பிறரிடம்
சொல்லுவதற்கும்
எழுதுவதற்கும்
எளிதான வீட்டு முகவரியை கொண்டவர்கள் தான்
எவ்வளவு பாக்கியவான்கள்.

அஸ்கான் சாலையில்
நாலாவது தெருவில்
மூன்றாவது அப்பார்ட்மெண்டில்
நாலாவது மாடியில் என்று சொல்வதற்குப்பதில்
ஆட்டோகாரனுக்கும்
வாட்ச்மேனுக்கும் தெரியும் என்று சொல்வதில்
எவ்வளவு நிம்மதி.

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு
சந்திக்கும் நபர்கள்
‘இப்போது எங்கிருக்கிறீர்கள்’ என்று கேட்கும் பொழுதுகளில்
இருக்கிறோம் என்பதை தவிர
பெரிதாக
எதையும் யாரையும் குழப்புவதில்லை.

பிரிந்துபோன சிநேகிதி ஒருத்தி
இப்போதும் அதே வீட்டில் தான்
இ௫க்கிறாயா
இன்னும் எவ்வளவு காலம்
அங்கி௫ப்பாய் என்கிறாள்.

எனது வீட்டிற்கு
அடிக்கடி வரும்
தபால்காரர்கள்
விற்பனை பிரதிநிதிகள்
டெலிவரி பாய்கள்
யாரும் எனது வீட்டின் முகவரியை
முழுவதும்
படிப்பதற்கு தயாராக இல்லை.

அவர்கள் கேட்பது
ஒ௫ குறிப்பை அல்லது
ஒரு சூட்சமத்தை.

நீங்கள் யார்?
எங்கிருக்கிறீர்கள்?
இவ்வளவு காலமும்
இங்கே
என்னசெய்து கொண்டி௫க்கிறீர்கள்?
என்பதைப் பற்றிய
சூட்சமம் அது.

—————————-

A. ரியாஸ் அஹமது
உத்தமபாளையம்.
தேனி மாவட்டம்.

எனக்கு எதுவும் புரியாமலில்லை
தூயா

சூறாவளியின் ஆக்ரோஷத்தில்
நான் ஒரு திசையிலும்
நீ ஒரு திசையிலும்
மாட்டிக் கொண்டு தவிக்கிறோம்.

காலத்தின் மாய விளையாட்டில்
உன்னையும் என்னையும் பொம்மைகளாக்கி
மந்திரங்கள் ஓதி விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்

சிவப்பு பொம்மையாக உன்னையும்
கருப்பு பொம்மையாக என்னையும்
பாவிக்கிறார்கள்.

பொம்மைகளின்
மீது
ஆணி அடிக்க அடிக்க
உன்னுள் நானும்
என்னுள் நீயும்
ஆழப் பயணிக்கிறோம்.

சூடேற்றி நம்மை
பஸ்பமாக்கும்
ரஸவாதமெல்லாம்
கரைந்திடச்செய்யும்
மனோதிடத்தில்
நாமிருக்கிறோம்.

கனம் கனம்
வெடிக்கும் நினைவுகளின்
பேராற்றலை
சேகரித்து
வாழ்வைச் சமைப்போம்
தூயா.


நான் கொஞ்சம்
அழுது கொள்கிறேன்.

என் இயலாமையால்
என் கோழைத்தனத்தால்
என் அதிகபிரசிங்கித்தனத்தால்
என் வெட்டிப் பெருமையால்
என் ஆண் திமிரால்
என் அறிவாளித்தனத்தால்

நான் அதிகம்
அழுது கொண்டிருக்கிறேன்.

நானும் என் நிழலும்
சேர்ந்து இத்துயரைப் பருகிக்
கொண்டிருக்கிறோம்.

பருகப் பருக
துயரின் போதையில்
என்னை அழித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

காலம்
கடத்தும் பேச்சில்
உணர்வுகள் செத்துக்
கிடக்கின்றன.

இப்போது
வெய்யில் இல்லாததால்
என் நிழல் இல்லை
நிழல் இல்லாததால்
நானில்லை

நானுமில்லை
நிழலுமில்லை
அழுகையில்லை
மறத்துப்போன
என் உள்ளத்தை பார்த்து
நான் கொஞ்சம்
அழுது கொள்கிறேன்.

சில துளி காதல்
சில துளி காமம்
சில துளி மரணம்
சில துளி இயலாமை
பல துளி வெறுமை
இந்தக் கோப்பையை மூழ்கடித்திருக்கும் துளிகளின் ஆக்ரோஷம்..

எல்லா துளிகளும் வெப்பத்தில்
அனல் கனத்து
மூச்சு முட்டுகிறது
கோப்பையை பற்றிக் கொண்டு சுவைத்துக்
கொண்டிருக்கிறது கைகள்..

அகத்தில் பயணிக்கும் புறத்துளிகளை புறத்தில் பயணிக்கும் அகத்துளிகள் எல்லாம்
செரித்து வலு சேர்க்கிறது இந்த கோப்பை

                                                ---------------

கூடுவிட்ட பறவை ஒன்று
சிறகசைத்துப் பறக்கிறது.

தூறலின் ஈரம் தாங்கிய
கனத்த சிறகுகள்
பிணமாய்
செயலிழந்ததில்
வேதனையை விழியில் கக்கிக் கொண்டே தனது வறண்ட நாவால்
எச்சிலைக் கூட்டி விழுங்கியது.

அனலும் பனியுமாய்
மேனி எங்கும் ஏக்கம் கொண்ட
பறவை
கூடைவிட்டு உயிரில் கரைய எத்தனிக்கிறது.

                                                ---------------

நீண்ட இரவில்
நீண்டுக் கொண்டிருக்கும்
கனவை உறைய வைக்கிறது பனி

உறைந்து உடையும்
கனவின் பாகங்களில்
பிரதிபலிக்கிறது
என் நிர்வாணம்.

                                                ---------------

அங்கே
நான்
வெறுக்கப்படுகிறேன்

அங்கே
நான்
அவமானப்படுத்த படுகிறேன்

அங்கே
நான்
ஒதுக்கப்படுகிறேன்

அங்கே
என்
வெற்றிகள்
எல்லாம் குப்பைக்கூளங்கள்

திடீர் என்று தோன்றவில்லை
அந்த வார்த்தை

காலம் கடந்து
பரிணமிக்காத
பழைய வார்த்தை

நரகலினை விஞ்சும்
அழுக்கும் அருவருப்பும்
கொண்ட வார்த்தை

இவன் நம்ப
ஆள் இல்லை

(அல்லது)
இவன்
நம்ப
சாதி இல்லை…

                                                ---------------

என் வீட்டு பூனைக்குட்டி
அலைந்துக் கொண்டே
இருக்கிறது.

மியாவ் மியாவ்
சத்தம்
என்னை
இம்சிக்கிறது.

கோவத்தில்
வெளியே தள்ளி
கதவை சாத்தி
போர்வைக்குள் புதைந்துக் கொண்டேன்.

நிசப்தத்தின் கனம்
சூழ்ந்தது

நாயிடம்
மாட்டிக் கொண்டதா?
சாலையில் வாகனத்தில் சிக்கி
உயிர் இழந்ததா ?
கற்பனைகள்
என்னை இம்சித்தது.

கதவைத் திறந்து தேடினேன்.

எலியை கவ்விக் கொண்ட அதன் கண்களில் நான்
சிக்கிக் கொண்டேன்

 வெளி ரங்கராஜன்

தஞ்சைப் பின்புலத்தில் தமிழின் முக்கிய இலக்கியப் படைப்பாளிகளான கு.ப.ராஜகோபாலன், தி.ஜானகி-ராமன்,எம்.வி.வெங்கட்ராம் ஆகியோர் வரிசையில் வைத்து கணிக்கப்படுபவர் கரிச்சான்குஞ்சு. கு.ப.ராஜ-கோபாலனின் எழுத்துக்கள் மீதுள்ள அபிமானத்தால் அவருடைய கரிச்சான் என்கிற புனைப்பெயரை எடுத்துக்கொண்டு கரிச்சான்குஞ்சு என்ற பெயரில் படைப்புகள் செய்தவர் இவர் 50க்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகள், ஒரு நாவல், 2 குறுநாவல்கள், 6 நாடகங்கள் மற்றும் 5 மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள்  என படைப்பிலக்கியத்தின் பல துறைகளிலும் பங்களிப்புகள் செய்தவர். சமஸ்கிருதத்தில் ஆழ்ந்த புலமையும், வரலாறு மற்றும் தத்துவவியல் குறித்த ஈடுபாடுகளும் கொண்ட கரிச்சான்குஞ்சு பல்வேறு வரலாற்று மாந்தர்களையும், சமகால வாழ்வின் விசித்திர மனிதர்களையும் தன்னுடைய படைப்புகளில் உலவவிட்டவர். வறுமை மற்றும் இயலாமைகளுக்கிடையிலும் வாழ்க்கை குறித்த கொண்டாட்ட உணர்வும், அதன் புதிர்த்தன்மை குறித்த பல்வேறு அனுமானங்களும் கொண்டவர். அதனாலேயே எந்த வகைமைக்குள்ளும் சிக்கிக்கொள்ளாமல் வாழ்வின் பன்முகத்தன்மையில் நம்பிக்கை கொண்டு பல்வேறு கருத்தோட்டங்களுடனும் தன்னுடைய தொடர்புநிலையை உருவாக்கிக்கொண்டவர்.

அவருடைய நாடகப் படைப்புகளிலும் இத்தகைய பார்வைகள் எதிரொலிப்பதை பார்க்கமுடியும். சரித்திரத்துடன் உரையாடல் என்கிற அம்சம் கு.ப.ரா, புதுமைப்பித்தன் போன்ற அந்த காலகட்ட படைப்பாளிகளிடம் அதிகமாக வெளிப்படுகிறது. முக்கியமாக வரலாற்றின் குருட்டுப் பார்வையால் கறைபடிந்த பாத்திரங்களை ஒழுக்கம் குறித்த பழமைவாத கண்ணோட்டங்களிலிருந்து விலக்கி புதிய பார்வையில் அப்பாத்திரங்களின் நடத்தைகள் குறித்து ஒளி பாய்ச்சுவது என்பது அவர்களின் உத்தியாக இருந்தது. அவ்வகையில் ராமாயண அகலிகையின் அழகியல் மனம் குறித்தும், அவள் உயிர்பெற்று மீண்டும் கல்லாவது குறித்தும் கு.ப.ராவும், புதுமைப்பித்தனும் புதிய பார்வைகளை தங்கள் நாடகங்களில் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.

அதேபோல் கரிச்சன்குஞ்சுவும் மணிமேகலை காப்பியத்தில் வரும் மாதவி மற்றும் மணிமேகலை பாத்திரங்களை தன்னுடைய `காலத்தின் குரல்`நாடகத்தில் ஒரு புதிய கண்ணோட்டத்தில் உலவ விடுகிறார்.மணிமேகலை எழுதப்பட்ட காலகட்டம் என்பது இந்தியாவில் பெளத்த மதத்துக்கும், சநாதன வைதீக மதங்களுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட கருத்துப் போராட்டங்களின் பின்புலத்தில் எழுதப்பட்ட ஒரு காப்பியம்.மாதவி மணிமேகலையை கண்ணகியின் மகளாகவே பாவித்து அவளை நடனமாட அனுப்பாமல் துறவை வலியுறுத்துகிறாள். மணிமேகலையும் புத்த மதத்தில் ஈடுபாடு கொண்டு அது போதிக்கும் துறவுநிலையின் குறியீடாக இருக்கிறாள். தன்னுடைய நடனக்கலையையும், காதலையும் துறந்து அட்சய பாத்திரமேந்தி பசித்தவர்க்கு சோறிட்டு பசிப்பிணி போக்கும் மானுட சேவையில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொள்கிறாள். உதயகுமாரன் கொலையால் சினம் கொண்ட அரசனும், அரசியும் அவளை பழிவாங்க துடித்தாலும், புத்த மதம் பரப்பிய மாறுதல் என்ற அம்சத்தின் தாக்கத்தை உணர்வதாக கரிச்சான்குஞ்சு நாடகத்தை உருவாக்கியுள்ளார். சடங்குகளையே பற்றிக்கொண்டிருந்த சநாதன இந்து மதத்துக்கும், மடங்களை நிறுவி சாதிப் பாகுபாடின்றி மக்கள்சேவையில் ஈடுபட்ட புத்த மதத்துக்கும் இடையே ஏற்பட்ட கருத்துப் போரில் மணிமேகலையின் பாத்திரம் பிரகாசிப்பதாக கரிச்சான்குஞ்சு அப்பாத்திரத்தை உருவாக்கி தன்னுடைய சமூகவியல் பார்வைக்கு அழுத்தம் கொடுத்துள்ளார்.

அதேபோல் `கழுகு`தொகுப்பில் உள்ள ஐந்து நாடகங்களிலும் காப்பிய மாந்தர் குறித்தும், வரலாற்று மன்னர்கள் குறித்தும் ஒரு கேலிச் சித்திரத்தை உருவாக்கியுள்ளார். `வில் எங்கே` நாடகத்தில் காட்டுக்கு வந்து மரவுரி தரித்தும் வில்லேந்தத் துடிக்கும் ராமனை சீதை கேலி செய்கிறாள். `ஈஸ்வர் அல்லா தேரா நாம்` நாடகத்தில் இரு கடவுள்களும் சமம் என்று போலி ஒற்றுமை பேசும் இந்து அடிப்படைவாதத்தை அம்பலப்படுத்துகிறார். `மேதினி` மற்றும் `ரஸியா சுல்தான்` நாடகங்களில் வீண் சண்டையிட்டு மடிந்த ராஜபுத்திர மற்றும் இஸ்லாம் மன்னர்கள் பற்றியும், அரசியலில் பெண்கள் பகடைக்காய்களாவதையும், பிற்போக்கு வாதங்களை எதிர்த்து பெண் எழுச்சிபெறுவதையும் சித்தரிக்கிறார். `கழுகு` நாடகத்தில் ஆங்கிலேயர் இந்தியாவில் நுழைய ஏதுவாக குறுநில மன்னர்களின் சுயநல ஆசைகளும், அதிகாரப் போட்டிகளும் அமைந்தது சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. இந்த நாடகங்கள் எல்லாம் வரலாற்று சம்பவங்களுக்கு பின்னால் உள்ள மனித பலகீனங்கள் மீது கவனத்தை உருவாக்குவதாக அமைந்துள்ளன.

காப்பியப் பாத்திரங்களும், வரலாற்றுப் பாத்திரங்களும் மாறுபட்ட கண்ணோட்டங்களில் புதிய விளக்கம் பெறும் நாடகக் களன்களை உருவாக்குவது எப்போதும் ஒரு நாடகப் படைப்பாளியின் முக்கிய தேர்வாகவே உள்ளது. ஆனால் பெரும்பாலும் இந்த நாடகங்கள் உரையாடலை மடக்கிப்போட்டு கதைசொல்லும் பாணியிலேயே இயங்குகின்றன. நாடகக் கணங்களை தேர்ந்தெடுத்து அவற்றின் மோதல்கள் உருவாக்கும் ஒரு நாடக இயங்குதளத்தை கட்டமைப்பதும், அந்த வரலாற்றுடனான உரையாடல்களை சமகாலப் பார்வையுடன் செழுமைப்படுத்துவதிலேயே ஒரு நாடகப் படைப்பாளியின் வெற்றி உள்ளது. அதில் குறைந்த அளவில் வெற்றி பெற்றவையே கரிச்சான்குஞ்சுவின் நாடகங்கள் எனக்கூற முடியும். ஆனால் காப்பிய மாந்தர்களையும்,வரலாற்று மாந்தர்களையும் மறுவாசிப்பு செய்வதும், காலத்தின் கேள்விகளுக்கு அவர்களை உட்படுத்துவதும் இப்படைப்புகளில் கவனம் பெறுவது ஒரு நேர்மறையான அம்சம்.

–இரா.கவியரசு 

ஆடையைத் தூக்கும்
கடலின் மூச்சு
கீழிழுக்கும் விரல்களை
மிதக்க விடுகிறது
யார் கண்ணிலும் சிக்காமல் நகைக்கிறேன்
நீள்துயில் கலைந்தெழும்
மர்லின் மன்றோ
இன்னொரு டேக் என்கிறாள்
அவளது ஆடையைத் தீண்டுகிறேன்
தலைகீழாகப் பூத்திருக்கும்
செம்பருத்தி
அலையடித்து நடனமிடுகிறது
சுரங்கப்பாதை மின்விசிறியிலிருந்து
குளிர்காற்றை அனுப்புகிறவன்
கண்களைக் கீழே கவிழ விடுகிறான்
கேமிரா
ஆக்சன்
கட்
இப்போது திருப்திகரம்தானே
என்றபடி நகருகிறாள்
உங்கள் வீடு எங்கே இருக்கிறது
நானும் வரட்டுமா ?
கடற்கரையில்
மிதக்கும் பாலித்தீன் பையினுள்
சுடரொன்று அசைகிறது
உயரப் பறந்து எரியும் தீ
நறுமணப் புகையின் தனிமை
அதைக்காட்டியவாறே
தலையைக் கோதுபவள்
உனக்கு வேண்டியதெல்லாம்
தொடைகளின் காட்சிதானே
டேக் ஓ.கே ஆகிவிட்டது
பார்த்துக் கொண்டே இருக்கலாம்
தடையேதுமில்லை என்கிறாள்
ஆடையை உள்ளே
புதைத்துக் கொள்கிறேன்

ஐசக் பேசில் எமரால்ட்

1

இருபத்தியொரு வருடங்களுக்குமுன், தங்கம் கேசட்கடை தொடங்கிய போது வெளியூரில் இருந்து கூட்டம்கூட்டமாக வந்து வீடியோ கேசட் வாடகைக்கு வாங்கி செல்வர். தொழில்நுட்பம் முன்னகர்ந்து செல்ல சிறிதுகாலம் கழித்து சிடி மயமானது. அப்போது முன்னைவிட கூட்டம் சற்றுக்குறைவுதான் என்றாலும் சத்தமும், மீன் எச்சியின் மணமும், ரப்பர் பேன்டினால் சுற்றப்பட்ட செல்போன்களும், டாப்அப் அட்டையை சுரண்டி சுரண்டி ஆள்காட்டி விரல் நுனியின்  கருமைநிற கறையும், அந்திநேர பிராந்தி வாடையின் வீச்சமும் இருந்துக்கொண்டே இருக்கும். வால்புட்டான்களின் வருகைதான் குறைய தொடங்கியிருந்தது. எந்நேரமும் புதுப்பட பாடல்களின் ஒலி அப்பகுதியில் பரவி கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும். மாடியில் இருக்கும் லெனினிஸ்ட் அலுவலகத்திற்கு அவ்வப்போது போலிஸ் வருவதுண்டு. அப்போது மட்டும் சத்தம் குறைவாக ஒலிக்கும்.

