சரவணன் சந்திரன்

தொலைக்காட்சித் துறையில் இருந்தபோது, ஒரு நிகழ்ச்சி செய்யவேண்டுமெனத் திட்டமிட்டிருந்தேன். எந்தக் கணம், என்னை அடியோடு மாற்றியது? என்கிற அடிப்படைக் கேள்வியை எழுப்புவதே அந்நிகழ்ச்சி. உதாரணமாக, சில கதைகளையும் மேலதிகாரிகளுக்குக் கொடுத்திருந்தேன். வழக்கம்போல அது, இன்னொரு மேஜைக்கு நகரவில்லை. பல இடங்களில் கடைவிரித்தும் கொள்வாரில்லை என்பதால் அம்முயற்சியைக் கைவிடவும் செய்தேன். அது நடந்து மாமாங்க காலமும் ஆகிவிட்டது. இப்போதெல்லாம் நேற்று அடித்த சதத்தைக்கூட இன்றைக்கு ஞாபகம் வைத்திருப்பதில்லை. இன்றைக்கு எத்தனை ரன் அடித்தாய் என்ற கேள்வி ஓடுகிற எல்லைக்கோட்டிற்குள் துரத்துகிறது. அடிக்கிற காலத்தில் எகிறி அடித்துவிட வேண்டுமென்பதையும் நினைவில்கொள்ளுங்கள். பந்து நமக்குச் சாதகமாக எழும்புகிறதா என்பதையும் உற்றுக் கவனிக்கவேண்டும். அப்போதுதான் கோட்டைத் தாண்டி அது வெளியே போகவும்செய்யும். மொத்தத்தில், நாமெல்லாம் கையடக்கப் பந்துகளே. ஓங்கி ஒரு மோதிரக் கையால் அடிபட்டால் 180 மீட்டர் உயரத்திற்குப் பறக்கவும் செய்யலாம், யார் கண்டது?

இப்போது அதில் ஒரு கதை ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. அரிசியில் கல்லைத் தேடுவதைப் போல அதில் தரவுகளைத் தேடாதீர்கள். அந்தக் கதையின் ஆன்மாவை மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். நட்சத்திர ஹோட்டலொன்றுக்கு ஒரு தகப்பனும் தாயும் மகளும் போகிறார்கள். தாய்க்கும் தந்தைக்குமிடையில் சண்டை இன்னொரு மேஜையில் உக்கிரமாக நடக்கிறது. இருவரும் பிரிவதற்காக அங்கே வந்திருக்கிறார்கள். சிக்கலில்லாமல் சொத்துகளைப் பிரித்துக்கொள்வதற்காக அடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒருகட்டத்தில், ஆளை வைத்து உன்னைக் கொலை செய்துவிடுவேன் என்றெல்லாம் தடித்த வார்த்தைகள் வந்து விழுந்தன. இதையெல்லாம் தூரத்திலிருந்த இன்னொரு மேஜையில் அமர்ந்து பத்து வயதுச் சிறுமி மஃபின் கடித்தபடி வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அப்போதுதான் முதல் குண்டு அந்த வளாகத்திற்குள் வெடித்தது. சுதாரித்து மனிதர்கள் சிதறி ஓடினார்கள். மேஜைக்குக் கீழே பதுங்கி அமர்ந்தார்கள். கணவனும் மனைவியும் தூரத்தில் மேய்ந்துகொண்டிருந்த தன்னுடைய குஞ்சையும் வாரிச் சேர்த்தணைத்து அந்த மேஜைக்கு அடியில் உயிரைக் கையில் பிடித்து அமர்ந்திருந்தார்கள். அந்தக் கணத்தில் அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து வாழவேண்டுமெனத் தீர்மானித்தார்கள். அந்தக் கணம், இந்தக் கணம் என்கிறார்களே! அது எவ்வளவு அடர்த்தியானது தெரியுமா?

