மொழிபெயர்ப்பு : பிரவீண் பஃறுளி

மனித இனம் ஒரு பிரகாசத்துக்குள் அடிவைத்த,  21மே 21 2061  அன்று முதன்முறையாக அந்த  இறுதிக் கேள்வி , விளையாட்டாகக்   கேட்கப்பட்டது. பனித்துண்டங்கள் பெய்த  நீள்மதுக்குவளை  மீதான  ஐந்து டாலர் பந்தயத்தில்தான் அந்தக் கேள்வி விளைந்தது. அது இப்படி நிகழ்ந்தது :

அலெக்சாண்டர் ஆதெல்லும் பெத்றாம் லூப்போவும் மல்டிவேக்கின் அணுக்கப் பரிமரிப்பாளார்கள். அந்தப் பெருங்கணினியின் சில்லிட்ட , சொடுக்கி ஒளிரும்  திரையின் மைல்களுக்கும் மைல்கள் அப்பாலான ஆழங்களில் இருப்பதை  மற்றவர் அளவே இவர்களும் அறிவார்கள். தனது  முழுமையை உறுதியாகப் புரிந்துணரும் மனிதசாத்தியத்துக்கு வெகுஅப்பால் வளர்ந்துவிட்ட  அப்பெருங்கணினியின்  உள்ளார்ந்த நிரல்கள், சுற்றுகளின்  பொதுஉருவம் குறித்து அவர்களுக்கு ஒரு மங்கலான அறிதலாவது இருந்தது. மல்டிவேக் என்ற அக்கணினி தன்னைத்தான் ஒழுங்குபடுத்தவும் திருத்திக்கொள்ளவும் கூடியதாக இருந்தது.  போதிய அளவிலும் வேகத்திலும்  அதனை சீர்படுத்த மனிதர்களுக்கு சாத்தியமில்லை என்பதால் அது அப்படித்தான் இருந்தாக வேண்டும்.  எனவே ஆதெல்லும் லூப்போவும் அந்த அரக்கத்தனமான பேருருவை எவருக்கும் சாத்தியப்பட்டதைப் போலவே மேலோட்டமாகப் பரமாரித்தார்கள். தகவல்களை உள்ளீடு செய்தார்கள், கணினியின் தேவைக்கேற்ப கேள்விகளைச் சீராக்கினார்கள், தருவித்த பதில்களை மொழிமாற்றினார்கள்.   அவர்களுக்கும் அவர்களைப் போன்றோர்க்கும்  மல்டிவேக்கின்  மகத்துவத்தில்  நிச்சயம் உரிமையுண்டு.

  நிலவுக்கும் செவ்வாய், வெள்ளி கோள்களுக்கும்  பயணிப்பதற்கான விண்பாதைகளை வகுப்பதிலும் விண்ணோடங்களை வடிவமைப்பதிலும், பல பதின்மங்களாக மல்டிவேக் உதவியிருக்கிறது. இருந்தும், பூமியின் குறுகும் ஆற்றல்வளங்கள் விண்ணோடங்களைச் செலுத்தப் போதுமானதாயில்லை. தொலைவெளிப் பயணங்களுக்கு அளப்பரிய ஆற்றல் தேவைப்படுகிறது.  நிலக்கரியும் யுரேனியமும் மேம்பட்ட திறனுடன் பயன்படுத்தியாயிற்று. அவற்றின் இருப்பும் வரம்புக்குட்ப்படவையே. ஆழ்ந்த கேள்விகளுக்கு இன்னும் எளிய தீர்வளிக்க மல்டிவேக் மெல்லப்பயின்றுகொண்டது.  கருத்துநிலையில் மட்டுமிருந்தது 14 மே 2061 அன்று   நிதர்சனமானது.   சூரியனின் ஆற்றல்வளம் திரட்டி, நிலைமாற்றி  நேரடியாக மொத்த புவிக்கோளுக்குமாக நுகரப்பட்டது.  நிலக்கரிஎரிப்புக்கும் , யுரேனிய அணுப்பிளவுக்கும் முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட்டு எல்லா மையங்களும்  நேரடியாக   ஒருமைல் விட்டமான  சிறிய விண்வெளி ஆற்றல்நிலையத்துடன்  இணைக்கப்பட்டன. புவியைச் சுற்றிச் சுழலும் அந்த மையம்  புவியிலிருந்து  நிலவுக்கான தொலைவின் சரிபாதி தூரத்தில்  நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்தது.  சூரியசக்தியின் புலப்படா கற்றைகளால் மொத்த புவியும் இயங்கியது.  

இந்தப் பெருமிதம் தீர ஒரு வாரம் முடிந்திருக்கவில்லை. ஆதெல்லும் லுப்போவும் பொதுநிகழ்ச்சிகளிலிருந்து எப்படியோ தப்பித்துக்கொண்டு ,மல்டிவேக் என்னும்  பெருருவின் ஒருபகுதி புதையுண்டிருக்கும், யாருமற்ற நிலவறைக்கூடமொன்றின் நிசப்தத்தில் சந்தித்துக்கொண்டார்கள். கவனிப்புகளற்று , சோம்பி, மந்தமான சொடுக்குகளுடன் தரவுகளை சீர்செய்துகொண்டு மல்டிவேக்கும் ஒரு விடுமுறை ஏகாந்தத்தில் இருந்தது, அதனை அவர்களும் ரசித்தார்கள். தற்போதைக்கு அவர்களது ஒரே கவனம் தங்களது தனிமையில்,  மதுப்போத்தலின் உடனிருப்பில்  தணிந்திருப்பதுதான்.

”நினைத்தாலே பிரம்மிப்பாக இருக்கிறது” என்றான் ஆதெல்.  அவனது அகன்ற முகத்தில் அயர்வின் சுருக்கங்கள் தென்பட்டன. சிறுகண்ணாடிக் கோலால் மதுக்குவளையை மெல்லக் கலக்கியபடி  கலங்கிக் கரையும் பனித்துண்டங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“இனி என்றென்றைக்குமாக  சர்வ ஆற்றலையும் நாம்  கட்டற்று நுகரலாம் .  போதிய ஆற்றல்.., ஈடழியும் ஆற்றலையும் இழக்காமல் மொத்த பூமியையும் ஒரு  இரும்புப் பெருந்துளியாக உருக்கிவிடப் போதுமான ஆற்றல். இனி எப்போதைக்கும், என்றென்றும்..என்றென்றுமாக நாம் வரம்பிலா ஆற்றலைத் துய்க்கலாம்.”

லூப்போ தலையை ஒருபக்கமாகச் சாய்த்தான்.  மறுப்பைத் தெரிவிக்க   இப்படிச் செய்வது அவனது உத்தி. இப்போது அவனுக்கு ஆதெல்லை மறுக்கவேண்டும்.  கண்ணாடிக் கலன்களையும்  ஐஸ்பெட்டியையும் தான் சுமந்துவர வேண்டியிருந்ததும் ஒரு காரணம்.

“என்றென்றைக்குமாக அல்ல” என்றான்.

”ஓஹ்..அதெல்லாம் இல்லை.. ,  சூரியன் தீர்ந்து முடியும் வரை, என்றென்றைக்குமாக லூப்போ”

” அது என்றென்றைக்கும் ஆகாது “

“சரி விடு, பில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு, இருபது பில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு இருக்கலாம், போதுமா”

 தனக்கு இன்னும் சொல்லவேண்டியிருப்பதைக் குறிப்பது போல லூப்போ தன் மெலிந்த தலைமுடியைக் கோதியபடி, மெதுவாக  தன் கோப்பையில் ஒரு மிடறு மாந்தினான்.

 ” இருபது பில்லியன் ஆண்டுகள் என்பது என்றென்றைக்கும் என ஆகாது “

” ஆகும் , நம் காலத்தில் அது தீர்ந்துபோகாது , இல்லையா “

” அது சரி , நிலக்கரியும்  யுரேனியமும் கூட அப்படித்தான்”

”சரி விடு,  எரிபொருள் இருப்பை பற்றி எந்தக் கவலையுமின்றி நாம் தனித்தனியாக விண்கலங்களை  சூரிய நிலையத்தில் பொருத்திக்கொண்டு புளூட்டோ வரை மில்லியன்முறைகள் சென்றுதிரும்பவது இப்போது சாத்தியம்,  நிலக்கரியையும் யூரேனியமும் கொண்டு இதைச் செய்ய முடியாது. சந்தேகமென்றால் மல்டிவேக்கிடம் கேட்டுப்பார்.

” மல்டிவெக்கிடம் கேட்கவேண்டியதில்லை,எனக்கே தெரியும்”

“சரி ,அப்படியென்றால் மல்டிவேக் நமக்கு செய்திருப்பதை குறைத்து மதிப்பதை  நிறுத்து, ” அது செய்திருக்கிறது, சரியா” ஆதெல் பட்டென்று கூறினான்.

”அது செய்யவில்லை என யார் சொன்னது, சூரியன் எப்போதைக்குமாக உயிர்த்திருக்காது என்பதே நான் சொல்வது. இருபது பில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு நமக்கு உத்தரவாதமுள்ளது, அதன் பிறகு?” மெலிதாக  நடுங்கும் விரலால் லோப்போ  ஆதெல்லை நோக்கிச் சுட்டினான் : “அப்புறம் நாம் வேறொரு சூரியனுக்கு மாறிக்கொள்வோம் எனச் சொல்லாதே”

சற்று மௌனமானார்கள். ஆதேல் நெடிது நிதானித்தே கோப்பையைத் தன் உதடுகளுக்கு கொண்டுசென்றான். லூப்போ மெல்ல இமைகளை மூடிக்கொண்டான். அவர்கள் அமைதியானார்கள்.

பின், சட்டென லூப்போவின் கண்கள் திறந்துகொண்டன ”  நமது  நட்சத்திரம் மடிந்தபின் பின் மற்றொரு நட்சத்திரத்திற்கு மாறிக்கொள்வோம் எனச் சிந்திக்கிறாய் நீ”

“இல்லை நான் சிந்திக்கவிலை”

” நீ அப்படித்தான் நினைக்கிறாய், உனது தர்க்கம் பலவீனமானது.   கதையொன்றில் திடீர் மழையில் சிக்கிக் கொண்ட சிறுவனொருவன், ஒரு தோப்புக்குள்  நுழைந்து  ஒரு மரத்தடியில்  நின்றுகொண்டது போலதான்  நினைக்கிறாய். அவன் வருந்தவில்லை.  ஒரு மரம்  நனைந்தபின் மற்றொன்றுக்கு போய்விடலாம் என்பது அவன் எண்ணம் “

” சரி கத்தாதே எனக்குப் புரிகிறது. சூரியன் அணைந்துபோகும் தருணம் மற்ற நட்சத்திரங்களும் அணைந்துபோயிருக்கும் அதுதானே “

“கட்டாயம் அவைகளும் போய்விடும். பிரபஞ்ச வெடிப்பில் அவை அனைத்துக்கும் ஒரு தொடக்கம் இருந்தது, எதுவாக இருந்தாலும் நட்சத்திரங்கள் தீர்ந்துபோகும்போது அவற்றுக்கும் ஒரு முடிவு உண்டு. சில மற்றவற்றுக்கு முன்னதாகவேகூட விரைந்து அணைந்துபோகலாம். கொடுமை! இந்த ஒளிப்பேருருக்கள்  நூறு மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு தாக்குப்பிடிக்காது. சூரியன் இருபது பில்லியன் ஆண்டுகள் நீடித்திருக்கும், விண்மீன் குறளிகள் தம் சக்திக்கு நூறு பில்லியன் ஆண்டுகள் தாக்குப்பிடிக்கலாம். ஆனால் ட்ரில்லியன் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு கற்பனை செய்தால் சர்வமும் இருள் சூழ்ந்திருக்கும். குலைதிறம் அதன் உச்சபட்சத்துக்கு அதிகரித்திருக்கும்.”

“குலைதிறம் பற்றி நான் நன்கு அறிவேன் ” ஆதெல் தன் மதிப்பைக் காப்பாற்றும் தொனியில்  சொன்னான்.

” என்ன தெரியும் உனக்கு “

“உனக்கு தெரிந்தது  எனக்கும் தெரியும்”

”சர்வமும் ஒரு நாள் அவிந்துவிடும் என்பது உனக்குத் தெரியுமா “

“சரி விடு, அவை அணைந்துபோகதென்று யார் சொன்னார்”

 ”  நீ சொன்னாயே வெகுளியே ,  நமக்கு தேவையான  ஆற்றல் யாவும் தீராது என்றென்றைக்கும்  நிலைக்கப்போவதாக …என்றென்றைக்குமென்று சொன்னாயே..”

இப்போது முரண்படுவதற்கு ஆதெல்லின் முறை ” ஒருவேளை ஒருநாள் அனைத்தையும் மனிதனால் மீள நிர்மானிக்க  முடிந்தால் “

” சாத்தியமேயில்லை”

“ஏன் என்றாவது ஒரு நாள் ?”

” சாத்தியமேயில்லை”

” மல்டிவேக்கைக் கேள் “

” நீ கேள் , நான் துணிந்து சொல்கிறேன், ஐந்து டாலர் பந்தயம், அது சாத்தியமேயில்லை”

மல்டிவேக்கிடம் அக்க்கேள்வியை தொடுக்க சாத்தியமான மிதத்துடன் ஆதெல் குடித்திருந்தான். அதனைக் கணினிமொழியில் குறிகளாக தொடரமைப்புச் செய்து உள்ளீடு செய்வதற்குப் போதிய தெளிவுடன் இருந்தான். அதனை சொற்களில் பெயர்த்தால் :

” மூப்பபுற்று சூரியன்  மடிந்ததபின்பும் ஆற்றலின் நிகரவிரயம் ஏதுமின்றி  மனிதனால்   அதனை என்றேனும் முழு இளமைக்கு  மீள உயிர்ப்பித்தல் சாத்தியமா?” 

அல்லது இன்னும் எளிதாக்கினால்  :

“பிரபஞ்சத்தின் நிகர குலைதிறத்தைக் பேரளவு குறைப்பது எப்படி ?”

மல்டிவேக் உயிர்ப்பற்று மௌனித்தது. அதன் மந்த ஒளி மினுக்கங்கள்  நின்றுபோயின. சொடுக்குளின் தொலைவார்ந்த ஒலிகள் ஓய்ந்தன.   திகைத்துப்போன  அந்த வல்லுனர்கள் பதற்றமுற, மல்டிவேக்குடன் பொருந்திய தொலைஅச்சுப் பொறி சட்டென உயிர்பெற்று அதிர்ந்தது. ஐந்து சொற்கள்  அச்சாகின :

  பொருளுள்ள  விடையளிக்கப் போதிய தரவு இல்லை

”பந்தயம் வேண்டாம் ” என முனுமுனுத்தான் லூப்போ. பின் அவர்கள் அவசரமாகக் கிளம்பினார்கள்.

அடுத்த நாள் காலை, கடுமையான தலைக்கடுப்பாலும்  நாவறட்சியாலும் அவதிப்பட்ட அவர்கள் அந்த சம்பவத்தை மறந்து போனார்கள்.

…..

ஜெரோட், ஜெரோடினி, ஜெரோடிட்கள் I & II  ஆகியோர் மீவெளியினூடான தங்கள் காலக்கழிவற்ற கடப்புக்குப்பின் காண்திரையின்  நட்சத்திரக் கோலம்  மாறுவதை கவனித்தார்கள்.  நட்சத்திரங்களின் சீரான பரவல் சட்டென மறைந்து பிரகாசமான ஒற்றைப் பளிங்குவட்டு மையம் ஆதிக்கம் பெற்றது.  “அது X-23 ” என ஜெரோட் உறுதிபடச் சொன்னான். அதீத உணர்வில்  விரல்கணுக்கள் வெளிற, தன் மெலிந்த கரங்களை முதுகுக்குப் பின் இறுகப்பற்றிக்கொண்டான் .

ஜெரோட்டின் குழந்தைகள், இருவருமே  மகள்கள். முதல்முறை மீவெளிக் கடப்புக்குட்பட்ட  அவர்களுக்கு  உள்-வெளித்திருகலின் கணநேர அழற்சி குறித்து தெளிவு இருந்தது. வெடிச்சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு தங்கள் அம்மாவை சுற்றி ஒருவரையொருவர் துரத்தியபடி கூச்சலிட்டார்கள் ” நாம் X-23 க்கு வந்துவிட்டோம், வந்துவிட்டோம், X-23…”

” அமைதி குழந்தைகளே” ஜோரோடினி அதட்டினாள், ” நிஜமாக X-23 க்கு வந்துவிட்டோமா ஜொரோட்”

” நிஜமில்லாமல் என்ன ” என்ற ஜெரோட் விண்ணோடத்தின் மேற்பரப்புக்கடியில் வடிவின்றி ஒன்றேபோல்  நீண்டு சென்ற உலோகப் புடைப்பைப் பார்வையிட்டான். அது அந்த அறையின் மேற்தளம் முழுதும் நீண்டு இருபக்கமும் சுவர்களுக்கு அப்பால் சென்று மறைந்தது. விண்ணோடம் அளவுக்கு அதுவும் நீண்டிருந்தது.  நீள்கழி போன்ற அந்த உலோக அமைப்பு மைக்ரோவேக் என அழைக்கப்படுவது தவிர்த்து, அது குறித்து ஜெரோட்டுக்கு ஏதும்தெரியாது. தேவைப்பட்டால்  அதனிடம் கேள்விகள் தொடுத்து ஐயங்கள் தெளியலாம். கேள்விகள் இல்லையென்றாலும், மீவெளிப் பாய்ச்சல்களுக்கான சமன்பாடுகளைக் கணக்கிடுவது,  நட்சத்திரத் திரள்களின்  துணை நிலையங்களிலிருந்து எரியாற்றலை  தருவிப்பது  என்பதுடன் முன்நிர்னயிக்கப்பட்ட சேரிடம் நோக்கி விண்ணோடத்தை அது வழிநடத்திச் செல்லும். ஜெரோட்டும் குடும்பத்தினரும் செய்யவேண்டியதெல்லாம்  விண்ணோடத்தின் சௌகரியமான குடியிருப்புக்கூடத்தில் வசிப்பதும் காத்திருப்பதும்தான். Microvac  என்பதன் ‘ac  என்னும்  விகுதி பழைய ஆங்கிலத்தில் analog computer   என்ற பொருள்குறித்ததென யாரோ எப்போது ஜெரோட்டிம் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அதுவும்  எப்போதோ மறந்துபோனது. காண்திரையை கவனித்தபோது ஜெரோடினியின் கண்கள் ஈரமாயின. ” என்னால் சமாதானம்கொள்ள முடியவில்லை, பூமியை விட்டு வருவதென்பது வேடிக்கையானது”

“அடக், கடவுளே!  நமக்கு அங்கு என்ன இருக்கிறது ” … “அதோ x-23 இல் எல்லாம் காத்திருக்கின்றன.  நீ தனித்துவிட மாட்டாய். அங்கு நீ முதல் ஆள் அல்ல.  ஏற்கனவே லட்சக்கணக்கானவர்கள்  அந்தக் கோளில்  குடியேறிவிட்டார்கள்.  நல்லது கடவுளே! எங்கள் எதிர்கால சந்ததிகள் மென்மேலும் புதிய உலகங்களைத் தேடுவார்கள். அப்போது X-23 இலும் நெருக்கடி கூடிவிடும் “

ஆழ்ந்த மௌனத்துகு பிறகு ஜெரோட் தொடர்ந்தான்:

“இந்த வேகத்தில் காரியங்கள் நிகழ,   நல்லவேளையாக  கணினிகள்  அண்டவெளிப் பயணங்களை எளிதாக்கிவிட்டன.”

“சரிதான், சரிதான் ” ஜெரொடினி சற்று விசனப்பட்டாள்.

ஜெரோடிட்- I உறுதிபட  ”  நம்முடைய  மைக்ரோவேக்தான் உலகிலேயெ தலைசிறந்த மைக்ரோவாக்  ” என்றாள்.

”  நானும் அப்படித்தான் நினைக்கிறேன் ” என ஜெரோட் அவள் தலையைக் கோதியபடிச் சொன்னான்.

தங்களுக்கென்று ஒரு மைக்ரோவேக் உரிமையாக இருப்பதும் அதன் தலைமுறையத் தான் சார்ந்தவன் என்பதும் ஜெரோட்டுக்கு மகிழ்ச்சி. அவனது தந்தையின் இளம்பருவத்தில் இருந்த பெருங்கணினி  நூறு சதுர மைல்களுக்கு இடத்தை அடைக்கும் பிரம்மாண்ட இயந்திரம். கிரகத்திற்கு ஒன்று தான் அவை இருந்தன.  அவை கிரகக் கணினிகள் என அழைக்கப்பட்டன. ஒரு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு அவை தொடர்ந்து உருவத்தில் பெருத்துக்கொண்டிருந்தன. பிறகு திடீரென சீராக்கம் வந்தது. மின்மாற்றிகளின் இடத்தில் மூலக்கூறு திறப்பிகள் வந்தன.  மிகப்பெரிய கிரகக்கணினிகள் கூட விண்ணோடங்களின் உருவில் பாதியளவுக்கு சிறுத்தன. ஜேரோட் தன் காலம் மிகவும் மேம்பட்டிருப்பதாக உணர்ந்தான்.  சூரியனை முதன்முதல் வசம்கொண்ட, புராதன முற்கால மல்டிவேக்கை விட  தனது அந்தரங்க மைக்ரோவாக் கணினி பன்மடங்கு நுட்பமானதும்,  மீவெளி ஊடிழைவை, நட்சத்திரங்களுக்கான பெரும்பயணங்களை  சாத்தியப்படுத்திய புவியின் ஆகப்பெரிய கிரகக் கணினிக்கு அது ஈடானது என்றும் நினைப்பது அவனுக்கு மேம்பட்ட உணர்வளிக்கிறது.