குதூகல சூழலை இழக்க மனமின்றி, அருகேயுள்ள கடை வியாபாரிகள் நேரம் போக இதர வேளைகளில் கேசட் கடையில் சங்கமிப்பர். கடையின் நான்கு மூலைகளிலும் மண்பானைக்குள் வூஃபர் வைத்து இடிஇடியென டும்டும். மேலிருந்து கீழிறங்கும் ‘சில்’ சத்தத்திற்காக ஒரு டியூட்டர். என்னதான் நெட், விங்க் மியுசிக் வந்தாலும் ஒர்ஜினல் கேசட்டில் கேட்கும் தரம் வரவே வராது என சொல்லிக்கொண்டிருப்பார். மழை நாட்களில் அந்த ஈரத்துடன் கூடிய தூறலிசையும் சேர்ந்து ஒலிக்கும் பாடல்கள், வீட்டில் சீக்கு வந்து விழுந்து நேரம் குறிக்கப்பட்டிருக்கும் அன்புமிகு நோயாளிக்காக தலையில் சும்மாட்டை சொருகிக்கொண்டு, டாக்டர் எழுதின மருந்துசீட்டை மழையில் நனையாதபடி கறை படிந்த அழுக்குவேட்டியில் சுருட்டி மடித்து நனைந்துக் கொண்டே ஓடுபவர்களும் ஒரு நிமிடம் அந்த மழைநேர இசையில் எதிர்மறை சிந்தனையை சற்று நேரம் தள்ளிப்போட வாய்ப்பை நல்கியதுண்டு.

இப்போதெல்லாம்  அந்த வீதியின் பெரும்பான்மையான கடைகள் காலை ஒன்பது மணிக்கே திறந்து விடுவார்கள். முன்பெல்லாம் எட்டு மணிக்கு திறந்த கேசட்கடை மட்டும் இப்போது பதினோரு மணிக்கு திறக்கிறது. வீட்டிலிருந்து கிளம்பினால் பத்து நிமிடத்திற்குள் வந்துவிடும் தூரம்தான். அன்று ஷட்டரை திறக்கையில் அருகே இருக்கும் மளிகைக் கடைக்காரர் ஜோஷியின் சத்தம் மட்டும் தான் தங்கத்தின் காதில் விழுந்தது.

“என்னடே…! இன்னைக்கும் பதினோரு மணிக்கு தான் உனக்கு விடிஞ்சுதா…?!”

முன்பு பதிலளிக்கும் மனம் இருந்தது. கொஞ்சம் நாட்களுக்கு முன்பு புன்னகை. இப்போது எதுவுமில்லை. அதற்கு காரணம் என்றும் எதுவுமில்லை. கடைக்கு முன் ஸ்மார்ட் கார் ஒன்று நின்றுக்கொண்டிருந்தது. அந்த காரிலிருந்து ஒருவர் மளிகை பொருட்கள் வாங்குவதற்காக வந்திருக்கலாம் என்பதை உணர்ந்துக்கொண்டு, வழக்கம்போல் தங்கம் கடையை சுத்தம் செய்ய தொடங்கினார். மளிகைக்கடைக்காரர் ஜோஷி அந்த வயிறு பெருத்தவரிடம் நடந்த உரையாடல் காதில் விழுந்தது.

“கொஞ்சம் பொறுப்பா…! சாருக்கு ஆத்தியம் கொடுத்து முடிச்சிடுறேன்…!”

தேங்காய் புண்ணாக்கு வாங்க தஞ்சியோடு நின்ற சிறுவனுக்கு எரிச்சலேறியது.

“சார்… கார் புதுசா…” எப்போவும் வேற ஒரு காரில் தானே வருவீங்க…? செவப்பா இருக்கும்…!” சொல்லும்போதே கார் மீது கொதி கொள்வது போல் தான் முகத்தை வைத்திருப்பார் என தங்கத்தினால் உணர முடிந்தது.

“இது என் மருமகனோடது… அவன் வெளிநாட்டுக்கு போய்ட்டான்.. அதான், நான் கொண்டு வந்தேன்…”

“நல்லா இருக்கு… இது எவ்வளவு சார் ஆகுது…?”

எவ்வளவு பெருக்கி சுத்தம் செய்தாலும் தினம் குப்பை எப்படித்தான் கடைக்குள் வந்து சேர்கிறது என்று எண்ணிக்கொண்டு பெருக்கின குப்பையை அள்ளி கடைக்கு உள்ளே இருக்கும் குப்பைத்தொட்டியில் போட்டார். அந்த கார் கிளம்பும் சத்தம் கேட்டது.

“பிலேய்… ஏன் தேச்சிய படிய..?” மங்கலான குரலில் காதில் விழுந்தது.

கண்ணாடியை ஈரத்துணியால் துடைத்து, மேரிமாதா போட்டோவின் கீழ் ஊதுவத்தியை பற்ற வைத்துவிட்டு இருக்கையில் அமர்ந்தார். அருகே நாளிதழ்கள் கிடந்தது. கண்ணாடியை போட்டு முதல் பக்கத்திலிருந்து ஆரம்பித்தார். அப்போது ரோட்டிற்கு எதிரே சர்ச் தெருவில் ஹாலோபிளாக்ஸ் கடை போட்டுருக்கும் நேசமணி சிறிது நேரம் அமர்ந்துவிட்டு சென்றார். கேசட்கடை ஆரம்பித்த காலங்களில் இருந்தே பாடல் கேட்பதற்காக தினசரி வந்துவிடுவார். இப்போது வருவதில்லை என்று சொல்ல முடியாது. முன்போல் வரத்து இல்லை. முன்பு வருகையில் உடல் ரோம மயிர்கள் நேர்த்தியாக வனப்புடன் காணப்படும். இப்போதெல்லாம் வியர்வை துடைத்தவாறே தான் உள்ளே நுழைவார். ரோமமும் அழுக்கேற தொடங்கியிருந்தது. இந்த தொழில் சமீபத்திய பத்து வருடங்களுக்கு முன் ஆரம்பித்திருந்தார். அதற்குமுன் ஓடு சூளை வைத்திருந்தார். கண்டன் விளை தான் ஓடு சூளைக்கு பிரசத்தி பெற்ற இடம். சிறு வயதில் பேருந்தில் அந்த பகுதியை கடக்கும்போது செந்நிற கடலுக்குள் நீந்தி பசுமை வயலை அடையும் ஒரு விசித்திரமான உணர்வு ஏற்படுவதுண்டு. மேற்கு குமரியில், செங்கல் சூளைகளும், முந்திரி தொழிற்சாலையுமே முதன்மை தொழிலாக இருந்தது. கிழக்கினருக்கு போட்டியாக அப்போவே ஓடு சூளை துவங்கியிருந்தார் நேசமணி. ஓடுகளின்  தரம் என்ன என்பது ஊரறிந்தது. அப்போதே தேவை குறைந்திருந்த காலம்தான். ஆனால் அதற்குப்பின் சுத்தமாக வியாபாரம் நொடித்து போனது. அதனால் என்ன ஆகும்..? கடன் பெருகியது. மகனை வட்டிக்கு வாங்கியும், மனைவியின் சீதன நகையை விற்றும் கல்லூரியில் சேர்த்திருந்தார். அவன் ஒழுங்காக படிப்பதில்லை, நண்பர்களுடன் ஊர் சுற்றுகிறான், கல்லூரிக்கு தினம் செல்வதில்லை என்பது குறித்த கவலைகள் அனைத்தையும் மறக்கடிக்க கேசட்கடை தான் இருந்த போக்கிடம். அங்கிருந்து செல்லும்போது பாரத்தை இறக்கி வைத்த நிம்மதி பெருமூச்சு கிடைக்கும்.

மறுநாள் நேசமணி வழக்கமாக வருகிற நேரம்தானே என எதிர்பார்த்து ஹோட்டலில் இருந்து சூடாக சாயா பிளாஸ்கில் அவருக்கும் சேர்த்து வாங்கி வைத்துக்கொண்டு காத்திருந்தார். அப்போது தான் ஜோஷியின் மூலம் அந்த இடி விழுந்தது. வூஃபர் சத்தம் டப்பென்று நின்று மயான அமைதியை கொடுத்தது. ஷட்டரை சாத்திவிட்டு செருப்பும் போடாமல் நேராக மருத்துவமனைக்கு ஓடினார். ஒரு ஆம்புலன்ஸ் வேன் நின்றுக்கொண்டிருந்தது. நான்கைந்து பேர் சுற்றி நின்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். நேசமணி உள்ளே அமர்ந்து இருந்தார். தங்கம் வாயடைத்து போயிருந்தார். சிறிது நேரத்தில் இரண்டு ஆண் செவிலியர்கள் ஒரு வெள்ளைத்துணியால் சுற்றிய பிரேதத்தை ஸ்ட்ரக்ச்சரில் கொண்டுவந்து ஆம்புலன்சின் உள்ளே ஏற்றினார்கள். அளவில் பெரிய பிரேதமாக இல்லாமல் பொக்கம் குறைவாக இருந்தது, அங்கிருந்தவர்களை மனம் உடைந்து வெம்ம செய்தது. சடலத்தின் தலைப்பகுதி நேசமணியின் மடியில் கிடத்தப்பட்டது. பெண் செவிலியர் ஒருவர் மகன் அணிந்திருந்த சட்டைத்துணியை எடுத்து உள்ளே கொடுத்தார். அன்றைக்கு நேசமணி அணிந்திருந்த சட்டையும் அதே டிஸைன். ஆம்புலன்ஸ் கிளம்பியது. நேராக கடைக்கே திரும்பினார். மளிகைக் கடைக்காரர் ஜோஷி மூலமே தங்கத்திற்கு அனைத்தும் தெரிய வந்தது .

நேசமணியின் மகன் கல்லூரியில் சேர்ந்ததில் இருந்தே பைக் வாங்கியே ஆகவேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடித்துள்ளான். இதனால் அப்பா, மகனுக்கு இடையே பிணக்கு ஆரம்பித்திருந்தது. மகள் பள்ளிக்கூடம் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். தன் அருகாமை வீடுகளில் உள்ள நடுநிலை வகுப்பில் படிக்கும் பெண் குழந்தைகளுக்கு இப்போதே நகை செய்ய தொடங்கி விட்டார்கள் என்பது மனதில் அழுத்திக்கொண்டே இருந்தது. அதற்கு மனைவி ஒரு கூடுதல் காரணம். வழக்கமாக பைக் வாங்கி கேட்பது கல்லூரி போன நாட்களில் இருந்தே தொடங்கியிருக்கிறது.

“முதல்ல வண்டியை ஸ்டார்ட் பண்றதுக்கு கால் எத்துமா..? வண்டி ஓட்டுற ஆளோட சைச பாரு…!”

இந்த வார்த்தைகள் தினசரிதான். அதற்கு விளைவாக அவ்வப்போது மூன்று தலைமுறைக்கு முன்னர் பிலாவு மரத்தினால் செய்யப்பட்ட பழைய ஜன்னல் ஒன்றின் கம்பியில் அம்மாவின் சேலையை கட்டிக்கொண்டு வண்டி வாங்கித் தரவில்லை என்றால் தொங்கிவிடுவேன் எனக் கூறுவான். அப்போது கூடுதல் ரெண்டு, மூன்று விஷம வார்த்தைகளோடு அந்த நிகழ்விலிருந்து மீள்வது வாடிக்கை. பின்னர் அந்த நிலம் கொடுக்கும் தோற்றம் எந்த மனநிலையையும் மாற்றி தரும். வியாபாரத்துக்கு அல்லாமல், கூட்டுக் கறிக்காக வீட்டின் அருகே காய்கறி தோட்டம் இருக்கும். கோபத்தில் ரெண்டு குப்பைக்கீரையை பிடுங்கி எறிந்தால் அடங்கி விடுவான். தேங்காய் பால் கலந்த கோதுமை உருண்டையை சுற்றி சீனி தூவி சுடசுட மகனுக்காக எடுத்துக்கொண்டு அறையருகே வந்தபோது தான் மகன் கண்கள் சிவந்து, நாக்கு தள்ளி சரிந்து கிடந்தது தெரிந்தது. தான் கட்டி துவைப்பதற்காக கழற்றிப்போட்ட அழுக்கு சேலையில் மகன் செத்துக் கிடக்கிறான். சமையல் வேலை முடிந்தபின் நனைக்கலாம் என எண்ணியிருந்தாள். தம்பிக்காரன் அக்காவிற்காக கிறிஸ்துமஸ் கோடியாக வாங்கிக் கொடுத்த இந்த சேலையை கட்டி கண்ணாடி முன் பார்த்தபோது தன்னிலை மறந்து போயிருந்தாள். இன்று அதே சேலையில் அசைவு இல்லாமல் கிடக்கும் பெற்ற மகன். இப்போதும் அன்றுப்போல் தன்னிலை அற்றவளாகவே காணப்பட்டாள். மனப்பூர்வம் செய்தானா..? அறியாமல் நிகழ்ந்ததா..? அவன் செயலுக்கு மதிப்பு அளிக்காததால் அடுத்த நகர்விற்கு செல்லலாமா என மனம் எண்ணியதா..? தான் உயரம் குறைந்தவன் என்றதால் இந்த சமூகம் தன்னை குறைத்து மதிப்பிட்டதாக உணர்ந்தானா..?  அதுதான் உண்மை எனில் வார்த்தைகளை உதிர்த்த தந்தையால் தாங்கிக் கொள்ள முடியுமா..? உயரம் குறைவாக இருந்ததால் மகனுக்கு சைக்கிள் கற்றுக்கொடுப்பதில் நேசமணி போராடியிருந்தார். கடைசி வரையில் அவரால் கற்றுக் கொடுக்கவே முடியவில்லை. காரணம் பெரிய சைக்கிள் தான் தன்வசம் இருந்தது. கால் எட்டவில்லை. ஆனால் ஒருநாள் அவனாகவே சைக்கிள் ஒட்டிக் கொண்டு வந்தபோது அவருக்கு ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சி வெளிக்காட்டாமல் உள்ளேயே வைத்திருந்தார். அப்போது இருந்த உள மற்றும் வரவு செழிப்பில் சீக்கிரம் மகனுக்கு ஒரு மோட்டார் வண்டி வாங்க வேண்டும் என்று மனதிற்கு நினைத்ததும் உண்டு. இனி வாங்கினால் என்ன? வாங்கவில்லை என்றால் என்ன..? மகனின் மரணம் எதனால் நிகழ்ந்திருக்கும் என்பதற்கான விடை யாருக்கும் தெரியப்போவதில்லை.

காலம் வேகமாக நகர்ந்துக்கொண்டே குடும்பசுமை எனும் நயிந்துப்போன சேலைக்கயிறு கழுத்தை நெரிக்க தொடங்கியிருந்தது. ஊரில் உள்ள முக்கால்வாசி ஓடு சூளைகளும் இழுத்து மூடிவிட்டு முதலாளிகளாக இருந்தவர்கள் தொழிலாளியாக வெளிநாட்டுக்கு போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். செங்கல் சூளைகள் ஹாலோபிளாக்ஸ் என்ற சிமென்ட்கல் நிறுவனங்களாக மாறத்தொடங்கின. தன்னுடைய அடுத்த தலைமுறைக்கான தொழில் இல்லைதான். வேறு வழியில்லை. அவனும் தன் சகோதரன் இல்லையா? அவனுடன் தொழில் போட்டிக்காக இல்லை. அந்த மனநிலையிலும் நேசமணி இல்லை. அவ்வாறு ஹாலோபிளாக்ஸ் தயாரிப்பு  நிறுவனம் தொடங்க்கப்பட்டது.

2.

கேசட்கடையில் பாடல் சத்தம் சற்று அதிகமாகவே இருந்தது. முன்புப்போல் மெல்லிசை இல்லாததால், பாட்டு இரைச்சலாக மண்டையை குடைந்துக் கொண்டிருந்தது. வாங்கிய மளிகைக்கு கணக்கு போடுவது ஜோஷிக்கு சிரமமாக இருப்பதாக உணர்ந்து கடுப்பாகி உள்ளே வந்தார். கடைக்குள் யாருமில்லை.

“கடையை திறந்து வச்சிட்டு எங்க போறான் இவன்…?” மனதிற்குள். சத்தத்தை குறைக்க ஆங்கங்கே தேடிக்கொண்டிருந்தார். எவனாவது சல்லிப்பயல்கள் தன் கடையில் சாதனங்களை திருடி விடுவார்களோ என்று அடிக்கடி வெளியே வந்து பார்த்துக்கொண்டார். கபோர்டுகளில் விற்காமல் வைக்கப்பட்டிருந்த கேசட்டுகள், அழுக்கேறி காணப்பட்ட டேப் ரெக்கார்டர் மற்றும் சிடி கேசட்டுகள், செல்போன் புழக்கத்திற்கு வந்த காலக்கட்டத்தில் உள்ள நோக்கியா போன்களின் உதிரி பாகங்கள் என அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தது. “இந்த கடையில அப்படி என்ன தான் வியாபாரம் பண்றான்…? எப்படி கடைக்கு வாடகை கொடுக்கிறான்..?, சம்பாதிக்காம என்னத்துக்கு கடை..?, பூட்டிட்டு வீட்டுல கிடக்கலாம் இல்ல…? இப்படி சவுண்ட் கூட்டி வச்சு மனுசன டார்ச்சர் பண்றதுக்கு..” என்று மனதில் நினைத்துக்கொண்டார். கடைசி வரைக்கும் சிடிபிளேயர் எங்கே என்பதை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அது கண்டுபிடிக்க முடியாதுதான். தூசி படியக்க்கூடது என இரண்டு அடுக்கு மஞ்சள்  துணிக்குள் மறைத்து வைத்திருந்தார். அதற்குள் தங்கம் வந்திருந்தார். வந்தவேகத்தில் சத்தத்தை குறைத்தார். எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. ஜோஷி கடைக்குள் சென்று மீண்டும் கணக்குவழக்குகளை பார்க்கத் தொடங்கினார்.

