சிரிப்பும் கேலியும் கிண்டலுமாக மாடத்தி அவனுக்குள் வந்து போனாள். அவனும் புன்னகைத்துக் கொண்டான்.

©©©©