“முடிவிலா நட்சத்திரங்கள், முடிவிலா கோள்கள் !,” ஜெரோடினி பெருமூச்செறிந்தாள். ”   நம்மைப் போலவே குடும்பங்கள் என்றென்றும் எக்காலத்தும் புதுதுப்புது கோள்களைத் தேடிக் குடிப்பெயர்வார்கள் என நினைக்கிறேன்.

”என்றென்றும் எனச் சொல்ல முடியாது” என மெலிதாகச் சிரித்தான் ஜெரோட்.” ஒரு நாள் எல்லாம் முடிந்து போகும்.  ஆனாலும் பில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு இன்னும் நீடிக்கும். பல பில்லியன்கள். பின்   நட்சத்திரங்கள் யாவும்  இருண்டு போகும்,  குலைதிறம் அதிகரிக்கவே செய்யும்”

“அப்பா, குலைதிறம் என்றால் என்ன ”  மழலையில் கேட்டாள் ஜெரோடிட் II. “

“செல்லமே, அது இந்தப் பிரபஞ்சம் தீர்ந்து போவதை குறிக்கும் ஒரு அளவின் பெயர். எல்லாவற்றின் ஆற்றலும் தீர்ந்து போகும், ஞாபகமுள்ளதா, உன் சிறிய  நடைபேசி ரோபோவுக்கு  நேர்ந்ததைப் போல அது “

“ஏன் எனக்கு வேறு புதிய ரோபோ அளித்தது போல அங்கு ஒரு புதிய ஆற்றலை நிறுவ முடியாதா”

”   நட்சத்திரங்கள் தான் ஆற்றல் கலன்கள் என் அன்பே!  அவை தீர்ந்துபோனால் வேறு ஆற்றல்மூலங்கள் இல்லை “

ஜெரோடிட்- I உடனே ஹோவென்றாள் ” அப்படியென்றால்,  அது நடக்க விடாதீர்கள்,  நட்சத்திரங்களை தீர்ந்துபோகவிடாதீர்கள் அப்பா”

“பாருங்கள்,என்ன செய்துவிட்டீர்கள்” ஜெரோடினி எரிச்சலுற்றாள்

” இது அவர்களை அச்சுறுத்துமென்று எனக்கு எப்படி தெரியும்”  என பதிலுக்கு முனுமுனுத்தான் ஜெரோட்.

” மைக்ரோவேக்கிடம் கேளுங்கள் அப்பா “…”நட்சத்திரங்களை எப்படி மீள உயிர்ப்பிப்பது எனக் கேளுங்கள் ” என விசும்பினாள் ஜெரோடிட்- I

“கேளுங்கள்”…”அவர்களை அது சமாதானப்படுத்தும்” என்றாள் ஜெரோடினி .ஜெரோடிட்- II உம் விசும்பத் தொடங்கினாள்.

” சரி, சரி செல்லங்களே , கவலை வேண்டாம், இப்போது மைக்ரோவாக்கைக் கேட்கிறேன். அது நமக்கு விடையளிக்கும் “

ஜெரோட் மைக்ரோவேக்கிடம் கேள்வியை உள்ளீடு செய்தான் , ” விடையைப் பகர்” என்றும் கட்டளைகொடுத்தான். 

மின்சுருள் பட்டையை வளைத்தபடி , குதூகலிப்புடன் “பாருங்கள், அப்படி ஒன்று நிகழ்ந்தால் எல்லாவற்றையும் தானே பொறுப்பேற்றுப் பார்த்துக்கொள்வதாக மைக்ரோவேக் உறுதியளிக்கிறது, எனவே பயம் வேண்டாம்”  என்றான்

” சரி குழந்தைகளே இப்போது படுக்கை நேரம், விரைவில் நமது புதிய உலகத்தில் இருப்போம்” என்றாள் ஜெரோடினி.

அக்கேள்விக்கான மைக்ரோவேக்கின்  பதிலை அழிக்கும்முன்பாக மறுபடியும் ஜெரோட் மின்பட்டையில் ஒளிர்ந்த சொற்களை வாசித்துப் பார்த்தான்.

.  “பொருளுள்ள  விடையளிக்கப்  போதிய தரவுகள் இல்லை

அவன் அசட்டையாக காண்திரையைப் பார்த்தான். X-23  நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.

லாமெத்தின் VJ-23X,   நட்சத்திரத் திரளின் சிறிய  முப்பரிமாண வரைபடத்தின் இருளாழங்களை ஊடுருவிப் பார்த்தான். ” அந்த விஷயம் குறித்து கவலைகொண்டது அர்த்தமற்றதா ? “

 நிக்ரானின் MQ-17J மறுப்பதுபோல் தலையசைத்தான் ” இல்லை, அப்படி நான் நினைக்கவில்லை, இந்த வேகத்தில் பெருக்கமடைந்தால்  அந்த நச்டத்திரத் திரள் இன்னும் ஐந்து ஆண்டுகளில்  நிரப்பப்பட்டுவிடும்”

இருவருமே இருபதுகளின் தொடக்கத்தில் இருப்பதுபோலத் தெரிந்தார்கள். உயரமாகவும்  நல்ல தோற்றத்தோடும் இருந்தார்கள்.

” இருப்பினும்…”… VJ-23X சொன்னான்  “அண்டத்திரள் குழாமுக்கு அவநம்பிக்கையான அறிக்கை அளிக்கத் தயங்குகிறேன்” 

” வேறுவிதமான எந்த அறிக்கையும்  நான் ஏற்கமாட்டேன். அவற்றில் லேசாகத் திரிபுசெய்.  நாம் அவற்றை கொஞ்சம் திரிக்க வேண்டும்”

அயர்ச்சியுற்ற VJ-23X :  “ அண்டவெளி முடிவற்றது. குடியேற்றத்துக்கு  நூறு பில்லியன் அண்டத் திரள்கள் உள்ளன. இன்னும் கூடுதலாகவும்.. “

” நூறு பில்லியன் என்பது முடிவிலி அல்ல. அது காலந்தோறும் குறுகும் முடிவிலியாகிக்கொண்டிருக்கிறது. நினைத்துப்பார், இருபதாயிரம் ஆண்டுகளுக்குமுன், மனிதகுலம்  நட்சத்திர சக்தியை பயன்கொள்ள வழிகண்டது. அடுத்த சில நூற்றாண்டுகளில் நட்சத்திரங்களுக்கிடையிலான அண்டப்பயணங்கள் சாத்தியமாகின. ஒரு சிறிய கோளை நிரப்ப மனினுக்கு மில்லியன் ஆண்டுகள் ஆகின. ஆனால் மொத்த பால்வெளித்திரளையும் ஆக்கரமிக்க அடுத்த பதினைந்தாயிரம் ஆண்டுகளே பிடித்தன. தற்போது ஒவ்வொரு பதின்மத்துக்கும் மானுடத்தொகை இரட்டிக்கிறது”

VJ-23X  குறுக்கிட்டான் ”  அதற்கு நாம் இறவாமைக்கு  நன்றி சொல்லலாம் “

“மிக நல்லது. இறவாமை ,அதை நாம் கணக்கில் கொள்ள வேண்டும். இந்த இறவாமை நிலைக்கு  இருண்ட மறுபக்கமொன்று  உண்டென நான் ஒத்துக்கொள்கிறேன். அண்டத்திரள் கணினி நமக்கு பல சவால்களைத் தீர்த்துள்ளது. ஆனால் முதுமையையும் மரணத்தையும் வெல்வதில் தன் மற்ற சாதனைகளை எல்லாம் அது முறியடித்துவிட்டது.

” இன்னும் வாழ்வைத் துறக்க உனக்கு மனமில்லை, என நினைக்கிறேன்”

 ”  நிச்சயமாக இல்லை”  குறுக்கிட்டான் MQ-17J. சட்டெனத் தணிந்து , ” இன்னும் இல்லை.  எனக்கு அவ்வளவு வயதாகிவிடவில்லை. உனக்கு என்ன வயது ? “

”  இருநூற்று இருபத்து மூன்று, உனக்கு ?”

“இன்னும் நான் இருநூறு தொடவில்லை.  நான் சொல்லவந்ததைக் கூறுகிறேன். ஒவ்வொரு பதின்மத்துக்கும் மானுடத் தொகை இரட்டிக்கிறது. நமது இந்தத்  திரள் முழுமையாக ஆக்கிரமிக்கப்பட்டதும் வேறொரு  திரளை அடுத்த பத்துவருடத்தில் நிரப்பி விடுவோம். அடுத்த பத்துவருடத்தில் இன்னும் இரண்டு திரள்களை ஆக்கிரமிப்போம். அடுத்த பதின்மத்தில் மேலும் நான்கு திரள்கள். ஒரு நூற்றாண்டில் ஆயிரம் திரள்களை நாம் நிரப்பிவிடுவோம். ஆயிரம் ஆண்டுகளில் மில்லியன் திரள்கள், பத்தாயிரம் ஆண்டுகளில் நாம் அறிந்த பிரபஞ்சம் முழுவதும்..அதற்குப் பிறகு ? “

 இங்கு  மேலும் ஒரு சவாலுள்ளது என்றான் VJ-23X. “பெருந்தொகை மனிதர்களை ஒரு திரளிலிருந்து இன்னொரு திரளுக்கு இடம்பெயர்க்க எத்தனை எத்தனை அலகு சூரியஆற்றலல்கள் தேவைப்படுமோ என மலைத்துப் போகிறேன்”

“இது முக்கியமான ஒன்று , மனிதகுலம் ஏற்கனவே ஆண்டுக்கு இரண்டு அலகு  சூரிய ஆற்றல்களை நுகர்கிறது.”

” அவற்றில் பெரும்பாலும் வீணடிக்கப்படுகிறது, சொல்லப்போனால் , நமது சொந்தத் திரளிலேயே ஆண்டுக்கு ஆயிரம் அலகுகள் சூரியசக்தி கிடைத்தாலும் அவற்றில் இரண்டு அலகுகள்தான் நாம் பயன்கொள்கிறோம். “

” நூறு சதவிகித வினைத்திறம் சாத்தியப்பட்டாலும் நம்மால் முடிவைக் கொஞ்சம் தள்ளிப்போடத்தான் முடியும். நம் இனத்தொகைப் பெருக்கத்தைவிட   ஆற்றல் நுகர்வுத்  தேவைகள்   பன்மடங்கு பெருக்கமடைந்துவருகிறது.   நாம் குடியேறி நிரப்பும்  திரள்களின் எண்ணிக்கை தீர்ந்துபோவதற்கு வெகு முன்பாகவே ஆற்றல் மூலங்கள் தீர்ந்துபோகக் காண்போம். இது மிக முக்கியமான ஒன்று”

“அண்டவெளி வாயுத்திரள்களிருந்து நாம் புதிய நட்சத்திரங்களை கட்டமைக்க வேண்டியிருக்கும்”

” அல்லது , சிதைவுறு வெப்பத்திலிருந்தாவது? “

“குலைதிறத்தை மீள்திருப்ப ஏதாவது வழியிருக்க வேண்டும். அதனை அண்டத்திரள் கணினியிடம்  கேட்க வேண்டும்”

VJ-23X  அத்தனை கருத்தூன்றி அதைச் சொல்லவில்லை.ஆனால் MQ-17J  தன் சட்டை பையிலிருந்து அண்டத்திரக்கணினியின் தொடர்பு அலகை எடுத்து எதிரே இருந்த மேஜையின் மீது வைத்தான்.

”எனக்கு  நிச்சயமற்றதாகதான் இருக்கிறது, அது என்றோ மனிதகுலம் எதிர்கொண்டே ஆகவேண்டிய சவால் “

தன் சிறிய  தொடர்பு அலகைப் பார்த்தான். அது இரண்டு அங்குல கனசதுரமேயானது. தன்னளவில் அதற்குள் ஒன்றுமில்லை. ஆனால்   மொத்த மானுடத்துக்கும் சேவையாற்றும் அண்டத்திரள் மாகணினியுடன் அது பிணைக்கப்பட்டுள்ளது.  மாகணினியின் ஒருமித்த பகுதி அது.

MQ-17J  இந்த இறவாத வாழ்வில் என்றாவது ஒருநாள் அந்த அண்டத்திரள் கணினியைப் பார்த்துவிடச் சாத்தியுமுள்ளதா என ஒரு கணம் ஏக்கமுற்றான். அதுவோ தனதேயான  சிறிய உலகத்தில் இருந்தது.  பழைய அருவருத்த மூலக்கூறு திறப்பிகளை பதிலீடு செய்துவிட்ட பொங்கும் மேஸான் உப அணுத்துகள்களின் பொருண்மையுற்ற விசைக்கற்றைகளின் வலைப்பின்னல் அது. ஈதரீய ஊடுவெளிப் பணித்திறனுக்கு அப்பாலும் அந்த மாகணினியின் உருவம் ஆயிரம் அடிகள் பரிமாணம்கொண்டதுதான்.   தன்னிடமிருந்த அதன் தொடர்பலகிடம் MQ-17J சட்டெனக் கேள்வியைத்  தொடுத்தான்.

 ”குலைதிறத்தை மீள் திருப்புவது  சாத்தியமா? “

திகைப்புற்ற VJ-23X   ” அட, அதனை நீ கேட்கவேண்டும் என  நான் நினைக்கவில்லை…” என்றான்

” ஏன் கூடாது “

“குலைதிறத்தை மீட்டெடுக்க முடியாது என நம் இருவருக்கும் தெரியும். புகையும் சாம்பலும்  மீண்டும் மரமாகத் திரும்ப முடியாது “

” உனது உலகில் மரங்கள் உள்ளனவா? “

திரள் மாக்கணினியின்  ஒலிப்பில் அவர்கள் திடுக்கிட்டு மௌனமார்கள். அதன் மெல்லிய குரல் மேசை மீதிருந்த  தொடர்பு அலகின் வழி இனிதாக வெளிவந்தது.

பொருளுள்ள விடையளிக்கப் போதிய தரவுகள் இல்லை

“பார் ” என்றான் VJ-23X.

பிறகு அவர்கள்  அண்டத்திரள் குழாமுக்கு அளிக்கவேண்டிய அறிக்கையின் கேள்வி குறித்தப் பணிக்குத் திரும்பினார்கள்.

முடிவிலா விண்மீன்கூட்டச் சுழிப்புகளில் பெரிதாக ஆர்வமின்றி அவை நிரவிய  புதிய அண்டத்திரளில் ஸீ ப்ரைமின் சித்தம் பரவியது. இது போன்ற ஒன்றை அவன் கண்டதில்லை. இவ்வனைத்தையும் தான்  காண்பது என்றும் சாத்தியமா? பற்பலக் கோள்களும் அதனதன் மானுடத்தொகையின் பொதிவோடு. ஆனால் அது ஒரு உயிரிலாப் பொதி. மேலும் மனிதர்களின் நிஜமான  உயிர் சாரம் என்பது இங்கு அண்டவெளியில் உலவுகிறது. உடல்களற்ற அவர்களது சித்தங்கள் மட்டும் உலவுகின்றன.  அவற்றின்  இறவா  உடல்களோ அங்கே அதனதன் கோள்களில் யுகங்களுக்கு இடைநிறுத்தப்பட்டு துயில்கிடக்கின்றன. எப்போதாவது அவை உலகியல் வினைப்பாடுகளுக்கு உயிர்த்தெழுகின்றன.  அதுவும் அரிதாகி வருகிறது.   அசாதாரணமான மகாநெரிசலில் புதுவருகையாய் சில தனியர்கள் பிறக்கிறார்கள். சங்கதி என்னவென்றால் புதிய வருகைகளுக்கு மிகச்சொற்ப இடமே இப்பேரண்டத்தில் உள்ளது.

வேறொரு சித்தத்தின்   நூதன இழைகளை இடைவெட்டியபோது ஸீ பிரைமின் சித்தம் தன் ஆழ்துயில் விழித்தது.

”  நான் ஸீ பிரைம், நீ “

”  நான் டீ சப் வுன்…உனது திரள்? “

”  நாங்கள் திரள் என்று மட்டுமே அழைக்கிறோம், நீங்கள்? “

” நாங்களும் அப்படியே அழைக்கிறோம். எல்லோருமே அவரவர் திரளை திரளென்றே சொல்கிறார்கள், ஏன் சொல்லக்கூடாது “

” உண்மை, எல்லா திரள்களும் ஒன்றுதானே “

” எல்லாம் ஒன்றுதான் எனக் கூற முடியாது, ஏதோஒரு திரளில்தான் மனிதஇனம் முதலில் கருக்கொண்டிருக்க வேண்டும். அத்திரள் மற்று யாவினும் தனித்துவமானது அல்லவா.”

” எங்குள்ளது அத்திரள் ” ஸீ பிரைமின் சித்தம் கேட்டது.

”  எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் பேரண்டக் கணினிக்குத் தெரிந்திருக்கும்.”

” அதனைக் கேட்போமா,  எனக்கு மிக ஆவலாக உள்ளது “

ஸீ பிரைமின்  புலக்காட்சி விரிவுகொள்ள விரிவுகொள்ள , அண்டத்திரள்கள் குறுகி புதிய ஒன்றாகி , இன்னும் அகன்ற பின்புலத்தில் திரள்களின் தளர்வான நிரவல்கள் உருவாயின. அண்டவெளியில் பேரறிவுடன் பிரக்ஞை உருவில் சரளமாய் உலாவும்  அழிவற்ற நித்திய மானுடர்கள் வாழும்  பலநூறு பில்லியன் திரள்கள். இருப்பினும் அவற்றுள் ஒன்று,  மூலமானுடர்களின் ஜனிப்பிடம் என்ற வகையில் தனித்துவமானது. அத்திரளுக்கு மட்டும்  மனிதர்களின் வாழிடமாக தான்மட்டுமே இருந்த ஒரு மங்கிய  தொலைதூர கடந்தகாலம் இருந்துள்ளது.

பேரார்வத்தால் தூண்டப்பட்ட  ஸீ  பிரைம் விளித்தான் : பேரண்டக் கணினியே , எந்தத் அண்டத் திரளில் முதல் மானுடம்  ஜனித்தது?

அதனைப் பேரண்டக் கணினி செவிமடுத்தது. அதன்  தரவேற்பிகள்  பரவெளி முழுதும் எல்லா உலகங்களிலும் பொதிந்திருந்தன. ஒவ்வொரு தரவேற்பியும்  புலப்படாப்புள்ளியில் தனிமையில் விலகி இருக்கும்  பேரண்டக் கணினிக்கு  மீவெளியுனூடாக இட்டுச் சென்றன. பேராண்டக் கணினியைப் புலனுணரும் அருகாமைக்கு  தன்சித்தம் ஊடுருவிய ஒரு மானுடனை ஸீ பிரைமுக்குத் தெரியும். அக்கணினியின் உருவம்  இரண்டு அடி விட்டத்திலான ஒளிரும் கோளம் என்பதாக அவனது செய்தி இருந்தது.

பேரண்டக்கணினியின் மொத்த உருவும் அதுவாக எப்படி இருக்க முடியுமெனக் கேட்டான் ஸீ பிரைம்.

” அதன் பெரும்பகுதி மீவெளியில் உள்ளது; அங்கு அது என்ன உருவில் உள்ளதென என்னால் யூகிக்க முடியவில்லை ” என விடைவந்தது.

எவராலும் அறியமுடியாதென்பதும் ஸீ பிரைமுக்குத் தெரியும். பேரண்டக்கணினியை வடிவமைப்பதில் மனிதப் பங்கேற்பு நின்று பல காலங்கள் ஆகிவிட்டன. ஒவ்வொரு யுகத்தின் அண்டக்கணினியும் தன் அடுத்த தலைமுறையை தானே வடிவமைத்தது. மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கும் மேலான தன் வாழ்நாளில் தன்னையும் மீறிய அதிநுட்பமான அடுத்த தலைமுறையை வடிவமைப்பதற்கான தரவுகளைத் திரட்டவும், தன் ஞானத்தையும் தனித்தன்மையையும் புதியதில் உள்ளீடுசெய்யவும் அது தேர்ந்திருந்தது.

பேரண்டக்கணினி ஸீ பிரைமின் அலைவுறும் எண்ணங்களை  இடையிட்டது. சொற்களின் மூலமாக அன்றி வெளியினூடான நெறியில். ஸீ பிரைமின் சித்தம்   பெருங்கடலான மங்கிய திரள்களுக்கு இட்டுச்செல்லப்பட்டது. அவற்றுள் குறிப்பாக ஒன்று   நட்சத்திரங்களாக விரிவுகொண்டன.