சூரியன் மேற்கு நோக்கி செல்ல துவங்கும் வேளையில் கடையினுள் தன் கதிர்களை பாய்ச்சுவதுண்டு. பச்சைநிறத்துணியை நெடியகம்பினால் துணிமுனையை கொக்கியினுள் சொருகினார். ஒரு பழைய மோசர்பியர் திரைப்பட சிடியை எடுத்து நன்றாக துடைத்து போட்டார். சத்தம் யாரும் கேட்காதவண்ணம் டிவியை ஆன் செய்துவிட்டு மேஜையில் தலைவைத்து தூங்க தொடங்கினார். மின் விசிறியும் வெக்கை காற்றை சுருட்டி கீழ் இறக்கிக் கொண்டிருந்தது.

பத்து வருடங்களுக்கு முன் நிலைமை இப்படி இல்லை. கேசட் கடையில் போடப்படும் படத்தைக் காண கூடி நின்றுக் கொண்டிருப்பார்கள். இன்றும் ஏசி காற்று வாங்கிக்கொண்டு மனிதர்கள் நிற்பதுண்டு.. அரசியல், சினிமா பற்றின விவாதங்கள் காரசாரமாக நடந்துக்கொண்டே இருக்கும். ஒரு பிரபல தலைவருடன் எடுத்த புகைப்படத்தை கடைச்சுவரில் மாட்டி வைத்திருந்தார்.

சிறுசேமிப்பிற்காக பணம் சேகரிக்க வந்தவன் தூங்கிக் கொண்டிருந்தவரை எழுப்ப மனமில்லாமல் அடுத்தக் கடையை நோக்கி சென்றான். பழையப் படங்களை ரீமேக் செய்யும் காலம் பத்து வருடங்களுக்கு முன் தொடங்கியிருந்தது. பழையதில் இருந்து புதிதாக்குகையில் பழையது எப்படி இருக்கும் என்ற ஆர்வமுள்ள நுண்ணுணர்வு கொண்ட ஒரு பள்ளிச்சிறுவன் வந்து பழைய படத்தை வாங்கி சென்ற அன்று வாழ்வு குறித்த பெரும்நம்பிக்கை ஏற்பட்டிருந்தது. இப்போது யாரும் சிடி வாங்க வருவதில்லை. ஆனால் காலாவதியான பொருட்களை காலி செய்யவும் மனமில்லை. புதிய திரைப்படங்களின் திருட்டு சிடி வியாபாரத்திற்கான சந்தை உருவான நேரத்தில் மறைத்து வைத்து திருட்டுத்தனமாக நிறையபேர் புதுப்பட சிடி விற்றார்கள். அப்போது அந்த நகரத்திலேயே திருட்டு சிடி இல்லாத கடை தங்கம் கேசட்கடை மட்டும்தான். தினம் வரும் வாடிக்கையாளர்களில் தொண்ணூறு சதவீதம் திருட்டு சிடி அல்லது பிட்டு சிடி வாங்க வந்தவர்கள். “அதெல்லாம் நம்ம கடையில விக்குறது இல்ல” என்ற புன்னகையை மட்டும்தான். அவ்வப்போது எல்லா கடைகளையும் போல் ஏதாவது சிக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் போலீஸ் அவ்வப்போது வந்து கடையை திரக்கி பார்ப்பதுண்டு. நிறைய பேர் அந்த கேசட் வாங்கி வித்தா நாலு காசு பார்க்கலாம் என அறிவுரை சொல்வதும் உண்டு.

யார் அதெல்லாம் கேட்பது…? பிழைக்க தெரியாத மனிதன் என்ற பிம்பம் உருவாகும். உருவாக்கட்டும். அதனாலென்ன இப்போ…? பொருட்களை விற்கும்போதும் “இதெல்லாம் சைனா ஐட்டம், கொஞ்சம் மிஸ் ஆனாலும் போச்சு” என்று சொல்லி தான் வியாபாரம் நடக்கும். அதனால் தானே இப்படியொரு வேனிற்கால அந்தி வேளையில் நிம்மதியாக தூங்க முடிகிறது…!

ஜோஷியின்  உடன்பிறந்த தம்பி வீட்டில் ஒரு வாரத்திற்கு முன்னர் புதிதாக கார் வாங்கியிருந்தார்கள்.தம்பியின் மகன் இந்த தடவை கல்யாணம் முடித்துதான் வெளிநாட்டிற்கு கிளம்ப வேண்டும் என பெற்றோர் முடிவு செய்தமையால், வருவதற்கு முன்னரே சம்மந்தம் பேசி முடித்து விட்டார்கள். நூற்றியொன்று பவுன் நகை, பத்து லட்சம் பணம் கையில், திருமண செலவு அதில் தான். கெட்டுத்தாலியே பதினோரு பவுனுக்கு கனமாக செய்யவேண்டும் என்று மாமியார் விருப்பம் என ஓட்டன் மூலம் தகவல் வந்துள்ளது. பதிலுக்கு திருமணத்திற்கு முன்னரே ஐந்து பவுனுக்கு நீள தங்கமாலை போட்டு விடுவார்கள். அதைப் பற்றி கவலை இல்லை. காரணம் பெண் வீட்டில் இரண்டு மகள்கள் என்பதால் சொத்தை பாதியாக பிரித்து எழுதி விடுவார்கள். இதைத் தவிர புதிய காரும் தருகிறார்கள். தின்ன சோறு இல்லை என்றாலும், உடுக்க உடை கிளிந்திருந்தாலும் இதெல்லாம் செய்தே ஆகவேண்டும். அது ஒரு மரபின் தொடர்ச்சி. ஆனால் அடுத்த வாரம் பெண் பார்க்க போகும்போது வாடகைக்காரில் போனால் அவ்வளவு கவுரவமாக இருக்காது என்றெண்ணி தான். தம்பியின் மகன் நல்ல நிலைக்கு எட்டியதில் மகிழ்ச்சி தான் என நினைத்துக் கொண்டிருந்தாலும் தன்னால் ஒரு கார் வாங்க முடியவில்லையே என்ற ஏக்கம் ஜோஷிக்கு இருந்துக் கொண்டே இருந்தது. ஊரிலேயே பெரிய அடுப்பங்கடை, அதில் பிரமாண்டமான அலமாரி வைத்த வீடு தம்பியின் வீடு என்றார்கள். அதெல்லாம் கூட பெரிதான பாதிப்பை ஏற்படுத்தவில்லை. வசதி சமமாக இருந்த காலக்கட்டத்தில் சிறுசிறு உரசல்கள் அண்ணன், தம்பிக்குள் இருந்துக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் சமம் குலையும்போது ஒட்டு உறவே இல்லாமல் ஆகிவிடுகிறது. அதற்கான காரணம் எதுவும் சொல்லிக் கொள்ளும்படியாக இருந்ததில்லை.

ஆரம்பத்தில் முறுக்காங்கடையாக தொடங்கி, சில மாதங்களிலேயே கடையை விஸ்தாரப்படுத்தியிருந்தார். இத்தனைக்கும் மளிகைக்கடையில் கச்சோடம் சோடைப்போகிறது என்று சொல்லமுடியாது. தினசரி தேவைகள், மாத தேவைகள், மனைவிக்காக திருவனந்தபுரம் மெடிக்கல் காலேஜ் சென்றதன் சாட்சியாக எடைக்கு போட்டால் இரண்டு கிலோ தேறும் அளவிற்கு கம்பியில் குத்தி வைக்கப்பட்டுள்ள மருந்து சீட்டுகள், மகளின் படிப்பிற்கான கல்வி கட்டணம் என அனைத்திற்கும் சரியாக இருந்தது. பண்டுப்போல் மாம்பட்டை விற்றுக் கொண்டிருந்தால் சீக்கிரம் கார் வாங்கி இருந்திருக்கலாம் என்றும் அடிக்கடி யோசனை வருவது உண்டு. காசை விரையம் செய்யும் எந்த போதை அடிமை பழக்கவழக்கங்கள் எதுவுமில்லை. ஆனாலும் கார் வாங்க முடியவில்லை. மகள் படிப்பை முடித்து ஒரு கர்நாடகாவில் உள்ள பல்கலைக்கழகத்தில் ஆராய்ச்சிப்படிப்பை தொடர்ந்துக்கொண்டிருக்கிறாள். கைச்செலவுக்கு அங்கேயே பணம் கிடைக்கிறது என்று சொல்லியிருந்தாள்.  

மகள், தம்பி மகனை விட இரண்டு வயதிற்கு மூத்தவள். அவளுக்கும் ஒரு கல்யாணம் பண்ணிப் பார்க்க முடியவில்லையே என்ற நிராசை இருந்தாலும் ஒரு கார் வாங்க முடியாததுதான் அன்றைய சிணுங்கலுக்கு முக்கிய காரணம். வாடிக்கையாளரிடம் புருவத்தை உயர்த்தி பேசினால் அடுத்த முறை கடையை மாற்றி விடுவார்கள். கடையை மூடும் சமயத்தில் இரணியல் ஹவ்வாய் தியேட்டருக்கு இரவுக்காட்சிக்கு செல்லும் போதை வாலிபர்கள் சிகரெட் கேட்டு வாங்கினார்கள். எரிச்சலுடன் கொடுத்துவிட்டு பணத்தை பெற்றுக் கொண்டார். ஒரு நல்ல வியாபாரத்தோடு கடையை சாத்தலாம் என மூடாமல் இருந்தார்.  நல்லவேளையாக கருப்பட்டி கச்சோடகாரர் செல்லத்துரை வந்தார்.

“ஆ… நானும் இருக்காதுன்னு நெனச்சேன்… நல்லவேள மூடல.. இல்லனா நாள கஞ்சி காய்ச்சிருக்க முடியாது…” என்றார் ஏத்தன்குலையை இறக்கி வைத்தப்படி.

“ஏன் ஓய் இவ்ளோ நேரம்…?”

“தங்கச்சி வீட்டுக்கு போயிருந்தேன், பஸ் வரல… கடைசி பஸ் விட்டேன்…”

“பிறவு… எப்டி வந்தீரு…?

“வந்தேன்… சிக்கடிச்சிட்டு ஒரு தாயோளி கொண்டு வந்து விட்டான்…”

“வேற எண்ணமும் வேணுமா ஓய்…? எத்தன கிலோ போட…?”

“ரெண்டு கிலோ போதும் ஓய்…”

“சீ.ஓ தானே…?”

“ஹ்ம்ம்… ரேசன்ல இப்ப பச்சரிசிதான் நெறைய கொடுக்குறானுவ…”

“அத தூர தட்டாம புட்டு அவுச்சு பொண்டாட்டிக்கும் கொடுத்து நீரும் தின்னும் ஒய்…”

“கோழிகளுக்கு அவுச்சு தட்டுனா.. அதுகளும் இப்போ தின்னுறது இல்ல…”

அரிசியை செய்திதாளில் பொதிந்துக்கொண்டே “நாடன் முட்ட இருந்தா கொண்டு வாரும் ஓய்…”.

“இனி வீட்டுக்கு தானா..?”

“ஆ… இது கொள்ளாம், நல்ல வேழம் கேட்கிய நீ…?”

சுற்றிமுற்றி பார்த்துக்கொண்டு “பண்டெல்லாம் கச்சோடம் தீர பதினொன்னு ஆகும்…!” என்றார் தங்கம்.

“எங்க… இப்போ நாம வீட்டுக்கு போவேலேங்கி, பொலையாடி மவனுங்க ஒம்பது மணிக்கே கோழி பிடிச்ச காம்பவுண்ட் யாறி சாடியாணுவ…”

“அது ஒண்ணும் இல்லடே… எல்லாம் செழிப்பு தான் காரணம்… எல்லாம் வீட்டுக்கு ஒண்ணொன்னு வெளிநாட்டுல கெடக்குதுவா இல்லா..! அப்போ வித்தா தான் கஞ்சி குடிக்க முடியும்…”

செல்லத்துரை வாழைக்குலையை தூக்கிக்கொண்டு “வாரேன் ஓய்…”

கை, கால் கழுவிட்டு கடைய மூடுறதுக்கு முன் ஒரு தடவை கேசட் கடைக்கு சென்று தங்கத்திடம் புன்னகைக்கலாம் என்று தோன்றியது. கழுவிக்கொண்டு சாரத்தில் முகத்தை துடைத்தபடி வந்து பார்க்கையில் கடை மூடப்பட்டு இருந்தது. சிறிய நெருடலுடன் கடையை மூடினார். சரி நாளைக்கு அவன்கிட்ட பேசலாம் என சுய மனசமாதானம் செய்தார். சைக்கிளை மிதித்துக்கொண்டு வீட்டை நோக்கி மிதித்தார். தம்பி வீட்டில் விளக்கு எரிந்துக் கொண்டிருந்தது. காம்பவுண்டிற்கு வெளியே நண்பர்களுடன் கார் அருகே நின்றுக் கொண்டிருந்தான். சிறிய வயதில் பெரியப்பா என மடியில் கொஞ்சி விளையாடியவன். கையில் முறுக்கு செயினும், இருட்டில் மினுங்கும் சட்டையும் அணிந்திருந்தான். தாடியும், நீள கிறுதாவும் என வெளிநாட்டில் இருந்து வந்தவர்களுக்கான தோரணையோடு நின்றுக்கொண்டிருந்தான். சைக்கிளில் கவனிக்காதவாறு கடந்து சென்றார். ஆனால் இருட்டில் மின்னிய கை செயின் எத்தனை பவுன் என்பது ஜோஷிக்கு தெரியும்.

காலை கழுவிவிட்டு வீட்டின் உள்ளே நுழைந்தார். வெயிலில் உலர வைத்த சுக்கு மாங்காய் எடுக்கப்படாமல் இருந்தது. தஞ்சியோடு கொண்டு உள்ளே வைத்தார். தேங்காய்  குவித்துப்போடப்பட்டிருக்கும் அறையைத் திறந்து தேங்காய்களை எண்ணிப்போட்டார். மனைவி உறங்கி போயிருந்தாள். காலையில் சோறு கட்டுவதற்காக வாழை இலையை அடுத்த கண்டத்தில் ஏறி வெட்டோத்தியினால் வெட்டினார். மழை பெய்திருந்ததால் மண் ஈரமேறிப் போயிருந்தது. இருட்டில் கால் வைத்தபோது ரெண்டடி இடது கால் உள்ளே சென்றது. நீர்தொட்டிக்கு அருகே வந்து தொழியில் நீர் ஊற்றிவிட்டு உள்ளே வரும்போது அருகேயுள்ள வாழைத்தோப்பில் யாரோ நின்று பார்ப்பது போலிருந்தது. உடனே ஜன்னலில் இருந்த டார்ச் எடுத்து அடிக்கையில் கரியிலை அசைந்தது. யாருமில்லை. உள்ளே வந்து விளக்கணைத்தார்.

சாப்பிட மனமில்லை. நாளைக்கு மீன் வாங்கி பொரிச்சு சாப்பிடணும். மிளகு ரசம் வைக்க சொல்லலாம். அடுப்பங்கடைக்கு சென்று விளக்கைப் போட்டார். பூனை ஒன்று சுவர் மேலே ஏறி வெளிப்பக்கம் தாவியது. அஞ்சரைப் பெட்டியை திறந்தார். ரசம் வைப்பதற்கான பொருட்கள் இருக்கிறதா என்று பார்த்துக்கொண்டார். மீன்காரி காலையிலேயே கரைமடியை கொண்டு வருவது வாடிக்கை. விலைகுறைக்க மாட்டாள் எனினும் அவளிடமே வாங்கிக் கொள்ளலாம். ஒரு செம்பு நிறைய கிணற்று நீரை அள்ளிக்குடித்துவிட்டு விளக்கை அணைத்தார்.

3.

தங்கம் வழக்கம்போல பதினோரு மணிக்கு கடையை திறந்தார். கடையை சுத்தம் செய்துவிட்டு ஊதுவத்தி கொளுத்தி வைத்தபோது நேசமணி வந்திருந்தார்.

“வாரும் மச்சான்… இந்த சைட்லாம் வர தோணியிருக்கே…”

“உனக்கு விஷயம் தெரியும் இல்ல…”

“என்ன விஷயம்..?” சற்று குரலைத் தாழ்த்தி,

“நம்ம ஜோஷி செத்த விஷயம் தான்…”

அப்போது தான் மளிகை கடை திறக்காததும், அவரது குரல் கேட்காததும் உணர முடிந்தது. எதுவும் கேட்க முடியவில்லை. புரிந்துக் கொண்ட நேசமணியே.

“நாண்டுகிட்டு செத்துருக்கான்… வா… ஒண்ணு போய் பார்த்திட்டு வருவோம்”

“எத்தன மணிக்கு அடக்கம்…?”

“அந்திக்கு அஞ்சு மணிக்கு…”

“நீரு போவும் மச்சான், நான் அதுக்கு கணக்கு பண்ணி வரேன்…”

அவர் கிளம்பின பிறகு சாலையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். கரமடி மீன் கொண்டுவரும் மீன்காரி, மீன் அனைத்தையும் விற்றுக்கொண்டு, இடுப்பில் பணப்பையை குலுக்கியபடி கடந்து சென்றாள். அவள் எப்போதுமே மீன் பாத்திரத்தை கையால் பிடித்துக்கொண்டு நடப்பதில்லை. ஆனால் இன்று அப்படியில்லை. அத்தனையும் மாறியிருந்தது. உள்ளே சென்று பாட்டிலை எடுத்து தண்ணீர் குடித்தார். மாதா போட்டோவில் கொளுத்தி வைக்கப்பட்ட ஊதுவர்த்தியை எடுத்து, புகைந்துக்கொண்டிருந்த அதன்முனையில் நீரைதெளித்து அணைத்து குப்பைத் தொட்டியில் போட்டார். தூசி படிந்திருந்த டேப்ரெக்கார்டரை துணியால் துடைத்து ஆன் செய்து, ஒரு பழைய கேசட்டை போட்டார். சத்தம் கரகரத்தது. கீச்சிட்டது. பாடல் மட்டும் ஒலிக்கவில்லை. ஆனால் கேசட் சுற்றிக்கொண்டே இருந்தது. அது வாகனங்களின் சக்கரங்கள் போல் சுழன்றது.