விளையாட்டாக, ஒருதடவை அந்தக் கணம் என்றால் என்ன என்பதை விரட்டிப் போய்ப் பார்த்தேன். அடுத்த நாள் காலையில் மிகச்சரியாக பத்து ஐம்பதிற்கு ஒரு வேலையைச் செய்யவேண்டுமெனத் திட்டமிட்டேன். காலை எழுந்ததுமே பதற்றம் தொற்றிக்கொண்டது. ஒன்பது அம்பதா? எனக் குழப்பம் வந்தது. நினைவை விரட்டிப் பிடித்து இல்லையென உறுதி செய்துகொண்டேன். மறந்துவிடுவேன் என நினைத்து பத்து மணிக்கெல்லாம் வேப்ப மரத்தடியில் கட்டிலைப் போட்டு அமர்ந்துவிட்டேன். நான் வளர்க்கிற வெள்ளாடுகளுக்கு மேரி பிஸ்கெட் போட்டு நேரத்தைப் போக்கினேன். இடையில் வந்த தொலைபேசி அழைப்புகளை வேகவேகமாகத் துண்டித்தேன். பத்து ஐம்பதிலேயே இருந்தது குறி.

பத்து நாப்பது வரை எந்தப் பிரச்சினையுமில்லை. அடுத்த பத்து நிமிடங்களைக் கடந்ததை விவரித்தால் இன்னொரு அத்தியாயம் எழுதவேண்டும். அப்படியெல்லாம் எழுதுவதற்கு எனக்கு விருப்பமே இருப்பதில்லை. ஒரே தாவலில் ஓடையைத் தாவிக் குதித்துவிட வேண்டும் என்று நினைக்கிறவன். ஆனால் அப்போது நொடிகளின் வேகத்திற்குக் கட்டுப்பட்டிருந்தேன். ஒவ்வொரு நொடியும் எவ்வளவு நீளமானது என்பதை அனுபவபூர்வமாக உணர்ந்தேன்.

பத்து நாப்பத்தொன்பது வரும்போது தொலைபேசியில் அந்த எண்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். எப்போது வரும் ஐம்பது? சீரான மூச்சுச் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது. என்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது? என்பது உறைக்கவில்லை. அது ஒருமாதிரியான கனவுநிலை. ஆழ்ந்த அமைதியில் இருந்தேன். பத்து ஐம்பது ஆனபோது, அந்த வேலையைச் செய்தபோது கிடைத்த திருப்திக்கு அளவேயில்லை. நிதானமாகப் பிறகு நிறைய அதைப் பற்றி யோசித்துப் பார்த்தேன்.

ஒரு பப்ஸைக் கூட கையில் ஏந்த முடியாமல் கைகள் நடுங்குகிறவனாக இருந்த நான், எப்படி பதற்றமற்றவனாக மாறிப்போனேன்? இப்போதும் பதற்றம் வருகிறது. ஆனால் பதற்றம் அதுதான் என்பதைக் கண்டுபிடித்த சிலநிமிடங்களில் அதைக் கடக்கவும் முயல்கிறேன். என்ன ஆனது எனக்குள்? அப்போதுதான் என்னுடைய பால்ய நண்பரொருத்தர் பல வருடங்களுக்குப்பிறகு என்னைப் பார்க்க வந்திருந்தார். போராளியாக இருக்கும் எங்களுடைய இன்னொரு நண்பர் குறித்துப் இருவரும் பொதுவாக பேசிக்கொண்டோம். பெயரெல்லாம் வேண்டாமென்று தோன்றுகிறது. அவருடைய உயிருக்கு அடுத்த நிமிடத்தில்கூட உத்தரவாதம் இல்லை என்கிற நிலையில் நடமாடிக் கொண்டிருக்கிறார். “ஆனா, நான் பாத்தேன் சரவணா. அவன்ட்ட துளிப் பதட்டம் இல்ல” என்றார், என்னுடைய நண்பர். அதற்கான காரணமும் அவருக்குத் தெரிந்தேயிருந்தது. உளவியலை பாடமாக எடுத்துப் படித்தவரும்கூட. அவரே அதற்கான பதிலையும் எங்களுடைய பால்ய மொழியில் சொன்னார். “அவன் கிடைக்கிற ஒவ்வொரு நாளையும் போனஸா பாக்க ஆரம்பிச்சிட்டான்” என்றார். எத்தனை சத்தியமான  வார்த்தைகள்?