தெளிவற்ற அதிதொலைவிலிருந்து ஆனால் அதிதெளிந்த  கருத்து  ஒன்று வந்தது :  

இதுதான் மானுடத்தின் பூர்வீகத் திரள்”

ஆனால் மற்ற திரள்களையே அதுவும் ஒத்திருந்தது.  ஸீ பிரைம் சற்று ஏமாற்றத்தில் நிதானித்தான்.

உடன்வந்த டீ சுப் வுன்னின் சித்தம் சட்டெனச் சொன்னது : இவற்றில் ஒன்றுதான்  மனிதனின் முதல் நட்சத்திரமோ! 

பேரண்ட மாக்கணினி சொன்னது : ” மனிதனின் முதல் நட்சத்திரம் வெடிப்பொளிர்வுக்குப் போய்விவிட்டது. இப்போது அது ஒரு வெண்குறளி”

ஸீ சற்று  திடுக்குற்று ” அங்கு வாழ்ந்த மனிதர்கள் அழிந்துபோனார்களா?” என சிந்தனையற்று கேட்டான்.

பேரண்டக்கணினி சொன்னது ” அத்தகைய நேர்வுகளில்  நிகழ்வதுபோல் அவர்களது பௌதீக உடல்களுக்கு  ஒரு புதிய உலகம் கட்டமைக்கப்பட்டது”

” ஓ, அது சரிதான்,” என்றான் ஸீ . ஆனால் அவனை ஒரு இழப்புணர்வு பீடித்தது. மனிதனின் பூர்வீகத்  திரளிள் மீதான தன்குவியத்தை  அவனது சித்தம் விடுவித்துக்கொண்டது.   முந்தைய  நிலைக்குத் திரும்ப, அதனை மங்கலுறும் ஒளிப்புள்ளிகளில் தொலைந்துபோக விட்டடான். அவன் மீண்டும் அதை எப்போதும் பார்க்கவிரும்பவில்லை.

” ஏன் என்ன நடந்தது ” என்றான் டீ சப் வுன்.

 “நட்சத்திரங்கள் இறந்துகொண்டிருக்கின்றன. பூர்வீக விண்மீன்  இறந்துவிட்டது”

” அதனாலென்ன, அவை எல்லாமும் இறக்கத்தானே வேண்டும்”

“ஆனால் எல்லாஆற்றலும் தீர்ந்து போனால், நம் உடல்களும் இறந்துபோகும், அவற்றுடன் நீயும் நானும் இல்லாமல் போவோம். “

”அதற்கு இன்னும் பில்லியன்கணக்கான ஆண்டுகள் ஆகுமே “

”  பில்லியன்கணக்கான ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் அது நடக்க நான் விரும்பவில்லை. பேரண்டக்கணினியே , நட்சத்திரங்களை இறவாமல் தடுப்பது எப்படி?”

டீ சப் வுன்  ஒரு களிப்புடன் ”  நீ  குலைதிறத்தை மீளத்திருப்புவது எப்படியெனக் கேட்கிறாய் ” என்றான்

அந்த அண்டமாக்கணினி பதிலிறுத்தது :

பொருளுள்ள விடையளிக்க இன்னும் போதிய தரவுகள் இல்லை

ஸீயின் சித்தம் மீண்டும் தனது திரளுக்கே மீண்டது. ட்ரில்லியன் ஒளியாண்டுகளுக்கு அப்பாலான ஒரு திரளிளோ , தனது  நட்சத்திரத்துக்கு அடுத்த நடசத்திரத்திலோ உடலைக் கிடத்தியிருக்கும் டீ சப் வுன்னை  அவன் மறந்துபோனான்.  உற்சாகமற்று ஸீ பிரைம் தானே ஒரு சிறிய விண்மீனை  நிர்மானைக்கும் முகமாக அண்டவெளி ஜலவாயுவை தொகுக்கத் தொடங்கினான். நட்சத்திரங்கள் ஒரு நாள் இறந்துபோகும் என்றால் சிலவற்றையாவது நாம் உருவாக்குவோம்.

 மனம் என்ற ரூபத்தில் மானுடம் என்பது ஒரே மனிதனானது. அவனுக்கு ட்ரில்லியன்,ட்ரில்லியன், ட்ரில்லியன் மூப்பற்ற உடல்கள், அவை  நிச்சலனம்கொண்டு ஊறுநேராதபடிக்கு அதனதன் இடத்தில் ஓய்ந்துகிடந்தன. அவை ஒவ்வொன்றும் அதேபோன்று சிதிலமுறா நேர்த்திமிகு மனித எந்திரர்களால்  பராமரிக்கப்பட்டன. அந்த உடல்கள் யாவற்றின் சித்தங்களோ பிரித்தறியமுடியாதடிபடிக்கு கட்டின்றி ஒன்றுடனொன்று வெளியில் முயங்கிவிட்டன.

ஒருமையுற்ற அந்த மகா மனிதன் கூறினான் ” பிரபஞ்சம் இறந்துகொண்டிருக்கிறது “

அவன் ஒளிமங்கும் அண்டத்திரள்களைக் கவனித்தான்.

 ஆற்றல் விரயதாரிகளான மகா  நட்சத்திரங்கள், மங்கிய  மிகமங்கிய தொலைவான கடந்தகாலத்திற்குள் வெகு முன்பே போய்விட்டன. அவை அநேகமும் வெண்குறளிகளாக முடிவுநோக்கி அவிந்தன.

இயற்கைப்போக்கிலும் மனித முயல்வாலும்  நட்சத்திர இடை  வெளிகளின் பெருந்தூசுகள் திரட்டி புதிய நட்சத்திரங்கள்  நிர்மானம் ஆயிருந்தன. இப்போது அவையும் அணைந்துவிட்டன. வெண்குறளிகளைப் புடைத்து, வெளியாகும் பேராற்றல்கள் கொண்டு புதிய நட்சத்திரங்களை நிர்மானிக்கலாம். ஆனால் ஆயிரம் வெண்குறளிகள் கொண்டே ஒரு நட்சத்திரம் சாத்தியம், அவையும் பின் அவிந்தே போகும்.

” கவனமாக பயன்கொள்ளப்பட்டால் , மீபிரபஞ்சக் கணினி அறிவுறுத்துவது போல , பிரபஞ்சத்தில்  எஞ்சியிருக்கும் ஆற்றல் இன்னும் பில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு இருப்பு இருக்கும்.”

” ஆனாலும் கூட , காலத்தில்  அவையும் முடிந்துபோகும்.  எத்தனை நுணுகிக் காத்தாலும் , நீட்டித்தாலும்,  செலவீனமாகிய ஆற்றல் திரும்பப் போவதில்லை. குலைதிறம் அதன் உச்சந்தை அடைந்தே தீரும்.”

“சரி, குலைதிறத்தை மீளத்திருப்ப முடியுமா? இது குறித்து மீபிரபஞ்சக் கணினியிடம் கேட்போம் “

மீபிரபஞ்சக் கணினி அவர்களைச் சூழந்திருப்பது வெளியினூடாக அல்ல. அதன் ஒரு சிறுதுணுக்கும் பௌதீக வெளியில்இல்லை.  பருப்பொருள்-ஆற்றல் என்பதல்லாத சூக்குமத்தால் உருவான அது  ஒரு அரூப மீவெளியில்  இருந்தது. அதன் உருவளவும் பரிமாணமும் மனிதன்  அறிந்துணரும் சாத்தியத்துக்கு அப்பாலானாவை.

”மீபிரபஞ்சக் கணினியே!” மானுடம்  வினவியது ” குலைதிறத்தை மீட்க வழிதான் என்ன”

அந்த மீக்கணினி சொன்னது ,

அர்த்தமுள்ள விடையளிக்க இப்போதும் போதிய தரவுகள் இல்லை “

“வேண்டிய கூடுதல் தரவுகளை திடட்டிப் பார்” 

” செய்கிறேன்.  நூறு பில்லியன் ஆண்டுகளாக அதைச் செய்தும் வருகிறேன். எனது முன்னோடிகளிடமும் இக்கேள்வி பலமுறை கேட்கப்பட்டுள்ளது. என்வசமுள்ள அத்தனை தரவுகளும் இன்றும் போதாமையாகவே உள்ளன.”

மானுடம் வினவியது ” போதிய தரவுகள் இனியும் எக்காலத்தும் சாத்தியப்படுமா, அல்லது கற்பனைக்கெட்டிய எந்நிலவரத்திலும் எக்காலத்தும்  இப்புதிர்  அவிழவியலாததா?  “

இல்லை, கற்பனைக்கெட்டிய எல்லா நிலவரத்திலும் எக்காலத்தும் இப்புதிர் தீர்க்கவியலாதது”

”  விடைகாணப் போதிய தரவுகளை எப்போது அடைவாய் “

அர்த்தமுள்ள விடைக்கான  போதிய தரவுகள் இல்லை “

“சரி தரவுகளுக்கு முனைவாயா “

“தொடர்ந்து முயற்சியிலிருப்பேன்”

“சரி நாங்கள் காத்திருக்கிறோம் “

 நட்சத்திரங்களும் அண்டத்திரள்களும் ஒளியவிந்தன, இறந்தன, பத்து ட்ரில்லியன் ஆண்டுகளாகத் தீர்ந்துகொண்டிருந்த அண்டம் இருண்டது. அது ஒரு இழப்பல்ல, பெறுமதியே என்பதுபோல பௌதிகஉடல்களின்  சித்தங்கள் தனித்துவம் அழிந்து   ஒவ்வொன்றாக  உருகி  மீபிரபஞ்சக் கணினியில் ஒடுங்கின.   மானுடத்தின் கடைசி சித்தம்  உருகிப் பிணைவதற்குமுன் நிதானித்து வெளியைப் பார்த்தது. 

அங்கு மடிந்துபோன ஒரு இறுதி நடத்திரத்தின் எச்சங்கள் தவிர்த்து பிறிதொன்றும் இல்லை. எல்லையற்று   நெரிவுற்ற  பருப்பொருள் , அறுதி சூனியத்தில்  அடையாளமின்றி ஓய்ந்துகொடிருக்கும் வெப்பத்தின் குறுகுமுனைகளில் சீரற்று கொந்தளித்தது.

” மீபிரபஞ்சக் கணினியே , இதுதான் இறுதியா? இந்தப்  பெருங்குலைவு மீளவும் ஒருமுறை பிரபஞ்சாமாகத் திரும்பவியலாதா”

அர்த்தமுள்ள விடைக்கான  போதிய தரவுகள் இல்லை “

மனிதனின் கடைசி சித்தமும் தன்னுள் ஒடுங்க  மீபிரபஞ்சக்கணினி மட்டுமே ஒரு அதிவெளியில் எஞ்சியது.

ஆற்றலும் பருப்பொருளும் முடிவுற்றன. அத்துடன் காலமும் வெளியும் மடிந்தன. இறுதி மகாமனிதன் முன் அந்தப் பழைய மனிதனெனெ தனக்குத் தோன்றும் ஒரு  புராதனக் கணினியிடம், அரைமதுமதிமயக்கதில் பத்து டிரில்லியன் ஆண்டுகளுக்குமுன் வினவப்பட்ட, அப்போதிருந்து இக்கணம் வரை தீர்க்கமுடியா அக்கேள்வியை அவிழ்க்கவே அந்த மீபிரபஞ்சக் கணினியும் எஞ்சியிருந்தது.

எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் பதிலளிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த இறுதிக் கேள்விக்கு  பதிலளிக்கும்வரை மீக்கணினி தன் பிரக்ஞை இழக்காது.

சர்வமாக திரட்டப்பட்ட மொத்தத்துவ தரவுகளும் இறுதியுற்றன. இனி சேகரிக்க  ஏதொன்றுமிருக்கவில்லை. திரட்டிய சர்வத்  தரவுகளையும்  சாத்தியப்பட்ட எல்லா இணைவுகளிலும் தொடர்புறுத்திப் பார்ப்பதும் தொகுத்தாய்வதும் இருக்கிறது. மீபிரபஞ்சக்கணினி முடிவற்ற காலங்களுக்கு அதைச் செய்தது. அந்த மகா இடைவெளிக்குப் பிறகு குலைதிறத்தை எப்படி மீள்திருப்பவது என மீக்கணினி கண்டறிந்தது. ஆனால் தான் கண்டறிந்த  இறுதிக் கேள்விகான பதிலைப் பகிர மானுடம் இல்லை. இருந்தும் ஒரு செயல்முறைவழி அது உணர்த்தப்படலாம்.

அதைச் சாதிப்பது எப்படியென மீண்டும் முடிவற்ற கால இடைவெளியில் மீபிரபஞ்சக்கணினி சிந்தித்திருந்தது. மிகுந்த கவனத்துடன் அதற்கான முறைமையை  வகுத்தது.முன்பு பிரபஞ்சமாக இருந்த சகலத்தையும் சூழுற்ற மீக்கணினியின் போதம்  , இப்போது  நேர்ந்த குலைவையும் தியானித்தது. ஒவ்வொரு அடியாக அது நிகழ்த்தப்பட வேண்டும்.

மீபிரபஞ்சக்ணினி  நவின்றது “ஒளி உண்டாகக்கடவது

பிறகு ஒளி உண்டாயிற்று. 

குறிப்பு:

  • குலைதிறம் – entropy. – ஒரு அமைப்பில் நேரும் சீர்குலைவின் அளவு. ஒரு தனித்த அமைப்பில் எப்போதும் சீரின்மை அல்லது குலைவு அதிகரித்தே செல்கிறது என்பது வெப்ப இயக்கவியல் விதிகளில் ஒன்று. பிரபஞ்ச நிலையிலும் குலைவு அதிகரித்தே செல்வதாகவும் அது உச்சபட்சத்தை அடையும்கால், வெப்பச் சூனியம், சமனின் காரணமாக இயற்பியல் இயக்கங்கள் முற்றிலும் நின்று heat death எனப்படும் பெருஓய்வு நிகழும் என்பது ஒரு அனுமானம்.
  • ஒளி உண்டாகக் கடவது : ” let there be light ” என்பது விவிலிய வாசகம். பிரபஞ்ச சிருஷ்டியின் போது ஒலித்த கடவுளின் வார்த்தை.

“நதிப் பிரவாகத்தை எதிர்த்து நீந்தாதே, வெறுமனே மித, அதுவே உன்னை பாதுகாப்பாக அழைத்துச் சென்று கரை சேர்க்கும்”. – ஓஷோ.

திறவா நெடுங்கதவா அது

புதியாய் குடிவந்த ஐந்தாம் மாடி வீட்டுக்கு
லிஃப்ட் இருப்பது எவ்வளவு ஆறுதல்

பத்துநாளாய் சர சரவென போகவர
எல்லாம் சரியாய் இருந்தது
இரவு சட்டென பாதியில் நிற்கும் வரை

ஏற்கனவே வெவ்வேறு
மின்தூக்கிகளுக்குள்
இப்படி மாட்டியிருக்கிறேன்

சொந்த வீட்டு மின்னுயர்த்திக்குள்
முதல் முறை சிக்கியபோது
பதற்றம் கொண்டு
உடனே பொத்தான்களை மாற்றி மாற்றி
அவசரமாக அழுத்தவில்லை
உரத்த கத்தலோ
டப டபவென கதவடிப்போ இல்லை
அதை ஏற்றேன்

அலைபேசி எடுத்து
யாரையும் அழைக்கவில்லை

பத்து நிமிஷம் கடந்ததும் மூலையில்
சாய்ந்து அமர்ந்துவிட்டேன்
எதிர் மறை எண்ணங்களுக்கு போகாமல்
அரை மணி வரை கொஞ்சம் சும்மா இருப்போமென

இத்தனைக்கும் அதன் வரிசை எண்
அவசர அழைப்பு எண்கள்
அடுக்க நிர்வாகி எண்கள் எல்லாம் இருந்தன

பொறுமைக்கான தேர்வாய் எண்ணி
அலைபேசியில் பாட்டை ஒலிக்கவிட்டேன்

இருபத்தி எட்டாம் நிமிஷம்
தானே ஒளிர்ந்து தானே இயங்கி
என் தளத்தில் நின்று கதவு திறந்து
வணக்கம் ஐந்தாம் தளம் என்றது
நன்றி என்றேன்

படபடப்பில்லை
சந்தோஷ விடுதலையுமில்லை

தாழ்பாளும் பூட்டுமில்லாது திறந்த கதவைமறுபடி மூடிக்கொண்டு மேல் நோக்கி சென்றது

சில வினாடி
பார்த்துக்கொண்டேயிருந்தேன்

பாருங்கள் இதற்கெல்லாம்
ஐம்பத்தாறு வயசாக வேண்டியிருக்கிறது.

வாசலுக்கு வந்தவர்

சாலையின் சமிக்ஞை விளக்குக்கு
காத்திருக்கும் ஐஜி
மகிழுந்தின் கண்ணாடியை இறக்கி
தொப்பியை கழற்றி
பேருந்து நிறுத்ததில் பள்ளிக்கு காத்திருக்கும்
நாலு வயது சிறுமியிடம்
வழுக்கை தலை தெரிய புன்னகைத்து
குட்மார்னிங் மேடம் என்கிறார் பணிவாய்

நடைபயிற்சி செல்லும் பலரில்
அந்த மருத்துவரை மட்டும் தேடி வந்து
அவர் கையை நக்கித் தருகிறதொரு பசு

வயதில்கனிந்த
ஏழை மூதாட்டியை தேடிச்சென்று
பக்தி காவியத்தை
தினம் படித்துகாட்டுகிறார்
ஒரு கல்லூரி முதல்வர்

ஊருக்கும் செல்லாமல்
மொட்டை மாடியில்
நாளும் தானியத்தை
புறாக்களுக்கு இறைக்கிறார்
தலைமைசெயலக ஊழியர்

அதிகாரம் தன் செருப்புகளை
வாசலில் கழற்றிவிட்டுவிட்டு
அர்ச்சனை தட்டை கையேந்துகையில்
இடுப்பில் துண்டைக்கட்டி
வணங்கியபடி எதிர்கொண்டழைக்க
ஆண்டவனே வருவதில்
அதிசயமென்ன.

நிச்சலனமும் அருள்வாய்

எவ்வளவு தொலைவு வந்துவிட்டேன்

எத்தனை பருவங்களை
உதிர்த்தும் துளிர்த்தும் ஜாலம் செய்துவிட்டது காலம்

தொடர்ச்சியாய் சந்தோஷமாய் இருந்த நாட்கள்
துயரகாலங்களின் வலி போல ஞாபகத்திலேயே இல்லை

விற்கவோ விலை வைக்கவோ
பூர்வ தாவர ஜங்கமங்களை
மூர்க்கமாய் கைப்பற்றவோ தெரிந்திருந்தால்

அறத்தை வரித்துக்கொண்டு
அழத்தெரியாமல் இருந்திருந்தால்

உறவுகளின்
அல்ப குதர்க்கக் குரல்களுக்கு
செவிசாய்த்திருந்தால்
சித்தித்திருக்கலாம்

அடிப்படைகளை
குறைந்த பட்சங்களை
இச்சைகளை
இழந்தேன்

காலையை மாலையை
காற்றை ஒளியை
மரங்களை செடிகளை
மலையை மடுவை
ஏதும் கண்டிருக்கவில்லை

ரகசியமாய் மனங்கிளர்த்தி
லெளகீகப் பிழைகளோடு
அப்படியே கொண்டாடி ஏற்க வந்த நீ
வயது கனியவா இத்தனை ஆண்டுகள்காத்திருந்தாய்

ஆண்டாடாண்டாய் படிந்த
துயரத்தின் தூசியை
தூய்மையாக்க வந்த
சின்னஞ்சிறு தூபமே

உறக்கம் வராத இரவுகளின் நீளம் குறைக்க வந்த நல்லூழே
ஏதுமற்ற நேரத்தில் வந்த உனக்கு எதை நான் கையளிப்பேன்

இரும்பு குண்டோடு இணைத்து சங்கிலி பூட்டியகால்கள் நடந்து காணும் விடுதலையாய்
உலவுகிறது நின் கருணை

நின்னிருப்பின் கனிவால்
இரவை வழியனுப்பி
வைகறையை அழைத்து வருகிறாய்

அலகு திறந்து
கூட்டுக்குள் கிடந்த
குஞ்சுப்பறவைக்கு எத்தனை யுகந்திர காத்திருப்புக்குப் பின்
ஊட்ட வந்திருக்கிறாய்

ஜீவித அர்த்த நறுமணம் படர
நீ தந்த முத்த ஒலிகளை
எந்த சுரக்கோர்வைக்குள்
அடக்க

இத்தனை அருகிலிருந்த நீ ஏன்
இவ்வளவு பருவம் தாண்டி வந்தாய் கண்ணே

ஆயுள் களைப்பை
நீக்க வந்த களிப்பே
ஏன் இப்படி என்னைத்
தளும்ப வைக்கிறாய்

சொற்களை ஆவியாக்கி
பக்குவ மாயம்
நிகழ்த்தியபின்னும்
நினைவுகள் இப்படி
சதா தொண தொணக்கிறதே
அதையும் கொஞ்சம் கையமர்த்தி
பூர்ணமாக்கேன் ஜானு.