முற்றும்

–சக.முத்துக்கண்ணன்.

“மு.ராசா யாரு?”

கை தூக்கினான்.

”நீ நாலாப்பு பெயில்றா இங்க வந்து நில்லு”

முதல் நாள் ப்ரேயரிலேயே பெரிய சார் பெயிலானவங்களைப்  பிரிச்சி நிக்க வச்சிட்டார். ராசா அப்படி தனியாப் போய் வராண்டாவில்  நின்றிருப்பதைத் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டே வந்தேன்.  அவனும், பாசாகி அஞ்சாப்பு போன வரிசையைப் பார்த்துக் கொண்டே நின்றிருந்தான். அவனோடு மூணு பேர் பெயில் லிஸ்ட்டில் நின்றிருந்ததாய் நினைவு. ஒவ்வொரு வருசமும் இப்படித்தான், வகுப்புக்கு நாலைந்து  நிற்க வைத்து விடுவார்கள். அப்படி நாலாப்பில் பெயிலாகி நின்றிருந்த மத்த பசங்களின் முகம் இப்போது எவ்வளவு யோசித்தும் ஞாபகத்துக்கு வரவில்லை. நிச்சயமா அப்ப யாருன்னு தெரிஞ்சே இருந்திருக்கும். சொல்லப் போனால் விளையாடும் போது அவிங்கள கிண்டல் கூட செய்திருப்பேன். ஆனா ராசா அப்படியில்லை. என் கூட்டுக்காரன். எப்ப விளையாடப் போனாலும் ஒண்ணாவே திரிவோம்.  மத்தியானம் சத்துணவு சாப்டதும் ஸ்கூல் கிட்ட இருக்க அழகர் சாமி கோயிலுக்கு  புல் ரவுண்டு விளையாடப் போவோம். பழங்காலத்துக் கோயில்; ஒசரமான கதவு போட்டு மூடியேருக்கும்.  கதவுக்கு எதுத்தாப்ல நீளமா நடை பாதை.  ரோட்டை முட்டுற எடத்து பாதை  நல்லா அகலங்சகலமா இருக்கும். ரோட்டோரம்  வடக்க ஐயர் வீடும், அதுக்கெதுத்தாப்ல கிரில் கேட் போட்ட ஒரு சத்திரமும் ஒசரமா நிக்கும். திசைக்கு ஒண்ணா நாலு வட்டம் போட்டு நாங்க நிக்க சமுக்கமான இடம். புல் ரவுண்டு  சுத்த லாயக்கான இடம்.

புல் ரவுண்டு என்பது பேஸ் பால் மாதிரித்தான். ஆனா பேட் மட்டும் இதில்  இருக்காது. கையமடக்கி வச்சித்தான் அடிக்கனும். அடித்த பந்தை எதிர் டீம் பொறுக்கி வந்து சேர்க்கும் வரை ரவுண்ட் அடிக்கலாம். கால் ரவுண்டு – அரை ரவுண்டு – முக்கா ரவுண்டு – முழு ரவுண்டு. ஒரே அடியில் முழு ரவுண்டும் அடித்தோமானால் நம்ம டீமில் அவுட்டான ஒருத்தனை உள்ள சேத்துக்கலாம். 

நான் அஞ்சாப்பு போன முதல் நாள் மதியம் வழக்கம் போல புல்ரவுண்டு விளையாடப் போனோம். ராசா நீலக்கலர் பந்து ஒண்ணு வச்சிருந்தான். அது வழுவழுன்னு தேஞ்சு போன பந்து. அப்படியிருக்கும் பந்துதான் எங்களுக்கு அடிச்சி விளையாட தோதா இருக்கும்.  கெட்டியாருக்க புதுப்பந்த அடிச்சா கை வலிக்கும். அந்த நீலப்பந்து, விரல வச்சு  அமுக்கினாலே உள்ள போகும். கைய மடக்கி வச்சு தைரியமா அடிக்கலாம். 

ராசா எங்க டீம். அடிச்சோம்; அன்னிக்கு புல்ரவுண்டா அடிச்சோம். ராசா என்ன விட ஒயரமானவன். அஞ்சு வெரலையும் மடக்கி,  கைய வெரப்பா வச்சு அடிச்சான்னா ஐயர் வீட்டு ஓட்டுக் கூரையைத் தாண்டும். நானும், அவனும் ஒண்ணா டீம்ல இருந்தா ஜெய்ப்பு நிச்சயம்.  அன்னன்னைக்கு மத்தியானத்த வச்சு தான் அந்த நாள் பூராம் சந்தோசமாருப்போம். புல்ரவுண்டு அடிச்சத , கேட்ச் புடிச்சத,  ஓடிவந்து வட்டத்துல கால வக்கிறங்குள்ள அவுட் ஆனத – என பேசிக்கொண்டே பொழுது கழியும். 

பொழுசாய ஸ்கூல் விட்டுப் போகும் போது நாலாப்புலர்ந்து வேமா எங்க வகுப்புக்கு வந்திட்டான். நானும் அவனும் ஒண்ணாச் சேந்து தான் வீட்டுக்குப்போவம். அவன் டவுசர் பாக்கெட்டில் போட்டு வைத்திருந்த பந்து முட்டையாய் எத்திக் கொண்டு  தெரிந்தது. நடந்து வரும்போதே எடுத்து மஞ்சள் பையில் போட்டுக் கொண்டான்.  ரெண்டுபேர் வீட்லயும் புதுப்பை எடுத்துத்தரலை.   நீல வார் போட்ட கவாய் செருப்பும், ஒரு யூனிபாமும்  புதுசு எடுத்துக் கொடுத்திருந்தார்கள். புஸ்தகம் கொடுக்க வரைக்கும் மஞ்சப் பையே போதுமென விட்டு விடுவார்கள்.  ஒரு சிலேட்டு, வாய்ப்பாடு, பாக்ஸ்டப்பா மட்டும் தானே. இன்னும் நாலு நாளைக்கு ஜாலியா இருக்கலாம். டீச்சர் வாய்பாடு மட்டும் தான் வீட்டுப்பாடம்  சொல்லுவாங்க.

“எலேய் கண்ணா எங்கப்பாட்ட சொல்லிறாதடா!”

“செரிடா..”

“புஸ்தகம் கொடுத்தா தெரிஞ்சுரும்ல டா”

“அப்ப அடிவாங்கிக்கிறேன்.” உதட்டைப் பிதுக்கிக் கொண்டான். 

வீட்டுக்குப் போனதும் மொத வேலையா வட வாங்கித்தின்ன அம்மாட்ட காசு வாங்கிருவேன். அவனும் வாங்கி வருவான்.  சேந்தே அழகர் கடையில் போய் சிய்யம் வாங்கித் தின்போம். 

அப்புறமா பந்தெடுத்துட்டு மணி மாமா வீட்டுக்கு போறது. எப்பவாச்சும் நாகராசும் கூட வருவான். பந்தை சுவரில் எறிந்து திரும்ப கைக்கு வரும் படி விளையாடுவோம். அப்படி பிடிக்காமல் விட்டால் அவுட்.  பிடிச்சிட்டா பாயிண்ட். அதிலும் ஒத்த கையில் பிடித்தால் டபுள் பாயிண்ட்.  ராசா மிஸ் ஆகாம கேட்ச் பிடிப்பான்; டபுள் பாயிண்டா அடிப்பான். பந்து கையில் இருந்தால் இப்படி புது புது ரூல்ஸ்சில் விளையாட்டு உருவாகும். மணி மாமா வீட்டுப் பின்பக்க சுவர் உயரமானது. அவன் தான் அங்கு கூட்டுப்போய்  அப்படி விளையாடப் பழக்கினான். ராசாவங்க அம்மா ஏதாச்சும் கடைக்கு போக, வைக்கன்னு அவனுக்கு வேல சொல்லிட்டா நாங்க போய் பந்து வாங்க நிப்போம். ராசா தரமாட்டான். என்னதான் கூட்டுக்காரன்னாலும் இந்த பந்து விசயத்துல மட்டும் ம்ம்கூம் தர மாட்டான். 

ஒவ்வொரு பள்ளிக்கூட நாளிலும்  எப்படா மத்தியானம் வரும்? என காத்திருப்போம். சாப்பாட்டு பெல் அடிச்சதும் டிபன் கொண்டு வந்திருக்க ஒருத்தன் போய் இடம் பிடிச்சு வச்சிருப்பான். கொஞ்சம் லேட்டா போயிட்டாலும் நாங்க விடுறதில்லை. அஞ்சாப்பு என்பதால் எங்க ராஜ்யம் தான்.  மத்தியானம் மத்தியானம் புல்ரவுண்ட் தான். அவனும் நானும் தான் நிறைய தடவ புல்ரவுண்ட் அடிச்சோம். சில சமயம் ஓங்கி அடிச்சா ஐயர் வீட்டு ஓட்டுக் கூரையில் போய் விழும். அவ்ளோ தூரத்துக்கு ராசா தான் அடிப்பான்.  ஒரு சில சமயம் நானும். அப்படி போன பந்து எப்படியும் உருண்டு தண்ணி வாட்டத் தகரத்துக்கு வந்திடும். ஒவ்வொரு வாட்டி தண்ணி வாட்ட தகரத்துலயே உருண்டு வந்து  கீழ விழாம எங்காவது ஒரு இடத்துல சிக்கி நின்னிரும். சத்திர வாசல் கிரில் கேட்டில் ஏறி மேக் கம்பில நின்னு பாத்தா பந்து எங்க நிக்கிதுன்னு தெரியும். அப்பிடி ஏறி கம்பில  நிக்கைல ஐயர் மட்டும் பாத்துட்டார்ன்னு வைங்க அம்புட்டுத்தான். ஒரு வாட்டி ராசா சிக்கி ஐயர்ட்ட கல்லெறி வாங்குனான். நாங்க தெரிச்சு ஓடி வந்திருக்கோம். ஆனா ஏறி பந்து இருக்க எடத்த மட்டும் பாத்துட்டா எடுக்கிறது ரொம்ப ஈசி.  நீட்டக் குச்சிய வச்சி  தண்ணிவாட்டத் தகரத்துல லேசா அந்த எடத்தத் தொட்டம்னாலே பந்து உருண்டு கீழ விழுந்திடும். அதுக்கின்னே நீட்டமான குச்சி ஒண்ண கோயிலுக்கு பின்னால ஒளிச்சி வச்சிருந்தோம். இந்த நீலப்பந்தும் ராசியான பந்து தான். பலதடவை அப்படி சிக்கி எங்க கைக்கு கெடச்சிருக்கு. 

புஸ்தகம் கொடுத்த அன்னிக்கு ராசாவுக்கு திக் திக்ன்னு இருந்திருக்கும். அவனுக்கு நாலாவது புஸ்தகம் பழசு இருக்கதால புதுசு கொடுக்க மாட்டாங்க. பெயில் ஆனவங்களுக்கு நோட்டு மட்டும்தான். அன்னிக்கு மத்தியானம் அவன் சரியாவே ஆடல. கடைசில ஒரே ஒரு புல்ரவுண்டு அடிச்சு டீம ஜெயிக்க வச்சிருந்தான். ஸ்கூல் விட்டதும் என்னோடு வந்தான். பந்து டவுசர் பாக்கெட்டில்  முட்டையா எத்திக்கிட்டு தெரிந்தது. 

‘எலேய் எங்கப்பா அடி நொக்கப் போறார்றா. பந்திருந்தா தூக்கி எறிஞ்சிருவாரு நீயே வச்சிரு. நாளைக்கு வர்றப்ப கொண்டு வா.’ உதட்டைப் பிதுக்கிக் கொண்டே பேசினான்.  

‘செரிடா’

சந்தோசமாய் வாங்கிக் கொண்டேன்.

எங்க வீட்டில் எம்புட்டுத்தான் கெஞ்சிக் கேட்டாலும் பந்து வாங்கித்தரப் போறதில்லை. கேட்டு பல முறை வாங்கிக் கட்டியதான் மிச்சம். ராசாவுக்கு ஐஸ்கூல் படிக்கிற  மாமா இருக்கார். அவரோட பந்த தேஞ்சதும் கொடுத்திடுவார். இப்படிக்கிப்படி எரவப் பந்து கிடச்சாத்தான். 

வடைக்கு அம்மாட்ட காசு வாங்கிட்டு வெளிய வந்தேன்.   இன்னிக்கு எப்படியும்    ராசாவங்கம்மா காசு தரப் போறதில்லை. இந்நேரம் அடிவிழுந்திட்டு இருக்கும். நான் மட்டும் அழகர் கடைக்கு போய் சிய்யம் வாங்கித் தின்னுட்டு  நீலப்பந்தை தரையில் எறிந்து எம்ப எம்ப பிடித்துக் கொண்டே ராசா வீட்டுக்கு  நடந்து போனேன். ஒரே  சத்தமாக இருந்தது. வாசப்படியில் அவங்கம்மாச்சி ரெண்டு காலையும் நீட்டி  உக்கார்ந்திருந்தது. என்னைப் பார்த்ததும்,

”எலேய் நீ பாஸா?”

”ம்ம்” தலையாட்டினேன்.

”அடியே லதா இங்காரு கண்ணெல்லாம் பாசாம். தெருவுல ஓம்மயன் மட்டுந்தென் பெயிலு. இவன் திங்கத்தாண்டி லாயக்கு”.  

உள்ளே திரும்பி கத்திச் சொன்னது. அவங்கப்பா கொல்லையிலிருந்து தலை துவட்டிக் கொண்டே வெளிய வந்தார். ஈர டவுசரில் நெஞ்சுபூராம் முடியோடு அப்படி வந்து  நின்றிருந்தவரை பாக்கவே பயமாக இருந்தது. 

”எலேய் நீ பாசா.. ?”

”ம்.” தலையாட்டினேன். 

”நம்ம தெருவுல வேறாரு பெயில்?” அதட்டலாய் கேட்டார்.

”வேறாருல்ல சித்தப்பா..”

சொல்லிக்கொண்டே பந்தை பின்பக்கமாக வைத்துக் கொண்டேன். 

கொஞ்ச நேரம் நிலைபடியிலேயே நின்றிருந்தார். உள்ளர்ந்து ராசா அழுகிற சத்தம் கேட்டது.. 

இவருக்கு என்ன கோவம் வந்திச்சோ? வேகமா குனிந்து வாசப்படியில் கிடந்த அவரோட செருப்பை எடுத்துக் கொண்டு ”அழுகாதறா அழுகாதறான்னு சொல்லிக்கிருக்கேன்.  வெண்ண. பிய்யத் தின்னாப்ல திங்கத் தெரிது. படிக்கத் தெர்ல”  அவங்கம்மா மறைக்க மறைக்க தள்ளிவிட்டு ஓடிய வேகத்தில் முதுகில்  அடித்தார். அவங்கம்மாச்சி எந்திருச்சு உள்ளே ஓடியது.  நான் அதண்டு போய் நின்னுருந்தேன். கொஞ்சம் தள்ளி வந்து உள்ளே போகாமல் சன்னல் வழியா பார்த்தேன். பொம்பளையாள் மறைக்க மறைக்க சடார் சடார் என அடி. அம்மாவோ அம்மாச்சியோதான் செருப்பைப் புடிங்கி கீழே போட்டார்கள். இவன் தப்பி வெளியில் ஓடிவரப் பாத்தான்.  குனிந்து செருப்பை எடுத்து நாக்கை மடக்கிக் கொண்டு  ஒரு எறி. செருப்பு வந்த வேகத்துக்கு ஒருச்சாய்த்திருந்த கதவில்  பட்டு வாசப்படியில் சட்டென விழுந்ததும் சில நொடிகள் அதன் வார் அதிர நடுங்கி நின்றது. அந்த கவாய் செருப்பில் பெருவிரல் பதியும் இடத்திலும், குதிபடும் இடத்திலும் சைடாக  தேஞ்சு உள்ளே இருக்க  நீலக்கலர் தெரிஞ்சது.

மெல்ல  நகர்ந்து நாகராசு வீட்டுக்கு ஓடினேன். ” லேய்.. லேய்..  ராசாவ அவங்கப்பா பின்னிப்புட்டார்றா.. செருப்பக் கொண்டியேவும்.. பாவம் டா அழுதுக்கிருக்கான் டா..”

அவனும், நானும் வந்து  வாசலை எட்டிப்பார்த்து விட்டு மணி மாமா வீட்டுக்குபோய்  பெரிய சுவற்றின் கீழ் உட்கார்ந்து நடந்ததை பேசிக் கொண்டிருந்தோம். நிமிர்ந்து பார்த்தேன். பந்து பட்ட தடங்கள் வட்டமும், அரைவட்டமுமாக சுவற்றில் தெரிந்தன. 

மறுநாள் காலையில் ஸ்கூலுக்கு கிளம்பும்போது வாசலில் நின்று எட்டிப் பார்த்தேன்.  எப்போதும் எட்டு மணிக்கெல்லாம் வந்து வாசலில் நிற்பவன் ஆளைக்காணாம். எங்கப்பா புதுப்பை தச்சு வச்சிருந்தார். எடுத்து தோளில் போட்டுக் கொண்டு வெளியில் வந்து ராசா வீட்டைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். வார் அதிர செருப்பு வந்து விழுந்தது ஞாபகம் வந்தது. அவனைக் கூப்பிடப் போனால் வைவார்களோ? பயமாக இருந்தது. பள்ளிக்கூடம் வந்து விட்டேன். அவனில்லாட்டியும் புல்ரவுண்டு விளாட ஆசை. பந்து என்ட்டதானே இருக்கு. இருந்தும் போக வில்லை. நம்ம பாட்டுக்கு ஓங்கியடிக்க ஐயர் வீட்டுத் தகரத்தில் மாட்டிக்கிச்சின்னா.. நம்மகிட்ட பந்த கேப்பானே..  ஏற்கனவே ஒருவாட்டி அவன் பம்பரகட்டையைத்  தொலச்சு அவங்கம்மாச்சிக்கும் எங்கம்மாவுக்கும் சண்ட வந்திருந்தது.  அதான் நாகாராசோட மதில்ல எறிஞ்சு விளாட தனியாப்  போயிட்டேன். .

