— நசீமா ரசாக்

மிகவும் சந்தோஷமாக டிம்பிள் தன் சிறகுகளைச் சிலிர்த்துக் கொண்டு, சின்னு, ஜிங்கி மீது மின்னும் நட்சத்திர வடிவில் சில துகள்களை  தூவிக்கொண்டிருந்தது.

“ஏய் டிம்பிள், எங்க மேல பனிமழை போல இது என்ன தூவிக்கிட்டு வர!!!? என்று சின்னு ஆச்சரியமாகக் கேட்க,  ஜிங்கி ஒன்றும் புரியாமல் சிணுங்கிக் கொண்டே வந்தது .

“இது நாங்க சந்தோஷமா இருக்கும் போது வரும் மேஜிக் துகள்கள் சின்னு “

“அப்படினா??”

“இந்த துகள்களை வைத்து தான் நாங்க பூக்களுக்கும், வண்ணத்துப்பூச்சிகளுக்கும், வண்ணமும், வடிவமும் கொடுப்போம் . அதுமட்டுமா?? நீர் நிலைகளைச் சுத்தம் செய்வோம்…” அது இது என்று மிக நீளமான பட்டியலைச் சொல்லிக் கொண்டு வர, வியப்புடன் சின்னு அந்த மேஜிக் துகள்களைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். ஜிங்கி விளையாட புதுசாக ஏதோ ஒன்று கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் விளையாடிக்  கொண்டே சின்னுவை தொடர்ந்தது.

கொஞ்ச தூரம் நடந்து போன பின் ஒரு காய்ந்து போன குட்டை கண்ணில் பட, டிம்பிள் சின்னுவின் தோள்களில் சோகமாக அமர்ந்தது .

“என்னாச்சு டிம்பிள்? ஏன் திடீரென்று சோகமாயிட்ட??”

“இங்க ஒரு பெரிய குளம் இருந்தது, நிறைய விலங்குகள் வந்து தண்ணீர் குடிக்கும். யானைகள் கூட்டம் கூட்டமா வரும். இப்ப இது மாதிரி வற்றிப் போய் இருக்கிறதைப் பார்த்து  என்னவோ மாதிரி இருக்கு சின்னு“ என்று சோகமானது.

தேவதைகள் இருக்கும் இடத்தில் இப்படி இருக்க வாய்ப்பே இல்லையே என்ற குழப்பத்துடன், டிம்பிள்க்கு எப்படி ஆறுதல் சொல்வது என்று தெரியாமல் சின்னு அமைதியாக வர, ஜிங்கி மட்டும்  “லொள்லொள்” என்று என்னாச்சு என்று கேட்பதைப் போல் குரைத்துக் கொண்டு வந்தது .

அடுத்தடுத்து வழியில் மரங்களும் குறைந்து கொண்டு வரப் பதட்டம் அதிகரித்தது.

அப்போது அங்கு திடீரென  பட்டாம்பூச்சிகள் பறந்து வர “சின்னு அங்க பார் பட்டாம்பூச்சிகள் பறந்து வருது “ என்று சொல்லிய டிம்பிள் கண்களில் சின்ன சந்தோஷம் தெரிந்தது.

“பார்க்கவே ரொம்ப அழகா இருக்கு” என்று சின்னுவும் மகிழ்ந்தாள்.

“இதற்குப் பக்கத்தில் பூஞ்சோலை இருக்கவேண்டும் “ என்று டிம்பிள்  சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே 

“அப்படினா குட்டி தேவதைகளும் இருக்குமே!!!  “ என்று சின்னு ஆர்வமானாள்.

“நீ ரொம்ப அறிவாளி சின்னு, டக்குனு புரிஞ்சிக்கிட்ட“

“குட்டி தேவதைகளைப் பார்க்க போறேன்னு நினைக்கும்போதே எனக்கு அவ்வளோ சந்தோஷமா இருக்கு டிம்பிள் “

“இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல கண்டு பிடித்து விடலாம் சின்னு, அப்புறம் தான் நிறைய வேலை இருக்க, இல்ல…. உன்னையும்  ஜிங்கியையும் வீட்டில் முதல்ல விட்டுட்டு வந்து தான் ஆரம்பிக்கனும்“ என்று டிம்பிள் பறந்து கொண்டு வந்தது.

“முதல்ல குட்டி தேவதைகளைப் பார்க்கணும் டிம்பிள், அப்பறமா வீட்டுக்கு போகலாம்” என்று சொன்னாள் சின்னு.

“ம்ம்.. சரி சின்னு குட்டி தேவதைகளைப் பார்த்துவிட்டுக் கிளம்பிடலாம்”

“ஓகே, டிம்பிள் எனக்கு ஒரு சந்தேகம்… குட்டி தேவதைகள் இங்க பக்கத்துல இருக்கப்ப எப்படி அந்த குட்டை காய்ந்து இருக்கும்?”