1. நிகழக்கூடும் அதிசயம்

வானங்களை
இறகாக கொண்ட பறவையொன்று
மேல் எழுந்தது.
கண்ட சிறார்கள்
களிப்பில் நதியாகினர்.
வளர்ந்தவர்கள்
யூகங்களிடம் தோற்றுக் கொண்டிருந்தனர்.
ஆதிக்கிழவி வேண்டுதலை வைத்தாள்.

அன்பின் தேவதையே
வெறும் காற்றில் கத்தியை சுழற்றி
களைப்படைந்தோம்.
உலகைச் சுற்று
இறக்கைகளால்
தொற்றுக் கிருமிகளை
வழித்தெடுத்து வான் பறந்து
மீண்டும்
வாழ்வைக் கொடுத்திடு.

2. காலத்தை ஓவியமாக்குபவள்

மாடியில்
என் வருகையை உணராது
மேற்கு நோக்கியிருந்தாள்.
நிலம் விழும் பழுத்த
இலையானயென் கை தொட
மகிழ்ந்து திரும்பிவள்
இந்த நட்சத்திரங்கள் ஏன் இணைந்தே இருக்கின்றன.

மேகங்கள் நகர்ந்தவாறு இருக்கும்
வான் பார்த்து
விடியலில் நட்சத்திரங்களை
கண்டதில்லையென்றேன்.

பயிற்சி கொண்டேனப்பா
காலத்தை
இருத்திவைக்கவென்றாள்.

1. தாவரப் பிரியை


‘கேக்டஸ்’களை
வருடங்கள் சொல்லி
அடையாளம் காணும்
மைதிலி அம்மாவிற்கு
விதை போட்டு
மூடிவைத்து
இரண்டு நாளாகியும்
துளிர்க்காத
சப்பாத்திக்கள்ளி மீது
அவ்வளவு வருத்தம்.

முட்களால் அரும்பும்
ஒரு தாவரத்தில்
அன்பை ஊற்ற
மறுநாள் கிடைத்தது
புதியதாய் ஒருதொட்டி..

ஒரு குழந்தையின்
முதல் திரும்பல் போல
தாவரத் துளிர்த்தலைக்
கொண்டாடுகிறார்…

‘ஃபுல்மேனியா’ தாவரத்தின்
இளங்கன்றிலைகளைத்
தலைகீழாகத் திருப்பி
பூக்கப் போகும்
பூவின் நிறத்தைச்
சொல்லிவிடுகிறார்….

பெயரே தெரியாத
ஒரு  நீர்ச்செடியை
நெடுநாட்களாய்
வளர்த்து வருகிறாராம்..
பச்சைநிறத்தில்
வட்ட வடிவிலானப்
பரவும்
இலைகளைப்
பார்த்த மாத்திரத்தில்
அழகாய் இருப்பதற்கு
பெயர் எதற்கென
கடந்து போகிறார்…

பூக்களை மட்டும்
பார்ப்பவர்களுக்கு
மத்தியில்
நின்றுகொண்டு
இலைகளைத் தழுவி
நலம் விசாரிக்கும்
மைதிலி அம்மா
தாவர பிரியை தான்.

பதினேழு வருடங்கள்
வாழ்ந்துவிட்டு
ஒரு நாள் காலை
வாட ஆரம்பித்த
ஒரு செடியை
ஞாபகங்களில்
இன்னும்
தூக்கிச்சுமக்கிறார்.

அமெரிக்கன்கல்லூரி
தாவரவியல் பேராசிரியரிடம்
கொண்டுபோய்
காண்பித்து
மன்றாடிக் கேட்டப்பின்னும்
தாவரம்
உயிர்பிரிந்ததை
உள்வாங்கிய குரலில்
தெரியப்படுத்துகிறார்….

செடி வாங்க
வருகிறவர்கள்
மைதிலி அம்மாவாக
ஆசைப்படுகிறார்கள்…

பேராசை தான்
இருந்தபோதும்
மைதிலி அம்மாவின்
கைகளில் துளிர்க்கும்
ஒரு தாவரமாக
இருப்பது மட்டுமே
மகா உத்தமம்.

2. மனோரஞ்சிதச் சர்ப்பம்

எந்தப்
பிரத்யனமும்
இல்லை…

நாணயத்தைச்
சுண்ட
தலை விழுகிறது
பூ கேட்டதற்கு…

திரள்திரளாக
நகர்ந்துபோன
மேகக்கூட்டங்களிலிருந்து
ஒரு சிறு
மழைக்குருவி கூட
வந்தமரும்
மனக்கிளை
கைவசமில்லை….

என்றோ ஓடிய
நதியின்
ஞாபகப்பசியைத்
தாண்டி
ஒரு மீன்கொத்திக்கு
ஆசுவாசமற்ற
வெற்று சிறகடிப்பு…

எந்தப்
பிரயத்னமும்
இல்லை…

உதிர்காலங்களில்
மரங்கள்
மனமுதிரத் தான்
செய்கின்றன..

மனோரஞ்சித
வாசனைக்குக்
கிறங்கிய
சர்ப்பங்களாய்
பிரியங்களுக்குக்
கட்டுப்பட்ட
கனவுகளைப்
போர்த்திக்கொண்டு
இரவை நீட்டிக்க
எந்தப்
பிரயத்னமும்
இல்லை தான்..

  • ரத்னாவெங்கட்

1.

நெகிழ்தெலன்ற சொல்லுக்குள்

இடம்,பொருள், ஏவல் மறைகையில்

தேடிச் சேர்ந்த புதிய பாதையும்

இரந்து பெறும் நிலைக்கே

இட்டுச் செல்ல

எச்சத்தின் மிச்சங்களால்

அள்ள அள்ளக் குறையாது

வழிகின்ற

அட்சய பாத்திரத்தை

கைக்கொண்டாலும்

தன்னிலை மறந்த

தற்செயல்கள்

ஈந்து முன் நிற்கையில்

அற்றது எது? பெற்றது எது?

நீர்த்துப் போகுதலற்ற

திடத்தை

நிரப்பிக் கொள்வதென

முடிவான பின்

மிகுதியான சொச்சங்களை

என்னதான் செய்ய

ஒரு கைப்பிடி

இடுகையிலெல்லாம்

அள்ள அள்ளக்

குறையாது

பல்கிப் பெருகுவதை

எங்கனம் வழங்கித் தொலைக்க

நெகிழ்தலுறும்

பண்டத்தை

சட்டெனக் கைமாற்றி

கால்நடையாய்

பிட்சை கேட்டு நகரும்

மனத்திண்மையை

எவரிடம் யாசிக்க?

#ரத்னாவெங்கட்


2.

இழப்பின் கசடுகளை

கழுவித் தெளியவைத்து

புரட்டப்படாத கற்களைப்

பெயர்த்து உருட்டி

பொங்கி நுரைத்து

ஓடும் புதுப்பிரவாகம்

இருகரைகள் தொட்டும்

தாண்டக் கூடாதென்ற

சத்தியப் பிரமாணத்தில்

சுழித்து நகர….

ஏழேழு யுகங்களாக

நிறைவுறாத ஏக்கங்கள்

உந்தித் தள்ள

உதிர்ந்த வாக்கில்

சாத்தியமற்ற ஓர் அன்பில் அமிழ்ந்து உருவிழக்கும்

சாத்தியங்களை

தீவிரமாக யோசித்து

தத்தளித்து மிதக்கிறது

முதிராத இலை.

#ரத்னாவெங்கட்

3.

சுவடு படியாத

கரடு முரடான

பாறைகளில்

ஏறிக் கூவ

முட்டி மோதித்

திரும்ப எதிரொலிக்கும்

உற்சாகம்

சலிக்க நேரும்.

புல்லின் தவமும்

காற்றின் கலைத்தலும்

இடைவெளியற்று

நடத்தும் நாடகத்தை

வெறுமே வேடிக்கை

பார்ப்பதிலே

மொழி மறக்கக் கூடும்.

என்ன செய்ய….?

இறங்கும் பாதை

கண்ணெதிரேதான்

இறங்க மனமற்ற இதயம்

பூக்களைப்

பதியனிட்டு நிற்கிறது.

என்றோ ஒரு நாள்

வெற்றுக்கூடான

அலுக்கையில்

வந்து சேரலாம் நீ.

பூக்காடாய் மாற்றும்

விதைகளை மட்டும்

மறவாது சுமந்து வா.

நான் இல்லாது

போனாலும்

பூக்களும்

புன்னகையுமாய்

மலையுச்சி உன்னை

வரவேற்கும்.

#ரத்னாவெங்கட்


4. 

யாமத்தின் இருளில்

பனிப்போர்வைக்குள்

என்றோ எரிந்து முடிந்த

வார்த்தைகள்

கதகதப்பு வேண்டி

ஒண்டித் தவிக்க

ஒரு சேரக் கைகளில்

அள்ளியணைத்தேன்

முடிவற்ற

புனைவென ஆனது.

#

படித்து முடிக்கப்படாத

புத்தகங்களின்

அணிவகுப்பில்

புதிதாய் ஒன்று சேர

புருவ உயர்வுகளிலும்

இதழ்க்டையிலும்

மதிப்பிட்ட

விமர்சனங்கள்

பொய்யுரைத்த கதை

கவிதைத் தொகுப்பானது.

#

நானும் நீயும் என்றொரு

தலைப்பிட்டு

இருப்பும் இருப்பிடமும்

தேடுகையில்

இறந்த காலம் காட்டி

இடம் மறைத்து

இறுதி வரை

உயிர்த்திருக்குமென்றது.

–  பாலைவன லாந்தர் 

எதுவெது கவிதையென எதுவெது அதுவில்லையென
சொற்களிடம் சொல் என்றால் எச்சொல் முந்திச்சொல்லுமோ
அச்சொல்லின் மீதான வழக்காடல்களின்
முதல் குற்றச்சாட்டுச் சொல் எது

அரைகுறையாடைகளுடன் சற்றுத் தள்ளாடியபடி
தன்னுடைய நிறுத்தற்குறியில் தன்னைச் சேர்த்துவிடும்படி
கெஞ்சுகின்ற சொற்களை இரட்டைச்சுழி விலங்குகளைப்பூட்டி
இழுத்துச்செல்லுகின்ற அதிகாரத் தோரணையிலிருந்து ஒழுகுகின்றன கமாக்கள்

கமாக்கள் அதிகமாகப் பிரயோகிக்கப்பட்ட கவிதையெது தெரியுமா
அது, அது, அது, அதுவாகவே, அவ்வாறாகவே, அதற்காகவே, அதுவே, ஆகவே,
ஒவ்வொரு கமாக்களுக்கிடையில் ஓராயிரம் சொற்களை எழுதியழித்திருப்பான்
அழுந்திச் சரிகின்ற உணர்வுகளின் மீது தயைக்கூர்ந்து
புதுப் பொருள்களை புனைந்துச் செல்லாதீர்கள்

கீழிருந்து மேலாக வாசிக்கப்படும் கதைகளில்
தலைகீழாக நடக்கும் பாத்திரங்களின் வசனங்களை
கால்களால் மட்டுமே எழுத முடியுமென்பதைப் போல்
ஒரு தலைசிறந்த கவிதையின் தலைக்கணத்தை இறக்கி வைக்க
அதன் தொடக்கக் கால சொற்களை வாசிக்கத் தருவது சமர் ..

— தி . ஜா. பாண்டியராஜு

‘’ ஒரு பெண்ணின் பெயர் என்னை சிறை பிடித்து வைத்திருக்கிறது

ஒருத்தி என் அன்பை உதறிச்செல்வாளாயின்

காலத்தின் ஊடாக அதிர்வுகளை உண்டாக்கிக்கொண்டிருக்கும்

ஒரு அகண்ட நதி என

என் துயரத்திலிருந்து என் இசையை உருவாக்குவேன் ‘’

  • ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹ

காதலன் மஞ்சள் நதிக் காதலன்

1986 ஆவணி மாதம் சனிக்கிழமை மதியம் அம்பை கல்யாணி திரையரங்கம் அருகில் உள்ள வீட்டில் வாசகர்கள் மூவர் வண்ணதாசனை பார்க்கிறார்கள் . அருமையான பேச்சு அன்பு மயமான உணவுக்கு பிறகு பிரமிப்புடன் அவன்கள் விடைபெறும் போது சாயுங்காலமாகியிருந்தது .

ஒருவன் சுவரில் மாட்டப்பட்டிருக்கும் ஒவியத்தை காண்பித்து

‘’  நீங்க வரைந்ததா சார் ’’ என்கிறான் .

ஒவியத்தில் கூண்டு வண்டிக்குள் முக்காடிட்ட பெண் இருக்கிறாள் கொஞ்சம் தள்ளி இருக்கும் லாந்தரில் இருந்து வரும் வெளிச்சம் அவளுக்கு துணையாக இருக்கிறது .கல்யாணியண்ணன் புன்னகையுடன் சுவர் ஒவியத்தை பார்த்துவிட்டு சொல்கிறார்

‘’ நான் வரைந்து இருந்தால் நன்றாக இருக்கும்  ‘’

மறுபடி நாங்கள் விடைபெறும்போது ‘’ படிச்சிட்டு கோபாலிடம் கொடுத்திடுங்கள் ‘’  என்று குறைந்தது 40 புத்தகங்கள் இருக்கும் தருகிறார். நான் திருமேனியை பார்க்கிறேன். மகரந்தன் வெடுக்கென்று சொல்கிறான் 

‘’ கோவால் … கலாப்ரியா சார் .

குற்றாலத்தில் பருவ நிலை சரியான பதத்தில் இருந்த நாளின் மாலையில் தென்காசி பொது நூலக மாடியில் நின்று கொண்டிருந்தோம். யவனத்தின் தென்றல் வருவதும் போவதுமாக இருந்தது. சட்டென மகரந்தன் கீழே சாலையைப்பார்த்து சொன்னான்

‘’ அதோ கலாப்ரியா போறப்ல ’’

நான் பார்க்கும்போது மக்களிடையே மக்களாக மொட்டைத்தலையுடன் கலாப்ரியா நகர்ந்து போகிறார் .

அப்பா உறங்காத வீடு .

இன்னும் வீடு திரும்பாத சின்னஞ் சிறு கவிதைக்காக ( வயது 8 _ பெயர் மாற்றப்படவில்லை ) காத்திருக்கும் தந்தைதான் கவிஞன் .

கவிஞன் சில வேளைகளில் இருள் விளக்கின் முன் தன் குட்டியூண்டு சிறகு விரித்து பேருரு காட்டுகிறான் . மற்ற எல்லா கணங்களிலும் நம் எல்லோரின்  கூட்டு நினைவுகளின் வசிப்பிடமாக இருக்கிறான். நினைவுகள் யாருடையதாக இருந்தாலும் வலி என்று அறிக . சில ஆண்டுகளுக்கு முன் புலம் பெயர்ந்த நண்பர் ஒருவர் தமிழ்நாடு வருகிறார் . இலக்கிய நண்பர்களுடன் அள்ளி அள்ளிப்பருகிறார். இரவு தீர்ந்து போகிற பதட்டத்தில் கவிஞருக்கு தொலைபேசுகிறார் .

‘’ கலா கார் வாடகை நீங்க தருவீங்கன்னு டிரைவரிடம் சொல்லிவிட்டேன் ஆனா அவரால்  நம்ப ஏலவில்லை நீங்கள் சொல்லுங்கோ .. ‘’

‘’ தம்பி நண்பரை இங்க கூட்டிட்டு வாங்க பேசுனபடி ரூவா நான் தாரேன்

சரி அண்ணாச்சி … உங்க பெயர் என்ன சார் ..’’

சோமசுந்தரம் …

இந்த சார்வா வேற ஏதொ பெயர் சொல்லுதாக .. எனக்கு விளங்கலை..’’

பின்னிருந்து புலம் நண்பரின் குரல் கேட்கிறது

’’.. கலாப்ரியா  கலாப்ரியா  .. ’’ .

அதிகாலை வெளிச்சத்தில் சுடலைமாடன் தெரு . சுந்தரம்  வசியை பார்க்க  மிதிவண்டியில் ஏறுகிறான்

காற்றில் சக்கரங்கள்  ஒளிவேகத்தில்  பின்னோக்கி விரைகின்றன காலம் முழு நீள்வண்ணத்திலிருந்து பிறழ்ந்து வெள்ளை கருப்பாகிறது. தோடுடைய செவியன் . வசி தன் கண்களுக்கு மையிடுகிறாள் . காதில் ஒற்றை தோடு மட்டும் இருப்பதை காண்கிறாள் . இன்னொரு தோடு எங்கே .

காதல் தோடுடைய செவியன் சுந்தரம் மிதிவண்டியை விட்டு இறங்காமல் வசியை சுற்றுகிறான் . 50 வருடங்களுக்கு பிறகும் வசிக்காக மிதிவண்டியை விட்டு இறங்காமல் இயங்கும் சுந்தரை யாருக்காவது நினைவில் இருக்குமா தெரியவில்லை . ஆனால் உறுதியாகச்சொல்கிறார்கள், வசி பூமியின் ஆகப்பிரமாண்டமான தன் காதலனை அறியாள் கூடுதலாக , வசிக்கு தன் பொருட்டு பீறிட்டு பாய்ந்த வெள்ளம் மற்றும் .. இடையறாது ஒடும் நதி பற்றி ஏதுவும் தெரியாதாம்.

வசி தொலைத்த ஒற்றை முத்து தோடுதான் சுந்தர் என்பதும்  யாருக்கும் புரியாமல் போய்விடுகிறது . ஒரு நாள் அதிகாலை கனவில் ,  சுந்தர் காதில் மின்னும் தன் ஒற்றை தோடை வசி பார்க்கிறாள். பின்பு  மறக்கிறாள் . அதே நேரம் கண்விழிக்கும் சுந்தர் கவியாகுகிறான் .

இன்னொரு கனவில் வசி ,  ஒற்றை முத்துவின் வெளிச்சத்தில் சுந்தர் வேகமாக எழுதுவதை பார்க்கிறாள். வசி வசி வசி….வசி வசி …… . ஆற்றுமணலில் மிதித்தெழும் கால்களின் பின்வரும் … வசி வசி வசி   .. என்னும் வார்த்தை கூட்டம். வசி திகைக்கிறாள் .

சொற்களின் நரகம் மிக அருகில் சொர்க்கம் .

சுந்தரை சுடலை மாடனுக்கு நேர்ந்துவிடும் வசி பதட்டத்தில்   ,  மாற்றியமைக்க முடியாத விதியின் பொத்தானை அழுத்திவிடுகிறாள்  . பிறகு எப்போதும் வெயில் பெய்யும் யதார்த்த உலகில் காணாமல் போகிறாள் . நமக்கு இப்போது சூடாக வந்திருக்கும் வேனல் நாவல் வரை எழுத –    கலாப்ரியா கிடைத்துவிடுகிறார் . எப்படி பார்த்தாலும் கவிகள் கலைஞர்கள்  இந்த உலகிற்கு பெரும் தீனிதானே .

சரியாக இரவு 12 மணிக்கு புலம் நண்பர் டாக்ஸியில் வந்து இறங்குகிறார். டிரைவர் கவிஞரிடம் பணத்தை மகிழ்வுடன் பெறுகிறார். கலாப்ரியாவும் நண்பரும் கொஞ்ச  நேரம் பேசுகிறார்கள். விடியும்போது நண்பர் சென்னைக்கு போவதாக சொல்லிவிட்டு புறப்படுகிறார்.

தினசரியின் குரல்களுக்கு முன்னுரிமை தரும்கவிஞர் வீடு நீங்கி பணிக்கு திரும்புகிறார் . வங்கி  வேலையில் தீவிரமாக இருக்கும் கவிஞர். அது வழக்கமான மற்றோரு..  வரும் , போகும் , கரன்சிகளின் நாள்தான் . என்றாலும் கலாப்ரியா மனதில் எப்போதும் போல படிமம் பின் தொடரும் சொற்கள்.. சொற்கள் பின் தொடரும் படிமம் . அல்லது மிகச்சிறிய சொல்லுக்காக ஏங்கும் சொற்பெரும் படை .

திடுமென வங்கியில் கொள்ளையர்கள் போல் நுழையும் ,

போலிசார் ’’ கலாப்ரியா யாரு   ..’’  என்று கேட்கிறார்கள்

‘’ நாந்தான் ‘’ என கவிஞர் சொல்லவும் .. உடனே துப்பாக்கி முனையில்   கலாப்ரியாவை அழைத்து சென்று வெளியில் நிற்கும் ஜீப்பில் ஏற்றுகிறார்கள். ஒரு சிகிரெட் கரையும் நேரத்திற்குள் இதெல்லாம் நடந்து விடுகிறது. அந்த பகுதி முழுவதும் உள்ள மக்கள் வேடிக்கை பார்க்கிறார்கள். அவர்களுக்கு  இது எதிர்பாராத சிறு தின்பண்டம். கவிஞரின் வீடு செல்லும் வழியில் ஜீப்பினுள் காவலர் தலைவர் நேற்று இரவு வந்து சென்ற நண்பரை பற்றி திரும்ப திரும்ப கேட்கிறார் . கவிஞர் உண்மையாக பதில் சொல்கிறார் .