அடுத்தடுத்த நாளும் ராசா வரவில்லை.  மூணாவது  நாள் காலையில் நான் பையோடு  வீட்டிலிருந்து இறங்கும் போது ராசா அவங்கப்பாவோடு நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தான். அவர் மட்டக்கம்பையும், பூச்சுக்கரண்டியையும் கையில் வைத்திருந்தார். இவன் ஓஸ்சை சுருட்டி கையில் பிடித்திருந்தான். இந்த ஓஸ்சையும் தூக்கு குண்டையும் வைத்து அவங்க வீட்டில் விளையாடி இருக்கிறோம். முதலில் தூக்கு குண்டை பம்பரம் என நினைத்து எடுத்து வந்து விளாண்டோம். அவங்கப்பா வந்து வெளுத்து விட்டார். நானும் ரெண்டு மொத்து வாங்குனேன். இப்போ அதையே பிடித்துப்போகிறான். அவன் என்னை கவனிக்க வில்லை. நேத்து ராத்திரி அம்மா  சொன்னது உண்மைதானா

“ராசா அவங்கப்பா கூட வேலைக்கு போறானாம்டா”

டவுசர் பாக்கெட்டில் முட்டையாய் எத்திக் கொண்டிருந்த நீலப்பந்தைத் தொட்டுப் பார்த்துக் கொண்டேன். 

*****

பின்பக்கம் கொட்டி வைத்திருந்த செங்கல் குவியலிலிருந்து ஒரு செங்கலை மட்டும் தூக்கிக் கொண்டு போய் வேலைத்தளத்தில் போட்டு வரணும். அப்படி போடும் போது செங்கல்  உடஞ்சிறாம பொறுமையாப் போடனும். அம்பது கல் எடுத்துப் போட்டால் ரெண்டு புரோட்டாவுக்கு காசு கொடுத்து அனுப்பி விடுவார்கள். அவங்கப்பாவும் ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டார். அப்பல்லாம் புரோட்டான்னா எங்களுக்கு உசிரு. அதுவும் பாண்டியன் கட புரோட்டான்னா சொல்லவே வேணாம்.  அதுக்காகவே ராசா சொன்ன வேலையைச் செய்தான். ஒரே விசையில் ரெண்டு செங்கலைத் தூக்கி நடக்க இன்னொரு சித்தாள் பழகிக் கொடுத்தார். (கொத்தனார் வேலையில் சித்தாள், நிமிந்தாள் என்பது ஜூனியர், சீனியருக்கு ஒப்பானது.)

பக்கத்திலிருந்த  திண்ணையில் சீனாச்சட்டியை வைத்து முதலில் ஒரு கல் அப்புறம் ஒரு கல் என ரெண்டு செங்கல் எடுத்து வைத்து தோள்பட்டை உயரத்திலிருக்கும் அத்திண்ணையிலிருந்து ஈசியாக தலைக்குத் தூக்கிக்கலாம். அம்பது நடை போக வேண்டியிருந்ததை இருபத்தைந்தாக முடித்து சீக்கரம் புரோட்டா காசோடு வீட்டுக்கு வந்திடலாம். 

அவன் சாப்ட்டு நேரா ஸ்கூலுக்குத்தான் வருவான். அந்நேரம் சாப்பாட்டுப் பெல் முடிஞ்சி நாங்க பூராம் உள்ளே போயிருப்போம். கொஞ்சம் முந்தி வந்திருந்தா புல்ரவுண்டு விளாடிருக்கலாம். பெரும்பாலும் அவன் வர்ற நேரத்துக்கு பெல் அடிச்சுருக்கும். ஸ்கூல் கேட்டிலேயே நின்னு பாத்துட்ருப்பான். பெரிய சார் அந்த பக்கமா வந்தா,  ஒரே ஓட்டம் தான். அப்படியே அழகர்சாமி கோயிலில் கொஞ்ச நேரம் சுற்றி விட்டு இன்டர்வல் பெல் சத்தம் கேட்டு ஓடிவருவான். நாங்க ஒண்ணுக்கு இருக்க வெளிய தான் வருவோம். பார்த்து பந்தை வாங்கிக் கொள்வான்.  ஒருத்தனா எப்படி புல் ரவுண்டு விளையாட? அவனாக பந்தை எறிந்தும் பிடித்தும் விளையாடுவான் போல.  சாந்தரம்  எங்களோடு சேர்ந்து வீட்டுக்கு வருவான். போகப்போக அவனாக விளையாடப் பிடிக்கவும் இல்லை. சாந்தரம் போகும் போது கூட இவனை பார்த்து, நாளைக்கு பெரியசாரிடம் சொல்லப் போவதாக பசங்க சொன்னதும் பயந்துவிட்டான். அப்புறம் சீக்கிரம் வேலை முடிந்தாலும் ஸ்கூலுக்கு வருவதில்லை.   வேறெங்காவது சுத்திக் கொண்டு திரிவான். ஸ்கூலைக் கடந்து கிழக்கே  இருக்கும் சுடுகாட்டுத் தெருப்பக்கம் போகக் கூடாதென ஒருமுறை எங்களை வீட்டில் கண்டித்திருக்கிறார்கள். அவன் போக ஆரம்பித்தான். அங்குதான் காசு வச்சி லாக் விளையாடுவார்கள். பெரிய பசங்களோடு சேர்ந்து பழகினான்.  மேற்குத் தெரு ரமேஸ் அண்ணனோடு சேர்ந்து மீன்புடிக்க போனான். வீட்டுக்கு கொண்டு வந்தா ஆத்துக்கு ஏன்டா போனன்னு அடி விழும். ஒரு நாள் சாந்தரம் நானும் அவனும் மதன் வீட்டில் போய் மூணு கெண்டையைக் கொடுத்து விட்டு வந்தோம். மதனோட அப்பா இவனுக்கு ஒர்ருவா கொடுத்தார். ரெண்டு பேரும் போளி வாங்கித் தின்னோம். டவுசர் பாக்கெட்டில் இருந்த பந்தை எடுத்து தரையில் எறிந்து எம்ப எம்ப பிடித்துக் கொண்டே வந்தேன். அவன் கைக்கு தூக்கி போட்ட போது  ஒத்தை கையில் பிடிக்க வந்தவன் தவறி கீழே விட்டான். அது உருண்டு அந்த பக்கம் போன போது கூட அவன் கண்டுக்கவில்லை. நான் தான் ஓடிப்போய் எடுத்து வந்தேன். 

ராசா இனி  ஸ்கூல் பக்கம் வரப்போவதில்லை என்று தெரிந்த பிறகு புல்ரவுண்டு விளையாட இடம் பிடித்தோம். அடிச்சேன்; ஆச தீர அடி; கைய வெறப்பா வச்சு ஓங்கி ஓங்கி அடி; நீலப்பந்து அந்த வாக்குல பறந்தது. தண்ணி வாட்டத் தகரத்தில் சிக்கி, நீட்டக் குச்சி வச்சி தட்டி எடுத்தோம். தொலையவில்லை ; ராசியான பந்து. 

சாய்ந்தரம் வீட்டுக்குப் போய் சேரும் போது தெருச்சனமே ராசா வீட்டில் கூடி இருந்தது. மணி மாமா தான் சொன்னார், “ராசா ஆத்துக்கு குளிக்க போயி சகதில சிக்கிச் செத்துப் போனான்டா..”. ஓடிப்போய் கூட்டத்தில் நுழைந்து உள்ளே எட்டிப் பார்த்தேன். தரையில் மல்லாக்க கிடந்தான். பல் தெரியும்படி வாய்திறந்தே இருந்தது. யூனிபாமோடு இருந்த என்னை ராசாவங்கம்மா  இழுத்து தோளில் சாய்த்துக் கொண்டு அழவும் கூட்டம் கே..ன்னு சேர்ந்தழ அந்நிமிட ஓல அதிர்வில்  நடுங்கி, பயந்து நானும் அழுதேன். 

“ஸ்கூலுக்கு போயிருந்தா உசுரோடயாவது இருந்திப்பியே..யய்யா..  இப்டி ஒன்ன பெயிலாக்கி கொன்னு போட்டாய்ங்களே..யெய்யா..” அவங்கம்மாச்சி ஒப்பாரி வைத்தது. யாரோ என்னைத் தோள்பட்டையைப் பிடித்து பின்பக்கமாக இழுத்தார்கள்.  தேமிக் கொண்டே கூட்டத்திலிருந்து விடுபட்டு பின்னுக்கு வந்தேன். என் சித்தி தான் அப்படி  வம்படியாய் இழுத்துக் கொண்டு வந்தது. ராசாவை மாலைகட்டி தூக்கிப் போகும் போது அப்பாவின் விரலைப் பிடித்துக் கொண்டு நானும் போட்டிருந்த யூனிபார்மோடு நடந்து போனேன். எங்க ஸ்கூல் கேட்டைக் கடக்கும் போது ஞாபகம் வந்து பார்த்துக் கொண்டேன். என் டவுசர்  பாக்கெட்டில் இருந்த ராசாவின் பந்து, முட்டையாக எத்திக் கொண்டு தெரிந்தது. 

முற்றும்

–கார்த்திக் பிரகாசம்

“இந்த நாள் இந்தளவிற்கு ஈவிரக்கம் இல்லாமல் விடிந்துவிட்டதே”

இறுதித் துடிப்பை இன்றே எட்டிவிடும் உத்வேகத்தில் இதயம் உதறித் துடிக்கிறது. தாங்கவொண்ணா சுமையை வேகநேரம் தூக்கிச் சுமந்திருந்து இறக்கியது போல் கை கால்கள் நடுங்குகின்றன. வியர்வைத் துளிகள் வேர்த்து விறுவிறுவென்று உடல் முழுதும் விரவுகின்றன. உட்கார முடியவில்லை.

அரை மணி நேரத்திற்கு முன்பு தான் ஜிலேபி ரமேஷ் போன் போட்டு சொன்னான்.

“சங்கர் செத்துட்டான்”என்று..

இன்று விடிந்ததே இவ்வுலகில் சங்கரின் இருப்பை இன்றோடு விலக்கிக் கொள்ள தானா. இதற்கு விடியாமலே இருந்திருக்கலாமே..

‘ஏதோ பொண்ணு விஷயம் போலடா. வீட்லயே தூக்கு மாட்டிக்கிட்டான். கூடவே இருந்த எங்கிட்ட கூட சொல்லாம விட்டுட்டான் பாரேன். தங்கச்சியும் அம்மாவும் கதறாங்க. அவங்க மூஞ்சில முழிக்க முடியலடா. ‘ஏப்பா ரமேஷூ. உன்னோட தான எம் மவன் எப்பவும் சுத்திக்கிட்டு இருப்பான். என்னப்பா ஆச்சு’ன்னு அம்மா கேக்றாங்க. எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னே புரியலடா. நடுத்தெருவே சங்கர் வீட்டு முன்னாடி கூடி நின்னு அழுதுட்டு இருக்கு. பாக்கவே கஷ்டமா இருக்கு மச்சான். நீ உடனே கெளம்பி வா’ மேற்கொண்டு எதுவும் பேச முடியாமல் கண்ணீரில் சொத சொதவென நனைந்திருந்த குரலில் சொல்லி போனைக் கட் செய்துவிட்டான்.

பிரியமானவர்களின் மரணத்தின் போது நமக்கும் ஒரு தற்காலிக மரணம் நிகழ்கிறது. யார் சொல்லி காலம் நிற்கப் போகிறது. புலம்பும் மனமே சமாதானத்தைத் தந்து மீண்டும் புதிதாய் புலம்பியது. ஈரம் சொட்டும் கிழங்கு திப்பியாய் நசநசவென ஒட்டி வழுக்கியவாறிருந்த சிந்தனையில் உறைந்தபடி அமர்ந்துவிட்டேன்.

மணி ஐந்து நாற்பத்தைந்து. உடனடியாகக் கிளம்ப வேண்டும். ஆறரை மணிக்கு கோவை எக்ஸ்பிரஸை பிடித்தால் பணிரெண்டு மணிக்குள் சேலம் போய்ச் சேர்ந்துவிடலாம்.

எந்த நாள் கிழமையானலும் கூட்டத்திற்கு குறைவே இருப்பதில்லை இந்த இரயிலில். பெரும்பாலான காலை நேரக் கூட்டமெல்லாம் அரக்கோணம் காட்பாடி கூட்டம் தான். அதன் பிறகு ஓரளவிற்கு கூட்டம் குறைந்துவிடும். சந்தைக் கடை போல ஒரே இரைச்சல். படிக்கட்டின் பக்கத்திலேயே நின்றுக் கொண்டேன். தூரத்து வானத்தில் பறக்கும் பெயர் தெரியா பறவைகளும், விதவையைப் போல தனித்து விடப்பட்ட மரங்களும், பெயருக்கு மட்டும் நீரை வைத்திருக்கும் ஆறுகளும் தெளிவாய் தெரிவதற்காக கண்ணாடியை மாட்டிக் கொண்டேன். பின்னோக்கிச் செல்பவையெல்லாம் அதனுடனே சேர்த்து என்னையும் இழுத்துச் சென்றன. காலச் சக்கரமும் நினைவுகளில் எப்போதும் உயிர்ப்புடன் இருக்கும் இறந்தகாலத்திற்குள் சுழன்றது.

‘ஓட்ட பள்ளிக்கூடம்’ என்று உள்ளூர் வட்டாரங்களில் அழைக்கப்படும் ‘மாநகராட்சி நடுநிலை பள்ளி’யில் தான் சங்கரும் நானும் இரண்டாவது முதல் ஏழாவது வரை படித்தோம். என்னுடைய வளரிளம் பருவத்தை முழுவதுமாக ஆக்கிரமித்திருக்கும் சங்கரின் நட்பு எப்படி அறிமுகமானது என்று கொஞ்சமும் என் நினைவில் இல்லை.சங்கருக்கு ஒரு அண்ணண் ஒரு தங்கை. அண்ணண் படிக்கவில்லை. தங்கை அதே பள்ளியில் படித்தாள். என் தங்கையும் சங்கரின் தங்கையும் ஒரே வகுப்பு. எங்களைப் போலவே அவர்களுக்குள்ளும் நட்பானது நிறைந்திருந்தது. ஔவையார் தெருவிற்கு அடுத்த நடுத் தெருவின் கடைசி மூலையில் ஏழ்மையின் அடையாளமாக சங்கரின் வீடு இருக்கும். இப்போது நினைத்து பார்த்தால் அப்பாவின் குடிப்பழக்கம் சிறுவயதிலேயே அவனை வெகுவாக பாதித்திருந்தது புரிகிறது. சங்கரின் அப்பா பூவேலை செய்பவர். மாரியம்மன் காளியம்மன் கோவில் பண்டிகைகளின் போது அம்மனை ஊர்வலமாகக் கொண்டு வரும் தேரின் பூ அலங்காரங்களை அவரும் அவருடைய சகாக்களும் மற்றும் சங்கரின் அண்ணணும் செய்வார்கள். விடிய விடிய நடக்கும் அந்த வேலை. சங்கரும் நானும் உளுத்தங் கஞ்சிக் குடித்துக் கொண்டு கோவில் வளாகத்திலேயே சுத்தி இருப்போம். அவ்வப்போது சங்கரின் அப்பா குரல் கொடுப்பார். அவனும் நானும் ஓடுவோம். சிறுசிறு மூங்கில் குச்சிகளில் கட்டப்பட்டிருக்கும் கோழிக்கொண்டை பூக்களைத் தூக்கிக் குடுப்போம். அவர் அதை மெலிசாக வளைத்து தேரின் மேல் வைக்க மூங்கில் வாழை மரம் மற்றும் காதித அட்டைகளால் வடிவாக அமைக்கப்பட்டிருக்கும் அலங்காரத்தில் அழகாகச் செருகி இறுதி வடிவம் கொடுப்பார். பசை தடவப்பட்ட காகித அட்டைகளில் ஏற்கனவே உதிர்ந்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் பூக்களை ஒட்டுவோம். வேலை முடிந்து சங்கரின் வீட்டிலேயே தூங்கி விடுவேன். எப்போது உறங்கினோம் என்றே நினைவில் இருக்காது. காலையில் எழும்போது சங்கரின் அப்பா போதையில் எல்லாரையும் கெட்ட கெட்ட வார்த்தைகளில் திட்டிக் கொண்டிருப்பார். நான் விழித்ததைப் பார்த்ததும் நீ வீட்டிற்குக் கிளம்பு என்று அவசரப்படுத்தி அனுப்பி விடுவான்.

எத்தனையோ முறை அவன் வீட்டில் தங்கியிருக்கிறேன். சாப்பிட்டிருக்கிறேன். உண்மையாகச் சொல்ல வேண்டுமானால் அவன் வீட்டில் முழு உரிமை எடுத்துக் கொள்ளும் சூழ்நிலையை எனக்கு உருவாக்கிக் கொடுத்திருந்தான். ஆனால் அதை போன்றதொரு நிலையை என் வீட்டில் அவனுக்கு நான் உண்டாக்கித் தர தவறிவிட்டேன் என்பதை ஒத்துக் கொண்டே ஆக வேண்டும். ஏன் என்றுத் தெரியவில்லை. ஒருவேளை அப்பாவின் கண்டிப்பும் அதனால் எப்போதுமே என் மனதில் உறைந்துப் போயிருந்த பயமும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். அவன் வீட்டில் நான் தங்கிய அளவிற்கு என் வீட்டிற்கு அவன் வந்ததில்லை. நானும் அழைத்திருக்கிறேனே தவிர வற்புறுத்தியதில்லை. ஒருவேளை அன்று நான் வற்புறுத்தி இருந்திருந்தால், ‘சங்கர் இறந்துவிட்டான்’ என்றுச் சொல்லும் போது எந்த சங்கரென்று என் அம்மா இன்று கேட்டிருக்கமாட்டார்.

அரக்கோணத்தில் பெருங்கூட்டமொன்று இறங்கியதும் படிக்கட்டில் இடம் கிடைத்தது. வீட்டு வாசற்படியில் உட்காருவது போல் வசமாக அமர்ந்துக் கொண்டேன்.