“நல்ல கேள்வி சின்னு..குட்டி தேவதைகளைப் பார்த்த பின் எல்லாத்துக்கும் விடை கிடைக்கும்” என்றபடி இருவரும் பேசிக்கொண்டே  பூஞ்சோலையை அடைந்தார்கள் .

(தொடரும்…)

நீல நிறத்தில் வட்டமாக, பெரும் வெளிச்சத்தோடு கதவு திறந்தது.

” நீ மொதல்ல போ” என்று குட்டி தேவதை சொல்ல ,

சின்னு ஜிங்கியை எடுத்து அணைத்துக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தாள் . அவர்களைத் தொடர்ந்து அந்த குட்டி தேவதையும் நுழைய , கதவு மாயமாய் மறைந்தது .

உள்ளே போன சின்னுவிற்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. அந்த இடம் முழுவதும் பச்சை பசேல் என்ற மரங்களும் , பறவைகளின் கிரீச் , கிரீச் சத்தமும், இதுவரை அவள் காணாத வண்ணங்களில் பூக்களுமாய் நிறைந்து இருந்தது. ஜிங்கிக்கு, பாதாளத்திலிருந்து தப்பித்து வந்த சந்தோசம் தாங்கவில்லை. அங்கு இருந்த பூக்களைச் சுற்றிக் கொண்டு இருந்த பட்டாம்பூச்சியை விரட்டி விளையாடிக் கொண்டு இருந்தது .

“என்ன சின்னு !! நான் வாழ்ந்த இடம் மாதிரி தெரிகிறது, உங்க வீடும் இங்க தான் இருக்கா ?? என்று கேட்டது குட்டி தேவதை.

“எங்க வீடு இங்க இல்ல , இது ஏதோ காடு மாதிரி இருக்கு. குட்டி தேவதை உன் வீடு இங்கயா இருக்கு ?”

“என் பேரு குட்டி தேவதை இல்ல , டிம்பிள் “ என்று சொல்லிய டிம்பிள், சின்னுவின் பதிலால் கொஞ்சம் அதிர்ச்சி அடைந்து, யோசித்துவிட்டு ஏதோ பளிச்சிட சின்னுவிடம் திரும்பியது,

“என்ன மன்னிச்சுடு சின்னு , உன் வீட்டுக்கு போறதுக்கு பதிலா மாறி, நான் வசித்த இடத்துக்கு வந்துட்டோம் . பல வருஷமா உபயோகிக்காமல் இருந்த மாயாஜால கோல நம்பியது தப்பா போச்சி, ஆனா சீக்கிரம் கண்டிப்பா உன்னையும் ஜிங்கியையும் உன் வீட்டுக்கு கூட்டிகிட்டு போவேன் “ என்று வருத்தத்துடன் கெஞ்சும் குரலில் கூறியது டிம்பிள்.

“பரவாயில்ல டிம்பிள், அந்த அரக்கன் கிட்ட இருந்த காப்பாத்துன நீ எங்களை வீட்டுக்கும் கொண்டு போவனு நான் நம்புறேன்” என்று சொல்லிக் கொண்டு இருக்கும் போதே , ஜிங்கி டிம்பிளை முதல் முறை தாவி தாவி நக்கியது.

“நீ என் மேல வச்ச நம்பிக்கைக்கு நிறைய நன்றி சின்னு” என்று ஜிங்கியை தடவிக் கொண்டே சொன்ன டிம்பிள், “சரி இப்பவே மீண்டும் மாயாஜால கோலை சுழற்றி மந்திரம் சொன்னால் போகுது” என்றது.

“இல்ல டிம்பிள் , உன் வீடு இங்க இருப்பதா சொன்னியே , முதல்ல உன் வீட்டுக்கு போவோம்” என்று சின்னு சொன்னவுடன் , டிம்பிள் சின்னுவை சுற்றி சுற்றி பறந்து சந்தோஷமானது .

“மரங்கள் தான் என்னைப் போன்ற குட்டி தேவதைகளின் வீடு . ஒவ்வொரு தேவதை பிறக்கும் போதும் அதற்கான மரம் பிறந்துவிடும்”

“ரொம்ப வித்யாசமா இருக்கு டிம்பிள்” என்று ஆர்வமாகக் கேட்டாள் சின்னு .

“அதுமட்டுமா , மனிதர்களைப் போல எங்களுக்கு குடும்பம் கிடையாது. எங்க வேலையே இந்த காட்டை, காட்டில் இருக்கும் பறவை, பூ , மிருகங்கள் என்று எல்லோரையும் பாதுகாப்பது தான்”

“தேவதைகள் வேல பெரிய வேல தான் போல என்று வியந்து சொன்னாள்” சின்னு

“நாங்க இல்லனா மரங்கள் காய்ந்து போய்விடும் , குட்டை வத்தி போய்விடும்” என்று சொல்லிக் கொண்டே தன்னோட மரம் இருக்கும் இடத்தை நோக்கி மெல்லமாகப் பறந்து, சின்னு ஜிங்கியுடன் பேசிக் கொண்டு வந்த டிம்பிளுக்கு பெரும் அதிர்ச்சி காத்துக் கொண்டு இருந்தது.