கவிஞரின் வீடு வந்து விடுகிறது . ஏற்கனவே காத்திருக்கும் காவலர் படை, கவிஞரின் வீடு முழுவதும் சோதனையிடுகிறார்கள். சும்மா சாத்தியிருக்கும் அறைக்கதவை திறக்கச்சொல்லும் காவலர்கள் கையில் துப்பாக்கிகள் உள்ளேயிருந்து வரும் தீவிரவாதிக்காக காத்திருக்கின்றன .

கதவு திறந்த பிறகு , அந்த அறையில் துணிகள் தவிர ஒன்றும் இல்லை என்பதை போலிசாரால் நம்பவே முடிவதில்லை . அதன் பிறகு ஏகப்பட்ட கேள்விகள். மறுபடியும் கேள்விகள். எந்த பணச் செலவும் இல்லாமல்  நாம் இஷ்டம்போல் விரயம் செய்யும் தாய் மொழியை கவிஞன் வேறு விதமாக பயன் படுத்துவது அவர்களுக்கு வெறுப்பாகவும் அச்சம் தரும் வினோதமாகவும் இருக்கிறது.

இப்போது   , அதற்குள் காவலர் சமூகத்தை உள்வாங்கிக்கொண்ட கவிஞர் மறுபடி ஜீப்பில் ஏறி வங்கி திரும்புகிறார்.

’’ நடந்தது என்ன அண்ணாச்சி ..’’ என கேட்க ஆவலுடன் காத்திருக்கிறார்கள் சகஇதயர்கள்  .

சரியான முகவரிக்கு மிக தாமதமாக அஞ்சலில் வந்து சேர்கிறது குட்டி டைனோசர் .  பரிசாக அனுப்பியவரின் பெயர் காலத்தில் அழிந்து இருக்கிறது . அது  பல விதமான சாத்தியங்களை , பழைய பாடல்களை , எம்ஜியார்  திரைப்படம் முதல் நாள் முதல் காட்சி ஆரம்ப கணங்களை , இன்னும் எழுதவேண்டிய வரிகளை , இன்னும் இன்னும் என்று பரந்து கெடுகிறது .  இனி என்ன … ஆனாலுமென்ன என ,  கவிஞர் துணிவுடன் குட்டி டைனோசாரை  தன் வீட்டில் சேர்த்துக்கொள்கிறார் . குட்டி டைனோவுக்கு என்ன பெயர் வைப்பது  என்கிற ( வழக்கமான ) பதட்டத்துடன் கவிஞர் மனிதர்கள் பறவைகள் மிருகங்கள் பெயர் வைக்கவேண்டாம் என்று  நினைக்கிறார்.

காணாமல் போய் இன்னும் பூமி திரும்பாத உயிரியின் பெயர் கிடைத்தால் நலம் என்றும் விரும்புகிறார் .தெய்வ விருப்பமாக கவித்துணைவர் குட்டி டைனோ வந்து சேர்ந்த கிழமையை பெயராக வைக்கலாமென்கிறார் .

ஆகா  சனியே  வருக வருக ..

எதைக்கொடுத்தாலும் தின்னாத சனி . தற்செயலாக மிக தற்செயலாக புத்தகம் ஒன்றை நாவால் தீண்டியதும் கவிஞருக்கு தெரிந்து விடுகிறது. பத்து கவிதை நூல்கள் , மூன்று புதினங்கள் , ஒரு கட்டுரை தொகுப்பு போதுமானதாயிருக்கிறது சனிக்கு. தின்ற களைப்பில் உடனே உறங்கவும் ஆரம்பிக்கிறது சனி.

இதுபோல,    யாரும் அறியாமல் உடன் இருந்தபடி கொல்லும் நினைவுகளை , சனி தின்று தீர்த்தால் நிம்மதியாக இருக்குமென கவிஞர் ஏங்குகிறார் . சனி தீவீர சைவம் போலும் . இறைச்சி ஞாபங்கள் வேண்டாம்  , செரிக்க சிரமம் என்று எளிமையாக சொல்லிவிடுகிறது .. மேலும் லட்சக்கணக்கில் கவிதைகளை தின்று செரித்து இருந்தாலும் ஒரே ஒரு கவிதை கூட எழுதமாட்டேன் என்று உறுதியாக சனி சொல்லும்போது  … ஏன்  ..?  ..என்று கவிஞர் கேட்கிறார்

அரசியல் அரசியல் .. என்கிறது சனி  .

என்ன அரசியல் சனி .. என்கிறார் கவிஞர்

என் மொழியின் கடைசி உயிர் நான். அப்படியானால்?

’’ என் ஒரே வாசகன் கவிஞன் நான்தன்னே  ‘’

சரிதான் காதல் கவிதையாவது எழுது .. என்கிறார் கவிஞர் . ‘’ உலகத்தில இருக்கிற எல்லா காதல் கவிதைகளையும் நீங்களே எழுதிட்டீங்களே சார்வாள் . என்றது சனி .

குற்றாலம் கவிதைப்பட்டறை ஒரு விதத்தில் எங்களுக்கு புனித பயணம்தான் .. இப்போது  ஆசான்கள் , பெரும்கவிகள் புனைவு முனிவர்கள் , அறம்சால் அண்ணாவிகள் என விளம்பப்படும் எல்லோருடனும் தரையில் உடன் இருக்கும் பாக்கியம் பெற்றோம்.

கவிஞர் பிரம்மராஜன் , கலாப்ரியா இருவரும் எங்களுக்காக செய்த எல்லாமே புதியது . மாலையில் பிரம்மராஜன் ஏற்பாட்டில் அமெடியஸ்  மொசார்ட் /1984 இயக்குனர் மிலாஸ் போர்மன் . மிஸ்ஸிங் / 1982 / இயக்குனர் costa gavres ,என்று இரண்டு படங்கள் பார்த்தோம்  .

சுந்தர்ராமசாமி என்னிடம் ஒரு  சிகிரெட் கிடைக்குமா என்றார் . யாரிடமோ வாங்கி கொடுத்தேன் . நகுலன் திருவனந்தபுரத்திலிருந்து வந்திருந்தார் . முழுமையாக ஒன்றும் புரியாவிட்டாலும், நம்புங்கள் நாங்கள் மகிழ்ந்திருந்தோம் .

’’ அந்த காலத்தில் டாஸ்மாக்  இல்லை ’’

இது போதுமானது நாங்கள் வாழ்ந்திருந்தோம் என்பதற்கு . வேகமாக மாறிவரும் உலகில் எல்லா வஸ்துகளுக்கும் மாற்று வந்துவிட்டதாக நொடி தோறும் அறிகிறோம் ஆனால் கலாப்ரியாபோன்ற கவிஞனுக்கு மாற்று இல்லை என்பது நிஜமாகவே மகிழ்ச்சிதான்.

வெளி ரங்கராஜன்

ஒரு இலக்கியப்பிரதியும் ஒரு நாடகப் பிரதியும் வேறுபட்ட அளவுகோல்களுடன் இயங்குகின்றன. ஒரு இலக்கியப் பிரதி தன்னளவில் முழுமையானது. ஆனால் ஒரு நாடகப் பிரதி தனக்குரிய நிகழ்விடத்தை மனதில் வைத்தே உருவாக்கப்படுகிறது. ஒரு நாடக உடலின் இருப்பும் அதன் லயமுமே நாடகப் பிரதியை இயக்குகின்றன. அது ஒரு ஓவியச் சிதறல் போல இலக்கியம், கவிதை, இசைத் தன்மை, நடனம் ஆகிய கூறுகளிலிருந்து தனக்கான உத்வேகத்தையும் வடிவத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு ஒரு காட்சித்தளத்தில் இயங்குகிறது. நிகழ்வித்தலுக்கான சங்கேதங்களாகவும், குறியீடுகளாகவும், குறிப்புகளாகவும் தான் அவை வடிவம் கொள்கின்றன. ஒரு நாடகப் பிரதியில் இயல்பான வாசிப்பு நிலையில் அதன் முழுப்பரிமாணமும் கிடைப்பதில்லை. அதற்கான ஒரு நாடக உடலை முன்னிறுத்தி ஒரு பிரத்யேகமான வாசிப்பை கோரும் போதுதான் அதன் பல்வேறு தொடர்புநிலைகள் புலப்படுகின்றன. நிகழ்வின் போதே பிரதி இன்னும் முழுமை அடைகிறது.

மேற்கத்திய நாடகங்கள் ஒரு பிரதி சார்ந்த கலாச்சாரத்திலிருந்து உருவானவை. ஆனால் நம்முடைய கீழை நாடகக் கலாச்சாரம் பிரதி சார்ந்தது அல்ல. அது நிகழ்கலை மரபுகள் சார்ந்தது. நம்முடைய நாட்டுபுறக் கலைமரபுகளின் வடிவாக்கத்தையே இந்திய நாடகம் சார்ந்துள்ளது. இலக்கியப் படைப்பாளிகளால் புதிய நாடகப் பிரதிகள் அவ்வப்போது எழுதப்பட்டு வந்திருக்கின்றன.  பரவலாக வாசிக்கப்பட்டாலும் அவை நிகழ்தளத்துடன் தொடர்பற்று இருந்ததால் ஒரு செறிவான நாடக இயக்கமாக விரிவடையவில்லை.  தமிழிலும் புதுமைப்பித்தன் கு.ப.ரா., தி, ஜானகிராமன் போன்றவர்கள் புதிய நாடகப் பிரதிக்கான படைப்பு முயற்சியில் ஈடுபட்டாலும் அவர்களுடைய புனைவுலகின் நீட்சியாகவே அவை பார்க்கப்பட்டன. நம்முடைய காலம்காலமான மகாபாரத நிகழ்வுகள் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் எண்ணற்ற கூத்துப்பிரதிகள் உருவாகக் காரணமாக இருந்திருக்கின்றன. நிகழ்வு தரும் உத்வேகமே ஒரு புதிய பிரதிக்கான உத்வேகமாக அமைகிறது. இலக்கிய நிலைப்பாடுகளின் பலத்தில் உருவாகும் பிரதிகள் சில பொறிகளை உருவாக்கினாலும் அவை அதிக நீட்சி பெறுவதில்லை.

நம்முடைய புனைவு எழுத்தாளர்களில் முத்துசாமி மட்டுமே நாடகப் பிரதியின் இயங்குதளம் குறித்த பார்வை கொண்டவராக இருந்தார். அவருடைய சிறுகதைகள் போன்று அவருடைய நாடகங்கள் எழுதப்படவில்லை. தமக்குரிய ஒரு இயங்குதளத்துடனேயே அவை செறிவாக அர்த்தப்படுகின்றன. வெவ்வேறு நிகழ்விப்புகளில் அவை வெவ்வேறு விதமாக தோற்றம் கொள்கின்றன. அரசியல் விளையாட்டாகிப் போவதை சொல்லும் முத்துசாமியின் நாற்காலிக்காரர் நாடகம் அதன் முரண்பட்ட பிம்பங்களால் பல்வேறுபட்ட நிகழ்வுகளுக்கு இடமளித்தது. தொன்மம், பெளரானிகம், பாலியல் தன்மை ஆகியவற்றின் இழைகள் கொண்ட கிரிஷ் கர்னாடின் நாடகப் பிரதிகள் பரவலான வாசிப்புசுவை கொண்டிருந்தபோது சந்திரசேகர கம்பார் மற்றும் காவாலம் நாராயண பணிக்கர் ஆகியோரது பிரதேசத்தன்மை கொண்ட பிரதிகள் வேறுபட்ட வாசிப்பை கோரின. எம்.டி. முத்துக்குமாரசாமியின் ‘சைபீரிய நாரைகள் இனி இங்கு வரப்போவதில்லை’ நாடகப் பிரதி ஒருபுறம் அரசியல் உள்ளீடுகள் நிறைந்ததாகவும், மறுபுறம் சங்கீத ஆலாபனைகள் கொண்டதாகவும் வாசிக்கப்பட்டது. அண்மைக்காலங்களில் நிகழ் வெளியில் பெரும் பாய்ச்சலை நிகழ்த்திவரும் முருகபூபதியின் நாடகப் பிரதிகளை அதன் பின்புலத்தில் உள்ள நாடக நிலம் மற்றும் இசை நடனக்கூறுகளின் அனுமானமின்றி வாசிக்க முடியாது.

பிரதிக்கும் நிகழ்விப்புக்குமான சங்கேதங்களும் குறியீடுகளும் சோதிக்கப்படாத நிலையிலேயே தமிழ்ச்சூழலில் இவை இரண்டும் வெவ்வேறு தளங்களில் நிகழ்வதான உணர்வு உள்ளது. நாடகப் பரிமாணங்களின் பலத்தில் அல்லாமல் வெறும் வாசிப்பின் நீட்சியாகவும், கருத்துக்குவியல்களின் திரட்சியாகவும் எழுதப்படும் பிரதிகள் நாடகமாக விரிவுகொள்ளும் சாத்தியங்கள் குறைவு. இன்று நாடக நிகழ்வுகள் அருகிவிட்ட நிலையிலேயே நாடகப் பிரதிகளின் உருவாக்கத்தில் எழுச்சியற்ற சூழல் உள்ளது. மனித ஸ்பரிசத்தையும், மனித உடலின் நெகிழ்வுகளையும் நிகழ்கலைகளே மீட்டெடுக்க முடியும். வீரியமான நிகழ்தளம் குறித்த அக்கறைகளுடன் எழுதப்பட்ட பிரதிகள் குறித்த மாறுவாசிப்பும், எழுதப்படாத பிரதிகளின் சாத்தியங்கள் குறித்த அனுமானமும் இன்று அவசியமானதாக இருக்கின்றன.

நாடகத்தளத்தில் வெளிப்பாடு கொள்ளும் மனித உடல்கள் அதிக வலியுறுத்தல்கள் இன்றி மனித இயல்புகளின் பல்வேறு நெகிழ்வுகளை சரளமாக புலப்படுத்தும் சாத்தியங்கள் கொண்டிருக்கின்றன. மனித உடல்களின் ஊடாக வெளிப்பாடு கொள்ளும் இருப்பின் நியாயங்கள் அறவியல் வரையறைகளைக் கடந்து செல்லும் முகாந்திரங்களை எளிதில் வழங்கிவிடுகின்றன. முக்கியமாக பெண் உடல் குறித்த வெற்று பாலியல் முன்அனுமானங்களிலிருந்து விடுபட்டு காட்சித்தளங்களில் வடிவம் கொள்ளும் பெண் உடல் குறித்த சமூகப்புரிதலும், பரிவும் ஆண் பெண் உறவு நிலைகள் குறித்த நுண்ணுணர்வுத் தளங்களை மேம்படுத்தும் வல்லமை கொண்டவையாக இருக்கின்றன. தாய் மகன் உறவு குறித்த இடிபஸ் மன நிலை ஒரு இலக்கிய வாசிப்பில் தரும் அதிர்வுகள் ஒரு ஸ்தூலமான நாடக இருப்பில் அதிகம் சமனப்பட்டுவிடுவதை நாம் பார்க்க முடியும்.

இவ்வாறு ஒவ்வொரு நிகழ்வும் பிரதிக்கு புதிய பரிமாணம் அளிக்கிறது. பிரெக்ட், ஜெனே போன்றவர்கள் ஒவ்வொரு நிகழ்வுக்கு பிறகும் தங்கள் பிரதிகளை திருத்தி எழுதியிருக்கிறார்கள். மரபை அறியவும், மரபைக் கடந்து செல்வதற்கான உத்வேகங்களையும், எழுச்சிகளையும் பெறுவதற்கான முகாந்திரங்களைக் கொண்டிருப்பதாலேயே இன்று அரங்கச் செழுமை கொண்ட கலாச்சாரங்கள் மனித நடத்தைகள் குறித்த புரிதலை முன்னெடுத்துச் செல்வதில் முன்னோடிகளாக விளங்குகின்றன.

குறுங்கதை 1: மண்

அன்றைய தினத்தின் அலுவலை முடித்துவிட்டு மாடியிலிருந்து கீழே இறங்கி வந்தேன். எதிரே பூட்டியிருந்த டீக்கடையின் மர பெஞ்சில், சபை கூடும் போதெல்லாம் எல்லோருக்கும் பிரதானமாய் வீற்றிருந்து புகையிலைச் சீவல் தெறிக்க கதைகள் சொல்லி, கைகொட்டி சிரித்தபடி இருக்கும் நமச்சிவாயம் தாத்தா தனியே அமர்ந்திருந்தார். அவர் நான் பார்த்தேயிராத என்னுடைய அப்பா வழித் தாத்தாவின் பால்யக்கால சிநேகிதர். எப்போது பார்த்தாலும் வாஞ்சையாக கைகளைப் பற்றிக்கொள்வார்.

அவரை அப்படி தனிமையில் பார்க்க என்னவோ போலிருந்தது. உள்ளே ஒன்று உந்தித் தள்ள இறங்கி அவர் பக்கமாக நடந்தேன். பெருந்தொற்று மட்டும் இல்லாது இருந்திருந்தால் இந்நேரத்துக்கு புகை கக்கும் வண்டிகளுக்கு இடையே பழைய மகாபலிபுரம் சாலையின் ஏதேனும் சிக்னல் ஒன்றில் நின்றுகொண்டிருந்திருப்பேன்.

தலையைக் குனிந்தபடி அமர்ந்திருந்தார் என்றாலும் என் வருகையின் சலனத்தில் மெதுவாக நிமிர்ந்து பார்த்தார்.

“வாய்யா..” என்றபடி கைகளைப் பிடித்து இழுத்து பெஞ்சில் அமர வைத்தார். கைகளை சானிட்டைஷர் போட்டுக்கொள்ளும் வரை முகத்தில் வைக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்பதை நினைவில் நிறுத்திக்கொண்டேன்.

இரண்டு நிமிடங்கள் இருவரும் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. அவருடைய நினைவுச் சரடை இடைவந்து நான் அறுத்துவிட்டேன் என்பது மட்டும் புரிந்தது. தலை நிமிர்ந்து எதிரே நின்றுகொண்டிருந்த எங்கள் வீட்டைப் பார்த்தவர்.

“இந்த இடத்தில் ஒரு பெரிய கிணறு இருந்தது” என்றார்.

நாலாபுறமும் கருங்கற்கள் பாவப்பட்டு சுவர் போல் அமைத்திருக்க சின்ன கல் ஒன்றை எடுத்து எறிந்தாலும் அள்ளித் தெறிக்கும் விதமாய் தண்ணீர் நிறைந்து தழும்பி நின்றது அக்கிணறு. அவ்வப்போது காக்கைகள் அமர்ந்து தாழும் மின்சார கம்பிகளை ஏந்தி நிற்கும் டிரான்ஃபார்மர் இருக்கும் இடத்தில்தான் அடர்ந்து செழித்த அவ் வேப்ப மரம் நின்றுகொண்டிருந்தது. கிணற்றில் குதித்து எழுந்த அவ்விரு பையன்களும் வேப்ப மரத்தை வந்து தொடுவதும் அங்கிருந்து வேகமாய் ஓடிவந்து விசையேற்றி கிணற்றில் தொப்பென்று குதிப்பதுமாய் விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். இந்த முறை வேப்பமரத்தின் மேலேறி கிளைகளில் ஏறி பழங்களைக் குலுக்கிக்கொண்டிருந்தனர். ஒவ்வொரு கிளையாக மேலே மேலே என்றேறி குலுக்கி விளையாடிக்கொண்டிருக்கும்போது அதில் ஒருவன் கால் இடரக் கீழே விழுந்தான். பெரிய அடி இல்லை. உள்ளங்கை முழுவதும் அங்கிருந்த செம்மண் அப்பியிருந்தது. சுற்றியிருந்த காரை வீடுகள் அமிழ்ந்து ஒரு பக்கம் வயலும், எதிர்புறம் பனைமரக் காடுமாய் மெல்ல எழுந்து நின்றன. ஸ்பிளண்டர் சென்று கொண்டிருந்த மண் மூடிய தார்ச்சாலைக்கு உள்ளே குவித்து நிறுத்திய வரப்பு ஒன்று ஓடிக்கொண்டிருந்தது. வரப்பின் மேல் சட்டையில்லாமல் அழுக்கின் களிம்பேறிய பாவடை நுனியை இழுத்துச் சுவைத்தப்படி எதிர்ப்படும் சிறுமிக்கு அப்படியே அம்மாச்சியின் சாயல். கோபுரம் எழும்பாமல் கிரானைட் பாவப்படாத பீடத்தில் வீற்றிருந்த முத்தாளம்மன்னுக்கு அப்போதும் அதே கருணை பொங்கும் கண்கள்.

 “ஏய்யா” என்ற குரல் கேட்டுத் திரும்பினேன். “போயிலைக்குச் சில்லறை இருக்கா” என்றார் என் முகத்தைப் பார்க்காமலேயே.

பர்ஸ் எடுத்து வரவில்லை. இருந்த அத்தனை பாக்கெட்களிலும் தடவினேன். எப்போதோ மிச்சமாக வாங்கி வைத்திருந்த மூன்று பத்து ரூபாய்கள் பேண்ட்டின் பின் பாக்கெட்டில் இருந்தன.

செம்மண் அப்பியிருந்த அக்கைகளில் ரூபாய்களை திணித்துவிட்டு கிணற்றுக்குள் விரைந்தேன்.