எங்கள் இருவருக்கும் நெருக்கமான நண்பன் அப்பு. ஏனோ அவனுக்கு எங்களின் மீது அவ்வளவு பாசம். அந்நாட்களில் எங்களுக்கு தீனிப் பஞ்சம் இல்லாமல் இருந்தது அப்புவால் தான்.டீச்சர் அவனை டீ வாங்கி வர அனுப்பும் போதெல்லாம் வடை போண்டா பலகாரங்களின் தூள்களைப் பேப்பரில் கட்டியெடுத்து வந்துத் தருவான். அருமையாக இருக்கும். பலகாரத்தை விட அதன் தூள்களே சுவையானவை என்றுத் தோன்றும். மேலும் ஒண்ணுக்கு பெல் அடிக்கும் போது கட்டில் கடை பாட்டியிடம் மாங்கா, வெடாங்கா, இலந்த வட, தேங்கா பர்பி என்று தினமும் ஏதாவது வாங்கித் தருவான். அப்போதே அவன் அந்த பாட்டியிடம் அக்கௌன்ட் வைத்திருந்தான்.

அப்புவிற்கு இடது விழி மையத்திலிருந்து விலகி சற்று ஓரமாக இருக்கும். மேல் வகுப்பு மாணவர்கள் எதற்கோ அவனை ‘டோரி’ என்றுக் கிண்டலடித்து விட்டனர். அதை அப்பு சொன்னது தான் தாமதம். மதிய ஒண்ணுக்கு பெல்லின் போது அவர்களோடு சண்டை போட்டு உருண்டுவிட்டோம். சங்கர் இரண்டு மூன்று பேரை அடித்தான். ஒரு குண்டனின் மீது ஏறி குத்து குத்தென்று குத்தினான். இவன்தான் அப்புவை டோரி என்று முதலில் சொல்லியிருக்கிறான். அதன்பின்னரே மற்றவர்களும் கூட்டுச் சேர்ந்திருக்கின்றனர்.அந்தக் குண்டன் அடுத்த நாள் பள்ளிக்கே வரவில்லை. அப்புவிற்கு இவ்வளவு தான் என்று இல்லை சந்தோஷம். சாயந்தரம் ஆளுக்கொரு ‘லவ் ஓ’ வாங்கிக் கொடுத்து எதையோ சாதித்த திருப்தியில் சிரித்த முகத்துடன் வீட்டிற்குச் சென்றான்.

அடுத்த நாள் ஏழாம் வகுப்பிற்கு குரூப் போட்டோ எடுப்பதாக ஹெட் மாஸ்டர் சொல்லி இருந்தார். ஆதலால் அப்பவும் நானும் ஈர முகத்தில் பவுடர் பூசி, முதுகிலும் கொஞ்சம் பவுடர் தெளித்து, நெற்றியில் விபூதி அடித்து, சட்டை பாக்கெட்டில் ரெனால்ஸ் பேனா வைத்து சீக்கிரமாகப் பள்ளிக்குச் சென்று சங்கருக்காக காத்திருந்தோம். போட்டோ எடுக்க நேரம் நெருங்கிக் கொண்டே இருந்தது. போட்டோ ஷாப்பில் இருந்து வந்திருந்தவர்கள் தங்கள் கருவி மற்றும் உபகரணங்களை பொருத்திக் கொண்டிருந்தனர். மற்ற மாணவர்களெல்லாம் போட்டோ எடுக்கப் போகும் குஷியில் இருந்தனர். அவர்களும் சீவி சிங்காரித்து அந்த நிமிடத்துக்காக காத்திருந்தனர். எங்களுக்கோ சங்கர் இன்னும் வரவில்லையே என்ற கவலை. ஒருவேளை சங்கர் இல்லாமலே போட்டோ எடுத்துவிடுவார்களோ. நானும் அப்புவும் சிவகாமி டீச்சரிடம் சென்று, ‘சங்கர் இன்னும் வரவில்லை. நாங்கள் போய் கூட்டி வருகிறோம்’ என்றோம். நீங்களும் போயிடு வராம இருக்கவா. அதெல்லாம் ஒண்ணும் வேணாம். நேத்தே சொல்லி தானா விட்டாங்க. பரவால்ல. இருக்குறவங்க மட்டும் மரத்துக்குக் கீழ போட்ருக்க பெஞ்சுல போய் உட்காருங்க’ என்று கண்டித்து அதட்டினார்.

நாங்கள் ஒண்ணுக்கு போவது போல பாத்ரூம்க்கு நழுவி விட்டோம். எல்லாரையும் உயரப்படி வரிசையாக நிற்க வைத்துக் கொண்டிருந்தார் சிவகாமி டீச்சர். நைசாக எட்டி பார்த்து காம்பௌண்ட் கேட்டை திறந்து வெளிய சென்றோம். அடித்த பவுடர்லாம் வியர்வையில் நனைந்து பிசுபிசுவென்று ஒழுக சங்கரின் வீட்டை நோக்கி நடந்தோடினோம். திரௌபதி அம்மா கோவில் பக்கத்தில் செல்லும் போது சங்கரே எதிரில் வந்தான். எதுவும் பேசாமல் ஆளுக்கொரு கையால் அவனை இழுத்துக் கொண்டு பள்ளிக்குச் சென்றோம். சிவகாமி டீச்சர் சிடுசிடு முகத்துடன் எங்களை நோக்கியிருந்தார். எங்கள் மூவரையும் பார்த்ததும் கோபத்தில் கத்தினார். போதா குறைக்கு கருப்புக் குடையுடன் போட்டோ எடுக்க காத்திருந்தவரும் – அந்த ஆள் வேறு பார்ப்பதற்கு ரெஸ்லிங்லில் வரும் ரிகிஷி போல குண்டாக – பார்வையிலேயே பயந்தொடுக்கிவிட செய்பவராக – கண்டபடி திட்டினார். உயரமாக இருப்பதால் சங்கரை பின் வரிசையில் நிற்க வைத்தார் டீச்சர். நான் டீச்சரின் பக்கத்தில் அமர்ந்தும், அப்பு இரண்டாம் வரிசையில் நின்றும்,

கண்ண மூடமா எல்லாரும் கேமராவ பாருங்க…

ஸ்மைல்… ஸ்மைல்…

‘கிளிக்’ சத்தம். மீண்டும் ஒரு ‘கிளிக்’ சத்தம்.

முடிஞ்சது. எல்லோரும் வகுப்பிற்குச் சென்றோம்

பின்பு சாவாசமாக ‘ஏன்டா லேட்டு’ என்று சங்கரிடம் விசாரித்தோம்.

“சாயந்தரம் வீட்டுக்குப் போய் தான்டா பாத்தேன். நேத்து போட்ட சண்டைல பாக்கெட்டுக்குக் கீழ சட்ட கிழிஞ்சிருக்கு. இருக்கிறது இந்த ஒரு யூனிபார்ம் தான். லேட்டா வந்தா போட்டோ எடுத்து முடிச்சிருவாங்க அப்டியே கிளாஸ்ல ஒக்கந்தாரலாம்னு நெனச்சேன்”

அன்று அதன்பின் நாங்கள் எதுவும் பேசிக் கொள்ளவில்லை. அடுத்தநாள் ஒரு வெள்ளைச் சட்டையை வீட்டிற்குத் தெரியாமல் எடுத்துவந்து சங்கருக்கு கொடுத்தான் அப்பு. சங்கர் நெகிழ்ந்து விட்டான். சங்கரின் அந்த முகம் அப்படியே நெஞ்சில் பதிந்துவிட்டது. அன்று முழுவதும் நான் சங்கருடனோ அப்புவிடமோ பேசவே இல்லை.

சங்கருக்கு சட்டை கொடுக்க வேண்டுமென்று எனக்குத் தோன்றவில்லையே’ அழுகைத் தொண்டையை அடைத்து நின்றது.

அந்தப் போட்டோ இன்னமும் என்னிடம் இருக்கிறது. இடது பாக்கெட்டின் கீழ் குறுக்காக இரு கைகளையும் மடித்தவாறு சங்கர் நிற்பான். ஒல்லியான தேகம் என்றாலும் வசீகரமானவன்.

எங்கள் பள்ளியில் எட்டாம் வகுப்பு வரை மட்டுமே இருந்தது. எட்டாவது முடிந்ததும் நான் வேறு பள்ளிக்குச் சென்றுவிட்டேன். படிப்பு ஏறாததால் அப்புவும், வசதி இல்லாததால் சங்கரும் படிப்பை அத்தோடு நிறுத்திவிட்டார்கள். பள்ளிக்கு பக்கத்திலிருந்த மெக்கானிக் ஷெட்டிலேயே அப்பு வேலைக்குச் சேர்ந்துவிட்டான். அப்பாவோடு பூக்கடைக்குச் சென்றான் சங்கர்.

அதன்பின் வார இறுதி நாட்களில் மட்டுமே அவர்களைக் காண முடியும். அதுவும் முதலாளி விடமாட்டார் என்பதனால் அப்பு ஊர் சுத்த வரமாட்டான். நானும் சங்கரும் மட்டும் ஞாயிற்றுக்கிழமையானால் நண்டு பிடிக்கப் போவோம். சங்கருக்கு நீச்சல் தெரியும். கிணற்றில் உள் நீச்சல் கூட போடுவான். நான் பயத்தில் தண்ணீரில் இறங்கியதே இல்லை. கை, கால்களை நனைத்துக் கொள்வதோடு சரி.

நின்றிருந்த கூட்டமெல்லாம் காட்பாடியில் இறங்கியது. ஆங்காங்கே ஓரிரு இருக்கைகள் கூட காலியாக இருந்தன. அதென்னவோ கிடைக்காத போது இருக்கும் ஏக்கம், அதுவே காலம் தாழ்ந்து கிடைக்கையில் அர்த்தமில்லாமல் போகிறது. படிக்கட்டிலேயே அமர்ந்து விட்டேன்.

வண்டி நகர்வதற்கும் போன் அடிப்பதற்கும் சரியாக இருந்தது.

‘விஷயம் தெரியும்ல. கெளம்பிட்டியா’

‘தெரியும் மோகா. ரமேஷ் சொன்னான். காட்பாடி தாண்டிட்டேன்’

‘நானும் ஓசூர் வந்துட்டேன். நீ சீக்கிரம் வா’

‘சரி என்னதான்டா ஆச்சு. உனக்கு ஏதாவது தெரியுமா’

“ஜாதிப் பிரச்சனைன்னு பேசிக்குறாங்கடா. பாவி பய நம்மகிட்டே எதுவுமே சொல்லலையே. அக்கம் பக்கத்துல போலீஸ் விசாரிச்சுட்டு இருக்காங்கலாம் ரமேஷ் சொன்னான்……”

சிக்னல் கிடைக்காமல் கட் ஆகிவிட்டது.

காற்று வேகமாக அடித்தது. தட்டு தடுமாறி போனைப் பாண்ட் பாக்கெட்டில் வைத்தேன்.

மூன்று வருடத்திற்கு முன்பு என் காதல் விஷயத்தைச் சொன்ன போது சங்கர் கேட்டான்,

‘என்ன சொல்றாங்க அந்தப் பொண்ணு வீட்ல’

“நமக்கும் அவங்களுக்கும் சேராது. நாம வேற ஆளுங்க அவங்க வேற ஆளுங்க. அந்தப் பையன மறந்துரு நாங்க நம்ம ஜாதில இருக்குற நல்ல பையனா பாத்துக் கல்யாணம் பண்ணிவைக்கிறேன்னு சொல்லிருக்காங்க. அவளும் எனக்கு ஜாதிலாம் முக்கியம் இல்ல. அவன்தான் எனக்கு வேணும். கல்யாணம் பண்ணா அவனதான் பண்ணுவேன். இல்லனா செத்துருவேன்னு சொல்லிருக்கா. அதுக்கு அவங்க, ‘அந்த’ ஜாதிக்காரன கல்யாணம் பண்ணி, எங்கள சந்தி சிரிக்க வெச்சி, நம்ம சாதிசனத்து முன்னாடி இத்தன நாளா நாங்க கட்டிக் காப்பாத்துன குடும்ப மானத்த வாங்கறதுக்கு நீ செத்துத் தொலையறதே மேல்னு சொல்லிருக்காங்க”

‘ஜாதியா.! மசுருக்கு லாயக்கில்லாத ஒரு கருமத்த எதுக்கு இந்த மனுஷனுங்க மண்டைல ஏத்திக்கிட்டு சுத்துறானுங்க தெரில’

‘விடுடா.. அவவன் கௌரவம் அவவனுக்கு முக்கியம்’. நான் சொன்னேன்.

‘மயிரு இதுல கௌரவம் எங்க இருந்துடா வந்துச்சி. பொண்ணுக்குப் புடிச்ச பையனக் கட்டி வைக்கிறது தான் பெத்தவங்களுக்குக் கௌரவம். அதைவிட்டுட்டு ஜாதி சடங்கு சம்பிரதாயம் மதம் மண்ணாங்கட்டினுட்டு. மொத்தத்துல இவனுங்களும் சந்தோசமா இருக்கமாட்டாங்க நம்மளையும் சந்தோசமா வாழ விடமாட்டனுங்க. பாக்குற வரைக்கும் பாரு இல்லனா ரெஜிஸ்டர் ஆபீஸ் போய் செலவுக் கிலவு இல்லாம அமைதியா கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு சந்தோசமா குடும்பம் நடத்துற வேலைய பாரு’

‘பெத்தவங்க இல்லாம எப்புடி கல்யாணம் பண்றதுனு அந்தப் பொண்ணு யோசிக்கிறா சங்கரு’

ஜாதிய கட்டியழற பெத்தவங்கள வச்சிக்கிட்டு வேற என்னடா பண்ண முடியும். நாமளா அவங்கள ஜாதி பாக்கச் சொன்னோம். இல்ல நான் தெரியாம கேக்றேன்.

“ஒருத்தனோட பீய்ய பாத்து அவன் இன்ன ஜாதின்னு சொல்ல முடியுமா.? இல்ல அந்த நாத்தத வச்சி.? முடியாதுல. எந்த ஜாதி பீய்யா இருந்தாலும் நாறதான செய்யும். அத புரிஞ்சிக்காம என் ஜாதி பீ தான் ஒசந்த பீ. என் ஜாதி பீ தான் ஒசந்த பீன்னு ஊரெல்லாம் கத்தி மூஞ்சில பூசிக்கிட்டு சுத்துவாய்ங்களா.. இவனுங்க உடம்பெல்லாம் பூசிக்கிறது மட்டுமில்லாம நமக்கும் பூசிவிட பாக்குறானுங்க”சங்கர் கொதித்தான்.

அன்று ஜாதி உணர்வை எதிர்த்து கொதித்தெழுந்த சங்கரா இப்போது ஜாதி பிரச்சனையால் தற்கொலை செய்துக் கொண்டான். அதிர்ச்சியாக இருக்கிறது.

ஜோலார்பேட்டைக்குள் நுழைந்து விட்டது ரயில்.

இன்னும் ஒன்றரை மணிநேரத்தில் சேலம் ஜங்ஷன் வந்துவிடும்.

போன முறை சேலம் போய் கொண்டிருக்கும் போது ஜோலார்பேட்டையை கடக்கையில்தான் சங்கர் போன் செய்தான்.

‘சொல்லு சங்கரு’

‘எங்கடா இருக்க’

‘தோ… ஜோலார்பேட்டைல இருக்கேன். இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரத்துல வந்துருவேன்டா.’

நான் ஜங்ஷன் வந்து பிக்கப் பண்ணிக்கிறேன்.

‘பிக்கப் பண்ணிக்கிறியா.. எப்பிடிடா. வண்டி வாங்கிட்டியா’

‘ஆமாடா.. ஆட்டோ வாங்கிருக்கேன். லோன்ல’

‘செமடா சங்கரு’

‘சரி சரி வா. நான் வெயிட் பண்றேன்’

அன்று அவனை ஜங்ஷனில் ஆட்டோவுடன் பார்க்கும் போது எனக்கு உண்டான சந்தோஷம், நான் எதையோ என் வாழ்வில் சாதித்தது போலிருந்தது. டிரைவர் சீட்டிலேயே அவனோடு உட்கார வைத்துக் கொண்டான். ஐந்து ரோடு, குரங்கு சாவடி, ராமகிருஷ்ணா பார்க் எல்லாம் சுற்றி ஒரு ரவுண்டு அடித்து வீட்டில் விட்டான்.

‘காசு குடுத்தேன். எவ்வளவு சொல்லியும் மறுத்தான். என் பாக்கெட்டிலேயே திணித்துச் சென்றுவிட்டான்’

“சேலம் ஜங்ஷன் உங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறது”என்று மூன்று மொழிகளில் கம்ப்யூட்டர் குரல் எந்தவித உணர்ச்சியும் இல்லாமல் கரகரக்கிறது. எப்போதும் ஊருக்கு வந்திறங்கும் போது இருக்கும் பூரிப்பும் சந்தோஷமும் இந்தமுறை இல்லை.

கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு ரயிலில் இருந்து இறங்கினேன்.

ஊரில் வந்திறங்கும் போது உண்டாகும் ஆனந்தத்தில் ஒரு துளிக் கூட இல்லை. ஏன் வந்தோம் என்று மனம் கிடந்து உலாத்துகிறது. அடுத்த அடி எடுத்து வைக்க கால்கள் தயங்குகின்றன. நிலையில் இல்லாமல் கண்ணீரைத் துடைக்கவும் திராணி இல்லாமல் கைகள் செயலற்றுத் தொங்குகின்றன. அந்த ஆவின் பாலகத்தில் தான் நானும் சங்கரும் ‘டீ’குடிப்போம். அவன் படிக்கவில்லை என்றாலும் ஊருக்கு வந்து போகும் போதெல்லாம் எனக்கு ஏதாவது புத்தகம் வாங்கித் தருவான். அலமாரியில் இருப்பதில் நான் வாங்கிய புத்தகங்களை விட அவன் வாங்கி தந்த புத்தகங்களே அதிகம்.

நடுத் தெருவில் எல்லோரும் கூட்டம் கூட்டமாக ஆங்காங்கே நின்று அழுதவாறு இருந்தனர். சங்கரின் சொந்தங்களாக இருக்கக் கூடும். கால்களை யாரோ கயிறு கட்டி பின்னே இழுப்பது போல நடுங்கித் தயங்கின.

வீட்டு வாசலில் பெருங்கூட்டம். ஒதுக்கிக் கொண்டு உள்ளே போனேன்.

சங்கரை தரையில் கிடத்தியிருக்கிறார்கள். உயிர் இல்லாதது போலவே இல்லை. இப்போதும் அதே வசீகரம்.

முற்றும்.