வெற்றி என்றால் என்னவென்று, முகத்திற்கு நேராக என்னிடம் ஒருமுறை கேள்வியொன்று வந்து விழுந்தது. அடுத்த நாள் காலையில் உயிரோடு இருப்பது என உடனடியாகவே பதிலளித்தேன். நம்புவதற்குச் சங்கடமாக இருக்கும். ஆனால் அதுதான் முகத்திலடிக்கிற உண்மை. அந்தப் போராளியின் ஒருநாள் அடர்த்தியான வாழ்க்கையும்கூட. இந்தப் பக்குவமெல்லாம் வருவதற்கு பழனி கோயிலில் ரெண்டாயிரம் தடவை ஒரே மூச்சில் ஏறி இறங்கவேண்டும். ஆனால் வாழ்க்கை இயல்பான போக்கில் கற்றுக் கொடுத்துவிட்டது அவருக்கு.

அவரைப் பற்றி நிறைய பேசினோம். பதற்றம் வரும்போதெல்லாம் அவர் குறித்து யோசித்துக்கொள்ள வேண்டுமென முடிவெடுத்தேன். இந்த இடத்திற்கு எப்படி வந்து சேர்ந்தேன் என்பதை நினைக்கையில் ஆச்சரியமாக இருந்தது. உடன் வாழ்பவர்களெல்லாம், “இவ்வளவு நிதானமா பேசாத. கொஞ்சம் சத்தமா சட்டுன்னு முடி” என்று இப்போதே சொல்ல ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். அவர்களின் நேரத்தை எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது என்பதற்காக வலிந்து கூட்ஸ் வண்டியைப்போல பேசுகிறேன்.

இப்போதெல்லாம் எனக்கு நிதானமாகப் பேசவேண்டுமென்றே தோன்றுகிறது. கல்லூரியில் நான் பேசும்போது கொஞ்சம் நிறுத்து என்பார்கள். தலைகீழான மாற்றம். விவசாயத்திற்கு வரும்போது மனதளவிலும் உடலளவிலும் நிறையச் சிக்கல்கள் இருந்தன. எந்நேரமும் நெஞ்செரிச்சலுக்கான மாத்திரையோடே அலைவேன். வயிறு பற்றி எரிந்துகொண்டிருக்கும். எந்நேரமும் மேஜைக்குக் கீழே வெடிக்கப்போகும் குண்டைப்போல இருந்தது சூழல். அப்போது மகிழ்ச்சியும் இருந்தது. ஆனால் அதிலிருந்தெல்லாம் வெகுதூரம் விலகியிருந்தேன்.

பார்ட்டிகளுக்குப் போனால், மூலையில் மஞ்சள் வெளிச்சம் விழும் மேஜையில் அமர்ந்து காலை படபடவென ஆட்டிக் கொண்டிருப்பேன். நா.முத்தண்ணன் இறந்துபோன சமயத்தில், தம்பிகள் சிலருடன் காரில் போய்க் கொண்டிருக்கும்போது, திடீரென நெஞ்சு வலிப்பதைப் போல இருந்தது. ஓடிப்போய் மருத்துவமனையில் பரிசோதித்தபோது ஒரு இதுவும் இல்லை என சிரித்துக்கொண்டே அனுப்பிவைத்தார் மருத்துவர். “முதல்ல அந்த வேலைச் சனியனை விட்டுத் தொலை. பூமியில கஷ்டமில்லாத வேற வேலையே கிடைக்காதா?” என்றார், நான் பெரிதும் மதிக்கும் அந்த மருத்துவர். ஆனால் இப்போது அந்த வேலையையே ரசித்துச் செய்வேன் என்பது வேறு கதை.