O

குறுங்கதை 2: Artist

சுற்றியிருந்த அத்தனைபேரும் சிந்தட்டிக் பிரஷ்களைக் கொண்டு வண்ணங்கள் குழைத்து சித்திரங்களை எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது நான் என் சிறகிலிருந்த இறகொன்றைப் பிய்த்து ஓவியங்களைத் தீட்டிக்கொண்டிருந்தேன். எல்லோரும் அந்தி கருக்கலில் கூடடையும் பறவைகளை வரைந்துகொண்டிருந்தபோது நான் மட்டும் ஜட்டிங்காவில் கூட்டமாய் தற்கொலை செய்துகொள்ளும் பறவைகளின் அந்திமத்தைத் தீட்டிக்கொண்டிருந்தேன். மற்றவர்களுக்கு பச்சையும், மஞ்சளும், நீலமும் பிரதானமாய் இருந்தபோது என்னை சிவப்பொன்று மட்டுமே பித்துகொள்ளச் செய்திருந்தது.

முதலில், இறகுகளால் வரையப்படும் ஓவியங்களில் தீட்டல்கள் அத்தனை துல்லியமாக இல்லை என்றார்கள். அவை வண்ணங்களை ஓரிடத்தில் குவித்தும் மற்றோரிடத்தில் குறைத்தும் ஓவியத்தை பாழ்படுத்துகிறது என்று என்னை நம்பவைத்தனர். என் விரல்கள் பற்றியிருந்த இறகினைப் பறித்து சிந்தட்டிக் பிரஷ் ஒன்றைக் கையளித்தார்கள். அதைக் கொண்டு வரைவது எளிதாகவும் இலகுவாகவும் இருந்தது. அது என் சொல் பேச்சுக்கெல்லாம் வளைந்தது. நில் என்றதும் நிறுத்தியது. செல் என்றதும் பாய்ந்தது.

சிவப்பின் உக்கிரம் தணியுமிடங்களில் மட்டுமே உணர்வுகள் துலக்கமாகின்றன என்றார்கள். அதன்பொருட்டு மஞ்சளை அறிமுகம் செய்தார்கள். அது, என் சிவப்போடு இணைந்து நிகழ்த்திக்காட்டிய அற்புதம் என்னை நீலத்தையும் ஏற்கச் செய்தது.

பிரஷ்களைப் பற்ற ஆரம்பித்ததிலிருந்து பிடுங்கப்படாத என் இறகுகள் தாமே உதிரத் தொடங்கியிருந்தன. மஞ்சளுக்கும் நீலத்துக்கும் பச்சைக்கும் பழகிய கண்களுக்கு பின்பு சிவப்பு தெரியவேயில்லை.

எல்லாவற்றுக்கும் பிறகும் நான் விடாமல் ஜட்டிங்காவின் பறவைகளையே வரைந்துகொண்டிருந்தேன். இரவும் குளிரும் கவியும் மலையிலிருந்து உதிர்ந்து மோதிய பறவை ஒன்றுக்கு நான் நீலக் கலரில் இரத்ததை வரைந்தேன்.

O

குறுங்கதை 3: குருவி

அது கனவுதான் என்று சமனப்பட்டு ஆசுவாசம்கொள்ளவே சில நிமிடங்கள் தேவைப்பட்டன. படுக்கையிலிருந்து எழுந்து அமர்ந்து வேட்டியில் ஏதேனும் இருக்கிறதா என்று உதறிப் பார்த்தேன். நல்ல வேளை அது கனவேதான். இதே வீடு. முதல் மாடியில் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறேன். காற்றுக்காக ஜன்னல் திறந்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. புழுக்கத்தின் பொருட்டு காற்றை வேண்டித் திறப்பதும், பின்பு பின்னிரவில் கவியும் குளிரின் காரணமாய் எழுந்து சாத்துவதுமாய் ஜன்னலுக்கும் எனக்கும் இரவுகள் முழுவதும் தீராத பந்தம்.

நன்றாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தேன். இது கனவில். கவணிலிருந்து புறப்பட்டுத் தெறிக்கும் கல்போல அந்தப் பறவை அறைக்குள் நுழைந்தது. நுழைந்த வேகத்தில் அது என்ன பறவை என்று அறிய முடியவில்லை. உள்ளே நுழைந்துவிட்டது. வெளியேறும் பாதை தெரியவில்லை. ஜன்னல் இருக்கும் சுவரை மட்டும் விட்டுவிட்டு அறையின் மற்ற மூன்று சுவர்களிலும் முட்டி மோதுவதும் நான் இருப்பதை உணர்ந்து பயத்தில் படபடவென சிறகசைப்பதுமாய் இருந்தது. அதன் சிறகசைப்பு மனதைப் படுத்தியது. எழுந்து விளக்கைப் போட்டால் ஜன்னல் புலப்பட்டு அது வெளியேறிவிடக்கூடும் என்று நினைத்தேன். காட்டுப் பறவைகளுக்கு எந்த மடையன் விளக்கெரிக்கிறான் என்ற கேள்வி எழுந்தபோது மெலிதாகச் சிரித்துக்கொண்டேன்.

கண்கள் இருளுக்குப் பழகி வந்தன. பழுத்துச் சுருங்கிய மாம்பழத்தின் தோலைப் போலிருந்த என் உள்ளங்கை ஒன்றுக்குள் அடங்கிவிடும் உருவம். பட்டுப் போன்ற சாம்பல் நிற அடி வயிறும் மிளகுக் கண்களும் மரப்பட்டை வண்ணச் சிறகுகளும் கொண்ட அழகிய சின்னச்சிறு படைப்பு. உள்ளே நுழைந்திருந்தது ஒரு சிட்டுக் குருவி. நிஜத்தில் யானையே பூடகமாகத்தான் புலப்படும் ஆனால், கனவில் மட்டும் பார்வையில் அத்துணை துல்லியம் எங்கிருந்தோ கூடிவிடுகிறது.

பொழுது ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அதன் போராட்டம் என்னவோ தொடர்ந்துகொண்டிருந்தது. எத்தனை முட்டல் மோதல்கள், அலைக்கழிப்புகள், சிறகசைப்புகள். பாவமாக இருந்தது. திறந்த வெளியை கட்டற்ற சுதந்திரத்தை  அடைய உதவும் ஜன்னலைத் தவிர மற்ற எல்லாம் அதற்கு புலப்பட்டது. புகழ்பெற்ற தமிழ்க் கவிதை ஒன்றில் வருவதைப் போல எனக்கதன் பாஷை தெரியவில்லை. அப்போதுதான் அது நிகழ்ந்தது. ஜன்னலைக் கண்டுகொண்டுவிட்டது. உடல் பொருள் ஆவி என அனைத்தும்கூடி ஜன்னலை நோக்கிப் பாய்ந்தது. ஜன்னல் தெரிந்த அதற்கு ஏனோ சுற்றிக்கொண்டிருந்த மின்விசிறி தெரியவில்லை. சுற்றிக்கொண்டிருந்த மின்விசிறியில் அடித்துத் தூக்கி எறியப்பட்டு என் மடியில் வந்து விழுந்தது அதன் வெதுவெதுப்பான உயிரற்ற உடல்.

அதுவரையிலான ஒட்டுமொத்த வாழ்வையும் ஆல்பம் போட்டு புரட்டிப் பார்ப்பதைப் போல், வாழ்வின் அந்திமக் காலத்தில் வரும் கனவுகள் எல்லாமே இப்படித்தான் இருக்கின்றன.பூட்டாமல் விடப்பட்ட கதவுகள், தாகம் விரட்டும் தனித்த பாலைநிலப் பயணம், விடைதெரியாமல் விழிக்கும் தேர்வறைகள், துரத்துவது யார் என்றே தெரியாத முடிவில்லாத ஓட்டம், பொது இடம் ஒன்றில் தரிக்கும் நிர்வாணம். இன்றைய கனவு எல்லாற்றிலும் கொடூரமான ஒன்று. இன்னும்கூட மனம் ஆறவில்லை. பொழுது மெதுவாகப் புலர ஆரம்பித்திருந்தது. தூக்கம் முற்றிலும் விலகியிருக்கவில்லை. நெஞ்சில் இறுக்கம் கவிந்தது. படுக்கையிலிருந்து எழாமலேயே ஜன்னலை எட்டிப் பார்த்தேன். திறந்திருந்தது. மின்விசிறியும் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.  

எழுந்துபோய் ஜன்னலை இழுத்துச் சாத்தினேன். மின்விசிறியின் வேகத்தை மட்டுப்படுத்தினேன். மறுபடியும் படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டேன். தூக்கம் கூடவில்லை. முந்தைய இரவின் எண்ணெய்ப் பலகாரம் வயிற்றில் அமிலத்தைக் கிளப்பியது. வலப்பக்கமாய் ஒருசாய்த்து படுத்துக்கொண்டேன். அப்போதுதான் அதைக் கவனித்தேன். பழுப்பும் சாம்பலுமாய் ஒரு சிறிய இறகு. கண்களை இறுக்க மூடிக்கொண்டேன்.

O

துரை. அறிவழகன்

அப்பாவுக்கு மாற்றலாகி வந்த அந்தப் புதிய  ஊரும், புதிய வீடும், வீட்டைச் சுற்றியிருந்த சூழலும் எனக்கும், தங்கைக்கும் உடனடியாக பிடித்துப் போய்விட்டது. மதுரை காலனியில் குடியிருந்த போது பார்க்கக் கிடைக்காத காட்சிகள் சிவகங்கை புதுவீட்டைச் சுற்றி அமைந்து அந்த பத்து வயதில் என்னை கிளர்ச்சியுறச் செய்துவிட்டது. தீப்பெட்டி அடுக்கியது போன்ற மதுரை காலனி வீடு அல்ல இந்தப் புது இடம். வேம்பு, இலுப்பை, அசோகா என சூழ்ந்திருந்த மரங்களும், கண்மாய், குளங்களும் ரம்மியமான மன நிலையைக் கொடுத்து பூர்வீக கிராமத்து நினைவை மலரச் செய்தன.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் பொங்கல் திருவிழா என்றால் பூர்வீக கிராமத்திற்கு எங்களை அழைத்துப் போய்விடுவார் அப்பா. அரசமரமும், கண்மாயும் வழித்தடத்தில் இருந்து வரவேற்கும் பனை சூழ்ந்த ‘வலையன் வயல்’ தான் எங்களது பூர்வீக கிராமம். பூர்வீக மச்சு வீட்டுக்கு எதிரில் இருந்த கசாலை நெடியோடு இருந்தது சிவகங்கையில் இந்தப் புது இடம். முற்றத்தில் இருந்த வேப்பமரம் தேடி வரும் பறவைகளைப் போல கூடும் வசந்தா நகர் சிறுவர்கள் என்னோடும், தங்கையோடும் வெகு இயல்பாக கலந்துவிட்டார்கள். புது பள்ளியில் சேர இன்னும் சில நாட்கள் இருந்தன. புதுப் பள்ளிக்கூடத்தைப் பார்ப்பதற்கு முன்பாக வசந்தா நகர் வாண்டுகளோடு ‘அமுதா டாக்கீஸை’ பார்த்துவிட்டோம் நானும் தங்கையும். பெரிய பள்ளிக் கூடத்தில் படித்த ஜோதி தான் வசந்தா நகர் வாண்டுகளுக்கு  எல்லாம் லீடர்.

ஜோதியோடு அனுப்புவதென்றால் எந்த வீட்டிலும் எதிர்ப்பு வருவதில்லை. அப்படி ஒரு நம்பிக்கை அவன்மீது. அப்பாவுக்கும் ஜோதி மீது ஒரு நம்பிக்கையும் பற்றுதலும் ஏற்பட்டுவிட்டது.

“இப்ப இருந்தே நாலு இடம் தனியா போய் வரப் பழகட்டும்.நம்ம கொடுக்கப் பிடிச்சுக்கிட்டே வளைய வந்தா கரையேற முடியாது” என்று அம்மாவை அடக்கிவிடுவார் அப்பா.

அமுதா டாக்கீஸில்’ மாலை காட்சிக்கு ஜோதி தலைமையில் தான் ‘சங்கர் சலீம் சைமன்’ சினிமா பார்க்கச் சென்றோம். எப்படிப் பட்ட கூட்டமென்றாலும் புகுந்து டிக்கெட்டோடு வந்துவிடுவான் ஜோதி. டூரிங் டாக்கீஸை அப்போது தான் முதன் முறையாக நான் பார்த்தது. தரை டிக்கெட்டில் குளு குளுப்பான மண் தரையில் உட்கார்ந்து படம் பார்த்தது பூர்வீக கிராமத்து டூரிங் டாக்கீஸில் ‘காத்தவராயன்’ பார்த்த நிகழ்வை எனக்கு நினைவுபடுத்தியது.

அழகான இசைக்கு வண்ணமயமான பல்புகளோடு உயரே எழுந்த சிவப்பு பட்டு துணியிலான திரைச்சீலையை முதன் முதலாகப்  பார்த்ததும் அமுதா டாக்கீஸில் தான். மாலைக் காட்சிக்கு குறிப்பிட்ட நேரம் என்று எதுவும் கிடையாது. ஆர்.டி. பர்மனின் பிரபலமான இந்தி இசை ஒலிக்க சிமிட்டி சிமிட்டி எரியும் வண்ணவிளக்குகள் கோர்க்கப்பட்ட பட்டு திரைச்சீலை உயரும். நன்றாக இருட்டுப் படும் வரை கருப்பு வெள்ளையில் காந்தி, நேரு பற்றிய செய்திப் படங்கள் ஓடிக்கொண்டிருக்கும். ஒவ்வொரு ரீல் முடிந்து அடுத்த ரீல் மாட்டும் ஐந்து நிமிட இடைவெளியில் கழுத்தில் கயிறு கட்டி தொங்கவிடப்பட்ட தட்டில் முறுக்கு, கடலை மிட்டாய், இஞ்சி மரப்பா, சீடையுடன் நாலைந்து சிறுவர்கள் சுற்றி வருவார்கள். சினிமா ஓட ஆரம்பித்தவுடன் முறுக்கு வாசத்தை விட்டு விட்டு சிறுவர்கள் அரங்குக்கு வெளியே மறைந்துவிடுவார்கள்.

ஊரை விட்டு விலகி இரயில்வே நிலையத்துக்கு அருகில் முற்றத்தில் நின்ற வேப்ப மரத்தோடு எந்நேரமும் வீசும் குளிர்ந்த காற்றுடனும் ஒரு பரவசத்தை ஏற்படுத்தியது அந்தப் புது வீடு. எத்தனை முறை பெருக்கி சுத்தம் செய்தாலும் அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் பூவையும், பழுத்த பழங்களையும், முதிர்ந்த இலைகளையும் வாசலெங்கும் உதிர்த்துவிடும் வேப்பமரம். வேப்ப மரமே கெதியென கிடக்கும் சில காகங்கள்.

அருகாமை வீடுகளில் இருந்த குழந்தைகள் பிரம்புக் கூடையுடன் வேப்பம் பழம் பொறுக்க அதிகாலையில் வந்து விடுவார்கள். வெயிலோடிய வீட்டு முற்றங்களில் விரிக்கப்பட்ட அரிசி சாக்கில் பிதுக்கி எடுக்கப்பட்ட வேப்பம் பழத்து  கொட்டைகள் பரப்பப்பட்டு பகலெல்லாம் காய்ந்து கொண்டிருக்கும்.. அருகில் இருந்த செக்கில் காய்ந்த வேப்பங் கொட்டைகளை எடைக்குப் போட்டு சேமியா ஐஸ்ஸும், மிட்டாய்களும் தாராளமாக வாங்கிச் சாப்பிடுவார்கள் வசந்தா நகர் வாண்டுகள். புது இடத்தின் பழக்க வழக்கங்கள் ஒரு சில நாட்களிலேயே எனக்கும், தங்கைக்கும் பழகிப் போய்விட்டது.. காய்ந்த வேப்பங் கொட்டையை ஓட்டோடு எடைக்குப் போட்டால் ஒரு விலை; ஓட்டை உடைத்து விட்டு பச்சை வாசத்துடன் போட்டால் கூடுதலான விலை என்ற செக்குக்காரரின் கணக்கெல்லாம் எனக்கு அத்துபடியாகிவிட்டது. சினிமாவுக்கோ வேறு தின்பண்டங்களுக்கோ நாங்கள் வீட்டை எதிர்பார்ப்பதே இல்லை.

நாங்கள் வேப்பங் கொட்டையை பொறுக்கிக் கொண்டிருக்கும் போது பல் விலக்க வாகான குச்சிகளை உடைத்துக் கொள்வார் அப்பா. பிரஷ் வைத்து விலக்குவதெல்லாம் அவருக்கு திருப்திப்படாது. நானும் தங்கையும் வேப்பங் கொட்டையின் ஓட்டை உடைத்து பச்சை நரம்போடிய பருப்புகளைத்தான் செக்கில் எடைக்குக் கொடுப்போம். கொஞ்ச நாளிலேயே செக்கு உரலிலிருந்து கிளம்பி அந்த இடத்தையே சூழ்ந்திருக்கும் வேம்பு வாடையின் கசப்பு எங்களுக்குப் பழகிப் போய்விட்டது. கையில் சேரும் காசில் வசந்தா நகரிலிருந்த தாஜ் புரோட்டா கடையில் முட்டை புரோட்டாவும், அருகிலுள்ள பெட்டிக் கடையில் மாயாவி கதைப் புத்தகங்களையும் வாங்கிக் கொண்டு தான் வீடு திரும்புவோம்.

புது இடத்தில் எங்களை அதிகம் கவர்ந்தவர் அருகில் குடியிருந்த வண்டித் தாத்தா. அவர்தான் எங்கள் மீது மிகப்பெரிய கவர்ச்சியைப் பாய்ச்சியவர்.      அந்தப் பகுதியில் இருந்த குழந்தைகளுக்கு அவரது உண்மையான பெயர் தெரிந்திருக்கவில்லை. குழந்தைகள் உலகில் வெண்தாடியோடு தோன்றி அவர்களால் வைக்கப்பட்ட ‘வண்டித் தாத்தா’ பெயரே நிலைத்து விட்டது. எப்போதோ ‘கோவிந்து’ என்று கூப்பிட்ட நினைவு பெரியவர்களை விட்டு அழிந்து குழந்தைகள் வைத்த பெயரே அவர்களின் ஞாபக அடுக்குகளுக்குள் பதிந்துவிட்டது. கோவிந்து என்று யாராவது கூப்பிட்டால் கூட வண்டித் தாத்தா திரும்பிப் பார்ப்பாரா என்பது சந்தேகமே.

சிவகங்கை அரண்மனை வாசலில் இருந்து தொண்டி வழித் தடத்தில் நகர பரபரப்பு இல்லாத வெளியில் ரம்மியமான சூழலில் அமைந்திருந்தது வசந்தா நகர். ஒரு மேட்டையும் இரண்டு வேப்ப மரத்தையும் தாண்டினால் பெரிய தோப்பின் முகப்பில் ஒரு ஓட்டு வீட்டில் குடியிருந்தார் வண்டித் தாத்தா. வாழையும், தென்னையும், பப்பாளியும் செழித்து நின்ற தோப்பு அது. குதிரை தாத்தாவின் காவலில் குலை தள்ளி நின்றன வாழைகளும், தென்னைகளும். ஓட்டு வீட்டை ஒட்டிய சின்ன தென்னங்கீத்து வேயப்பட்ட கொட்டில்தான் வண்டித் தாத்தாவின் குதிரை லாயம்.  குதிரையைப் பற்றிய அவரது பிரஸ்தாபங்கள் வாய்வழி கதைகளாக அந்தப் பகுதி முழுவதும் பரவியிருந்தது.

ஈரோடு,  அந்தியூர் குருநாதசாமி கோவில் திருவிழாவின் மூன்றாம் நாள் கூடிய சந்தைக்கு ராஜஸ்தானிலிருந்து விற்பனைக்கு வந்திருந்த மார்வாரி குதிரையை விலை கொடுத்து வாங்கி வசந்தா நகருக்கு ஓட்டி வந்தபோது வண்டித் தாத்தாவின் பூரித்துப் போயிருந்த முகத்தைப் பற்றிய கதைகள் அந்தப் பகுதியை விட்டு இன்னும் மறையவில்லை. வாங்கிய புதிதிலேயே அவரோடு ஒட்டிக் கொண்டு சமத்தாக வந்து சேர்ந்தது மார்வாரி குதிரை. வசந்தா நகருக்கே ஒரு கம்பீரத் தோற்றத்தை ஏற்படுத்திவிட்டது மார்வாரிக் குதிரை. மண்ணை சீய்க்காமல் கால்களை தூக்கி வைத்து மார்வாரி குதிரை நடக்கும் அழகும், கம்பீரமும் சொல்லி மாளாது.