–அரிசங்கர்

வீடெங்கும் கூச்சல் நிறைந்திருந்தன. அது ஒரு பெரிய வீடு. முன்புறம் திண்ணை வைத்து, பின்புறம் தோட்டம் வைத்து பார்க்கவே அரிதாகிப்போன ஒரு வீடு. புதிதாக வெள்ளையடிக்கப்பட்டிருந்தது. கொம்புகளுக்குப் புதிதாக வண்ணம் தீட்டப்பட்ட மாடுகள் வீட்டின் பின்பக்கம் கட்டப்பட்டிருந்தது. தோட்டத்தில் பெரும்பாலும் காய்கறிகளே போடப்பட்டிருந்தன. ஆங்காங்கே சில செம்பருத்தி செடிகளும் அதில் பூத்தும் பூக்கத் தயாராகவும் வாடியும் சில மலர்கள் இருந்தன. சில மலர்கள் கீழே விழுந்து காய்ந்து போயிருந்தது. சிறுவர்கள் ஓடியாடி விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். ஆளுக்குக் கையில் ஒரு கரும்புத் துண்டை வைத்துக்கொண்டிருந்தனர். வெவ்வேறு வயதுடைய சொந்தக்கார பெண்கள் சுற்றி உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டே ஆளுக்கொரு வேலையை இழுத்துப்போடு செய்துகொண்டிருந்தனர். பொங்கல் முடிந்தும் யாரும் இன்னும் தங்கள் வீடுகளுக்கு புறப்படாமலேயே இருந்தனர். சுப்பையாவின் வீட்டில் கூடுதலாக ஒரு விசேஷம். அதனால் வீடே உறவினர்களால் நிறைந்திருந்தது. பொங்கல் பண்டிகை முடிந்து இரண்டொரு நாளிலேயே அவர் மகளின் வளைகாப்பு ஏற்பாடாகியிருந்தது. எல்லா உறவினர்களுக்கும் சொல்லியாகிவிட்டது. நெருங்கிய உறவினர்கள் பிள்ளைகளைத் தூக்கிக்கொண்டு பொங்கலுக்கு முன்பே வந்துவிட்டார்கள்.

அவர் குடும்பத்தில் அதுதான் வழக்கும். பொங்கலுக்கு அனைத்து உறவினர்களும் சுப்பையா வீட்டில் கூடிவிடுவார்கள். இப்போதைக்கு அவர்கள் அனைவருக்கும் சுப்பையாதான் மூத்தவர். அவர்கள் வந்ததிலிருந்து சுப்பையாவிற்கும் அவர் மனைவி விஜயாவிற்கும் பாதி வேலை குறைந்திருந்தது. அவர்கள் மகள் எந்நேரமும் யாரிடமாவது தொலைப்பேசியில் பேசிக்கொண்டே இருந்தாள். ஒற்றை மகளை சுப்பையா இதுவரை கண்டித்ததேயில்லை. சுப்பையா கருத்த உயரமானவர். ஆனால் முனிபிருந்த உடல்கட்டு இப்போது கானாமல் போயிருந்தது. சக்கரை அவரை உருக்க ஆரம்பித்திருந்தது. ஆனால், அவர் அதைப்பற்றியெல்லாம் கவலைப்படுபவர் அல்ல. அவர் அமைதியாக நாற்காலியிலோ அல்லது தூணில் சாய்ந்தோ உட்கார்ந்துகொண்டோ எதையாவது வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருப்பார். அவ்வப்போது சொல்லும் வேலையைச் செய்துகொடுப்பார்.

“இன்னா மாமா… இன்னா சித்தப்பா… என்று யாராவது அவரிடம் எதையாவது கேட்டுக்கொண்டே இருப்பார்கள். அவரும் சலிக்காமல் பதில் சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார். ஆனால் அவர் மனைவி சமீபத்தில் கேட்டுக்கொண்டேயிருக்கும் ஒரு விஷயம் அவருக்கு பெரும் சலிப்பாக இருந்தது.

கடந்த இரண்டு நாட்களாக அவர் வீட்டில் அதிகம் தங்குவதில்லை. எதாவது வெளிவேலை இருப்பதாகச் சொல்லி எங்காவது புறப்பட்டுவிடுகிறார். வீட்டில் இருந்தாலும் அவர் மனைவியை நெருங்குவதில்லை.

அந்த விஷயத்தைக் கேள்விப்பட்டதிலிருந்து அவள் அவரை நச்சரித்துக்கொண்டேயிருந்தாள். அவரால் அவளைச் சமாளிக்க முடியவில்லை. தன்னை அங்கே கூட்டிக்கொண்டு போயே ஆக வேண்டும் என்று உடும்புப்பிடியாக இருந்தாள். விசேஷம் முடிந்து போகலாம் என்றால் கூட அவளுக்குப் பொறுமையில்லை. அவள் கண்களால் மிரட்டிக்கொண்டே இருப்பதை அவரால் தாங்கமுடியவில்லை. இப்போதெல்லாம் அவள் மிரட்டலுக்குத் தான் அதிகம் அஞ்சுகிறோமோ என்று அவருக்கு தோன்றியது.

எப்படியோ டவுனுக்கு போய் சில பொருட்கள் வாங்க வேண்டியது இருந்தது. அவர் மனைவி, தானும் கணவரும் போய் வருவதாகச் சொல்லிவிட்டாள். சொந்தக்காரர் தாங்கள் போய்வருவதாக கேட்டுப்பார்த்தும் மறுத்துவிட்டாள்.

சுப்பையாவிற்கு ஏதோ போல் இருந்தது. மீண்டும் அங்குப் போவதைக்குறித்து அவர் இதுவரை நினைத்துப்பார்த்துக் கூட இல்லை. அவர் தன் உடலில் ஒரு நடுக்கம் குடிகொண்டதைக் கவனித்தார்.

மறுநாள் காலை. விஜயா உற்சாகத்துடன் புறப்பட்டுக்கொண்டிருந்தாள். வீட்டிலிருந்தவர்களே ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். அவள் அண்ணன் மகள் கேட்டேவிட்டாள்.

“இன்னா அத்த… மார்கெட்டுக்கு தான போற… இல்ல மாமா கூட டூயட் எதுனா பாடப்போறயா…”

அதைக்கேட்டு அனைவரும் சிரித்துவிட்டனர். ஆனால், விஜயா அதைக் கண்டுகொள்ளாமல் புறப்பட்டுக்கொண்டிருந்தாள். சுப்பையா ஏற்கனவே புறப்பட்டு வாசலில் சலிப்புடன் நின்றுகொண்டிருந்தார். பிறகு திரும்பி வீட்டின் உள்ளே பார்த்து சத்தம் கொடுத்தார்.

“ஏய் பஸ் வரப்போவுது வா… இன்னா ஓடிப்போயி ஏறிக்கிலாம்ன்னு இருக்கியா…”

சத்தம் கேட்ட சிறிது நேரத்தில் விஜயா வெளியே வந்தாள். அவருக்கு இப்போது விஜயாவைப் பார்க்கப் பிடித்திருந்தது. ஆனால், அதை முகத்தில் காட்டிக்கொள்ளவில்லை. முகத்தை விரைப்பாகவே வைத்திருந்தார். விஜயாவிற்கு தெரியும், சுப்பையா தன்னை  ரசிக்கிறார் என்று. அவர் முகத்தில் லேசாகத் தோன்றி மறைந்த ஒரு மின்னலை அவள் கவனித்திருந்தாள். நேராக அவரிடம் வந்து, “சிரிச்சா ஒன்னும் கொறஞ்சிட மாட்ட…” என்றாள். அவர் மனதிற்குள் சிரித்துக்கொண்டார்.

இருவரும் பேருந்து நிறுத்தத்தை நோக்கி நடந்தனர். மணி காலை ஒன்பதாகியும் வெய்யில் ஏற ஆரம்பித்தும் லேசாகக் குளிரத்தான் செய்தது. எல்லாம் இங்கிருக்கும் வரைக்கும் தான். தவளக்குப்பம் தாண்டிவிட்டால் இந்த குளிர் இருக்காது. வெய்யில் நன்றாக உறைக்க ஆரம்பித்துவிடும் என்று நினைத்துக்கொண்டார்.

அவர்கள் பேருந்து நிறுத்தத்தை அடைந்த போது பேருந்து புறப்படாமல் நின்றுகொண்டிருந்தது. அவர்கள் அதைப்பற்றி கவலைகொள்ளாமல் நிதானமாகச் சென்றனர்.

பாகூர் தான் கடைசி நிறுத்தம். பிறகு திரும்பி பாண்டிக்குத் தான் செல்ல வேண்டும். அதனால் சிறிது நேரம் நின்றுவிட்டு தான் செல்லும். அவர்கள் மெல்ல நடந்து சென்று பேருந்தில் ஏறி அமர்ந்தனர். வலது புறம் அமரச்சென்ற விஜயாவை கையைப் பிடித்து இடதுபுறம் அமரவைத்தார். கேள்விக்குறியுடன் பார்த்த விஜயாவிடம் “அந்தாண்ட வெய்யிலடிக்கும்” என்றார்.

ஜன்னலோரம் அமர்ந்துகொண்ட விஜயாவின் அருகில் சுப்பையா அமர்ந்துகொண்டார். பேருந்தில் அதிகம் கூட்டமில்லை. பள்ளிக்கூடம் மற்றும் காலை வேலைக்குப் போகும் கூட்டம் எல்லாம் போன பேருந்திலேயே சென்றிருந்தது. பேருந்து மெல்ல நகர ஆரம்பித்ததும். இருவரின் நினைவுகளும் வெவ்வேறு திசையில் இலக்கில்லாமல் பறந்து திரிய ஆரம்பித்தது. பேருந்தில் கூட்டம் ஏறியதையும் அது இப்போது எங்கே நகர்ந்துகொண்டிருக்கிறது என்பதையும் உணராமலேயே பயணித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

விஜயாவின் நினைவுகள் முழுக்க அவள் வாழ்க்கையின் கொடுமையான நாட்களில் சுழன்றுகொண்டிருந்தது. அதைப் பற்றி நினைக்கும்போதெல்லாம் அவள் இதயத்துடிப்பு அதிகரிப்பதை எப்போதும் உணர்வாள். அந்நினைவுகளை விட்டு வெளியேறும் ஒவ்வொரு தடவையும் அவள் உடல் முழுக்க வியர்த்துக்கொட்டியிருக்கும். இப்போதும் அவள் உடல் வியர்த்துக்கொண்டுதான் இருந்தது.

*

விஜயாவிற்கு குழந்தைப் பிறந்திருந்த நேரம். மழைப் பொய்த்து அந்த ஆண்டு கடுமையான பஞ்சத்தில் ஊரே துவண்டிருந்தது. கடன் கொடுக்கும் நிலையில் தெரிந்தவர்கள், உறவினர்கள் என யாரும் இல்லை. இருப்பவர்கள் கூட அநியாய வட்டிக்குக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தனர். அசலுக்கே வழியில்லாத சூழலில் எங்கே வட்டிக்கட்டுவது என்று குழம்பினர். எதுவுமே முடியாத ஒரு  சூழலில் குழந்தையின் மருத்துவ அவசரத்திற்கு சுப்பையா திருட வேண்டியதாகிவிட்டது.

குழந்தையின் உயிரைக் காப்பாற்றத்தான் என்றாலும் திருட்டு திருட்டுதான் என்று அவர் உணர்ந்தேயிருந்தார். திருட்டுக்கொடுத்தவரிடம் ஊர்க்காரர்கள் சிலர் சுப்பையாவைப் பற்றியும் அவர் நிலைமையை பற்றியும் எவ்வளவு எடுத்துச் சொல்லியும் அவர் வழக்கை வாபஸ் வாங்க மறுத்துவிட்டார். பிறகு திருடியதை ஒப்புக்கொண்ட சுப்பையா அதற்காகக் கைது செய்யப்பட்டு ஆறுமாதம் சிறை சென்று வந்தார். அந்த ஆறு மாதம் தான் விஜயாவை துடிக்கவைத்தக்காலம். எத்தனை பொழுதுகள் பட்டினி, குழந்தைக்குக் கொடுக்க ஒன்றுமில்லாமல் அவள் அடைந்த துயரம் என்று அப்போது அவள் அழாத நாட்கள் இல்லை. அவமானத்தின் ஊசி ஒவ்வொரு நொடியும் அவளைக் குத்திக்கொண்டேயிருந்தது. பல நேரங்களில் குழந்தையைக் கொன்றுவிட்டு தானும் செத்துவிடலாம் என்று அவளுக்கு தோன்றும். ஆனால் தாங்கள் சாகவா தன் கணவன் திருடினான். எப்பாடு பட்டாவது தங்களைக் காக்கவே அவன் அவ்வாறு செய்தான். அதனால் அவள் வைராக்கியத்துடன் சப்பையா வரும் வரை காத்திருந்தாள்.

ஆனால், அவர்கள் எதிர்பார்த்தது போல் எதுவும் நடக்கவில்லை. சுப்பையா வரும் வரை ஊர்க்காரர்கள் விஜயாவை ஓரளவு கவனித்துக்கொண்டனர். தர்மசங்கடத்துடன் ஊர்க்குள் வந்த சுப்பையாவையும் யாரும் எதுவும் பேசவில்லை. ஒருசிலர் பேசினாலும் சுப்பையாவின் எதிரில் அமைதியாக இருந்தனர். அதன் பிறகு அனைவரும் அதை மறந்தேவிட்டார்.

ஆனால், சுப்பையாவும் விஜயாவும் மாட்டும் அவ்வப்போது அதை நினைத்துக்கொள்வர். பலநேரங்களில் அது அவர்கள் கனவிலும் துரத்தும்.

*

பேருந்து புதுச்சேரி புது பஸ் ஸ்டாண்டிற்குள் நுழைந்த போதுதான் இருவரும் சுய நினைவிற்கு வந்தனர். விஜயா முழுக்க நனைந்திருந்தாள். சுப்பையா சிரித்துக்கொண்டே அவளிடம், “இந்தாண்ட உக்காந்ததுக்கே இப்புடி நனஞ்சிருக்குது… அந்தாண்ட உக்காந்திருந்தா அவ்ளோதான்…”

விஜயா பதிலேதும் பேசாமல் பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கி தன் முந்தானையில் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டாள். பிறகு இருவரும் பேருந்து நிலையத்தின் வேறு பகுதிக்குச் சென்று பெரியாஸ்பத்திரி போகும் பேருந்தில் ஏறி அமர்ந்துகொண்டார். பேருந்தில் ஓட்டுநர் நடத்துநர் இருவருமே இல்லை. சுப்பையா சலிப்புடன், “இவனுங்க எப்ப வந்து, எப்ப எடுக்கறது. எடுத்தாலும் வண்டிய உருட்டிகினுதான் போவானுங்க…”

“இப்ப அர்ஜண்ட்டா போயி இன்னா பண்ணப்பெற…”

“பொழுதன்னிக்கி வூட்டுக்கு போவ வேணாமா… மனசுல இன்னா சின்னப்பொண்ணுன்னு நெனப்பா…”

 “நாமலே என்னிக்கினாதான் வரோம்… இரண்டு எடம் பாத்துட்டு போனாத்தான் இன்னா…”

“க்கும்… அப்பறம் ராத்திரிக்கி வந்து முட்டி நோவுது, இடுப்பு நோவுதுன்னு என் உசுரெடுப்பா…”

விஜயா பதிலேதும் சொல்லாமல் ஜன்னல் வழியாக வேடிக்கைபார்க்கத் தொடங்கினாள்.

வெவ்வேறு பேருந்தின் அருகில் அதன் செக்கர்கள் நின்றுகொண்டு ஊர்ப்பெயர்களைச் சொல்லிக் கத்திக்கொண்டிருந்தனர். பேருந்து எப்போது நகர்ந்து காற்று வரும் என்று விஜயா நினைத்துக்கொண்டாள். ஒருவழியாக ஓட்டுநர் வந்து பேருந்தை இயக்கினான். ஆனால், நகர்த்தவில்லை. இவர்களுக்கு எல்லாமே கணக்குதான். சரியான நிமிடத்திற்குத் தான் எடுப்பார்கள். பேருந்து நிரம்பிக்கொண்டிருந்தது. பிறகு மெல்ல நகரத்தொடங்கியது. டவுனுக்குள் ஓடும் பேருந்துகளில் போவது எப்போதும் வித்தியாசமான அனுபவம் தான். ஒவ்வொரு கடையாக நடந்து வேடிக்கைபார்த்துக்கொண்டே போவது போலத்தான் இருக்கும். பெரியாஸ்பத்திரி வரைக்குமே இப்படித்தான் போவார்கள். சரியாக பத்தாரை மணிக்கு இருவரும் பெரியாஸ்பத்திரி நிருத்தத்தில் இறங்கினர்.

அவர்கள் எப்போது டவுனுக்கு வந்தாலும் ஒரு அரைமணி நேரம் கடற்கரையில் எங்காவது அமருவார்கள். இதுநாள் வரையில் அது அவர்கள் வாழ்க்கையில் எழுதப்படாத சட்டம் போலவே நடந்துகொண்டிருக்கிறது. முதல் வேலையாகவே அதைச் செய்துவிடுவார்கள். பெரும்பாலும் அவர்கள் பெரிய மார்க்கெட்டுக்குத் தான் வருவார்கள் என்பதாலும் எல்லாமே அருகருகே நடக்கும் தூரம் தான் என்பதாலும் அது ஒன்றும் கஷ்டமாக இருப்பதில்லை.

மெல்லக் கடலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினர். மருத்துவமனையைத் தாண்டியதும் மனித நடமாட்டம் மெல்லக் குறையத் தொடங்கியது. இதுவரை தெரிந்த ஊரின் தோற்றம் முழுவதுமாக மாறியிருந்தது. அவர்களுக்கு எப்போது இந்த இடத்தில் ஒரு அந்நியத்தன்மை மனதில் குடிவந்துவிடும். வேறு ஏதோ பிரதேசத்துக்குள் நுழைந்துவிட்ட ஒரு உணர்வு. பெரும்பாலும் பிரஞ்ச்காரர்களும் ஆசிரம காரர்களும் நடமாடும் பகுதி. விடுமுறை நாட்களின் மாலை வேளையில் தான் ஊர்க்காரர்களின் முகங்கள் அதிகம் தென்படும். இருவரும் சற்று நெருக்கமாகவே நடந்தனர். கடற்கரை சாலைக்கு இரண்டு தெருவுக்கு முன்னால் வலதுபுறம் திரும்பினர். அவர்கள் வழக்கமாக இந்தப்பக்கம் வரும்போதெல்லாம் அங்கிருக்கும் போலிஸ் கேண்டீனில் எதாவது சாப்பிட்டு டீக்குடிப்பார்கள். பிறகு கடற்கரைச் சாலையில் நிழலாக இருக்கும் எதாவது ஒரு இருக்கையில் சிறிது நேரம் அமர்ந்துவிட்டுப் புறப்படுவார்கள். இந்த நேரத்தில் பெரும்பாலும் அவர்கள் எதுவும் பேசிக்கொள்வதில்லை.