இரண்டாயிரம் செடிகள் கருகிவிடும் என்கிற இக்கட்டான நிலையில் ஆம்புலன்ஸ் வேகத்தில் கிளம்பி ஓடிவந்தேன். பதினைந்து நாளில் மறுபடியும் திரும்பிப் போய்விட வேண்டும் எனத் திட்டமிட்டு, அதற்கான துணிமணிகளுடனே வந்தேன். காலம் என்ன செய்தது என்பதைச் சொல்லியும் தெரியவேண்டுமா? ஆரம்பத்தில் செடிகளுடனான ஒட்டுதல் இல்லாமலேயே இருந்தேன். அதன் அடிப்படைகூடத் தெரியாது. தண்டைத் தொட்டுக்காட்டி வேர் என்பேன். நாவல் செடியைக்காட்டி மாமரம் என்பேன். தோப்புகள்தான் சிக்கல் எனக்கு. காடுகளில் ஓடியாடி அலைந்திருக்கிறேன். ஆனால் அது என்ன மரம்? என உற்றுக் கவனித்ததில்லை.

பறவைகளின் பெயர்களெல்லாம் ஓரளவிற்குத் தெரியும். ஆனால் கொத்திவிடுமோ என ஒரு சிறு சிட்டுக்குருவியைக் கண்டால்கூடப் பயப்படுவேன். அதைச் சிறுவயதில் சுட்டுச் சாப்பிட்ட நினைவே உடனடியாக வரும். முந்தாநாள், இளங்கோவன் முத்தையாவிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன். தவிட்டுக் குருவியொன்று பிஸ்கெட் சாப்பிட வருகிறது என்றபோது, “எல்லாத்தையும் கெடுத்து வச்சிருக்கீங்க” என்றார், உடனடியாக. தொலைபேசியை வைத்தபிறகு, இதை எழுதுவதற்காகவே விரிவாக யோசித்தேன். இளங்கோ கல்லாணை அண்ணன் வந்தபோது, “டேய், கிங்ஃபிஷர் இவ்வளவு பக்கத்தில வந்திருச்சுன்னா. உன்னை நம்பிருச்சுன்னுதான் அர்த்தம். அது லேசில பக்கத்தில வராது” என்றார்.

பொதுவாகவே, இப்படி ஒரு கதை கேட்டிருக்கிறேன். அது உண்மையா என்றும் தெரியவில்லை. தவிட்டுக் குருவிகள் ஒரு இடத்தில் அச்சமில்லாமல் உலவத் துவங்கினால் மற்ற பறவைகளும் இயல்பாகவே வந்துவிடும். தவிட்டுக் குருவிகளை முதலில் அனுப்பி வேவு பார்ப்பார்கள்போல. அப்புறம் மெதுவாய் காலைத் தூக்கி, வெளிவட்டத்தில் மற்றவர்கள் வைப்பார்கள். நாமே என்ன செய்வோம்? சேக்காளியை அனுப்பி வேவு பார்த்துவிட்டுத்தானே வேலி தாண்டுவோம். வந்து உறவாடும் பறவைகளைக் கூர்ந்து பார்த்திருக்கிறேன். மிகச்சரியாக மழைக்கு முதல்நாள் காகமொன்று தயிர்ச்சோறை வாய் நிறைய அள்ளிக்கொண்டு கூட்டிற்குப் போகும். குஞ்சுகளுக்கு அல்லாமல் வேறு யாருக்கு எடுத்துப் போகும்?

லகுடு நாவலில் அதைப் பற்றியெல்லாம் கொஞ்சமாக எழுதவும் செய்திருக்கிறேன். பறவை காணலுக்கு மிக முக்கியமானதே அசைவின்றி இருத்தல். அதிலும் பக்கத்தில் வருகிறதென்றால், இன்னும் சிலையாக உறைந்துபோதல். அந்த நேரத்தில் செல்பி எடுக்க, தொலைபேசியைத் தூக்க உடலை அசைக்கக்கூட முடியாது. ஆழ்ந்த அமைதியில் சிலையைப் போல அமர்ந்திருக்க வேண்டும். அது சாத்தியமானவகையில் இந்தப் பேருண்மைக்கு நன்றி சொல்லியே ஆகவேண்டும்.