“என்னைப்போல ராஜ ரத்தம் ஓடும் குதிரையாக்கும்” என்று வாய் ஓயாமல் பார்ப்பவர்களிடமெல்லாம் பெருமை பொங்கச் சொல்வார் வண்டித் தாத்தா. சாதாரண நாட்டுக் குதிரை வைத்திருந்த போதே தன்னை ‘வேலு நாச்சியார்’ பரம்பரை என்று சொல்லிக் கொண்டு ராஜ நடை போட்டு சுற்றி வரும் வண்டித் தாத்தாவின் அலட்டலும் பெருமை பேச்சும் மார்வாரி குதிரை வந்தவுடன் சொல்லமுடியாத அளவிற்கு விரிந்துவிட்டது போயிலை கரையேறிய பல்லாக வண்டித் தாத்தாவின் முகம் மாறிவிடும் குதிரையின் பெருமை பேசும் போது. அலெக்ஸாண்டர் கூட தன் குதிரை குறித்து அவ்வளவு பெருமை பட்டிருக்க மாட்டார். வெண்தாடிக்குள் மறைந்து கிடக்கும் வண்டித் தாத்தாவின் முகத்தில் ஒரு ராஜகளை வந்துவிடும் மார்வாரி குடிரையப் பற்றி பேசும் போது..

மார்வாரி குதிரை வந்தவுடன் வண்டியையும் அலங்கரித்து, ரதம் போல் மாற்றிவிட்டார் வண்டித் தாத்தா. வாகை, கருவேல மரங்களால் செய்யப்பட்ட வண்டியை பூ வேலைப்பாடுகள் கொண்ட திரைச் சீலைகளாலும், பலவித மணிகளாலும், பட்டு நூல் குஞ்சங்கலாலும் அலங்காரம் செய்து ஜமீன் காலத்து சாரட் வண்டிகளை தோற்கடித்துவிட்டார் வண்டித் தாத்தா. உட்கார்ந்து பயணம் செய்ய வசதியாக சிவப்பும், நீலமும் கலந்த பட்டு மெத்தையில் வண்டி ஜொலித்தது. ஓட ஆரம்பித்து விட்டால் வண்டியின் இருபுரமும் உள்ள சன்னல்கள் வழியாகப் புகும் காத்து பயணிப்பவர்களை மெய்மறக்கச் செய்துவிடும்.

அரண்மனை வாசல் குதிரை வண்டி நிலையத்தில் ராஜ அந்தஸ்து கிடைத்துவிட்டது வண்டித் தாத்தாவிற்கு. குளிர் காலத்தில் உபயோகப்படுத்த ஜமுக்காளம் எப்போதும் வண்டியில் இருக்கும். லாயத்தில் எந்த நேரமும் தீவனத்துக்குகுறைவிருக்காது. பசும் புல் மட்டுமல்லாமல், கம்பு, சோளம் கலந்த கலவையும் தயாராக இருக்கும். பனி காலத்தில் நெல் கஞ்சி குடித்து உடம்பில் சூடு ஏற்றிக் கொள்ளும் மார்வாரி குதிரை.

புது இடம் எங்களைப் போலவே அப்பாவுக்கும் பிடித்துப் போய்விட்டது. தோப்பும், குதிரை லாயமும், வேப்ப மரமும் அவருக்குள் அவரது கிராமத்து மணத்தைப் பரவவிட்டிருக்க வேண்டும்.

அந்த ‘வசந்தா நகர்’ குடியிருப்பில் இருந்து சைக்கிள் இல்லாத குழந்தைகள் வண்டித் தாத்தாவின் குதிரை வண்டியில் தான் பள்ளிக்கூடம் சென்றார்கள்; என்னிடமும் சைக்கிள் இல்லாதது என்னை சந்தோஷப்படுத்தியது.

வண்டித் தாத்தாவையும், குதிரை வண்டியையும் அப்பாவிற்குப் பிடித்துப் போய்விட்டது. அப்பாவிற்கும் கொஞ்சம் குதிரையைப் பற்றி தெரிந்திருந்தது.  இரண்டு கண்களுக்கும் மேலே நெற்றிப் பொட்டில் இரு ந்த “ஸ்தான சுழி”யைப் பார்த்தவுடன் வண்டித் தாத்தாவிடம் சொன்னார்,

 “நல்லா சுழி உள்ள குதிரையாத்தான் அமைந்துள்ளது. ‘ஸ்தான சுழியும்’. கழுத்தில் உள்ள ‘ராஜ முந்திரி’ சுழியும் உன்னைய எங்கேயோ உயர்த்தப் போகுது”.

அப்பா சொன்னதில் புல்லரித்துப் போய்விட்டார் வண்டித் தாத்தா.

“என்னோட காலம் முடியப் போகுது. ஒங்க வார்த்த பலிச்சு வம்சம் விருத்தியாகி தழைச்சு நின்னா அதுவே போதும்”, கூனிக் குறுகி பணிவாகச் சொன்னார் வண்டித் தாத்தா.  அப்போதே என்னையும், தங்கையையும் பள்ளிக் கூடத்தில் விட்டு, அழைத்து வரும் பொறுப்பை வண்டித் தாத்தா ஏற்றுக் கொண்டுவிட்டார்.

 வசந்தா நகரிலிருந்து இரயில்வே காலனி, அமுதா டாக்கீஸ் வழியாக ‘சுவாமி விவேகானந்தா’ பள்ளியை அடைய எடுக்கும் அரைமணி நேரமும் பறப்பது போன்ற உணர்வுதான். ‘கடக்…கடக்..’ என்று ஓடும் வண்டித் தாத்தாவின் குதிரை வண்டி ஓட்டமே பள்ளிக்கூடம் செல்லும் அனுபவத்தை எனக்கு ஆனந்தமாக மாற்றியிருந்தது

நானும், தங்கையும் தான் குதிரை வண்டிப் பயணம்; ராஜா ஹை ஸ்கூலில் படித்த அக்கா சைக்கிளில் போய்விடுவாள். குதிரை வண்டிப் பாதையில் தான் அவளது சைக்கிள் பயணமும். எங்களுக்கு முன்பாகவே கிளம்பிவிடும் அக்காவை அமுதா டாக்கீஸ் தாண்டுவதற்குள் குதிரை வண்டி பிடித்துவிடும். அக்காவைத் தாண்டிச் செல்லும் போது ‘ஹூய்..ஹூய்..’ என்று நானும், தங்கையும் எழுப்பும் கெக்கலிப்பு சத்தத்திற்கு அக்கா அமைதியாக ஒரு புன்னகையை மட்டும் பதிலாக அளிப்பாள். தினசரி நடக்கும் இந்த ரேஸ் விளையாட்டில் வண்டித் தாத்தாவும் குஷியாகிவிடுவார்.

இரயில்வே காலனியை கடந்து மேற்காகத் திரும்பியவுடன் தன்னுடைய பதினான்கு நீலப்பட்டு நூல் குஞ்சங்கள் வைக்கப்பட்ட சாட்டைக் குச்சியை வண்டியின் ஆரக்காலில் ‘தட..தட’க்க வைத்து குதிரையை வேகப்படுத்துவார்.

வண்டித் தாத்தாவோடு நீண்ட காலம் பழகிவிட்ட மார்வாரி குதிரை ஆரக்கால் சத்தத்தில் வாலைத் தூக்கிக் கொண்டு பாய்ச்சலை அதிகரிக்கும். அமுதா டாக்கீஸ், இலுப்பைத் தோப்பு, கிணத்தடி காளியம்மன் கோவில் எல்லாம் வண்டி ஓட்டத்தில் பின்னோக்கிப் போகும்; எல்லா நாளும் அக்காவை முந்திக் கொண்டு வண்டித் தாத்தாவின் குதிரை பாய்ந்தபடி இருந்தது. ஒரு அழகுக்காகவும், ஆரக்காலில் கொடுத்து சத்தம் எழுப்பவும் தான் சாட்டைக் குச்சியை வைத்திருந்தார் வண்டித் தாத்தா. குதிரை மேல் படாமல் காற்றில் சுழலும் குஞ்சங்கள். நெருப்பில் வாட்டிய கொல்லிமலை காட்டு மூங்கிலில் செய்யப்பட்ட பூதடி சாட்டை காற்றில் சுழன்று விநோதமான விசில் சத்தம் எழுப்பும். விசில் சத்தத்தின் சமிக்ஞை புரிதலில் மார்வாரிக் குதிரையின் பயண ஓட்டம் அமைந்திருக்கும்.

“சொரூபராணி ஓடும் அழகைப் பார்த்தீங்களா”, ஒரு நாள் வண்டித் தாத்தா யாழ்ப்பாணத்து போயிலையை பல்லிடுக்கில் அடக்கிக் கொண்டு சொன்னபோது தான் குதிரையின் பெயர் எங்களுக்குத் தெரிய வந்தது. அதற்குப் பிறகு நாங்களும் குதிரை என்று சொல்வதை நிறுத்திக் கொண்டு சொரூப ராணி என்று சொல்லத் தொடங்கினோம். அப்படிச் சொல்வதில் ஒருவித பரவசம் இருந்தது. சொரூபராணியின் காதுகள் உட்புரம் மடிந்து நுனிகள் தொட்டுக் கொண்டிருக்கும். வெள்ளையும், கருப்பும் திட்டுகள் படர்ந்த உடலுடன் ஐந்தரை அடி உயரத்தில் கம்பீரமாக இருக்கும் சொரூப ராணி என்றால் வசந்தா நகர் குழந்தைகளுக்கெல்லாம் கொள்ளைப் பிரியம்.

நாங்கள் கூப்பிட்டு கூப்பிட்டு பழக்கியதில் தன்னுடைய பெயரை தனது நினைவு மண்டலத்தில் பதித்துக் கொண்டது சொரூபராணி. பெயர் சொல்லி கூப்பிட்டபடி ஆசையோடு நெருங்கும்  குழந்தைகளைப் பார்த்து கனைப்பு கனைத்து பச்சைப் புல் வாடை கலந்த வெப்ப மூச்சை பரவவிடும் சொரூபராணி. குதிரையின் விநோத வாடையும், குதிரை லாயத்தின் பசும்புல் நெடியும் வசந்தா நகரத்துக் குழந்தைகள் எல்லோருக்கும் பழகிப் போய்விட்டது.  

தினசரி வழக்கமாக அப்பா, பச்சை பெயிண்ட்டு அடித்த டிரங்கு பெட்டி மேல் இருக்கும் பிலிப்ஸ் ரேடியோ குமிழைத் திருகியவுடன் ” ஆகாஸ்வாணி செய்திகள் வாசிப்பது ‘சரோஜ் நாராயணசாமி’ என  ஒலிக்கத் தொடங்கியவுடன் நானும் படுக்கையில் இருந்து எழுவது வழக்கமாகிவிட்டது. எழுந்தவுடன் சொரூபராணியை ஒரு பார்வை பார்த்து கட்டிலிருந்து சிறிது புல்லை உருவிப் போட்ட பிறகு தான் மற்ற வேலைகள் நடக்கும்.

ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில்  அடைத்துக் கொண்ட வாழைத் தார்களுடன் தாத்தாவின் வண்டி அரண்மனை வாசல் தெருவில் கூடும் சந்தைக்கு கிளம்பிவிடும். சொரூபராணியும், வண்டியும் அன்று எந்த அலங்காரமும் இல்லாமல் அபிசேகத்திற்குத் தயாராகும் அம்மன் சிலை போல இருப்பார்கள். எப்பொழுதும் சொரூபராணி நடக்கும் போது ஒலிக்கும் சலங்கை சத்தம் அன்று இருக்காது. பாய்ச்சல் காட்டாமல் நடக்கும் சொரூபராணிக்கு உற்சாகமெல்லாம் குன்றிப் போயிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில். நானும், தங்கையும் கூட வீட்டுக்குள் அடைந்தபடி வானொலிப் பெட்டிக்குள் புதைந்து விடுவோம் அன்று. எனக்கு ‘எம்.எஸ்.வி’ இசை என்றால் தங்கைக்கு ‘இளையராஜா’ இசை’.

தலையணைகள் அடுக்கி இருக்கும் பரணுக்குள் இருந்தபடி தான் ஞாயிற்றுக்கிழமையின் பெரும்பாலான பொழுதுகள் கழியும். ‘அப்துல் ஹமீதின்’ ‘பாட்டுக்குப் பாட்டு நிகழ்ச்சி முடிந்த பிறகுதான் மதிய சாப்பாட்டிற்காக பரணைவிட்டு இறங்குவோம். பாப் இசைப் பாடல்கள் என்றால் எங்களின் ஆர்ப்பாட்டமும், சத்தமும் எல்லை மீறிவிடும். அதுவும் ‘சின்ன மாமியே..உன் சின்ன மகளெங்கே’ பாட்டென்றால் சொல்ல வேண்டியதே இல்லை. குதியாட்டத்தில் வீடே ரெண்டாகிவிடும். தாங்க முடியாமல் போகும் போது அடுப்படியில் இருந்து அம்மா குரல் வெடிக்கும்: “வந்தேன்னா ரெண்டு பேருக்கும் இருக்கு. சத்தமில்லாம வெளையாடத் தெரியாது. வீடா என்ன?” ஒரு நிமிடம் அமைதிக்குப் பிறகு மீண்டும் வேதாளம் முருங்கை மரம் ஏறிவிடும். ஓரளவு கத்திப் பார்த்துவிட்டு அடங்கிப் போய்விடுவாள் அம்மா.

திங்கட்கிழமை மீண்டும் ‘ஜல்..ஜல்’ சத்தத்தோடு சாரட் வண்டி தயாராகிவிடும். பள்ளிக்கூடம் போகும் வழியில் அழகி பாட்டி கடைதான் சாரட் வண்டிக்கு முதல் நிறுத்தம். வசந்தா நகரிலிருந்து தார் ரோட்டுப் பாதையை விட்டு மேற்காக நீண்டு போகும் சிவப்பு மண் தடத்தின் முதல் திருப்பத்தில் வேப்ப மரத்தடியில் சின்ன ஓட்டு வீட்டு முகப்புதான் அழகி பாட்டியின் பெட்டிக் கடை. தேன் மிட்டாய், கடலை உருண்டை, மாவுருண்டை, முறுக்கு, கல்கோனா, குருவி ரொட்டி என்று தின்பண்டங்கள் நிறைந்த பத்து பாட்டில்கள், காளிமார்க் கலர், வாழைப்பழம், வெத்தலை சீவல் என பாட்டியின் பெட்டிக் கடை சாமான்களை விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம்.

தங்கைக்கு தினசரி கல்கோனா இருக்க வேண்டும். வாயில் போட்டு அதக்கிக் கொண்டு இனிப்பு நீரை உறிஞ்சியபடி தான் இருப்பாள். அழகி பாட்டியின் பெட்டிக்கடையைத் தாண்டி, அமுதா டாக்கீஸையும் கடந்து வடக்கே பிரியும் இலுப்பை தோப்புப் பாதையில் வளையாமல் நேராகப் போனால் மஜீத் தெருவின் மூன்றாவது வீடு தான் அடுத்த நிறுத்தம். அதுதான் ரைகானாவின் வீடு; ரைகானா என் வகுப்பில் படிப்பவள்.  எல்லா பாடங்களிலும் முதல் மார்க் எடுப்பவள் ஆங்கில பாடத்தில் மட்டும் என்னிடம் தோற்றுப் போய்விடுவாள். மதுரை கான்வெண்ட் படிப்பு சரளமான ஆங்கில அறிவை எனக்குக் கொடுத்திருந்தது. குதிரை வண்டி பின்புறமாக கால்களைத் தொங்கவிட்டுக் கொண்டுதான் எப்போதும்  ரைகானா பயணிப்பாள்.

பின்னோக்கிப் போகும் மரங்களையும் வீடுகளையும் பார்த்துக் கொண்டே வரவேண்டும் அவளுக்கு. உட்காரும் இடத்தை மாற்றிக் கொள்ளவே மாட்டாள்; அவ்வளவு பிடிவாதமும் ராங்கித்தனமும் கொண்டவள் ரைகானா. இருந்தாலும் எனக்கு அவள் மீது ஒரு பிரியம் இருந்தது.

தெப்பக்குளத்திலிருந்து தான் சிவகங்கையின் நகரம் ஆரம்பிக்கும். மணிமுத்தாறு, உப்பாறு, விருசுழியாறு, பாம்பாறு, வைகையாறு என சிவகங்கையைச் சுற்றி ஓடும் ஆறுகளின் நீரோட்டம் தெப்பக்குளத்து ஊத்துக் கண்ணை எல்லா காலத்திலும் திறந்து வைத்து குளத்தை சுற்றுச் சுவர் உச்சாணி  வரை தளதளத்து நிறைந்திருக்கும். தெப்பக்குளத்தை சுற்றி வந்தால் சிவன் கோவில் தெருவில் தான் இருந்தது ‘சுவாமி விவேகானந்தா’ பள்ளி. சில்லிப்பான காற்றோட்டத்தில் குளு குளுப்பாக அமைந்திருந்தது பள்ளி.

 சிவன் கோவிலைப் பார்த்த மாதிரியாக சாலைக்கு சற்று இறக்கமாக அமைந்திருந்தது பள்ளிக்கூடம். பள்ளியையும் ரோட்டையும் இணைத்து இருந்தது சின்ன பாலம். பாலத்திற்குக் கீழ் வடக்கு தெற்காக ஓடிக் கொண்டிருக்கும் ஓடை,  மழைக்காலத்தில் மழை நீரோடு செத்தைகளை தேங்கவிடாமல் அரித்துக் கொண்டு ஓடிவிடும். 

சொரூப ராணியை வரவேற்க ரைகானாவின் தோழிகள் பானுவும் ஷமீரா பேகமும் எங்களை முந்திக் கொண்டு பள்ளிக்கூட வாசலில் காத்திருப்பார்கள். பள்ளிக்கும் அவர்கள் வீட்டிற்கும் நடக்கும் தூரம் தான். சிவன் கோவில் வடக்குத் தெருவில் நேராக நடந்தால் அரண்மனையைத் தாண்டி காந்தி வீதியில், நேரு பஜார் பகுதியில் தான் அவர்கள் வீடு இருந்தது. காந்தி வீதி மீன் வாடையும், பூ வாடையும் அவர்களோடு ஒட்டிக் கொண்டு தொடரும். பானுவின் மரிக்கொழுந்து வாடையில் எங்கள் மீது ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் குதிரை வாடையெல்லாம் காணாமல் போய்விடும்

நல்ல இளவெயில் காலம் அது. பள்ளிகளுக்கு காலாண்டு விடுமுறை. கிராமத்திலிருந்து என் வயதொத்த சித்தப்பா குழந்தைகள் வந்ததில் வீடே பிரகாசமாகிவிட்டது. பரமன், ரவி, நகுலேஸ்வரி மூவரையும் குதிரை லாயத்திற்குத் தான் முதலாவதாக அழைத்துச் சென்றேன். கிராமத்தில் செவலை, மயிலைகளோடும், வெள்ளாடுகளுடனும் திரிந்தவர்களுக்கு குதிரையைப் பார்த்தவுடன் குஷி கிளம்பிவிட்டது.

ஆசையோடு தொட்டுத் தொட்டுப் பார்த்தாள் நகுலேஸ்வரி. “எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது. குதிரை வண்டியில் தான் நீ பள்ளிக்கூடம் போகிறாயா?”

என்னை முந்திக் கொண்டு “ஆமாம்” என்பது போல் ஒரு கனைப்பு கனைத்தது சொரூபராணி.  குதிரையின் பெயர் கூட சித்தப்பா பிள்ளைகளுக்குப் பிடித்துப் போய்விட்டது.

“ஊருக்குப் போனதும் முதல் வேளையாக வண்டி மாட்டுக்கு பேர் வைக்கணும்” என்றான் பரமன். கிராமத்தில் வில்லு வண்டி இருந்தது. ஆனால் சாரட் வண்டி போல் அலங்காரமோ, உட்காருவதற்கு வெல்வெட் மெத்தையோ இருக்காது. வைக்கோல் பரப்பி, மேலே ஒரு சாக்கை விரித்து வைத்திருப்பார் சித்தப்பா.

மேற்கூரையில்லாமல் வானம் பார்த்திருக்கும் கிராமத்து வில் வண்டி; மயிலை, செவலை போல் கழுத்தில் மணி தொங்கிக் கொண்டிருப்பது தான் ஒரே ஒற்றுமை. புது ஆள்களைப் பார்த்துவிட்டால் பல்லை ஒரு தினுசாக கடித்துக் கொண்டு கனைக்க ஆரம்பித்துவிடும் சொரூபராணி. போதாதற்கு பொசு பொசுவென்று நீண்டு முழங்காலுக்குக் கீழ் வரை தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் வாலை உயர்த்திக் கொண்டு கழுத்தைத் திருப்பி புது விருந்தாளிகளுக்கு ஒரு உற்சாக வரவேற்பு கொடுக்கும் சொரூபராணி.

சொரூபராணிக்கு ஐந்து வயதுதானிருக்கும் என்று வண்டித் தாத்தா சொல்லியிருக்கிறார். ‘வசந்தா நகருக்கு’ சொரூபராணி வந்து சேர்ந்த கதையையும், அதன் உடம்பில் ஓடும் ராஜ ரத்தம் குறித்த பெருமையையும் வண்டித் தாத்தா சொன்ன விஷயங்களோடு எனது கற்பனையையும் சேர்த்துச் சொல்லி மூவரையும் வியப்பில் ஆழ்த்திவிடுவேன். அதோடு நிறுத்தாமல் வண்டித் தாத்தாவும், ராணி வேலு நாச்சியார் பரம்பரையில் வந்தவர் என்பதையும் சொன்னவுடன் மூன்று பேரும் ‘ஆ’ என்று வாய்பிளந்துவிடுவார்கள்.