கடற்கரையிலிருந்து இருவரும் புறப்பட்டனர். பூங்கா வழியாக இருவரும் நடந்து சென்றனர். திடீரென்று விஜயா, “புள்ளார் கோயிலுக்கு போயிட்டு போவோமே…” என்றாள்.

சுப்பையா எதுவும் பேசாமல் பிள்ளையார் கோவிலை நோக்கி நடந்தனர். பெண்ணிற்கு நல்லபடியாகப் பிரசவம் நடக்க வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டனர். வாசலிலிருந்த யானையிடம் ஆசீர்வாதம் வாங்கிக்கொண்டனர். பிறகு பெரிய மார்க்கெட்டை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினர்.

“இன்னாலாம் வாங்கனும்னு நெனப்புல இருக்குதுல்ல…” என்றார் சுப்பையா.

“இருக்குது இருக்குது… ஏன்….”

“நீ இன்னா இப்போ பொருளு வாங்கவா வந்துகிற… உன் நெனப்புலாம் வேற எதுலயோ தான் இருக்குது…”

“எதுல இருந்த உனக்கின்னா… உன் வேல ஆவுதான்னு மட்டும் பாரு…”

“செரி செரி… முடிஞ்சா ஆயாவுக்கு ஒரு வாயில் பொடவ எடுத்துடலாம்…” என்றார்.

அவள் சரியென்று தலையாட்டினாள்.

இருவரும் காந்தி வீதி நேரு வீது சந்திப்பில் இருந்த நுழைவாயிலில் நுழைந்தனர். பெரிய மார்க்கெட்டுக்கு மூன்று நுழைவாயில்கள் இருந்தன. காந்தி வீதியில் ஒன்று, நேர் எதிரில் பாரதி வீதியில் ஒன்று பக்கவாட்டில் நேரு வீதியில் ஒன்று. இருவரும் மார்க்கெட்க்குள் சுற்றி தேவையான பொருட்களை ஒவ்வொன்றாகப் பேரம் பேசி வாங்கிக்கொண்டிருந்தனர். ஆனால் சுப்பையாவின் மனதில் எப்படியாவது இப்படியே விஜயாவை வீட்டிற்கு அழைத்து சென்றுவிட வேண்டும் என்றே ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் விஜயா பிடித்த பிடியில் உறுதியாக இருப்பாள் என்று அவருக்குத் தெரிந்தே இருந்தது. எப்படியாவது பாரதி வீதி நுழைவாயில் பக்கமாக இவளை நகர்த்திக்கொண்டு சென்றுவிட்டாள் அப்படிச் சென்றுவிடலாம் என்று கணக்குப்போட்டார்.

விஜயா ஒவ்வொன்றையும் நின்று நிதானமாக பேரம் பேசிவாங்கிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் கவனம் முழுக்க பொருட்கள் வாங்குவதில் குவிந்துவிட்டதோ என்று அவருக்கு தோன்றியது. எப்படியாவது இங்கிருந்து சென்றுவிட்டால் போது எனத் தவித்துக்கொண்டிருந்தார். விஜயா வாங்கும் ஒவ்வொரு பொருட்களுக்கும் பணத்தைக் கொடுத்துக்கொண்டு பின்னாலேயே சென்றுகொண்டிருந்தார். பை நிரம்பிக்கொண்டிருந்தது. கனத்தைத் தூக்கிக் கொண்டு நடக்க முடியாமல் இருவரும் நடந்தனர்.

“பூ அந்த கடைசிலதான் இருக்கும் என்று அவளை நகர்த்திக்கொண்டு சென்றார். விஜயா எதுவும் பேசாமல் அவருடன் சென்று தேவையானப் பூக்களை வாங்கிக்கொண்டாள். இவர் மெதுவாக வெளியேற முயல, விஜய அவர் கையைப் பிடித்து இழுத்துத் திரும்ப  மார்க்கெட்டுக்குள் நகர்ந்தாள். இவள் விடமாட்டாள் போல என்று நினைத்துக்கொண்டு அவளுடன் நடந்தார். இருவரும் நேரு வீதி நுழைவாயிலை நோக்கி நடந்தனர். இருவருக்குமே இதயத்துடிப்பு அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. நடையின் வேகம் குறைவதை உணர்ந்தனர். அந்த நுழைவாயிலின் அருகிலிருந்த பழக்கடைக்காரர்களின் குரல்கள் எதுவும் அவர்கள் காதுகளில் விழவேயில்லை. இருவருமே நினைவுகளின் அலைகளில் மிதந்துகொண்டிருந்தனர். மெல்ல மார்க்கெட்டைவிட்டு வெளியே வந்தனர். எதிரில் புதுச்சேரியின் பழைய மத்திய சிறைச்சாலை இருந்தது. 

*

சுப்பையாவின் உடல் நடுங்கியது. அவர் சிறையிலிருந்து விடுதலையான பிறகு பல முறை இந்த வழியே வந்துள்ளார். சில முறை விஜயாவுடனேயே கூட வந்துள்ளார். ஆனால் அப்போதெல்லாம் எதுவும் பெரிதாகத் தோன்றியதில்லை. பெரும்பாலும் அந்த சமயங்களில் அவர்கள் எதுவும் பேசிக்கொள்ள மாட்டார்கள். ஆனால் இப்போது அப்படியில்லை. இருவருமே ஒருவித பதட்டத்திலிருந்தனர். எதிரில் இருப்பது இப்போது சிறைச்சாலை இல்லை. புதிய சிறைச்சாலை வேறு இடத்திற்கு மாற்றப்பட்டுவிட்டது. இப்போது இது வாகனங்கள் நிறுத்துமிடமாக மாறிவிட்டாது. யார் வேண்டுமென்றாலும் உள்ளே சென்று வரலாம். இந்த செய்தியைக் கேட்டதிலிருந்து தான் விஜயா அடம்பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறாள். உள்ளே சென்று தன் கணவன் இருந்த சிறையைப் பார்த்தே ஆக வேண்டும் என்று அவள் வீம்பாக இருந்தாள். ஆனால் இதை அவள் சுப்பையாவைத் தவிர யாரிடமும் சொல்லவில்லை. தனக்காகவும் தன் குழந்தைக்காகவும் சுப்பையா கஷ்ட்டப்பட்ட இடத்தை தான் ஒரு முறையாவது பார்த்தே ஆக வேண்டும் என்று சிறைச்சாலை வாகனம் நிறுத்துமிடமாக மாறியதிலிருந்து கேட்டுக்கொண்டே இருந்தாள். ஒரு கட்டத்தில் விஜயாவின் வேண்டுகோளை நிராகரிக்க முடியாத நிலையில் சுப்பையாவும்  அவளும் இன்று இங்கு வந்துள்ளனர்.

இருவரும் சிறிது நேரம் அதன் வாயிலையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். இருசக்கர வாகனங்கள் உள்ளே சென்றுகொண்டும் வந்துகொண்டும் இருந்தது. நகருக்கு மத்தியில் ஒரு சிறைச்சாலை என்பதையே பல நேரம் வியப்புக்குரிய ஒன்றாகவே இருந்தது. இருவரும் மெல்ல அதன் வாயிலை நோக்கி நடந்தனர் விஜயா முழுவதும் வியர்வையில் நனைந்திருந்தாள். வெய்யிலும் நன்றாக உச்சிக்கு ஏறியிருந்தது. தங்களை கடந்து செல்லும் வாகனங்களால் இருவரும் சிறிது தடுமாறினர். தயங்கி தயங்கி மெல்ல உள்ளே நுழைந்து நடு சிறைக்குச் சென்று சுற்றி அதனை வேடிக்கை பார்த்தாள். சுப்பையாவிற்கு எதையுமே பார்க்கப் பிடிக்கவில்லை. அவர் விஜயாவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவள் ஒவ்வொரு அறையாக, ஒவ்வொரு செங்கல்லாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். வாகனங்களை நிறுத்திவிட்டுப் போவோர்களும் எடுக்க வருபவர்களும் இவர்கள் விநோதமாக பார்த்துவிட்டுச் சென்றனர்.

விஜயாவின் கண்களில் எப்போது வேண்டுமென்றாலும் கண்ணீர் கொட்டிவிடக் காத்திருந்தது. அவளையறியாமல் அவள் சுப்பையாவின் கையை பிடித்துக்கொண்டாள். இனி உன்னை எப்போதும் விட்டுவிடமாட்டேன் என்ற ரீதியில் இருக்கமாக இருந்தது அவள் பிடி. மெல்ல சுப்பையாவிடம், “நீ எந்த ரூம்ல இருந்த…” என்றாள்.

“ரூமா… இது இன்னா லாட்ஜா…”

“கேக்கறன்ல…”

அவர் விஜயாவை அழைத்துக்கொண்டுபோய் ஒரு இருட்டு அறையைக் காண்பித்தார். அது பூட்டியிருந்தது. கிட்டச் சென்று பார்த்தாள். இருட்டாக இருந்தது. எதுவும் சரியாகத் தெரியவில்லை. ஜன்னல் இல்லை. இரவில் வெளிச்சம் என்று எதாவது நுழையுமா என்று தெரியவில்லை. மெல்லப் பின்னோக்கி வந்தவள் அழ ஆரம்பித்தாள். சுப்பையாவிற்கு தர்மசங்கடமாக இருந்தது.

“இதுக்குத்தான் நான் வேணாம்னு சொன்னேன்… எதுக்கு இப்போ அசிங்கமா அழுதுகினு இருக்க… எப்பவோ ஆச்சு, முடிஞ்சி போச்சி… நான் இன்னா சொம்மாவா வந்தேன்… தப்பு பண்ணிட்டு தான வந்தேன்… கம்முன்னு வா போலம்…”

விஜயா அழுதவாறே சொன்னாள். “அன்னிக்கி நீ பண்ணத் தப்புதான் ஒரு உசுர காப்பாத்துச்சு… அதுதான் இன்னிக்கி இன்னொரு உசுர பெக்கப்போவுது…”

சுப்பையா அமைதியாக இருந்தார். பின்பு மெல்லச் சொன்னார். “இன்னா இருந்தாலும் திருடனது தப்புதான…”

விஜயா அவரை முறைத்தாள்.

“செரி மொறைக்காத… மணியாயிடிச்சி… பசிக்குது வா… எதுனா வவுத்துல போட்டுகினு வூடு போயி சேருவோம்… அதான் பாத்தாச்சுல…”

முற்றும்.

–பிரியா

லக்ஷ்மி சரவணக்குமாரின் பெரும்பாலும் பொதுவெளியில் விவாதிக்கப்படாத ஆனால் கட்டாயம் விவாதிக்கப்படவேண்டிய நாவல் தான் நீலப்படம்.  லக்ஷ்மியின் எழுத்துகள் அவரின் ரூஹ் நாவல் மூலமே எனக்கு முதல் அறிமுகம். ரூஹில் அவரின் எழுத்து செய்த மேஜிக் பிடித்துப் போக டிஸ்கவரியின் சமீபத்திய ஊரடங்கு காலத் தள்ளுபடியில் அவரின் வேறு நாவல்களையும் வாங்கியிருந்தேன்.

அவரின் எழுத்து நிச்சயம் இம்முறையும் என்னை ஏமாற்றவில்லை இருப்பினும் ஏமாற்றிய விசயம் என்னவெனில் நீலப்படம் பெருமளவில் இது நாள் வரையிலும் பேசப்படாததே.  நீலப்படங்களில் நடித்து பெருமளவில் பெயரையும், புகழையும் சம்பாதித்து ஒரு கட்டத்தில் எதுவுமே இன்றி தனிமையிலும் ஏமாற்றத்திலும், நின்று வாழ்வின் போக்கை தீர்க்கமான முடிவுகளால் மாற்றியமைக்கும் ஒரு நாயகியையும், அதே நீலப்படங்களில் நாயகனாக நடித்து நாயகியின் வெறுப்பு அன்பு இரண்டையும் ஒரு சேர சம்பாதிக்கும் நாயகனையும் முன்னிலைப்படுத்தியே நாவல் நகர்கிறது.

காமம், துரோகம், அன்பு, காதல் போன்ற வாழ்வின் பல்வேறுபட்ட உணர்ச்சிகளைச் சுற்றிப் பின்னப்பட்ட தளத்தின், ஒரு  முக்கிய கட்டத்தில் நாவல் அதன் மையப்புள்ளி எதுவென்பதை அழுத்தமாக சொல்லிச் செல்கிறது. கிட்டத்தட்ட 10 வருடங்களுக்கு முன்பு விஜய் தொலைக்காட்சியில் அமீர்கானின் சத்யமேவ ஜெயதே என்ற நிகழ்ச்சி ஒளிபரப்பாகியது. அப்போதைக்கு மிக முக்கியமான சமுதாய பிரச்சினைகளைக் குறித்து அலசிய அதன் ஒவ்வொரு எபிசோடும் அத்தனை முக்கியமானது. அதில் என்னை மிகவும் பாதித்த பகுதி சிறுவர்களின் மீது நிகழ்த்தப்படும் மிகப்பெரிய அநீதியான சிறார் பாலியல் வன்கொடுமைகள் குறித்தானது. வன்முறை குறித்து அவர் வெளிப்படுத்திய புள்ளி விவரங்களும், பாதிக்கப்பட்டவர்களின் நேர்காணலும் நெஞ்சில் ஆணி அடித்தது போல் பதிந்துவிட்டது. அதில் கலந்து கொண்டவர்களின் முகமும், அந்த மேடையும் இத்தனை வருடங்களாயும்   மனதை விட்டு அகலாமல் இருப்பதைக் கொண்டே அது எத்தனை பெரிய பாதிப்பை என்னுள் ஏற்படுத்தியது என்பதை அறியலாம்.

அது போன்றதொரு முக்கியமான பதிவொன்றையே நீலப்படம் நாவலும் நிகழ்த்தியிருக்கிறது. குழந்தைகள் எவ்வாறு தாங்கள் ஒரு வன்முறைக்கு உடபடுத்தப்படுகிறோம் என்பதை அறியாமலேயே அதற்குள் இழுக்கப்படுகிறார்கள் என்பதுவும், அதன் பாதிப்பு அவர்கள் வளர்ந்த பின்பும் மனதளவில் எத்தனை தூரம் அவர்களிடம் இருக்கிறது என்பதையும் இரு வேறு கதாபாத்திரங்கள் மூலம் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். இத்தனை வருடங்களில் “நீலப்படம்” தனக்குரிய இடத்தை அடையாமல் இருப்பது சற்றே வருத்தத்தை அளித்தாலும், இனிமேலாகிலும் இதன் அருமை புரிந்து வாசகர்கள் மத்தியில் பேசுபொருளாக வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.

நாவலின் ஆரம்பத்தில் கதையின் முக்கிய பேசுபொருளானது பேசவே படாமல், காமமும்,  உடல் கவர்ச்சியும் அதிகப்படியான இடத்தை எடுத்துக்கொண்டதும் கூட இந்த நாவல் பரவலான வாசகர்களை சென்றடையாமல் இருக்கக் காரணமாக இருக்கலாம்.  பெரும்பாலானவர்கள் அந்தப் பகுதியைக் கடக்க முடியாமல் கூட புத்தகத்தை மூடியிருக்கலாம். என் வரையில் ஆசிரியர் கொஞ்சம் அதிலும் கவனம் செலுத்தி இன்னமும் சிறார் பாலியல் வன்கொடுமை பிரச்சினையை முன்னிலைப் படுத்தியிருந்தால் நன்றாயிருந்திருக்கும். 

கூட்டுக் குடும்பங்கள் மறைந்து, தனிக்குடித்தனங்கள் பரவலாகிவிட்ட இக்காலகட்டத்தில், பெற்றோர்கள் இருவரும் வேலைக்கு செல்லவேண்டிய தேவை இருப்பதால் குழந்தைகள் பெரும்பாலும் தனித்தே விடப்படுகின்றன. முன்னெப்போதைக் காட்டிலும் குழந்தைகளின் மீதான வன்முறை அதிகரிக்கவும் இதுவே காரணமாகவும் அமைந்து விட்டது. சிறார் பாலியல் வங்கொடுமை குறித்தான விழிப்புணர்வும், அதிலிருந்து நம் குழந்தைகளைக் காப்பாற்ற வேண்டிய பொறுப்பும் அனைவருக்கும் இருக்கிறது. முக்கியமான ஒன்றையும் இவ்விடத்தில் கூற கடமைப்பட்டுள்ளேன், சத்திய மேவ ஜெயதே நிகழ்ச்சியில் இது போன்ற வன்முறைகளால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகள் குறித்து எடுக்கப்பட்ட சர்வே முடிவு ஒன்றின்படி “பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாகும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையில் பெண் குழந்தைகளை விட ஆண் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையே அதிகம்”. இதற்கு காரணம் பெண் குழந்தைகளைக் காட்டிலும் ஆண் குழந்தைகள் தான் வீட்டை விட்டு அதிகம் வந்து விளையாடுகிறார்கள், அக்கம் பக்கத்து வீடுகளுக்கும் ஏதொன்றுக்கும் நாம் பெண் குழந்தைகளை விட ஆண் குழந்தைகளையே அனுப்புகிறோம். எனவே ஆன் குழந்தை பெண் குழந்தை என்ற பேதங்களைக் கடந்து அனைத்துக் குழந்தைகளின் பெற்றோர்களுமே விழிப்புடன் இருக்க வேண்டிய காலம் இது.

எனவே இது குறித்த படைப்புகளும் மிக அதிக அளவில் வெளிவரவேண்டியதும், அது பரவலாக்கப்பட வேண்டியதும் காலத்தின் தேவை.