அது என்ன அதிர்ச்சி அடுத்த பாகத்துல பார்ப்பமா…

நசீமா ரசாக்

பிருந்தா சாரதி எழுதிய “எண்ணும் எழுத்தும்” என்ற கவிதை நூலை சில நாட்களுக்கு முன் வாசித்து முடித்தேன். நூலின் இந்த தலைப்பே எடுத்ததும் சிறிது வியப்பைத் தந்தது.  எண் என்றால் காசு, பணம் என்று புழங்கும் நம் வாழ்க்கையில், சற்று மாறுபட்டு வாழ்க்கையின் தத்துவத்தோடு அதை இணைத்து இவர் எழுதி இருக்கும் விதமே சிறப்பு.

புத்தகத்தின் வாசலில் எனக்குப் பிடித்த கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான் ஐயா அவர்களின் அணிந்துரையில்,

“பிருந்தா சாரதி எண்களைப் பற்றியே

எண்ணி எழுத்தாகி இருக்கிறார்.

எண்ணையே எழுத்தாக்கியிருக்கிறார்”

என்ற வரிகளைப் படித்தவுடன் புத்தகத்தின் கனத்துடன் சேர்த்து, உடனடியாய் அதைப் படித்து முடிக்கும் ஆர்வமும் அதிகரித்தது.

பரந்து விரிந்த ஆற்றில் காத்திருந்து மீன்களைப் பிடிக்கும் மீனவனின் பொறுமையைப் போல ஒவ்வொரு எண்ணிற்கும் காத்திருந்து உணர்வுகளைக் கொடுத்திருக்கிறார் ஆசிரியர்.

“ஒன்றில் தான் இருக்கின்றது இன்னொரு உயிர்” என்று ஒன்றைப் பற்றி

மட்டும் சொல்லாமல் அதில் நகைச்சுவை கலந்த வரிகளையும் கொடுத்துச் சிரிக்கவும் வைக்கின்றார்.

“நாலு பேர் நாலுவிதமா பேசக்கூடும்” என்று ஆரம்பிக்கும் வரிகள் சமூகம் கொடுக்கும் அழுத்தத்தால் பலியாகாமல் வாழுங்கள் என்ற அறிவுரையை உரக்கச் சொல்கிறது.

“காடாறு மாதம் நாடாறு மாதம்” என்ற வரிகளில் விறுவிறுப்பான விவாதத்தை விக்கிரமாதித்தனுக்கும் வேதாளத்துக்கும் இடையில் நிகழ்த்தி வாழ்க்கையின் தத்துவத்தை மௌனத்தில் முடிக்கின்றார்.

ஒன்றுமில்லாமல் இருக்கும் பூஜ்ஜியம் தான் இறுதியில் எல்லாமும் ஆகின்றது, எல்லாமும் ஆகிய அனைத்தும் இறுதியில் பூஜ்யத்தில் முடிந்து விடுகின்றது என்ற கருத்து இவர் வரிகளில் இல்லாமையே எல்லாமும் என்ற வெற்றிடத்தை உருவாக்கிவிட்டு அதையே வெற்றியின் இடமாகவும் மாற்றி விடுகிறது. இதை இறுதியில் சொல்லக் காரணம் இந்தப் பூஜ்ஜியத்தைப் பற்றி எழுதவே இவர் அதிக காலம் எடுத்துக் கொண்டதாக “என்னுரை”யில் சொல்லி இருப்பதுதான். 

வெற்றிடம், காலம், அகம், முடிவில்லா காத்திருப்பு என்ற தலைப்புகளின் வழி காதல், காலம், ஞானம், தத்துவம் என்று எண்களாய் உருமாறி  ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு விதமான இரசத்துடன் இருக்கும் இந்த கவிதைகள் பிரபஞ்சத்தின் பேரன்பை காதலின் மூலமாக, அதன் இயக்கத்தைப் பூஜ்ஜியத்தின் வழியாகச் சொல்லி வாழ்க்கையின் முழுமையை வாசகனுக்குக் கடத்தி இருக்கின்றன.

ரூமி சொல்லும் காதலிலும், ஞானத்திலும் மணக்கும் அத்தரின் வாசனையை “எண்ணும் எழுத்தை” வாசிக்கும்போதும் நுகர முடிந்ததை மறுப்பதற்கில்லை.

எளிமையான வரிகளில் எண்களின் மூலம் வாசகனுக்குள் ஒரு உருமாற்றத்தை நடத்தியிருக்கும் பிருந்தா சாரதி அவர்களுக்கும் வாழ்த்துக்கள்.