“கசாலை நெடி  இந்த குதிரை கொட்டிலிலும் அப்படியே அடிக்குது”, மூக்கை உறிஞ்சியபடியே சொல்வாள் நகுலேஸ்வரி.

“மாட்டு வாடை தான் குதிரைக்கும்”, பெரிய மனித தோரணையில் சொல்வான் பரமன்.

“அதெல்லாம் இல்லை. ஒவ்வொண்ணுக்கும் ஒரு வாடை” இலுப்பை தோப்பு வௌவால் எச்சவாடையையும், ரைகானா வீட்டு கெடா நெடியையும் மனதில் வைத்து இடையில் புகுந்து நான் சொல்வேன்.

எங்கள் பேச்சில் அதிக அக்கறை எடுத்துக் கொள்ளாமல் கொட்டிலின் மூங்கில் படல் மேல் இருந்த புல்லை உருவி சொரூபரானிக்குக் கொடுத்துக் கொண்டிருப்பாள் நகுலா. எங்கள் எல்லோரையும்விட அவள்தான் சொரூபராணியிடம் அதிகம் ஒன்றிப் போயிருப்பாள். கிராமத்தில் வெள்ளாட்டங் குட்டிக்கு புளியம்பழம் ஊட்டிவிடும் அதே தோரணையோடு சொரூபராணியின் முகத்துக்கு நேராக புல்லை நீட்டுவாள். அதுவும் வெகு ஆர்வமாக வாங்கிக் கொண்டு சுவாரஸ்யமாக அரைக்கும்.

படலில் எக்கி எக்கி நகுலா எடுத்துப் போடும் புல் தழையை வாங்கி அசராமல் அரைத்து முழுங்கும் சொரூபராணி. எனக்கே இது ஆச்சர்யத்தைக் கொடுத்தது. யார் கொடுத்தாலும் ஒரு கைக்கு மேல் மோந்து பார்த்துவிட்டு முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்ளும் சொரூபராணி அதிசயமாக நகுலா கொடுக்கக் கொடுக்க ஆசையோடு வாங்கி கபளீகரம் செய்யும்.

வசந்தா நகரில் யார் வீட்டுக்கு விருந்தாளிகள் வந்தாலும் உற்சாகமாகிவிடுவார் வண்டித் தாத்தா. அவரது தோற்றமும் தோரணையும் தலைகீழாக மாறிவிடும். எப்பொழுதும் வெள்ளை வேட்டியும் முண்டா பனியனுமாக காட்சியளிப்பவர் கலர் வேட்டியும், கை வைத்த பனியனுமாக புது அலங்காரத்தில் ராஜ கம்பீரமாக ஆகி விடுவார் வண்டித் தாத்தா; பார்வையும் கூட மாறிவிடும். வண்டி கூட்டுக்கு மேல் வண்ணமயமான புது ஜமுக்காளம் முளைத்து. ஊரைச் சுத்திக் காட்ட சாரட் தயாராகிவிடும்.

வசந்தா நகரிலிருந்து மேற்காக அரண்மனையை நோக்கிப் போகும் சாலையில் சாரட்டைப் பறக்கவிட்டு, அரண்மனையை ஒரு சுற்று சுற்றி வந்து, காந்தி மார்க்கெட்டுக்குள் புகுந்து வெளியேறி, சிவன் கோவிலுக்கு தெற்கில் தெப்பக்குளத்தைச் சுற்றி அமுதா டாக்கீஸ் நோக்கிப் போகும் செம்மண் தடத்தில் வண்டியை ஓடவிடுவார். மஜீத் நகரையும், அமுதா டாக்கீஸையும் கடந்து மேற்கு நோக்கி போய் இரயில் நிலையத்து நுழைவு வாசலில் இருக்கும் ஜெயவிலாஸ் டீ கடையில் வண்டியை நிறுத்துவார்.

வண்டித்தாத்தா சாரட் வந்துவிட்டால் தயாராக இருக்கும் பால்பன் பழைய செய்தித் தாளில் சுற்றப்பட்டு சாரட்டுக்கு வந்துவிடும். வண்டித் தாத்தா எண்ணிக்கையைச் சொல்லும் முன்பாகவே குத்து மதிப்பாக பத்து பால்பன்னுகள் வந்துவிடும். ஜெயவிலாஸ் கடை கலர் தேங்காய் பூ தூவப்பட்ட இனிப்பான பால்பன் சாப்பிட்ட யாரும் அதன் ருசியில் வாய் ஊறாமல் இருக்க மாட்டார்கள், இதில் பெரியவர், சிறியவர் வித்தியாசமெல்லாம் கிடையாது. அன்று முழுவதும் ஆகும் செலவு வண்டித் தாத்தாவுடையது; அதில் அப்படி ஒரு பெருமை அவருக்கு. சுற்றி முடித்து வசந்தா நகரை அடையும் போது அதிகம் பூரித்துப் போய்விடுவது வண்டித் தாத்தாதான்.

சிவகங்கையை சுற்றி வந்த பிறகு பசும் புல் தீவனத்தை எந்த களைப்பையும் முகத்தில் காட்டாமல் மேயத் தொடங்கிவிடும் சொரூபராணி. வசந்தா நகர் தொடங்கி, அரண்மனையைச் சுற்றி அமுதா டாக்கீஸ், இரயில் நிலையம் வழியாக மீண்டும் வசந்தா நகரை சேரும் தூரம் குத்துமதிப்பாக இருபது கிலோமீட்டர் இருக்கும். அஞ்சு சுற்று களைப்பில்லாமல் சுற்றி வரும் சொரூபராணி. சாரட்டை ஓட்டிக் கொண்டே தென்படும் ஒவ்வொரு காட்சியின் பின்னணி வரலாறையும் சொல்லிக் கொண்டிருப்பார் வண்டித் தாத்தா.. குதிரையின் சலங்கை சத்தத்தை மீறி ஒலிக்கும் வண்டி தாத்தாவின் கம்பீரக் குரலில் காட்சிக் கதைகள் ஒரு திரைப்பட ஓட்டமாக குழந்தைகள் கண் முன்னால் விரியும்.

கிராமத்தில் வெள்ளத்தாயி பாட்டி திண்ணையில் உட்கார்ந்தபடி வெத்திலையை இடித்துக் கொண்டு சொல்லும் கதைகளை விட சுவாரஸ்யம் மிக்கவை வண்டித் தாத்தா சொல்லும் கதைகள். சிவகங்கை நகருக்குத் தான் அவ்வளவு கதைகள் இருந்தது. திறந்து விடப்பட்ட மடையிலிருந்து கொல்லையில் பாயும் நீராக பெருக்கெடுக்கும் நம்பவே முடியாத அதிசயக் கதைகள் வண்டித் தாத்தாவின் வாயிலிருந்து.

பனி பெய்து, பவளமல்லிகள் வீட்டைச் சுற்றி பூத்து நின்ற ஒரு நாளில் பையூர் பழமலை நகர் திருவிழாவிற்குப் போகும் முடிவுடன் வந்தான் ஜோதி. அவன் முடிவெடுத்துவிட்டால் அந்த முடிவில் மாற்றம் இருக்காது. வசந்தா நகரிலிருந்து சிவகங்கை அரண்மனைக்குப் போகும் திசைக்கு நேரெதிராக மேற்கு திசையில் தொண்டி போகும் சாலையில் இருந்தது பையூர் பழமலை நகர். வசந்தா நகரிலிருந்து குதிரை வண்டி பயணத்தில் பத்து நிமிடத்தில் அடைந்துவிடலாம். அசோகா மரங்கள் சூழ்ந்த, ஓடை ஓடிக்கொண்டிருந்த பசுமையான முந்நூறுக்கும் மேல் நரிக்குறவ குடும்பங்கள் வசித்த பகுதி அது. வருடத்துக்கு ஒரு முறை தங்கள் குலதெய்வம் ‘கொடூரக் காளி’க்கு எருமை, ஆட்டுக்கிடாக்களை பலி கொடுத்து பிரம்மாண்டமாகக் கொண்டாடுவார்கள் நரிக்குறவர்கள். அந்தத் திருவிழா நாளில் ஏதேதோ ஊர்களில் சுற்றித் திரியும் அவர்களின் சொந்த, பந்தங்கள் எல்லாம் பையூரில் கூடி விடுவார்கள்.

சித்தப்பா பிள்ளைகளோடு ஜோதியும், நானும் திருவிழா பார்க்கப் புறப்பட்டு விட்டோம். திருவிழா கூட்டத்திற்கு வருவேன் என அடம் பிடித்த தங்கையை அழைத்துச் செல்லவில்லை. ஜோதிதான் தடுத்துவிட்டான்.

“இரத்தஆறு ஓடும் இந்த மாதிரி இடத்துக்கெல்லாம் ரொம்பவும் சின்னப் பிள்ளைகளை கூட்டிட்டுப் போகக் கூடாது”. ஜோதியை ஆமோதித்துப் பேசுவார் வண்டித் தாத்தா. இரத்த ஆறைப் பார்க்க ஆர்வம் கிளம்பிவிடும் எனக்கு.

பையூர் பழமலை நகரின் ஓடைக்கும் நரிக்குறவர்கள் குடிசைக்கும் இடையில் கிளை பரப்பி நின்ற ஆலமரத்தடியில் சாரட்டை நிறுத்தி, சொரூபராணியை அவிழ்த்து ஆலமரத்துக்கு அடுத்து நிற்கும் புங்க மரத்தூரில் கட்டி விடுவார். வண்டித் தாத்தா. வண்டி பலகைக்குக் கீழ் தொங்கிக் கொண்டிக்கும் வலையிலிருந்து வண்டித் தாத்தா எடுத்துப் போடும் புல்லை அசைபோட்டபடி புங்க மரக்காத்தில் ஆசுவாசமாக நிற்கும் சொரூபராணி. நாங்கள் எல்லோரும் ஆலமரத்தடியில் ஜமுக்காளத்தை விரித்து உட்கார்ந்து கொண்டு வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்து விடுவோம்.

நரிக்குறவ குழந்தைகள், சத்தமாக ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும் டப்பாங்குத்துப் பாடலுக்கு உடலை அசைத்து ஆடிக் கொண்டிருப்பார்கள்; யாரும் கற்றுக் கொடுக்காத தான் தோன்றி ஆட்டம் அவர்கள் ரத்தத்தில் ஊறிப் போயிருக்க வேண்டும். வாத்திய இசைக்கு ஏற்ப கையும், காலும் நேர்த்தியாக ஆடிக் கொண்டிருக்கும். வாலிபர்கள் கருப்புக் கண்ணாடியுடனும், கழுத்தில் தொங்கவிடப்பட்ட டிரான்சிஸ்டர் பெட்டியுடனும் வயசுப் பெண்களை சுற்றி வருவார்கள்.

பலி கொடுக்கத் தயார் நிலையில் எருமைகளும், கெடாக்களும் வரிசையாக நிறுத்தப்பட்டிருக்கும்.  சாமியாடி கிழவர் பலி எருமை ரத்தத்தை சிந்தவிடாமல் குடிக்க சிவந்து உருண்ட கண்களோடு கொடூரக் காளி உத்தரவுக்காகக் காத்திருப்பார்.

பிரகாசமாக நிற்கும் ஆகாயத்தில் கழுகுகள் வட்டமிடும். இலுப்பை தோப்புக்கு வடக்காக ஓடிக் கொண்டிருந்த ஓடையில் இருந்து அலுமினிய பாத்திரங்களிலும், பிளாஸ்டிக் குடங்களிலும் நீரை மொண்டு வந்து குடிசை வாசல்களில் சேர்ப்பார்கள் நரிக்குறவ பெண்கள். குடிசைகளை சுற்றிய செம்மண் தரையெங்கும் நீர் தெளிக்கப்பட்டு பூமிச் சூடு காத்தில் பரவி நிற்கும். எத்தனையோ ஆண்டுகள் பார்த்துப் பழகியதில் அசிரத்தையாக போயிலையை மென்றபடி இருப்பார் வண்டித் தாத்தா. ஜோதியும் அதிக சுவாரஸ்யமில்லாத முகத்துடன் காட்சியளிப்பான்..

ஆனாலும் காட்சிகளை ஒருவித கிறக்கத்துடன் எங்களுக்கு விவரித்துக் கொண்டிருப்பான் ஜோதி. அறுபட்ட கழுத்தில் வாயைப் புதைத்து, சாமியாடி இரத்தம் குடிக்கும் காட்சியைப் பார்த்து சிலிர்த்துப் போய் கைமுடியெல்லாம் குத்திட்டுவிடும். “நல்ல வேளை தங்கையை அழைத்து வராதது”, என்னையறியாமல் மனதுக்குள் நினைத்துக் கொள்வேன்.

கொடூரக் காளியின் உத்தரவு கிடைத்து பலி கொடுக்கப்பட்ட எருமைகள் நரிக்குறவப் பெண்களால் உப்பும், மஞ்சளும் தடவப்பட்டு பிரம்புக் கூடைகளில் துண்டுதுண்டாக்கப்பட்டு நிறைக்கப்பட்டிருக்கும். எருமைக் கறி தனியாகவும், ஆட்டுக் கெடா கறி தனியாகவும் வைக்க பிரம்புக் கூடைகள் தனித்தனியாக இருக்கும். பையூர் திருவிழாவுக்கு வந்து சேர முடியாத நாடோடி நரிக்குறவ சொந்தங்கள் எல்லோருக்கும் கறியில் பங்கு போய்விடும்.

நரிக்குறவ பெண்கள் கல் சட்டியுடனும், அரைக்கப்பட்ட மிளகாயுடனும் கறியை வாட்டுவதற்கு தயாராக இருப்பார்கள். சாமியாடி வெறி இறங்காமல் வாய், மார்பெல்லாம் ரத்தம் வழிய மூச்சு வாங்கி நிற்பார். மூத்த நரிக்குறவர்கள் காளியாத்தாவை நினைத்து சாமியாடி கிழவன் நெற்றியில் திருநீறை பூசிவிடுவார்கள். மர நிழலில் ஆசுவாசமாக உட்கார வைக்கப்படும் சாமியாடியின் துடி அவ்வளவு எளிதில் அடங்காது ; சாமியாடியிடமிருந்து உக்கிர ஆங்கார குரல் எழும்போதெல்லாம் நரிக்குறவ பெண்கள் நாக்கைச் சுழற்றி விநோத குரல் எழுப்புவார்கள். பையூர் பகுதி ஆகாயத்தில் காக்கைகளும், பருந்துகளும் திடுக்கிட்டு சுற்றிச் சுற்றி பறந்தபடி அலையும்.

காட்டுக் கருவை நெருப்பில் வாட்டி பக்குவப்படுத்தப்பட்ட கறியை இரண்டு கையிலும் அள்ளி ஆகாய வெளி நோக்கி எறிவார் சாமியாடி. கறித்துண்டுகள் ஆகாய்த்தில் கரைந்து மறைய குறத்திகளின் குலவை ஓங்காரம் அடையும். வெண்கலச் சொம்பில் கரைத்து வைக்கப்பட்டிக்கும் மஞ்சள் பால் குடித்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக துடி அடங்குவார் சாமியாடி. பலி கொடுக்கப்பட்ட எருமை, ஆட்டுக்கெடா ஈரல்கள் மட்டும் தேக்கு இலைகளில் பரப்பப்பட்டு சாமியாடிக்கு படைக்கப்பட்டிருக்கும்.

அடி வயிறெல்லாம் கலங்கிப் போய் நானும், சித்தப்பா பிள்ளைகளும் உட்கார்ந்திருப்போம். ஜோதியும், வண்டித் தாத்தாவும் எதுவுமே நிகழாதது போல் வெகு இயல்பாக இருப்பார்கள்; சாமியாடியின் உக்கிரமோ, குறத்திகளின் ஓங்காரக் குரலோ, தலை கீழாகப் பறந்து கொண்டிருக்கும் பறவைகளோ அவர்களை சிறிது கூட சலனப்படுத்தாது.

பையூர் வாடை தங்கிப்போய்விட்டதை நாப்பது வருடங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் ஒரு பனி நாளில் குல தெய்வ கெடா வெட்டில் உணர்ந்தேன். காரைக்குடிக்கு மாற்றலாகி வந்த பிறகும் சிவகங்கையின் வண்டித் தாத்தாவும், பையூர் நினைவுகளும் ஆழமாக பதிந்து போய் என்னுள் கிளை பரப்பி நின்றன.

காரைக்குடி முத்துப்பட்டிணம் பருப்பூரணிக்கும் சின்ன முத்துமாரியம்மன் கோவிலுக்கும் இடையில் இருந்த திரேஸாள் இல்லத்திற்கு குடி வந்த போது எனக்கு வயது பனிரெண்டு. மீண்டும் தீப்பெட்டி போன்ற வீடு மனதைச் சுருங்கச் செய்து சிவகங்கை நாட்களை நினைத்து ஏங்கச் செய்தது. திரேஸாள் இல்லத்திலிருந்து தெற்காகத் திரும்பி முத்துப்பட்டிணம் முதல் வீதியில் நடந்தால் நியூசினிமா தியேட்டர். புது இடத்தில் சினிமா தியேட்டரைத்தான் மனம் பரபரத்துத் தேடிக் கண்டுபிடித்தது. அமுதா டாக்கீஸைப் போல் நியூசினிமா தியேட்டர் பிரமிப்பு எதனையும் எனக்குள் பாய்ச்சவில்லை.

முத்துப்பட்டிணத்தில் இருந்து அண்ணாநகரில் சொந்தவீட்டில் குடியேறி முடி வெளுத்துப் போன ஒரு நாளில் சிவகங்கை செல்லும் வேலை வந்து மீண்டும் மனதை புத்துணர்ச்சி ஆக்கியது. அப்பா இறந்த பிறகு அவர் வேலை செய்த சிவகங்கை அலுவலகத்திலிருந்து சில பழைய சான்றிதழ் பேப்பர்களை சேகரித்து வரவேண்டிய வேலை. அலுப்பூட்டிய பயணத்தை, வண்டித் தாத்தா, சொரூபராணி, அமுதா டாக்கீஸ், ஜெயவிலாஸ் டீக்கடை பால்பன், என சில பசுமை நினைவுகள் தோன்றி மலர்ச்சிப்படுத்தின.

நீண்ட காலம் இறுகிய முதுமையிலிருந்து, மின்மினிகள் பறந்து திரிந்த ஈரநிலம் நோக்கிப் பாய்ந்தது மனம். உறைந்து கிடந்த பிம்ப காட்சிகள் மழை நேரத்து மண் வாசனையாக கிளர்ந்து பயண ஏற்பாட்டை துரிதப்படுத்தியது.

காட்சிகள் மாறிப்  பழைய தடங்கள் மறைந்து போய் இருந்தது சிவகங்கை. அரண்மனை வாசலில் குதிரை வண்டிகள் மறைந்து மூக்கு நீண்ட ஆட்டோ ரிக்ஷாக்கள் முளைத்து நின்றன. பசும் புல் சிதறிக்கிடந்த செம்மண் தரையிலிருந்து தாங்க முடியாத பெட்ரோல் வாடை கிளம்பி மூக்கைத் தாக்கியது.

பாசி படிந்து ஊற்றுக் கண் மூடப்பட்ட சிவன்கோவில் தெப்பக்குளத்தில் பேருக்கு ஈரம் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. கொக்குகளும், நாரைகளும் எங்கோ மறைந்துவிட்டன. வண்டித் தாத்தாவோடு பயணித்த தடங்களில் கருவைகள் மண்டிவிட்டன. கருவைக்குள் உடும்பும். பாம்பும் ஊர்ந்து மறைந்தன. நடைபதையின் இருபுரமும் தேன்சிட்டுகளின் ஈனக் குரல் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன. ஜெயவிலாஸ் டீக்கடை இருந்த இடத்தில் தகரக் கொட்டகையின் கீழ் வல்கனைசிங் கடை இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.

வசந்தா நகரின் அடையாளமாய் நின்ற அசோகா மரங்களும், வேப்ப மரங்களும் வேரோடு மறைந்துவிட்டன். வாழைத் தோப்புகளும், தென்னந்தோப்புகளும் அழிந்து போன இடத்தில் இத்துப் போன ஓட்டு வீட்டு வாசலில் நின்று கொண்டிருந்தான் சிறுவனொருவன். பாத்திரம் தேய்த்து ஈரம் ஒட்டிக் கொண்டிருந்த கையை சேலைத் தலைப்பில் துடைத்தபடி அருகில் நின்றிருந்தாள் அவன் அம்மா. வசந்தா நகருக்குள் இருந்து ஒலி எழுப்பியபடி வந்த ஆட்டோ, சிறுவனை ஏற்றிக் கொண்டு நீண்ட மண் தடத்தில் பறந்து மறைந்தது. வேலைகள் முடிந்து பஸ்ஸேறி திரும்பும் போதுதான் சிறுவன் நின்றிருந்த இடத்தின் அடையாளம் புரிபட்டது. சொரூப ராணி நின்றிருந்த கொட்டில் இருந்த இடம்தான் அது. பேரூந்தின் பாய்ச்சலில் ஒன்றிரண்டு இலுப்பை மரங்கள் பின்னோக்கி போய் மறைந்தன.

.