எதிலும் ஒட்டாமல் அலைந்துகொண்டிருந்த நான், ஒருநாள் என்னையும் அறியாமல் மெதுவாக செடிகளை கவனிக்கத் தொடங்கினேன். நிச்சயம், அதுதான் உள்ளே இழுத்துப் போட்டது. அதிகாலையொன்றில் கொய்யா மொட்டுகளின்மீது மழைத்துளி ஒட்டியிருந்ததை அருகில் பார்த்தபோது மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. அந்தக் கணத்தில், சட்டென அந்த உலகம் உள்ளிழுத்துக் கொண்டது. “பரவாயில்லையே சார்… சிட்டில இருந்து வந்து கோடையத் தாக்காட்டீங்களே!” என்றார் ஒருத்தர். நானா செய்தேன்? மழை வந்ததால் தப்பித்தேன். ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் ஆழமான உள்விளைவுகளை எனக்குள் உருவாக்கின. ஆழமான நம்பிக்கையொன்று படர்ந்தது. அது, விஷமில்லா கனியொன்றை என்னாலும் உற்பத்தி செய்துவிடமுடியுமென்கிற அர்ப்பணிப்புடன்கூடிய நம்பிக்கையாகவும் இருந்தது.

அவை என்மீது ஆதிக்கம் செலுத்த அனுமதிக்கத் துவங்கினேன். எப்போது அப்படிச் செய்தேன் என்பதே தெரியவில்லை. அதற்குமுன்னர் பழனி நகரத்தில் வீடெடுத்து இங்கே வந்து போகவேண்டுமென முடிவெடுத்திருந்தேன். சட்டென அந்த முடிவைக் கைவிட்டேன். குறைந்த வாய்ப்பில் இங்கேயே தங்கவேண்டுமென முடிவெடுத்ததற்கு ஒரு காரணமும் இருந்தது. விவசாயத் துறை சார்ந்த நண்பரான ஜார்ஜ், “டெய்லி எந்திரிச்சதும் அது முகத்தில முழிக்கணும் தலைவரே. ‘நம்ம ஆளு, நம்மளப் பாக்காம எந்த வேலையும் பாக்கமாட்டாரு’ன்னு செடிக நம்பணும்” என்பார். நிஜமாகவே செடிகளுடன் உரையாடிக் கொண்டிருக்கும் மனிதர் அவர்.

நெஞ்செரிச்சல் மாத்திரைகளை எப்போது நிறுத்தினேன் என்பதே நினைவில் இல்லை. அந்தச் சமயத்தில்தான் உடலையும் மனதையும் ஊன்றிக் கவனிக்கவேண்டுமென முடிவுசெய்தேன். செய்கிற வேலையில், கைநடுங்காமல் துல்லியத்தைக் கொண்டு வரவேண்டுமெனவும் திட்டமிட்டேன். தாத்தா பூ செடி கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள்தானே! அந்தச் செடி, எல்லாப் பருவத்திலும் எப்படியிருக்குமென எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். மெல்லமாக அதன் இதழ்களை விரித்து உள்ளுக்குள் இருக்கும் அத்தனை நெழிவுகளையும் நெருங்கிப் பார்த்திருக்கிறேன். பொறுமையாக அந்த வேலையை ஒரு வேலையாகவே வைத்துச் செய்வேன்.

ஒரு அதிகாலை நேரத்தில் என்னுடைய உணவுப் பழக்கமும் மாறியது. அங்கேயே கிடைக்கும் கீரைகள், பழங்கள் என பலதும் பறித்துச் சாப்பிட்டுக்கொள்வேன். கோவைக் கீரையில் துவங்கி கள்ளிப் பூ வரை எல்லாவற்றையும் வதக்கிச் சாப்பிட்டு விட்டேன். கள்ளிப் பழங்களை சின்ன வயதிற்குப் பிறகு இப்போதுதான் சாப்பிட்டேன். உடல் மெல்ல சீரடைய ஆரம்பித்தது. பதற்றத்திற்கும் நெஞ்செரிச்சலுக்கும் நேரடியாகச் சம்பந்தமிருக்கிறது என்பதை அனுபவபூர்வமாகவே உணர்ந்தேன்.

ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் அதன் அடிப்படையிலிருந்து தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்கிற ஆழமான முடிவிற்கு வந்து சேர்ந்தேன். தாத்தா பூ செடி செயல்படும்விதம், உடல் செயல்படும்விதம், நாய்க்குட்டிக்கு வந்த மேஞ்ச் செயல்படும்விதம் என எல்லாமும் ஒருவகையில் ஒன்றுதான். கூடவே  மனதை, செல்ல நாய்க்குட்டி மாதிரி பழக்குவிப்பதற்கான பயிற்சிதான் மிகக் கடுமையானது. உண்மையிலேயே, உடலுக்கு உண்டான மரியாதையைக் கொடுத்துவிட்டால் அது தன்னைப் போல அமைதியாகி விடுகிறது. சண்டிக்குதிரை வேலையெல்லாம் இந்த மனம்தான் செய்கிறது. நான் வளர்க்கிற நாய்க்குட்டி டோனியைப் போல கொஞ்சம் முரட்டு சுபாவம். ஆனாலும் பழக்கப்படுத்துகிறேன்.

உடலும் மனமும் இயைந்துவருகிற நேரத்தில், எதை வேண்டுமானாலும் செய்துவிடலாம் என்றே தோன்றுகிறது. கார் ஓட்டுவதற்கே பதற்றப்பட்டவன் என்பது நெருங்கிய நண்பர்களுக்குத் தெரியும். ஆழமாகச் சொல்வதென்றால், இப்போது விமானம் கிடைத்தால், ஆரம்பக்கட்ட பதற்றங்களுக்குப் பிறகு அது செயல்படும்விதத்தை எளிமையாகவே புரிந்துகொள்வேன் என நம்புகிறேன். அதற்குத் தேவை துல்லியமான கவனம். பதற்றமில்லாமல் இருந்தால் எளிதாகவே கூடிவிடும் அது என்பதையும் உணர்கிறேன். ஒரு குண்டூசியை ஆட்டாமல் வானத்தில் ஏந்திப் பிடித்திருப்பதைப் போல அரிதான செயலாகவும் அது இருக்கக்கூடும்.

அதற்காகக் கிளம்பி, எல்லோரும் காடு கரைகளுக்கு ஓடிப் போய்விட வேண்டும் என்பதல்ல. கிடைக்கிற நிலத்தில் பதற்றங்கள் அலையடிக்காமல், கவனத்தைக் குவிப்பது என்றே நான் புரிந்துகொள்ள விரும்புகிறேன். என் இயல்புப்படி, என்றேனும் ஒருநாள் இங்கிருந்தும் வெளியேறி இன்னொரு புதிய நிலத்தில் நடைபோடுவேன் என்றே தோன்றுகிறது. பதற்றமாக உள்ளே நுழைந்த ஒருவனை வெப்பம், குளிர், மழை, காற்று எல்லாமும் சேர்ந்து துவைத்தெடுத்து, கொய்யாவில் படரும் ஒரு சிறுபூச்சியாக உருமாற்றம் செய்திருக்கிறது. பதற்றங்களே இல்லாத சிலந்தியாக இந்தக் கணத்தில் உணர்கிறேன்.

*

பத்து மணிக்கெல்லாம் வேப்ப மரத்தடியில் கட்டிலைப் போட்டு அமர்ந்துவிட்டேன். நான் வளர்க்கிற வெள்ளாடுகளுக்கு மேரி பிஸ்கெட் போட்டு நேரத்தைப் போக்கினேன்

“அவன், கிடைக்கிற ஒவ்வொரு நாளையும் போனஸா பாக்க ஆரம்பிச்சிட்டான்” என்றார்

தாத்தா பூ செடி செயல்படும்விதம், உடல் செயல்படும்விதம், நாய்க்குட்டிக்கு வந்த மேஞ்ச் செயல்படும்விதம் என எல்லாமும் ஒருவகையில் ஒன்றுதான்